Σέ ἐορταστικὀ κλίμα τελέστηκε ἡ Πανήγυρη τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Ἁγίου Μηνᾶ (Κυριακή 11 Νοεμβρίου) στήν Πυλαία Θεσσαλονίκης. Στόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό χοροστάτησε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Περιστερᾶς κ. Μακάριος ἐνῶ παρέστη συμπροσευχόμενος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος. Τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς ἐτελέσθη ἡ Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης παλισιουμένου ὑπό τῶν ἱερέων τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ἐνῶ κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας ἐτελέσθη ἡ εἰς πρεσβύτερον χειροτονία τοῦ πρεσβύτερου π. Γεωργίου Σύρμα. Τήν διακονία τοῦ λόγου ἀνέλαβε ὁ Θεολόγος κ. Εὐάγγελος Ρωσσόπουλος.

 

Τήν Πέμπτη 8 Νοεμβρίου ἡμέρα τῆς Συνάξεως τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί τῶν λοιπῶν Ἀσωμάτων Οὐράνιων Ἀγγελικῶν Ταγμάτων ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος λειτούργησε στόν ὁμώνυμο πανηγυρίζοντα ἱερό Ναό στό Πετρίτσι Σερρῶν. Στήν χοροστασία τοῦ Ὄρθρου χοροστάτησε ὁ Θεοφιλέστατος ἐπίσκοπος Πέτρας κ. Δαβίδ, ἐνῶ στήν Θ. Λειτουργία προξῆρχε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος μέ συλλειτουργούς τόν Θεοφιλέστατο καί τούς ἱερεῖς τῆς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Κατά τήν διάρκειά της, ὁ Σεβασμιώτατος χειροτόνησε στό βαθμό τού διακόνου τόν ὑποδιάκονο Γεώργιο Σύρμα ἔγγαμο κληρικό. Τόν θείο λόγο κήρυξε ὁ Θεοφιλέστατος κ. Δαβίδ. 

Τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου πανήγυρισε ἡ Εκκλησία μας στίς 26 Ὀκτωβρίου ἡμέρα Παρασκευή. Ἐπίκεντρο τοῦ ἑορτασμοῦ στήν Ἱερά Μητρόπολη Φθιώτιδος ῆταν ὁ ὁμώνυμος Ἱερός Ναός στά Πουγκάκια Φθιώτιδος ὅπου ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς ἐτελέσθη ἡ Πανηγυρική Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία προεξάρχοντος τοῦ Σεβαμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γεροντίου. Τόν θείο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβαμιώτατος.

Η αρχαιοπρεπής Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, ἐτελέσθη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Τριάδος Αρχαίας Νεμέας την Τρίτη 23 Οκτωβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου. Την θεία Λειτουργία ετέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορίνθου και Νεμέας κ. Παγκράτιος, συλλειτουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ανδρούσης κ. Καλλιστράτου, πλαισιουμένων των ιερέων της επαρχίας ταύτης.

 

Τρίτη 23η Ὀκτωβρίου. Ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου καί ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ἦγε τήν ἐπίσημον αὐτῆς πανήγυριν ἡ ὁμώνυμος ἀνδρώα ἱερά μονή παρά τήν Περιστεράν Θεσσαλονίκης. Ὡς ἐκ τούτου, ἀφ’ ἑσπέρας ἐψάλη κατά τό προβλεπόμενον μοναστηριακόν τυπικόν ὁ Μέγας Ἑσπερινός μετά τῆς Λιτῆς καί Ἀρτοκλασίας, χοροστατοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Μακαρίου, ὅστις τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἧγε ὡσαύτως τά αὐτοῦ ὀνομαστήρια, ἐπί τῇ ἐν ταυτῷ μνήμη τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Ρωμαίου.Τό πρωΐ τῆς ἑορτῆς ἐψάλη ὁ ἐνδιάτακτος πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Ὄρθρος. Ἀκολούθως ὁ ἑορτάζων Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας ἐτέλεσε τήν ἀρχιερατικήν θείαν Λειτουργίαν, συμπαραστατούμενος ὑπό τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Εὐθυμίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γεροντίου, τῶν Θεοφιλεστάτων Έπισκόπων Περιστερᾶς κ. Μακαρίου (ὅστις  ὡσαύτως ἧγε τά αὐτοῦ ὀνομαστήρια), Καισαρείας κ. Τιμοθέου, Πέτρας κ. Δαβίδ, Χριστουπόλεως κ. Ἰακώβου ( ὁ ὁποίος ἑόρταζε τά ὀνομαστήριά του,) καί τοῦ τιμίου πρεσβυτερίου. Τόν ἐφετινόν πανηγυρικόν ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς μονῆς ἐξεφώνησεν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Νήφων Δημητρακόπουλος. Ὡσαύτως, κατά το τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος ἀπηύθηνε εὐχετήριον λόγον. Ὁ Μακαριώτατος στήν προσλαλιά του ἀπηυθυνε χαιρετισμόν πρός τούς πολυαρίθμους προσκυνητάς, οἱ ὁποῖοι προσῆλθον διά νά λάβουν τήν χάριν τοῦ Ἁγίου καθώς φυλάσσεται τμήμα τοῦ Ἁγίου λειψάνου τοῦ Θεαδέλφου Ἰακώβου καί να εὐχηθοῦν εἰς τόν ἑορτάζοντα  Ἀρχιεπίσκοπον καί τούς ἐπισκόπους πού ἑορτάζουν ἔτη πολλά. Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ  Θεοφιλέστατος Καθηγούμενος, Ἐπίσκοπος Περιστερᾶς κ. Μακάριος, μετά τῆς ἀδελφότητος παρέθεσαν εἰς ὅλους τούς προσελθώντας ἀβραμιαίαν πανηγυρικήν τράπεζαν.

 

Στις 20 Οκτωβρίου / 2 Νοεμβρίου 2019 και ημέρα Σάββατο στον ιερό Ναό Αγίας  Μαρίνης Κορυδαλλού, ο Θεοφιλέστατος  επίσκοπος Κυκλάδων κ. Σάββας τέλεσε την αρχαιοπρεπή θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου με την συνδρομή κληρικών και ικανού αριθμού πιστών. Κατά την διάρκεια του μυστηρίου και μέσα από σύντομη προσλαλιά του, ο Θεοφιλέστατος, εστίασε στα πνευματικά κυρίως στοιχεία που οδηγούν ένα μυστήριο να έχει «αρχαιοπρεπή» χαρακτήρα.  Έτσι μεταξύ άλλων υπογράμμισε, ότι το να θέλουμε να παρακολουθούμε μια ιδιαίτερη λειτουργία με παραδοσιακά λατρευτικά στοιχεία για λόγους περιέργειας η εντυπωσιασμού δεν προσφέρει τίποτα στην ψυχή μας. Πληροφόρησε δε τους πιστούς, ότι μια στείρα τελετή με αναγωγή στις συνήθειες του παρελθόντος (τρόπος θείας μεταλήψεως, ιερατικά άμφια, λειτουργικές ευχές  κλπ.), παραπέμπει σε  ανώφελη μίμηση παρελθοντικού κινήματος με την επωνυμία ριτουαλισμός, ο οποίος εμποδίζει τους παρακολουθούντες μια λειτουργική σύναξη να γίνουν βιωματικά συμμετέχοντες! Αντίθετα, η λαχτάρα για μυστηριακή ένωση, η «παρρησιαστική» θέαση του θείου Αμνού, η πνευματική σύσφιξη των μελών του Σώματος του Χριστού, η μαρτυρία της Ορθοδόξου πίστεως (χαρακτηριστικά των πρώτων χριστιανικών αιώνων), αποτελούν ευγενής και ζηλευτές πνευματικές επιδιώξεις κάθε εκκλησιαστικού ενοριακού χώρου. Την διδαχή επισφράγισε η ολοπρόθυμη συμμετοχή στην θεία κοινωνία και υλική τράπεζα κατά μίμηση των αρχαίων χριστιανικών τραπεζών.

 

 

Μέσα σέ κλίμα πνευματικῆς καί ἐθνικῆς ἀνάτασης γιόρτασε τήν διπλή θρησκευτική καί ἐθνική ἑορτή, τῆς Ἁγίας Σκέπης καί τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου τῆς  15/28ῆς Ὁκτωβρίου 1940 ἡ ἱερά μονή Ἁγίας Σκέπης,  στόν Ἅγιο Στέφανο Ἀττικῆς, ὅπου τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς ἐψάλη ὁ Πανηγυρικός Ἐσπερινός, χοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Πέτρας κ. Δαβίδ. Τό πρωί τῆς ἑορτῆς τελέσθηκε ὁ Ὅρθρος καί ἡ Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Μακαρίου, τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Πέτρας κ. Δαβίδ καί Χριστουπόλεως κ. Ἰακώβου, τῶν ἱερέων καί τοῦ διακόνου.

Τήν διακονία τοῦ λόγου ἀνέλαβε, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Μακάριος ὁ ὁποίος μίλησε ἐπίκαιρα γιά ἔνα θαῦμα τῆς Παναγίας τῆς Παραμυθίας στήν μονή Βατοπαιδίου καί τήν εὐργετική προστασία αὐτῆς ἀπό τούς βαρβάρους ἀλλά καί τήν διαχρονικά εὐεργετική προστασία Της πρός τό Γένος μας.

 

 

Τήν Δευτέρα 15/28 Ὁκτωβρίου ἡμέρα τῆς Ἐθνικῆς ἑορτῆς, ἐπιτελείτε ἡ Σύναξις τῆς Θαυματουργοῦ Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Παντανάσσης καί τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου πατρός ἡμῶν Εὐθυμίου τοῦ ἐν Περιστεραῖς. Πρὀς τοῦτο πανηγύρησε ἡ ἱερᾶ μονῆς τῆς Παναγίας τῆς Παντανάσσης στήν Περιστερά Θεσσαλονίκης. Στήν Δισαρχιερατική θεία Λειτουργία ἔλαβαν μέρος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος καί ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Περιστερᾶς κ. Μακάριος, ἐνῶ τό ἱερό θυσιαστήριο δορυφόρησαν ἱερεῖς τῆς Μητροπὀλεως Θεσσαλονίκης. Στήν θεία Λειτουργία συμμετείχαν πολλοί πιστοί ἀπ' ὅλη τήν Θεσσαλονίκη καί τήν Περισταρά.

ὁ τοπικός Ἅγιος Εὐθύμιος ὁ ἐν Περιστεραῖς

Λείψανο τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου

 

 

 

 

Σέ κλίμα συγκίνησης καί ἔντονης νοσταλγίας, τελέστηκε Κυριακή 7 Ὀκτωβρίου στόν Μητροπολιτικό Ἱερό Ναό ἉγίουΣπυρίδωνος Λαμίας, τό ἐτήσιο Μνημόσυνο τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κυροῦ Καλλινίκου  ἐπί τῇ συμπληρώσει τριῶν ἐτών ἀπό τῆς εἰς Κύριον εκδημίας του. Τῆς Θείας Λειτουργίας καί τοῦ ἱεροῦ Μνημοσύνου προεξήρχε ὁ Σεβ. Ποιμενάρχης κ. Γερόντιος, διάδοχος τοῦ ἀειμνήστου  στό πηδάλιο τῆς Τοπικῆς  Ἐκκλησίας, παρουσία τῶν πιστών.

Τετάρτη, 3η Ὀκτωβρίου. Ἑωρτάσθη καὶ ἐφέτος ἡ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν καθιερωθεῖσα μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἱερωνύμου, τοῦ ἐν Αἰγίνῃ ἀσκήσαντος, εἰς τὸ ἱερὸν ἡσυχαστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος Ν. Πεντέλης, μὲ τὸ ὁποῖον ὁ Ὅσιος συνεδέετο πνευματικά καὶ θεωρεῖται κτίτωρ αὐτοῦ.  Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Καισαρείας κ. Τιμόθεος, συμπαραστατούμενος ὑπὸ τοῦ ἱεροῦ κλήρου ἐτέλεσε τὴν ἀρχιερατικὴν θείαν Λειτουργία. Κατὰ τὴν θείαν Λειτουργίαν ὁ Θεοφιλέστατος ἐκήρυξε τόν θείο λόγο πρὸς τὸ εὐάριθμον εὐλαβές ἐκκλησιάσμα, πρὸς τὸ ὁποῖον ἐξῆρε τὴν ἀρετήν τοῦ ἐν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντος Ὁσίου Ἱερωνύμου.

Οἱ προσελθόντες εἰς τὴν ἑορτὴν πιστοὶ προσεκύνησαν μὲ εὐλάβειαν τὰ χαριτόβρυτα λείψανα τοῦ Ὁσίου, τὰ ὁποῖα ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἐδωρήθησαν εἰς τὸ ἱερὸν ἡσυχαστήριον ὡς τεκμήριον τῆς πνευματικῆς συγκενείας μετὰ τῆς ἱερᾶς μονῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ Αἰγίνης - τόπος τῆς ἀσκήσεως τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου. Ὁλοκληρωθέντων τῶν λατρευτικῶν ἐκδηλώσεων, ἡ Οἰκονόμος τοῦ ἰεροῦ ἡσυχαστηρίου, κα. Σταυρούλα Παυλίδου, παρέθεσεν πλουσιωτάτην τράπεζαν εἰς ἅπαντας τοὺς εὐλαβεῖς πανηγυριστάς.

Εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου τῆς Αἴγινας τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Μακαρίου

Εἰκόνα τῆς γερόντισσας Ξένης τοῦ Ἁγίου Ἱερονύμου τῆς Αἰγίνης μέ τήν Ἁγία της.

Δευτέρα 1η Ὀκτωβρίου πανηγύρισεν ἡ ἱερά μονή Ἁγίας Σκέπης παρά τῷ Ἁγίῳ Στεφάνῳ Ἀττικῆς. Ἀφ΄ ἑσπέρας τῆς ἑορτῆς ἐτελέσθη ὁ Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός  εἰς τόν ὁποῖον ἐχοροστάτησε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Πέτρας κ. Δαβίδ.Τό πρωΐ τῆς κυριωνύμου, ἐτελέσθη ὁ Ὅρθρος καί ἡ θεία Λειτουργία ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Πέτρας κ. Δαβίδ, πλαισιουμένου ὑπό τῶν ἱερέων καί συμπροσευχομένων τῶν πιστῶν.

Δευτέρα 1η Ὀκτωμβρίου. Ἐπί τῇ ἀναμνήσει τῶν θαυμασίων τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῆς ἐπικαλουμένης «Γοργοϋπηκόου», πανηγύρισε ὁ ὁμώνυμος ἱερός ναός παρά τόν Εὔοσμον Θεσσαλονίκης. Ἀφ’ ἑσπέρας ἐψάλη μετά βυζαντινῆς μεγαλοπρεπείας ὁ ἐπί τῇ πανηγύρει Μέγας Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Καισαρείας κ. Τιμοθέου. Τό πρωΐ τῆς κυριωνύμου ἡμέρας, ἐτελέσθη ἡ πανηγυρική θεία Λειτουργία προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Μακαρίου συνιερουργούντων αὐτῷ, τοῦ οἰκείου Ἱεράρχου Σεβασμιωτάτου Θεσσαλονίκης κ. Εὐθυμίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γεροντίου καί τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Περιστερᾶς κ. Μακαρίου, Καισαρείας κ. Τιμοθέου καί  Χριστουπόλεως κ. Ἰακώβου. Τόν πανηγυρικόν τῆς ἡμέρας ἐξεφώνησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος.

 

Tήν Δευτέρα 27ῃ Αὐγούστου, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ τόν Ἅγιον Μεγαλομάρτυρα Φανούριο τόν νεοφανῆ. Ὅθεν ἐπανηγύρισεν ὁ εἱς τήν πόλιν τῶν Σερρῶν ὁμώνυμος Ἱερός Ναός, ἔνθα κατά τήν τάξιν ἀφ΄ ἑσπέρας ἐπραγματοποιήθη ὁ Μεγάλος Ἐσπερινός, χοροστατούντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Γεροντίου. Τό πρωΐ εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν πλαισίωσαν τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γερόντιος ὡς καί οἱ Θεοφιλέστατοι Ἐπίκοποι Περιστερᾶς κ. Μακάριος καί Χριστουπόλεως κ. Ἰάκωβος. Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ἡγήθη ὁ Μακαριώτατος τῆς ἐν λαμπρότητι καί μετά πομπῆς λιτανεύσεως τῆς ἐφεστίου εἰκόνος τοῦ ἐνδόξου καί λαοφιλοῦς Μεγαλομάρτυρος. Στήν φετινή πανήγυρη τοῦ ναοῦ ὁ Μακαριώτατος προσεκόμισε τμήμα τῆς Ἁγίας Ζώνης τῆς Παναγίας γιά προσκύνηση τῶν πιστῶν.

 

 

 

 

Ὑπό Ἀλεξάνδρου- Ἐλευθερίου Ἰνεπολόγλου Φοιτητοῦ Θεολογίας ΑΠΘ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Ισίδωρος ήταν ο μικρότερος αδελφός του Λεάνδρου Σεβίλλης. Γεννήθηκε γύρω στο έτος 560 και διαδέχθηκε τον αδελφό του στον Επισκοπικό Θρόνο της Σεβίλλης το έτος 600. Η Εκκλησία της Ρώμης θεωρεί πως με την κοίμησή του, το έτος 636, λήγει στην Δύση η πατερική περίοδος.

Ο Ισίδωρος, με τη φροντίδα του αδελφού του, μορφώθηκε αρχικά σε μοναστηριακό σχολείο και αργότερα στην εκκλησιαστική-επισκοπική σχολή της Σεβίλλης. Τα ίδια του τα έργα μαρτυρούν ότι είχε λάβει καλή θεολογική και κλασική μόρφωση. Έτρεφε μάλιστα ιδιαίτερη αγάπη και σεβασμό προς την ελληνική παιδεία.

Η οδυνηρή εμπειρία του πολέμου και της προσφυγιάς, που έζησε στα παιδικά του χρόνια, καθώς και το παράδειγμα του αδερφού του Λεάνδρου, ο οποίος εργάστηκε άοκνα για την ενότητα της Ισπανικής Εκκλησίας και τη μεταστροφή των Αρειανών Βησιγότθων στην Ορθοδοξία, υπήρξαν καθοριστικά στοιχεία που διαμόρφωσαν το χαρακτήρα του και τον ώθησαν στη συνέχιση του δημιουργικού έργου του αδελφού του.

Οι σχέσεις του με το βησιγοτθικό βασίλειο ήταν πολύ καλές. Αυτό βοήθησε στη σύγκληση της Δ’ Συνόδου του Τολέδου, το έτος 633, η οποία ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση της Ισπανικής Εκκλησίας και την ενοποίηση της λατρευτικής τάξης. Στην Σύνοδο προήδρευσε ο ίδιος ο προκαθήμενος του επισκοπικού θρόνου της Σεβίλλης Ισίδωρος. Εισηγήθηκε, μάλιστα, την επίσημη καθιέρωση του έθους της μίας κατάδυσης κατά την διάρκεια της τελετής του Ιερού Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Η Σύνοδος, με τον έκτο κανόνα της, υιοθέτησε την πρακτική αυτή.

Το έθος επικράτησε στην Ισπανική Εκκλησία, για να αντιμετωπίσει η αρειανική κακοδοξία της ανομιότητας των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Οι Αρειανοί Βησιγότθοι ισχυροποίησαν τις αιρετικές τους δοξασίες, στηριζόμενοι στην ορθόδοξη πρακτική της κατάδυσης κατά το βάπτισμα. Οι Ορθόδοξοι της Ισπανίας πίστεψαν πως, με την υιοθέτηση της πρακτικής της μίας κατάδυσης κατά την τελετή του Μυστηρίου του Ιερού Βαπτίσματος, διασφάλιζαν την ομοουσιότητα της Αγίας Τριάδος και απέκρουαν τις θέσεις των αρειανόφρονων. Η εγκυρότητα της πρακτικής αυτής εξασφαλίστηκε από τον πάπα Γρηγόριο Μέγα, ο οποίος, σε επιστολή του προς τον Λέανδρο Σεβίλλης, την αποδέχτηκε, κατ’ οικονομίαν, για ποιμαντικούς λόγους.

Ο Ισίδωρος εργάστηκε για την εξύψωση των ηθών, την διάδοση της Χριστιανικής Πίστεως και την προώθηση της παιδείας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ

Το έργο Etymologiae, το οποίο συνέγραψε στα λατινικά ο Ισίδωρος της Σεβίλλης αποτελεί μια συστηματική έρευνα του Κόσμου της εποχής που γράφτηκε. Είναι ένας τεράστιος "θησαυρός γνώσεων" του λατινικού λεξιλογίου, με παράλληλη ‒αποδεκτή ή ευφάνταστη‒ ετυμολογία κάθε όρου. Ο Ισίδωρος το συνέγραψε κατά την περίοδο περίπου από το 615 ως τις αρχές της δεκαετίας του 630 και του έδωσε την μορφή εγκυκλοπαίδειας, με τα λήμματα να κατατάσσονται ανάλογα με το θέμα τους. [1] Ήταν ένα από τα έργα που άσκησαν τη μεγαλύτερη επιρροή στον ευρωπαϊκό πολιτισμό καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Ο τίτλος του προέρχεται από την ‒κοινή κατά την μεσαιωνική περίοδο‒ αντίληψη ότι οι λέξεις είναι αναπόσπαστα δεμένες με τα αντικείμενα που περιγράφουν. Συνεπώς, η πρακτική της ετυμολόγησης αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να ανακαλυφθεί «η πραγματική φύση των πραγμάτων», αλλά και για να οργανωθούν καλύτερα τα επεξηγηματικά σχόλια. [2]

ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Ο Ισίδωρος χρησιμοποίησε ως βασικές του πηγές την Αγία Γραφή, τα σχόλια του Σέρβιου στον Βιργίλιο (Servius Maurus Honoratus Grammaticus. Servii Grammatici qui feruntur in Vergilii carmina commentarii)[3], συλλογές επεξηγηματικών κειμένων, γραμματικές, βιβλία οδηγιών και τεχνικά εγχειρίδια. Από πλευράς συγγραφέων περιλαμβάνονται οι Αμβρόσιος, Αυγουστίνος, Βοήθιος, μια επιτομή του Κέλιου Αυρηλιανού, Κασσιόδωρος, Κικέρων, Διοσκορίδης, Δονάτος, Γαληνός (από λατινική μετάφραση), Γρηγόριος ο Μέγας, Ηγίσιππος, Ιερώνυμος, Λακτάτιος, Λουκανός, Μακρόβιος, Ορόσιος, Οβίδιος, Παλλάδιος, Πλίνιος ο Νεότερος, Ψευδο-Κλήμης, Σενέκας, Σουητώνιος, Τερτυλλιανός, Βιργίλιος, Βάρωνας, Φλάκκος, Βικτωρίνος αλλά και άλλοι συγγραφείς σε πρωτότυπο ή σε αναφορές. Συνολικά, ο Ισίδωρος μνημονεύει 154 συγγραφείς, Χριστιανούς και "ειδωλολάτρες". Φαίνεται ότι τους Χριστιανούς συγγραφείς τους ανέγνωσε από το πρωτότυπο, αλλά τους ειδωλολάτρες τους προσέγγισε μέσω των μεταφράσεών τους στα λατινικά.

Ωστόσο, πλήρης κατάλογος των πηγών και των συγγραφέων που χρησιμοποιήθηκαν από τον Ισίδωρο δεν έχει ακόμη καταρτιστεί, καθώς αναμένεται η ολοκλήρωση της νέας έκδοσης του έργου που ετοιμάζεται από τον οίκο Belles Lettres.[4]

ΤΟ ΕΡΓΟ

Η μορφή του έργου δείχνει τις προθέσεις του δημιουργού του. Είναι γραμμένο σε απλά και εύκολα λατινικά, και με σαφές χρηστικό ύφος.

Ο Ισίδωρος καθ' υπόδειξη του επισκόπου της Σαραγόσα Βραούλιου (Braulio Caesaraugustanus), ο οποίος τον εμψύχωσε για να ολοκληρώσει το έργο του, έκανε διορθώσεις σε αυτό και ο Ισίδωρος του το αφιέρωσε, διαίρεσε το έργο σε είκοσι "βιβλία’’:

Βιβλίο I: de grammatica (περί γραμματικής)

Βιβλίο II: de rhetorica et dialectica (περί ρητορικής και διαλεκτικής)

Βιβλίο III: de mathematica (περί μαθηματικών, γεωμετρίας, μουσικής και αστρονομίας

Βιβλίο IV: de medicina (περί ιατρικής)

Βιβλίο V: de legibus et temporibus (περί νόμων και χρονολόγησης)

Βιβλίο VI: de libris et officiis ecclesiasticis (περί εκκλησιαστικών βιβλίων και αξιωμάτων)

Βιβλίο VII: de deo, angelis et sanctis (περί Θεού, αγγέλων και αγίων)

Βιβλίο VIII: de ecclesia et sectis (περί Εκκλησίας και αιρέσεων)

Βιβλίο IX: de linguis, gentibus, regnis, militia, civibus, affinitatibus (περί γλωσσών, λαών, βασιλείων, στρατών, πόλεων και τίτλων)

Βιβλίο X: de vocabulis (Ετυμολογικό λεξικό)

Βιβλίο XI: de homines et portentis (περί ανθρωπίνου γένους και οιωνών)

Βιβλίο XII: de animalibus (περί ζώων)

Βιβλίο XIII: de mundo et partibus (περί του Φυσικού κόσμου)

Βιβλίο XIV: de terra et partibus (περί Γης και των τμημάτων της)

Βιβλίο XV: de aedificiis et agris (περί κτισμάτων και δημοσίων έργων)

Βιβλίο XVI: de lapidibus et metallis (περί ορυκτών και μετάλλων)

Βιβλίο XVII: de rebus rusticis (περί γεωργίας)

Βιβλίο XVIII: de bello et ludis (περί πολέμου και των αιτίων του)

Βιβλίο XIX: de navibus, aedificiis et vestibus (περί πλοίων, σπιτιών και ενδυμάτων)

Βιβλίο XX: de domo et instrumentis domesticis (περί τροφής και οικιακών εργαλείων)

ΚΕΙΜΕΝΟ

17.5 Schisma ab scissura animorum vocata. Eodem enim cultu, eodem ritu credit ut ceteri; solo congregationis delectatur discidio. Fit autem schisma cum dicunt homines, <<nos iusti sumus,>> <<nos sanctifamus inmundos,>> et cetera similia

21.3 Pharisaei {negant Christum venisse nec nulla in rebus praedictis communicant} {Pharisaei et Saducaei inter se contrarii sunt. Nam Pharisaei ex Hebraeo in Latinum interpretantur Divisi, eo quod traditionum et observationum, quas illi deuterhsei vocant, iustitiam praeferunt. Unde et divisi vocantur a populo, quasi per iustitiam.}

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

17.5 Το σχίσμα από την κατάτμηση του νου. Η ίδια λατρεία γίνεται, με τον ίδιο τον τρόπο που πιστεύουν και οι άλλοι. Η απλή διακοπή χαρά. Και σχίσμα συμβαίνει όταν οι άνθρωποι λένε, <<εμείς απλά>>, και τα παρόμοια.

21.3 Οι Φαρισαίοι { οι οποίοι αρνήθηκαν ότι ήλθε ο Χριστός, ούτε επικοινωνούν, ούτε έχουν καμία συμμετοχή σε όσα έχουν ειπωθεί}. {Οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι  αντιφάσκουν μεταξύ τους. Για τους Φαρισαίους και να ερμηνεύσει όλα έξω από τα εβραϊκά στα λατινικά, οι παραδόσεις των παρατηρήσεων και του γεγονότος ότι, τα οποία καλούν σε αυτόν, δικαιοσύνη προτιμούν. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι χωρίζονται, όπως στον τομέα της δικαιοσύνης.}

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

17.5   Σε αυτό το σημείο του έργου του, ο Ισίδωρος εξηγεί πως γίνεται ένα σχίσμα μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Όταν κάποιοι άνθρωποι ξεφεύγουν από την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας, εκθέτουν την δική τους άποψη, οδηγούμενοι σιγά-σιγά εκτός του σώματος της Εκκλησίας. Κάπως έτσι λοιπόν συμβαίνει ένα σχίσμα μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, σύμφωνα με τον προκαθήμενο του Επισκοπικού Θρόνου της Εκκλησίας της Σεβίλλης.

21.3 Στο εν λόγω χωρίο του έργου του, ο Προκαθήμενος του Επισκοπικού Θρόνου της Σεβίλλης, κάνει αναφορά στους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους. Συγκρούσεις μεταξύ των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων υπήρξαν στο πλαίσιο μιας πιο ευρείας και μακροχρόνιας κοινωνικής και θρησκευτικής αντιπαράθεσης και συγκρούσεων μεταξύ των Εβραίων, που επιδείνωνε η Ρωμαϊκή κατάκτηση. Μία άλλη διαμάχη ήταν πολιτιστική, μεταξύ αυτών που υποστήριζαν τον εξελληνισμό (Σαδδουκαίοι) και εκείνων που αντιστέκονταν σ’ αυτόν (Φαρισαίοι). Μια τρίτη διαμάχη ήταν δικαιοδοσίας-θρησκευτική μεταξύ αυτών που υποστήριζαν τη σημασία του Δεύτερου Ναού με τα τυπολογικά λατρευτικά στοιχεία του, και εκείνων που υποστήριζαν τη σημασία άλλων Μωσαϊκών Νόμων. Ένα τέταρτο σημείο σύγκρουσης, πιο συγκεκριμένο όσον αφορά τη θρησκεία, αφορούσε τις διαφορετικές ερμηνείες της Τορά και πώς μπορεί να εφαρμοστεί στην καθημερινή Εβραϊκή ζωή, με τους Σαδδουκαίους να αναγνωρίζουν μόνο τη γραπτή Τορά (με Ελληνική φιλοσοφία), και απορρίπτοντας δόγματα όπως η Προφορική Τορά, τα Βιβλία Προφήτες (Νεβιίμ) (π.χ. Κριτές, Α΄ Χρονικών), τα Βιβλία Γραφές (Κετουβίμ) (π.χ. Ψαλμοί, Παροιμίες), και την ανάσταση των νεκρών. Οι Φαρισαίοι ήταν μια ομάδα ειδικών που εκπροσωπούσε τον Νόμο. Πιστοί και προσηλωμένοι, τηρούσαν αυστηρά τις παραδόσεις και τους τύπους. Οι αντιλήψεις τους ήταν πιο κοντά σε αυτές της Παλαιάς Διαθήκης, θεωρούσαν ότι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους και ασκούσαν ισχυρή επιρροή στη κοινωνία του Ισραήλ. Οι Φαρισαίοι προτιμούν την δικαιοσύνη. Κάπως έτσι, όπως και στον τομέα της δικαιοσύνης, χωρίζεται η Εκκλησία.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. Ιωαννίδης, Σωτ., Φώτιος, <<Ισίδωρος Σεβίλλης>>, Εκκλησιαστική Γραμματολογία της Δύσης, Collecta Academica VI, εκδ. Ostracon, Θεσσαλονίκη 2014, σελ.208-211
  2. Ιωαννίδης Σωτ. Φώτιος, Πατέρες και Εκκλησιαστικοί Συγγραφείς της Δύσης, εκδ. Μπαρμπουνάκη, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 269-273
  3. Α. Μαράς, <<Μαρτυρίες για τα έργα του αγίου Ισιδώρου Σεβίλλης>>, Κληρονομια 26 (1994), 273-287

S. A. Barney, W. J. Lewis, J. A. Beach, O. Berghof, The Etymologies of Isidore of Seville. With the collaboration of M. Hall. Cambridge: Cambridge University Press, 2006. Pp. 475. 

 

[1]  Word Trade: Isidore of Seville

[2]   Thomas F. Glick, Steven John Livesey, Faith Wallis, Medieval science, technology, and medicine: an encyclopedia, Routledge, 2005, σελ. 159 στο Google books

[3]  David Scott Wilson-Okamura, Virgil in Late Antiquity, the Middle Ages, and the Renaissance: An Online Bibliography

[4]  Stephen A. Barney, The Etymologies of Isidore of Seville, Cambridge University Press, 8 Ιουν 2006, σελ. 12 στο Google books

Ἐπί τῇ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πανηγύρησεν ἡ ἱερᾶ μονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Τορόντο. Τό ἑσπέρας ἐπιτελέσθη πανηγυρικός Ἑσπερινός τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως κατά τήν μοναστηριακήν τάξιν. Ὡσαύτως ἐψάλησαν τά Ἐγκώμια τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας. Τό δέ πρωΐ τῆς ἑορτίου ἡμέρας ἐπιτελέσθη ἀρχιερατικόν Συλλείτουργον, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ Μακαρίου, συμπαραστατουμένου τοῦ οἰκείου ἰεράρχου Τορόντο κ. Μακαρίου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Εὐθυμίου καθώς καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως. Κατά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἐπιτελέσθη ἱερά Λειτανία τοῦ Θεομητορικοῦ ἐπιταφείου εἰς τήν πέριξ τῆς μονῆς περιοχήν. Ἀνάλογον τῆς ἡμέρας λόγον ἐξεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος πρός τούς προσελθόντας εἰς τήν χάριν τῆς Παναγίας προσκυνητάς.

 

Ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,πανηγύρισε ὁ ὁμώνυμος Ἱερός Ναός τοῦ Σωτῆρος εἰς Ἀλώνια Πιερίας ἔνθα προσῆλθε  τήν κυριώνυμο ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος  διά νά προεξάρχῃ τῆς θείας Λειτουργίας Τόν Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν ὁ Παν/τος Ἀρχ. π. Ἀββακούμ καί ὁ ἱερολ. διάκονος π. Μακάριος. Εἰς τήν Πανήγυριν τοῦ ἱεροῦ ναοῦ προσῆλθαν πλῆθος πιστῶν. Τόν θείο λόγο κήρυξε ὁ Σεβαμιώτατος μιλώντας γιά τίς δύο προεικονήσεις τῆς Μεταμορφώσεως  στό Ὅρος Σινά, εἰς τούς προφήτας Μωϋσή καί Ἠλία ἀπό τό βιβλίο τῶν Βασιλειῶν.

Ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος πανηγύρισεν καί τό φερώνυμον Παρεκκλήσιον τῆς ἐν Ἀνύδρῳ Φθιώτιδος ἀνδρώας Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Μετεωρίτου.Ὅθεν εἰς τάς ἐνταύθα ἑορταστικάς ἐκδηλώσεις, προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γερόντιος, ὅστις  ἐχοροστάτησεν εἰς τόν Μέγαν Ἑσπερινό καί προεξῆρχε τήν κυριώνυμον  ἡμέρα τῆς  θείας Λειτουργίας,  πλαισιούμενος ὑπό τῶν πανοσιολογιωτάτων ἀρχιμανδριτῶν π. Ἰωαννικίου καί π. Πέτρου.

Ὡσαύτως πανηγύρησε καί τό ἱερό παρεκκλήσιο τῆς Μεταμορφώσεως στό Ἀχλαδοχώρι Σερρῶν. Τήν πανηγυρική θεία Λειτοργία τέλεσε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Περιστερᾶς κ. Μακάριος.

 

 

 

Τήν Πέμπτη 26η Ἰουλίου, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος και Θαυμακοῦ κ. Γερόντιος λειτούργησε καί κήρυξε τόν θείο λόγο στόν πανηγυρίζοντα ἱερό ναό τῆς ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς στά Πουγκάκια Φθιώτιδος, κτήτορας τῆς ὁποίας εῖναι ἡ εὐσεβῆς κ. Ἀνδρονίκη Καραχάλιου.

Πέμπτη 26η Ἰουλίου. Ἐπί τῇ μνήμῃ τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής, τῆς πολιούχου τῆς πόλεως Χαλκίδος, πανηγύρησε ὁ ὁμώνυμος ἱερός ἐνοριακός -κοιμητηριακός ναός τῆς Ἁγίας παρά τό Πιρνάρι Μύτικα Χαλκίδος . Ὅθεν το ἑσπέρας τῆς ἑορτῆς ἐτελέσθη ὁ πανηγυρικός Ἑσπερινός χοροστατούντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Πέτρας κ. Δαβίδ. Τό πρωΐ τῆς ἑορτῆς, ἐτελέσθη ὁ Ὅρθρος καί ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Μακαρίου πλαισιουμένου ὑπό  τῶν παν/των ἱερομονάχων π.Δανιήλ, π. Ἀγαθαγγέλου, π. Ἀγαπίου καί τοῦ ὁσ/του π. Ὀνουφρίου. Τόν θείον λόγον ἐκήρυξε ὁ Μακαριώτατος ἀναφερθεῖς στήν ἐρμηνεία τοῦ ὁνόματος τῆς Ὁσίας Παρασκευῆς, κάνοντας τίς ἀναγωγές στήν παρασκευή τῶν ψυχῶν μας.

 

 

 

Τρίτη 17η  Ἰουλίου. Ἐπί τῇ μνήμῃ τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μαρίνης τῆς Μεγαλομάρτυρος ἑώρτασεν τήν πανήγυρίν του ὁ τιμώμενος εἰς τό ὄνομα τῆς ἐν λόγῳ Ἀθληφόρου ἱερός ναός, παρά τον Κορυδαλλόν. Συμφώνως μέ τήν τάξιν τῶν πανηγυρικῶν ἐκδηλώσεων, ἀφ’ ἑσπέρας ἐτελέσθη ὁ Μέγας πανηγυρικός Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Εὐθυμίου.Στήν ἐν συνέχειᾳ πραγματοποιηθῆσα λειτανία τῆς πανσέπτου εἰκόνος τῆς ἑορταζούσης Ἁγίας, εἰς τόν πέριξ τοῦ ναοῦ χῶρον,ἡγήθη ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Μακάριος   συνοδευόμενος ὑπό τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Θεσσαλονίκης κ. Εὐθυμίου, Φθιώτιδος κ. Γεροντίου καί τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Καισαρείας κ. Τιμοθέου, Πέτρας κ. Δαβίδ,  Χριστουπόλεως κ. Ἰακώβου καί Κυκλάδων κ. Σάββα καθώς καί τοῦ τοπικοῦ ἱεροῦ κλῆρου καί πλήθους εὐλαβοῦς  λαοῦ. Τήν πρωΐαν τῆς κυριωνύμου ἡμέρας, καί ἀφοῦ ἐψάλη ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ἐτελέσθη ἡ ἀρχιερατική θεία Λειτουργία προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου, συνιερουργούντων αὐτῷ  τῶν ἁγίων ἀρχιερέων  Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γεροντίου, Καισαρείας κ. Τιμοθέου καί Κυκλάδων κ. Σάββα. Τόν πανηγυρικόν λόγον τῆς ἡμέρας ἐκήρυξε ὁ Σεβαμιώτατος Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος.

 

 

 

Περισσότερα Άρθρα...

Joomla SEF URLs by Artio

Τελευταίες αναρτήσεις