ΜΟΡΜΟΝΟΙ Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ»

 (Church of Jesus Christ of Latterday Saints), ή «Οι άγιοι της Ύστερης Ημέρας»

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Η παραχριστιανική ομάδα των Μορμόνων (αυτοαποκαλούμενοι με τους παραπάνω τίτλους) έχει χαρακτηρισθεί ως «μεταλλείο πλανών». Από την παρακάτω μελέτη- έκθεση των διδασκαλιών τους δικαιολογείται αυτός ο χαρακτηρισμός. Η αλήθεια είναι πως κάποιος ευλαβής μπορεί να σοκαριστεί από το μέγεθος και την αηδία των βλασφημιών. Όμως τα δημοσιεύουμε διότι οι Μορμόνοι δραστηριοποιούνται και στην χώρα μας και μπορεί ο καθένας να βρεθεί ενώπιον του προσηλυτισμού τους. Επίσης είναι τραγικό το ότι πολλές από τις βλασφημίες που υποστηρίζουν «άθεοι κύκλοι» έχουν παλαιότερα εφευρεθεί από αυτοαποκαλούμενους «χριστιανούς».

 ***

Η αίρεση των Μορμόνων η «Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των τελευταίων ημερών», επιβίωσε στην περίοδο του μεγάλου θρησκευτικού αναβρασμού του δεκάτου ενάτου αιώνα στην Αμερική. Το όνομα της αιρέσεως οφείλεται σε κάποιο «προφήτη», ανύπαρκτο ιστορικά πρόσωπο, τον Μόρμον, ο οποίος υποτίθεται ότι έζησε τον τέταρτο αιώνα στην Αμερική.

Το δόγμα του Μορμονισμού στηρίζεται στη μυθώδη διδα­σκαλία του Ιωσήφ Σμιθ (Joseph Smith), που, κατά τους Μορμόνους, θεωρείται προφήτης. Ο Σμιθ, τρίτος γιος μιας γεωργικής οικογένειας, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1805 στη Sharon της πολιτείας Βερμόντ των Η.Π.Α. Έπειτα εγκαταστάθηκε οικογε­νειακώς στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, στην πόλη Μάντσεστερ. Σύμφωνα με μαρτυρίες του Σμιθ, στην περιοχή του γύρω στα 1820 ανταγωνίζονταν μεταξύ τους ποικίλες προτεσταντικές ομάδες. Ο ίδιος άνηκε στους πρεσβυτεριανούς κι αργότερα εντάχτηκε στους μεθοδιστές. Η οικογένεια του Σμιθ είχε διχασθεί σε Καλβινιστές και Μεθοδιστές, ενώ ο ίδιος, σύμφωνα με ομολογία του, δυσκολευόταν να αποφασίσει ποια ομάδα είχε δίκαιο. Ο Σμιθ, πολύ φιλόδοξο άτομο, ζητάει από τον Θεό να τον φωτίσει για να γνωρίσει την αλήθεια. Αποσύρθηκε στο δάσος και με όραμα που του αποκάλυψε ο Θεός (Πατήρ και ο Υιός) πληροφο­ρήθηκε από τον ίδιο το Θεό ότι όλες οι υπάρχουσες «εκκλησίες» είχαν διαστρέψει τη διδασκαλία της αρχικής Εκκλησίας. Μέχρι το σημείο αυτό και ο Σμιθ ακολουθεί προτεσταντικές απόψεις για αμαρτία των εκκλησιών.

Για το Σμιθ αρχίζει μια μεγάλη αποστολή για την οποία έπρεπε να είναι έτοιμος. Μετά τρία χρόνια, στις 21 Σεπτεμβρίου 1823, του παρουσιάστηκε ένας άγγελος, ο Μορόνι, που του μίλη­σε για ένα θαμμένο σ' ένα λόφο Cumorah, κοντά στο σπίτι του, στο Μάντσεστερ, στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, αρχαίο βιβλίο, γραμμένο σε χρυσές πλάκες. Το βιβλίο αυτό είχε γραφεί από τους αρχαίους κατοίκους της Αμερικής, τους πρόγονους των Ινδιάνων, και ήταν περίληψη της ιστορίας τους, της καταγωγής τους και του πολιτισμού τους. Το βιβλίο συμπεριελάμβανε την καταγραφή των θείων νόμων και διαθηκών με το λαό. Ο άγγελος είπε επίσης ότι θαμμένο μαζί με το βιβλίο ήταν ένα ειδικό όργα­νο από δύο διαφανείς λίθους δεμένους σ' ένα ασημένιο σκελετό, το λεγόμενο Ούριμ και Θουμμίμ με το οποίο ο Σμιθ θα μπορούσε να μεταφράσει το βιβλίο στα αγγλικά. Ο μύθος λέγει ακόμα ότι χρειάστηκαν να περάσουν ακόμα τέσσερα χρόνια, όταν ο Μορόνι το 1827 έδειξε στο Σμιθ που είχαν θαφτεί οι κρυμμένες πλά­κες. Η μετάφραση έγινε από το 1827 ως το 1830. Μετά τη μετάφραση εμφανίστηκε και πάλι ο άγγελος Μορόνι που πήρε πίσω τις χρυσές πλάκες, τις οποίες δεν είδε ξανά κανένας.

Η τελική μετάφραση τυπώθηκε το 1830 στην Palmyra της Νέας Υόρκης και όλο το έργο είναι γνωστό ως το Βιβλίο του Μόρμον. Από το βιβλίο αυτοί οι οπαδοί του Σμιθ ονομάστηκαν Μορμόνοι. Έτσι ο Σμιθ ίδρυσε επίσημα την «εκκλησία του Ιη­σού Χριστού των Αγίων της Ύστερης Ημέρας» στις 6 Απρι­λίου 1830.

Γρήγορα ο Σμιθ απόκτησε οπαδούς, αλλά πολύ γρήγορα περιφρονήθηκαν εξαιτίας των κλειστών κοινοτήτων, της μη απο­δοχής παραδοσιακών αρχών του Χριστιανισμού και αργότερα της πολυγαμίας. Οι Μορμόνοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Νέα Υόρκη και κατέφυγαν στην πολιτεία Οχάιο. Έπειτα στη Missouri και τελικά εγκαταστάθηκαν ομαδικά στην πολιτεία Illinois, όπου έκτισαν τη δική τους πόλη, τη Ναβού (Nauvoo). Διωγμούς υπέστησαν και πάλι λόγω της πολυγαμίας το 1843. Ο Σμιθ και ο αδελφός του σκοτώθηκαν από ένα εξαγριωμένο όχλο.

Τον Ιωσήφ Σμιθ τον διαδέχτηκε ο Μπρίγκχαμ Γιούγκ (Brigham Yougn 1805-1977). Με τη νέα ηγεσία οι Μορμόνοι έφυγαν από την πολιτεία Illinois και έφθασαν εκεί που έγινε η καινούρ­για πολιτεία Ουτάχη (Utah). Από το 1847 εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα, και μέχρι σήμερα το Σώλτ Λαίηκ Σίτυ (Salt Lake City), είναι το κέντρο των Μορμόνων, που είναι πολυάριθμοι.

Το Βιβλίο του Μόρμον

Πηγή της διδασκαλίας των Μορμόνων είναι όχι η Αγία Γραφή ή τουλάχιστον όχι η Αγία Γραφή μόνο όσο κυρίως και κατ' εξοχήν το Βιβλίο του Μόρμον. Πιστεύουν ότι το βιβλίο του Μόρμον αποτελεί συμπληρωματική αποκάλυψη της Αγίας Γραφής, ενώ στην πράξη αντικαθιστά την Αγία Γραφή. Αυτό αποτελεί τη βάση των κακοδοξιών τους και όλων των τελετών τους. Είναι ένα ογκώδες έργο με 239 κεφάλαια. 54 για πολέμους, 21 για ιστορίες, 55 για προφητείες, 71 για δόγματα, 17 για ιερα­ποστόλους και 21 για την αποστολή του Μεσσία.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι αυτό το «άγιο» κείμενο είναι γραμμένο από τους προφήτες του Θεού, που ζούσαν στην αρχαία Παλαιστίνη και έπειτα στην αρχαία Αμερική. Το βιβλίο είναι μυθιστορηματικό χωρίς ίχνος πραγματικών γεγονότων. Σ' αυτό αναφέρεται η υποτιθέμενη μετανάστευση τον πρώτο αιώνα στην Αμερική των δέκα φυλών του Ισραήλ, που διακρίθηκαν σε δύο ομάδες τους Νεφίτες και τους Λαμίτες. Περιέχει την ιστορία του λαού που ζούσε στην Αμερική αιώνες πριν από την άφιξη εκεί του Χριστόφορου Κολόμβου. Η ιστορία αυτή ασχολείται με την καταγωγή των εντοπίων Αμερικανών και αφηγείται τρεις μεταναστεύσεις από την Παλαιστίνη στο «νέο κόσμο» της Αμε­ρικής.

Η πρώτη μετανάστευση έγινε λίγο μετά τη σύγχυση των γλωσσών στον Πύργο της Βαβέλ. Η δεύτερη έγινε το 600 π.Χ. επί βασιλέα Σεδεκία, και τελικά έγινε μια τρίτη μετανάστευση με ηγέτη τον Μούλεκ. Οι δύο λαοί, του Λέχι και του Μούλεκ, ενώθηκαν σε ένα κράτος. Στο βιβλίο του Μόρμον οι άνθρωποι του λαού αυτού λέγονται Νεφίτες, κατάγονται από το Ισραήλ και είναι εκλεκτοί του Θεού. Το βιβλίο του Μόρμον περιγράφει την ιστορία των πολέμων, των βασιλιάδων, των διαφόρων κινή­σεων, και της θρησκείας τους, που ήταν θρησκεία του Ισραήλ, ο Νόμος του Μωυσέως. Έχουμε μια συνέχεια σχέσεων νόμων και διαθηκών που δεν περιλαμβάνονται στον κανόνα της Πα­λαιάς Διαθήκης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διήγηση της παρακμής του πολιτισμού των Νεφιτών. Ένα φαύλο φυλετικό παρακλάδι, των Λαμανιτών από το οποίο κατάγονται οι Ερυθρόδερμοι, οι σημε­ρινοί Ινδιάνοι της αμερικανικής ηπείρου, πολεμάει εναντίον των Νεφιτών και τους καθυποτάσσει. Στη διάρκεια του πολέμου, ο τελευταίος προφήτης των Νεφιτών, ο Μόρμον, μάζεψε τα τεκ­μήρια του πολιτισμού και έγραψε την ιστορία τους στις χρυσές πλάκες που αναφέραμε. Έτσι έγινε το βιβλίο του Μόρμον. Τελι­κά όλοι οι Νεφίτες σκοτώθηκαν από τους Λαμανίτες (Ινδιάνους) εκτός από γιό του Μόρμον, τον Μορμόνι, ο οποίος αργότερα θα παρουσιαζόταν στον Ιωσήφ Σμιθ ως άγγελος της αποκαλύψεως. Ήταν ο Μορμόνι που έθαψε τη χρυσή ιστορία στο λόφο της Νέας Υόρκης το 421 μ.Χ.

Ο Σμιθ ονόμασε το 1827 την κίνησή του «Latter day Saints». Απόκτησε πολλούς οπαδούς αλλά και πολλούς εχθρούς.

Διάδοχος του Σμιθ υπήρξε ο φίλος του Μπρίγκαμ Γιάγκ (1801-1877). Αυτός οδήγησε τους οπαδούς του σε περιπέτειες στη Δύση, στα βραχώδη όρη, μπροστά στη Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη. Εκεί ίδρυσε την πόλη Γιούτα και τη χαρακτήρισε ως «Γη της Επαγγελίας» και «Νέα Ιερουσαλήμ». Το καθεστώς που ιδρύθηκε ήταν ιδιότυπο θεοκρατικό. Ο πολλαπλασιασμός των Μορμόνων ήταν ταχύς. Το 1898 ήταν 254 χιλιάδες. Σήμερα στην πρωτεύουσα Σωλτ Λέικ Σίτυ είναι το κέντρο της Μορμονικής αιρέσεως. Εκεί έχει κτισθεί τεράστιος «Ναός» μεταξύ των ετών 1853-1893. Η αίρεση διασπάστηκε σε μια μετριοπαθή ομάδα, την «Αναδιοργανούμενη Εκκλησία των Αγίων των τελευταίων Ημερών». Αυτή οργανώθηκε επίσημα το 1860 στο Αμπού (Ιλλινόις).

Η προπαγάνδα των Μορμόνων σ' όλο τον κόσμο είναι τε­ράστια. Φανατικοί Ιεραπόστολοι στο Σωλτ Λέικ Σίτυ μαθαίνουν ξένες γλώσσες και αποστέλλονται να διαδώσουν τις κακοδοξίες τους.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι το Βιβλίο του Μόρμον είναι θεόπνευστο και ότι περιέχει τη συνέχεια της διδασκαλίας, προ­φητείας και αποκαλύψεως του Θεού, που λείπει από την Αγία Γραφή. Πρόκειται όμως για ένα κράμα διαφόρων δοξασιών που προέρχονται από ιουδαϊκές, χριστιανικές, αρχαίες αιγυπτιακές και ανατολικές διδασκαλίες και από διάφορους μύθους. Σήμερα θεωρείται ότι το βιβλίο του Μόρμον γράφτηκε από ένα Πρεσβυτεριανό, τον Σολομώντα Σπώλντιγκ (Solomon Spaulding). Κατά τη θεωρία του οι ιθαγενείς Αμερικανοί κατάγονται από τους Εβραίους. Το αρχικό χειρόγραφο του Σπώλντιγκ δε δημοσιεύτη­κε ποτέ, αλλά περιήλθε στα χέρια του Βαπτιστή Σύνδεϋ Ρίγντον (Sydney Rigdon), ο οποίος προσκολλήθηκε στον Σμιθ και του το έδωσε. Έπειτα στα χειρόγραφα δόθηκε βιβλικό περιεχόμενο και δημοσιεύθηκε το 1830 με τον τίτλο «Το Βιβλίο του Μόρ­μον».

Έκτος από το βιβλίο του Μόρμον, οι Μορμόνοι έχουν και άλλες θρησκευτικές γραφές, όπως «Δόγματα και Διαθήκες», και το «Μαργαριτάρι της Μεγάλης Τιμής». Πρόκειται για συλλογές αποφθεγμάτων, διδασκαλιών και αποκαλύψεων του Ιωσήφ Σμιθ.

Δογματική Διδασκαλία

Οι Μορμόνοι έχουν διαμορφώσει ένα περίπλοκο σύστημα διδασκαλιών που μόνο καταχρηστικά μπορεί να ονομασθεί «χρι­στιανικό». Οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως «αποκαταστη­μένους χριστιανούς» και ότι δεν ανήκουν στις προτεσταντικές παραφυάδες.

Ο Σμιθ υπήρξε ιδρυτής- οι αναπτύξαντες όμως περαιτέρω την αίρεση είναι οι «διάσημοι θεολόγοι» τους Όρεσον Πλαττ και Πάρλεϋ Παττ. Ο τελευταίος έγραψε πλήθος συγγραμμάτων, από τα οποία φαίνεται ο συγκρητισμός και ο έντονα πολυθεϊστι­κός χαρακτήρας της αιρέσεως.

Οι Μορμόνοι θεωρούν τον Ιησού Χριστό ως μέλος της Αγίας Τριάδος, αλλά βέβαια η περί Αγίας Τριάδος διδασκαλία τους διαφέρει ριζικά από τη χριστιανική. «Ο Πατήρ έχει σώμα από σάρκα και οστά αισθητά, όπως είναι αυτό του ανθρώπου-επίσης ο Υιός το ίδιο· αλλά το Άγιο Πνεύμα δεν έχει σώμα από σάρκα και οστά. Αν δεν είναι έτσι, το Άγιο Πνεύμα δε θα μπορούσε να κατοικεί μέσα μας» (Δόγματα και Διαθήκες 130,22).

Ο Θεός, κατά τη μορμονική διδασκαλία, είναι Θεός μόνο του γνωστού αυτού κόσμου που αντιλαμβανόμαστε και εμείς. Ο Μορμόνος πιστεύει πως μπορεί να γίνει και ο ίδιος θεός. Μετά την επίγεια ζωή θα του δοθεί ο δικός του κόσμος να κατοικήσει, όπως αυτός ο κόσμος ανήκει στο δικό μας Θεό. Τέτοιος είναι ο παράδεισος για τον Μορμόνο. Ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να γίνει θεός του δικού του κόσμου, του δικού του πλανήτη. Εκεί θα συνεχίζονται οι γήινες απολαύσεις, δηλ. η εργασία, τα πλούτη, το σεξ και όλες οι ανθρώπινες δυνατότητες. Εκεί περι­μένει να δει στον παράδεισο την οικογένεια του και τους φίλους του.

Τον Ιησού Χριστό τον δέχονται ως μονογενή Υιό του Θεού Πατρός, και σωτήρα του κόσμου. Ο θάνατός του και η ανάστα­ση έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι ένα σύστημα ηθικής διδασκαλίας. Ακόμα πιστεύουν πως μετά τη σταυρική θυσία και το θάνατό του, το πνεύμα του έφυγε από το σώμα για τρεις μέρες και κήρυξε στα φυλακισμένα πνεύματα στον Άδη, για να μετανοήσουν.

Ο Ιωσήφ Σμιθ διδάσκει ακόμα ότι ο Χριστός εμφανίστηκε ξανά κατά διαφόρους καιρούς και σε διάφορα μέρη της βορείου και νοτίου Αμερικής. Εκεί κήρυττε, θεράπευε, έκανε θαύματα και επιπλέον δίδασκε νέες και παραγωγικότερες μεθόδους της γεωπονίας και των μηχανικών επιδεξιοτήτων. Ίδρυσε κυβέρνηση της ισότητας και της ειρήνης στην αμερικανική ήπειρο. Τελειώ­νοντας την αποστολή του στην Αμερική έφυγε με την υπόσχεση ότι θα ξανάρθει. Οι Μορμόνοι μιλούν για την εμφάνιση του Μεγάλου Λευκού Θεού, του Θεού του Φωτός και άλλων θεών και περιμένουν την επιστροφή του στη γη, για να στηρίξουν τις δοξασίες τους. Ακόμα ταυτίζουν τις φυλές των Ίνκας, Μάγια και Ατζέκων της κεντρικής και νοτίου Αμερικής με τους Νεφίτες του Βιβλίου του Μόρμον. Θεωρούν ότι η ανάπτυξη των με­γάλων πολιτισμών οφείλεται στην εμφάνιση του Χριστού εκεί και στην εφαρμογή του Ευαγγελίου.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι ο Χριστός θα επιστρέψει στη γη θα εγκατασταθεί στις ΗΠΑ και θα βασιλεύσει για χίλια χρό­νια, έχοντας πρωτεύουσα στο Independence, Missouri, ΗΠΑ.

Μιλούν για προΰπαρξη όλων των ανθρωπίνων ψυχών. Επί­σης πιστεύουν στη μελλοντική σωτηρία όλων και στην αποκα­τάσταση των πάντων. Προϋπόθεση για να γίνει κάποιος μέλος είναι:

1.    Πίστη στον Ιησού Χριστό και στο ευαγγέλιο του.

2.    Μετάνοια για τις προσωπικές αμαρτίες.

3.    Βάπτιση διά καταδύσεως για άφεση αμαρτιών.

4.    Χειροθεσία για να λάβουν το δώρο του Αγίου Πνεύ­ματος.

Οι Μορμόνοι δε θεωρούν τον άνθρωπο υπεύθυνο για το προ­πατορικό αμάρτημα. Ο καθένας είναι υπεύθυνος μόνο για τις προσωπικές του αμαρτίες.

Οι Μορμόνοι καλλιέργησαν την αρχή της πολυγαμίας ή της πολυγονίας, για την κατάκτηση της γης. Σήμερα, η πολυγα­μία των μελών της μορμονικής εκκλησίας, όταν σπάνια ασκείται, γίνεται κρυφά, παράνομα και χωρίς τη συγκατάθεση της εκκλη­σίας.

Οι Μορμόνοι όταν μιλούν για ιερωσύνη μιλούν για ιερωσύνη ανδρών ακόμα και μικρών παιδιών που μπορούν να κηρύττουν από τον άμβωνα. Η ιερωσύνη διαιρείται σε δύο μέρη· σ' αυτήν του Μελχισεδέκ και στην ιερωσύνη του Ααρών. Η ανώτερη ιερωσύνη του Μελχισεδέκ περιλαμβάνει τον προεστώτα, που παίρνει αποκαλύψεις απευθείας από το Θεό. Κάθε δήλωση του έχει ίση ισχύ με το λόγο του Θεού, τους δώδεκα αποστόλους, τους αρχιερείς, τους εβδομήκοντα μαθητές, τους πρεσβύτερους και  τους πατριάρχες. Αυτοί διευθύνουν τα πνευματικά, υλικά (οι­κονομικά) και οργανωσιακά έργα της εκκλησίας. Η κατώτερη ιερωσύνη, του Ααρών, περιλαμβάνει τους επισκόπους, τους ιε­ρείς, τους διδασκάλους και τους διακόνους, και ασχολείται μόνο με τις κοσμικές-κοινωνιολογικές υποθέσεις της εκκλησίας. Ο Σμιθ δήλωσε ότι οι νέγροι ήταν καταραμένοι από το Θεό και γι' αυτό δεν μπορούν να συμμετέχουν πλήρως στη θρησκεία τους. Νέα όμως αποκάλυψη του Θεού στις 9 Ιουνίου 1978 στον πρώην πρόεδρο Σπένσερ Κίμπαλ (Spencer Kimball), λέγει ότι ο νέγρος μπορεί να γίνει μέλος της εκκλησίας με όλα τα δικαιώματα, ακόμα και της ιερωσύνης. Για τις γυναίκες δεν έχουν αποκαλύ­ψεις αν πρέπει να μπουν στην ιερωσύνη, ωστόσο όμως μπορούν να μπουν στον παράδεισο. Όσο για τα μυστήρια, χρίσμα και θ. Ευχαριστία, τα τελούν όχι σαν μυστήρια, αλλά σαν σύμβολα αναμνήσεως. Εξομολόγηση δεν υπάρχει.

Η «Μορμονική Εκκλησία» εμφανίζεται ως μια εκκλησία των συνεχών αποκαλύψεων. Αποκαλύψεις και δόγματα αλλάζουν συνεχώς, ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα. Ο Ιωσήφ Σμιθ είχε συνολικά 112 αποκαλύψεις, από τις όποιες 88 ήταν σχετικές με οικονομικά θέματα. Τους διακρίνει η επιθυμία για φθαρτά πλούτη του κόσμου αυτού. Τονίζουν ότι η βασιλεία του Χριστού αποτελείται από ακίνητες περιουσίες, αγέλες, κοπάδια, άργυρο, χρυσό κλπ. Με πέντε εκατομμύρια πιστούς είναι μια από τις πιο πλούσιες εκκλησίες. Έχουν δικό τους πανεπιστήμιο, εται­ρείες ασφαλείας, μεγάλα καταστήματα, τηλεοπτικούς και ραδιο­φωνικούς σταθμούς, ουρανοξύστες με γραφεία που ενοικιάζονται, ξενοδοχεία, εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα εκλεκτών αγροκτη­μάτων και πολλά άλλα κοσμικά περιουσιακά στοιχεία.

Οι Μορμόνοι αναπτύσσουν τεράστιο ιεραποστολικό έργο και καθημερινά αυξάνουν. Ο βίος τους εμφανίζεται καθαρός και υποδειγματικός. Έτσι έχουν μορμονικά παρακλάδια σ’ όλη την Αμερική, και σ' άλλες χώρες. Στην Ελλάδα έχουν μικρή μόνο διάδοση.

Οι Μορμόνοι θεωρούν εαυτούς ως μόνους γνησίους χριστια­νούς και την «εκκλησία» τους ως την πιο γνήσια. Τους μη ανή­κοντες σ' αυτούς, θεωρούν απίστους.

Χριστιανικά στοιχεία είναι: Η αναγνώριση της Βίβλου, η πίστη στον Πατέρα, τον Υιό και το Πνεύμα. Ωστόσο δεν πρό­κειται για τη χριστιανική διδασκαλία περί ενός Θεού και τρεις υποστάσεις ή πρόσωπα, αλλά για τρεις διαφορετικούς θεούς. Πιστεύουν στον εξιλαστήριο θάνατο του Χριστού και την επά­νοδό του (εσχατολογική προσδοκία). Μέσα για την απόκτηση της θείας χάριτος είναι η πίστη, η μετάνοια, η βάπτιση, ο Μυστικός Δείπνος, η επίθεση των χειρών, με τη οποία, πιστεύουν οι Μορμόνοι, ότι μεταδίδονται τα χαρίσματα και τα δώρα του Αγίου Πνεύματος.

Ο πρωταρχικός Θεός δημιούργησε μέγα πλήθος ετερόφυ­λων πνευμάτων, επειδή σύμφωνα με την αιώνια τάξη του κόσμου ο σεξουαλισμός είναι η προϋπόθεση κάθε υπάρξεως και κάθε ηθικής ζωής. Από την ένωση αυτών των πανάρχαιων θεοτήτων γεννήθηκαν πολυάριθμα πνεύματα που κατοικούν σήμερα το Σύμ­παν και συνεχώς αυξάνονται.

Δημιουργοί της γης είναι πολλοί θεοί, οι όποιοι παρέδωσαν αυτή στη δικαιοσύνη του Θεού της Βίβλου. Ο Θεός αυτός είναι ένα ον με πνεύμα και σώμα, έχει δηλ. ανθρώπινη μορφή, με χέρια και πόδια. Ο Θεός αυτός τρώγει και πίνει. Αγαπάει και μισεί και μιλάει στους ανθρώπους. Έχει πολλές γυναίκες, το Χριστό όμως τον γέννησε με τη Μαρία. Ο Χριστός λοιπόν είναι καρπός φυσιολογικής σεξουαλικής ενώσεως του Θεού με τη Μαρία. Ο ίδιος ο Χριστός ήταν έγγαμος και μάλιστα πολύγαμος. Σύζυγοι του ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μάρθα.

Ο Χριστός θα επανέλθει και πάλι στη γη και συγκεκριμένα στο μεγάλο ναό των Μορμόνων στη Γιούτα. Με την επάνοδό του θα κρίνει τους εθνικούς και τους άπιστους ενώ τους Μορμόνους θα τους επιβραβεύσει. Ο Χριστός θα ιδρύσει τη χιλιετή βασιλεία του στην Αμερική καθιστώντας άρχοντες τους Μορμόνους. Η Νέα Ιερουσαλήμ θα οικοδομηθεί στο Τζάνσον (Μισσόρι).

Οι άνθρωποι είναι καρποί θείων ερώτων. Οι Μορμόνοι δι­δάσκουν ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν από κάποιον θεϊκό έρωτα. Παραμένουν ως κατώτερα πνεύματα για χιλιάδες ή και εκατομ­μύρια χρόνια. Όταν γίνονται άνθρωποι εισέρχονται στο ναό του σαρκικού σώματος. Όσοι δεχθούν τη διδασκαλία των Μορμόνων και γεννούν πολλά παιδιά θα γίνουν θεοί. Ως θεοί μιας συγκε­κριμένης περιοχής θα λατρεύονται από τους κατοίκους ως μονα­δικοί κοσμικοί άρχοντες. Η αίρεση καθιέρωσε την πολυγαμία.

Όσοι πεθαίνουν χωρίς πίστη στη διδασκαλία των Μορμό­νων τα πνεύματα τους εισέρχονται στο σώμα ερυθρόδερμων, μαύρων ή ζώων για να εξαγνισθούν. Στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας θα γίνει ανάσταση των νεκρών, οι οποίοι θα κατοι­κούν αιώνια στη γη ως αθάνατοι.

Η «εκκλησιαστική οργάνωση» των Μορμόνων είναι ιερατι­κή και ταυτίζεται με την πολιτική εξουσία (θεοκρατία). Ο αρχη­γός της αιρέσεως είναι κυβερνήτης της κοινότητας. Ο κλήρος αποτελείται από εκλελεγμένους προεστούς, οι οποίοι φέρουν βιβλικά ονόματα (Απόστολοι, προφήτες, επίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι).

Ιδιαίτερη αξία έχει το Βάπτισμα που γίνεται με καταδύσεις, η τελετή του Μυστικού Δείπνου και η χειροτονία ή χειροθεσία κληρικών.

Ιερά Βιβλία των Μορμόνων είναι: Η Π. Διαθήκη, η Κ. Διαθήκη, το Βιβλίο του Μόρμον, το Βιβλίο των Διδασκαλιών και Επιταγών, και το Ακριβό Μαργαριτάρι.

Ο Βίος των Μορμόνων είναι λιτός. Απέχουν κρεοφαγίας και ποτών. Οι ίδιοι χαρακτηρίζονται από άκρατο φανατισμό.

Η θεοκρατική πολιτεία των Μορμόνων εμφανίστηκε στις ΗΠΑ, το 1860 με το όνομα Ουτάχη. Η ομοσπονδιακή τους πολιτεία δε διαθέτει σήμερα τον καθαρό μορμονικό της χαρακτή­ρα. Σε πολλές εξωφρενικές συνήθειες των Μορμόνων υπερίσχυ­σαν οι ομοσπονδιακοί νόμοι (πολυγαμία), ενώ οι αλλεπάλληλες μεταναστεύσεις έφεραν στην Ουτάχη πολυάριθμους οπαδούς άλ­λων δογμάτων η θρησκειών.

Παρατηρήσεις

Η αντιτριαδική και πολυθεϊστική αυτή οργάνωση των Μορ­μόνων χαρακτηρίστηκε ως πρωτότυπη αίρεση της Βορείου Αμε­ρικής, ή ιδιάζουσα «κομμουνιστική» θεοκρατική αίρεση. Το ε­ρώτημα είναι εάν πρόκειται για αίρεση ή για μια τα νέα θρη­σκεία, ή ένα «θρησκευτικό» φουνταμενταλιστικό κίνημα με κά­ποια κατ' όνομα χριστιανική διδασκαλία.

Στή Μορμονική αίρεση ή στη μορμονική λατρευτική και «θρησκευτική» ομάδα ο μελετητής αυτής βρίσκει πολλά στοιχεία ινδουιστικά, βουδιστικά, ιουδαϊκά, και πλατωνικά κ.ά. Σαφώς πρόκειται για μια μορφή Νεοσυγκρητισμού. Τα υπάρχοντα πολυ­θεϊστικά στοιχεία, όπως και τα πανθεϊστικά και θεοσοφιστικά, δεν μας επιτρέπουν να θεωρήσουμε τον Μορμονισμό ως χριστια­νική αίρεση. Οι Μορμόνοι είναι εξίσου επικίνδυνοι ή και περισ­σότερο από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Δυστυχώς και το φονταμενταλιστικό αυτό «θρησκευτικό» μόρφωμα των Μορμόνων βρήκε είσοδο στην Ελλάδα, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα στεγάζονται σε πολυτε­λές «ευκτήριο» οικοδόμημα στα Ιλίσια. Οι οπαδοί τους, αλλο­δαποί αμερικάνοι «ιεραπόστολοι», περιφέρονται στους δρόμους της πρωτευούσης προπαγανδίζοντες.

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ» ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
ΑΝΤΩΝΙΟΣ Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ

ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ

Τα τελευταία χρόνια άρχισε να δραστηριοποιείται στη χώρα μας μια ακόμα αίρεση. Πρόκειται για την αίρεση των Μορμόνων, την πιο κακόδοξη και βλάσφημη αίρεση του ευρύτερου προτεσταντικού χώρου. Αυτοαποκαλείται με τον βαρύγδουπο τίτλο: «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΊΩΝ ΗΜΕΡΩΝ» (Church of Jesus Christ of Latterday Saints). Στην Αθήνα έχει ιδρυθεί ήδη «τοπική εκκλησία» σε ευρύχωρο χώρο και στους δρόμους της Πρωτεύουσας και των άλλων μεγάλων πόλεων καλοντυμένοι αλλοδαποί «ιεραπόστολοι», με προσποιητή ευγένεια κηρύττουν με ζήλο την μορμονική αίρεση.

Η ίδρυση της αιρέσεως - ιδρυτής - ιστορική εξέλιξη

Η αίρεση των Μορμόνων ανήκει, όπως προαναφέραμε, στον ευρύτερο προτεσταντικό χώρο και μάλιστα στις ομάδες εκείνες με το μυστικιστικό και αποκαλυπτικό χαρακτήρα του 19ου αιώνα. Ιδρύθηκε το 1830 στις Η.Π.Α. από τον Τζόζεφ Σμίθ. Το όνομά της οφείλεται στον Μόρμον, κάποιον ιστορικά ανύπαρκτον «προφήτη», ο οποίος υποτίθεται ότι έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα στην Αμερικάνικη ήπειρο.

Ο Τζόζεφ Σμίθ γεννήθηκε το 1805 στην πολιτεία Βερμόντ των ΗΠΑ από φτωχούς αγρότες γονείς. Αρχικά ανήκε θρησκευτικά στους Πρεσβυτεριανούς και αργότερα εντάχθηκε στους Μεθοδιστές. Ήταν αναμφίβολα έξυπνος άνθρωπος. Τον χαρακτήριζε άκρατη φιλοδοξία, αχαλίνωτη φαντασία και παθολογικός μυστικισμός. Το 1830 εγκατέλειψε ξαφνικά τη Μεθοδιστική Εκκλησία και άρχισε να κηρύττει δική του περίεργη διδασκαλία. Ονόμασε τον εαυτό του «προφήτη» και ισχυρίσθηκε ότι στις 21 Σεπτεμβρίου 1823 είδε ένα όραμα «στο οποίο ο άγγελος Μορονί του είπε ότι στο λόφο Cumorah, κοντά στο Μάντσεστερ, στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, ήταν κρυμμένες πλάκες χρυσού με σπουδαίες επιγραφές, που έπρεπε να ξεθάψει μετά τέσσερα χρόνια» (H. De Glasenapp, παγκόσμιος Ιστορία των Θρησκειών, μετ. Νικ. Βρετάκος, Αθήνα, σελ. 494).

Στα 1827, όπως ισχυριζόνταν, ξέθαψε τις πλάκες και «στα επόμενα τρία χρόνια υπαγόρευσε το περιεχόμενο των πινάκων, που ήταν γραμμένο σε μια παραλλαγή αιγυπτιακής γραφής και ισχυρίζονταν ότι ερμήνευσε δίχως να ξέρει τη γλώσσα και τους χαρακτήρες, με τη βοήθεια δύο κρυστάλλων που του έδωσε ο άγγελος και που υποτίθεται πως ήταν το Urim και το Thummim του εβραίου αρχιερέα» (αυτόθι σελ. 494-495). Το υποτιθέμενο λοιπόν περιεχόμενο των «χρυσών πλακών» αποτέλεσε κατόπιν το περιβόητο «Βιβλίο του Μόρμον», το οποίο αποτελεί ύψιστη ιερή γραφή για τους Μορμόνους, ανώτερη ακόμα και της Αγίας Γραφής!

Το περιεχόμενο αυτού του «ιερού» βιβλίου, το οποίο απέκτησα και μελέτησα, είναι μυθιστορηματικό, χωρίς το παραμικρό ίχνος ιστορικών και πραγματικών γεγονότων. Σε παλαιοδιαθηκικό ύφος αναφέρεται η υποτιθέμενη μετανάστευση κατά τον 1ο μ. Χ. αιώνα στην Αμερικάνικη ήπειρο των δέκα φυλών του Ισραήλ, οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, τους Νεφίτες και τους Λαμανίτες. Οι δεύτεροι λόγω της ασέβειάς τους, έγιναν ... ερυθρόδερμοι, σε αντίθεση με τους πρώτους οι οποίοι δέχτηκαν το Χριστό και έγιναν Χριστιανοί. Ανάμεσα στους Νεφίτες διακρίθηκε τον 4ο μ. Χ. αιώνα ο προφήτης Μόρμον, ο οποίος πιστεύεται ότι έγραψε το ομώνυμο βιβλίο στις «χρυσές πλάκες», που αποκαλύφτηκαν μετά από 14 αιώνες στον Σμίθ και από τον οποίο πήρε το όνομά της η αίρεση.

Ο Σμίθ ονόμασε το 1827 την «εκκλησία» του «Latter Day Saints» και με τα φλογερά του κηρύγματα απέκτησε αρκετούς και αφοσιωμένους οπαδούς, αρχικά στην περιοχή της Ν. Υόρκης και αργότερα στο Κίρλαντ, στο Μισσούρι, στο Ναουβόου (Ιλλινόις) και αλλού. Ταυτόχρονα όμως απέκτησε και πολλούς φανατικούς εχθρούς, οπαδούς άλλων δογμάτων από τα οποία αντλούσε τους οπαδούς του. Τον κατηγόρησαν για διάφορα εγκλήματα, κατόρθωσαν να τον καταδικάσουν και να τον φυλακίσουν. Τελικά πέθανε στη φυλακή στις 27 Ιουνίου του 1844, λυντσαρισμένος από φανατικούς συγκρατούμενούς του. Έτσι ο αιρεσιάρχης Σμίθ, εκτός από «προφήτης» θεωρείται και «μάρτυρας» από τους Μορμόνους!

Τον Σμίθ διαδέχτηκε στην ηγεσία της «εκκλησίας» του ο φίλος του Μπρίγκαμ Γιάγκ (1801-1877), πρώην μαραγκός και υαλουργός. Αυτός προκειμένου να γλιτώσει τους οπαδούς της αίρεσης από το διωγμό των εχθρών του Σμίθ, τους οδήγησε με μεγάλες περιπέτειες στη Δύση, στα Βραχώδη όρη, μπροστά στη Μεγάλη Αλμυρά Λίμνη, όπου ίδρυσε την πόλη Γιούτα, την οποία χαρακτήρισε ως τη «Γη της Επαγγελίας» και τη «Νέα Ιερουσαλήμ». Εκεί θεμελίωσε ένα ιδιότυπο θεοκρατικό καθεστώς, το «Διζερέτ», με πρόεδρο τον Γιάγκ, με απεριόριστη εξουσία. Κάτω από τις απεριόριστες εντολές του οι Μορμόνοι και κατόπιν σκληρής εργασίας, μετέβαλλαν τον αφιλόξενο εκείνο τόπο σε επίγειο παράδεισο!

Σε πολύ μικρό χρόνο αυξήθηκαν και έγιναν πολυάριθμοι. Το 1898 αριθμούσαν 254.000 (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια ΦΟΙΝΙΞ, τομ.ΙΖ΄σελ.382). Σήμερα αριθμούν πολλά εκατομμύρια και έχουν ως κέντρο την πρωτεύουσα της πολιτείας τους την Σώλκ Λέικ Σίτυ, όπου υπάρχει τεράστιος ναός, ο οποίος χτίστηκε ανάμεσα στα έτη 1853-1893.

Το 1852 η αίρεση διασπάστηκε σε μια μετριοπαθή ομάδα, την «Αναδιοργανωμένη Εκκλησία των Αγίων των Τελευταίων Ημερών», η οποία οργανώθηκε επίσημα το 1860 στο Άμποϋ (Ιλλινόις). Όμως ποτέ δεν απέκτησε την σπουδαιότητα της αρχικής ομάδος, της «Αλμυράς Λίμνης».

Στην πρωτεύουσα της Γιούτα, Σώλτ Λέικ Σίτυ, λειτουργεί μια καταπληκτική ιεραποστολική οργάνωση. Διαθέτει υπέρογκα ποσά από τις υποχρεωτικές εισφορές των μελών για την εξωτερική ιεραποστολή. Φανατικοί νέοι επιστήμονες, αφού έχουν εκπαιδευτεί κατάλληλα, αποστέλλονται σε όλο τον κόσμο για να διαδώσουν με πάθος την μορμονική πίστη. Θεωρούν υποχρέωσή τους τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους, να τα αφιερώσουν στην ιεραποστολή. Ιδιαίτερη επιτυχία σημειώνουν στα νησιά του Ειρηνικού και την Αυστραλία.

 Οι κακοδοξίες της αιρέσεως

Ιδρυτής της αιρέσεως των Μορμόνων υπήρξε βέβαια ο Τζόζεφ Σμίθ, αλλά οι αρχές της παράξενης διδασκαλίας ανήκαν στους διάσημους θεολόγους Όρσον Πράττ και Πάρλεϋ Πάττ. Ολόκληρο το θεολογικό οικοδόμημα της αιρέσεως στηρίζεται στα συγγράμματα αυτών των ακραίων προτεσταντών θεολόγων. Όπως θα δούμε η διδασκαλία του Μορμονισμού είναι κράμα χριστιανικών, ιουδαϊκών, ινδουϊστικών, βουδιστικών, γνωστικών και θεοσοφικών ιδεών.

Οι Μορμόνοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως τους μόνους γνησίους χριστιανούς και την «εκκλησία» τους ως τη μόνη αληθινή εκκλησία, ενώ τους άλλους χριστιανούς θεωρούν συλλήβδην ως απίστους. Σύμφωνα με τον διάσημο θρησκειολόγο H. De Glassenapp, χριστιανικά στοιχεία της αιρέσεως είναι μόνο «η αναγνώριση της Βίβλου, η πίστη στους Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, (που ωστόσο γι΄ αυτούς είναι τρεις διαφορετικοί θεοί), στον εξιλαστήριο και καθαγιασμένο θάνατο του Χριστού, και στην εσχατολογική του προσδοκία. Μέσα για την απόκτηση της θείας χάρητος είναι γι' αυτούς η πίστη, η μετάνοια, η βάπτιση, ο Μυστικός Δείπνος και η επίθεση των χειρών (με σκοπό τη μετάδοση των δώρων του Αγίου Πνεύματος κατά τη χειροτονία κλπ)» (μνημ. έργο, σελ. 496).

Εκτός όμως από τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, που για τους Μορμόνους είναι τρεις διαφορετικοί θεοί, έχουν δηλαδή διαφορετικές φύσεις, δέχονται ότι υπάρχουν πολυάριθμοι άλλοι θεοί «εν πολυγαμία ζώντες» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. ΙΖ΄σελ.382)! Ο χριστιανικός Θεός είναι αποκλειστικά ο Θεός της γης, ενώ για κάθε άστρο υπάρχει και ένας θεός με τις γυναίκες του!

Κανένας θεός δεν είναι άναρχος, όλοι έχουν αρχή, γεννήθηκαν από κάποιο ανώτατο άγνωστο θεό, ο οποίος βασιλεύει σήμερα στο κεντρικό άστρο Kolob! Όμως και αυτός ακόμη δεν είναι άναρχος «γεννήθηκε προ αμνημονεύτων χρόνων, από την ένωση σε μια μονάδα, τριών ατόμων της αιώνιας πνευματικής ύλης. Πράγματι μια από τις βασικές αρχές αυτής της διδασκαλίας είναι ότι το ίδιο πνεύμα αποτελείται από λεπτή ύλη» (H. Glassenapp, όπου ανωτ. σελ. 497)!

Αυτός ο πρωταρχικός θεός δημιούργησε μέγα πλήθος ετερόφυλων πνευμάτων, «γιατί σύμφωνα με την αιώνια τάξη του κόσμου, ο σεξουαλισμός είναι η προϋπόθεση κάθε υπάρξεως και κάθε ηθικής ζωής. Από την ένωση αυτών των πανάρχαιων θεοτήτων γεννήθηκαν πολυάριθμα πνεύματα που κατοικούν σήμερα το Σύμπαν και που συνεχώς αυξάνονται τεκνοποιώντας» (αυτόθι)!

Δημιουργοί της γης είναι πολλοί θεοί, σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνουν στο γνωστό πληθυντικό όνομα «Ελλωχείμ» της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτοί οι θεοί μετά τη δημιουργία της γης την παράδωσαν στη δικαιοδοσία του Θεού της Βίβλου. Ο Θεός αυτός είναι ένα ον, που αποτελείται από πνεύμα και σώμα ανθρώπινης μορφής. Έχει χέρια, πόδια, μάτια και τρώγει πίνει, αγαπάει, μισεί και μιλάει στους ανθρώπους. Έχει επίσης πολλές γυναίκες και με τη θνητή Μαρία γέννησε το Χριστό!

Ο Χριστός λοιπόν υπήρξε καρπός φυσιολογικής μείξης του Θεού με την εβραιοπούλα Μαρία, ο οποίος ήρθε στον κόσμο να λυτρώσει τους ανθρώπους. Ο ίδιος, πιστεύουν, ήταν έγγαμος και μάλιστα πολύγαμος, έχοντας ως συζύγους του τη Μαρία Μαγδαληνή και τη Μάρθα! Μετά το τέλος του κόσμου θα επανέλθει στη γη, θα εγκαθιδρυθεί στο μεγάλο ναό των Μορμόνων στη Γιούτα, όπου θα κρίνει τους εθνικούς και τους απίστους. Θα επιβραβεύσει επίσης τους Μορμόνους, ιδρύοντας το βασίλειο της χιλιετίας στην Αμερική, καθιστώντας αυτούς άρχοντες του κόσμου. Η «Νέα Ιερουσαλήμ» (Αποκ.21:2) θα κτιστεί στο Τζάκσον (Μισσούρι)!

Οι άνθρωποι, σύμφωνα με τις κακοδοξίες της αίρεσης, είναι καρποί θείων ερώτων, στους οποίους δόθηκε θνητό σώμα! Σύμφωνα με αιώνιο θεϊκό νόμο, όλοι οι άνθρωποι περνούν από τρία στάδια: α) Αφού γεννηθούν από κάποιο θεϊκό έρωτα, παραμένουν ως κατώτερα πνεύματα για χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια, β) όταν γίνουν άνθρωποι και μπουν στο «ναό του σαρκικού σώματος», δεχτούν τη διδασκαλία του Μόρμον και γεννήσουν πολλά παιδιά θα γίνουν θεοί, και γ) ως θεοί μιας συγκεκριμένης περιοχής θα λατρεύονται από τους κατοίκους, ως μοναδικοί κοσμικοί άρχοντες!

Για να επιτύχουν τη «θέωσή» τους οι άνθρωποι, η οποία στηρίζεται κατά βάσιν στην απόκτηση πολλών παιδιών (!), καθιερώθηκε από τους Μορμόνους η πολυγαμία (μόνο των ανδρών)! Ο ίδιος ο Σμίθ στηριζόμενος σε μια υποτιθέμενη αποκάλυψή του στις 12 Ιουλίου 1843 στο Νοουβόου θέσπισε και νομιμοποίησε την πολυγαμία! Αυτοί που πεθαίνουν χωρίς να πιστέψουν στη διδασκαλία του Μόρμον και δεν κατόρθωσαν να κάνουν πολλά παιδιά, τα πνεύματά τους μπαίνουν στα σώματα ...ερυθροδέρμων, μαύρων, ή ζώων προκειμένου να εξαγνιστούν! Στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας θα γίνει ανάσταση των νεκρών, οι οποίοι θα κατοικούν πλέον αιώνια στη γη ως αθάνατα όντα!

Η εκκλησιαστική οργάνωση των Μορμόνων είναι ιεραρχική και ταυτίζεται με τη πολιτική εξουσία (θεοκρατία). Ο αρχηγός της αίρεσης είναι και ο κυβερνήτης της κοινότητας. Ο κλήρος αποτελείται από τους εκλεγμένους προεστούς, οι οποίοι φέρουν βαθμούς με βιβλική αναφορά (απόστολοι, προφήτες, επίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι). Σε αντίθεση με τους άλλους προτεστάντες δέχονται την ιεροσύνη, την οποία διακρίνουν σε δύο κατηγορίες: την «Ιεροσύνη του Ααρών» και την «Ιεροσύνη του Μελχισεδέκ».

Η λατρεία της αιρέσεως είναι τυπική προτεσταντική, επί πλέον ενέχει έντονο μυστικιστικό στοιχείο. Για παράδειγμα οι τελετές της «προικοδοτήσεως», των ειδικών ευλογιών, που δίνονται στους νεοφώτιστους είναι μυστικές γι' αυτούς που δεν πιστεύουν (H. De Glassenapp, όπου ανωτέρω σελ.496). Ιδιαίτερη σημασία έχει για τους Μορμόνους η τελετή του Βαπτίσματος, η οποία γίνεται μόνο στους ενηλίκους, δια καταδύσεως, η τελετή του «Μυστικού Δείπνου» και η «χειροθεσία», η χειροτονία δηλαδή των κληρικών της αιρέσεως.

Ως ιερά βιβλία θεωρούνται όπως αναφέραμε, το «Βιβλίο του Μόρμον», η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, το «Βιβλίο των Διδασκαλιών και Επιγαμιών, το «ακριβό Μαργαριτάρι» κ.α.

Οι Μορμόνοι, τέλος, ζουν βίο λιτοδίαιτο, απέχουν της κρεοφαγίας και των ποτών, ακολουθώντας τις ευσεβιστικές τάσεις του προτεσταντισμού. Διακατέχονται δε από άκρατο φανατισμό για την εξάπλωση της αιρέσεώς των.

Η Θεοκρατική Πολιτεία των Μορμόνων πρασαρτήθηκε στις Η.Π.Α. το 1860 με το όνομα Ουτάχη. Σήμερα η ομοσπονδιακή αυτή Πολιτεία δεν διαθέτει τον καθαρό μορμονικό της χαρακτήρα, διότι αφ' ενός μεν υπερίσχυσαν οι ομοσπονδιακοί νόμοι των πολλών ιδιαζόντων συνηθειών της κοινότητας (π.χ. πολυγαμία) και αφ' ετέρου λόγω των αλλεπάλληλων μεταναστεύσεων, οι οποίοι έφεραν στην Ουτάχη πολυάριθμους οπαδούς άλλων δογμάτων και θρησκειών και αλλοίωσαν το μορμονικό κλίμα της περιοχής.

Κριτική της μορμονικής αιρέσεως

Από την παραπάνω σύντομη επισκόπηση των βασικών αρχών της αιρέσεως αυτής προκύπτει νομίζω ξεκάθαρα ότι ο Μορμονισμός είναι από τις πιο παράξενες ομάδες του Προτεσταντικού χώρου. Ο διαπρεπής ιστορικός των θρησκειών H. de Glassenapp την ονομάζει «πρωτότυπη αίρεση της Βορείου Αμερικής» (μνη. έργο σελ.494) και ο αείμνηστος καθηγητής Β. Στεφανίδης την χαρακτήρισε ως «ιδιάζουσα κομμουνιστική θεοκρατική αίρεση» (Β. Στεφανίδου Εκκλ. Ιστορία, Αθήναι 1978, σελ.667). Πραγματικά η αίρεση των Μορμόνων αποτελεί την πιο ακραία, κακόδοξη και βλάσφημη χριστιανική αίρεση. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι δεν πρόκειται για χριστιανική αίρεση, αλλά για πολυθεϊστική θρησκεία με χριστιανικά στοιχεία!

Ο μορμονισμός αποτελεί συνοθύλευμα δοξασιών πολλών θρησκειών και θρησκευτικών συστημάτων. Κύρια διαπιστώνουμε δοξασίες Ανατολικών θρησκειών όπως του Ινδουισμού και του Βουδισμού. Επίσης κυρίαρχες είναι οι πανθεϊστικές δοξασίες του Θεοσοφικού κινήματος, το οποίο, όπως είναι γνωστό, συστηματοποίησε όλες τις αποκρυφιστικές και ειδωλολατρικές θεωρίες και πίστεις του παρελθόντος. Ιδιαίτερα η περί Θεού ή μάλλον περί θεών διδασκαλία, του μορμονισμού είναι παραλλαγή των θεοσοφικών ιδεών, τις οποίες δεν έχουμε τη δυνατότητα να αναλύσουμε εδώ. Αναφέρουμε ενδεικτικά την ιδιότυπη «θεογονία» της μορμονικής αιρέσεως, την καταγωγή του θείου από την ύλη, την πληθώρα των κοσμικών θεοτήτων, τους θεϊκούς έρωτες, τις γεννήσεις των πνευμάτων, την προΰπαρξη των ανθρωπίνων ψυχών, την θεοποίηση του ανθρώπου δια των ιδίων αυτού δυνάμεων και δια των μετενσαρκώσεων, κλπ.

Η περί Θεού διδασκαλία των Μορμόνων κρίνεται απαράδεκτη, όχι μόνο για την πολυθεϊστική της αντίληψη αλλά και για τη φύση του Θεού, στον οποίο προσδίδει ανθρώπινα πάθη, (π.χ. σεξουαλισμό). Από όσο γνωρίζουμε, σε καμιά άλλη χριστιανική αίρεση μέχρι σήμερα δεν έχουν προταθεί τέτοιες ακραίες αντιλήψεις για το θείον. Ο «Θεός της γης» έχει απογυμνωθεί πλήρως από την βιβλική διδασκαλία και αντίληψη γι' Αυτόν.

Η περί Χριστού αντιλήψεις τους, κρίνονται απαράδεκτοι και άκρως βλάσφημοι για το πρόσωπο του Σωτήρος. Αρνούνται την υπερφυσική ενανθρώπησή Του και ασεβούν όταν τον αναφέρουν ως πολύγαμο! Η σωτηρία δεν είναι προϊόν του απολυτρωτικού έργου του Χριστού και η προσοικίωση των σωτηριωδών δωρεών από τον πιστό, αλλά είναι προϊόν της τυφλής πίστης στον μορμονισμό και της τεκνοποιίας! Ακόμα και της κάθαρσης μέσω της μετενσάρκωσης!

Η Αγία Γραφή υποβιβάστηκε από τον μορμονισμό και αντικαταστάθηκε από άλλες «ιερές γραφές», όπως το μυθιστορηματικό «Βιβλίο του Μόρμον». Η θεία αποκάλυψη, όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή έχει δευτερεύουσα σημασία, διότι βαρύνουσα σημασία έχουν οι «ζωντανές αποκαλύψεις» των «προφητών» της αιρέσεως!

Η περί κόσμου αντιλήψεις του μορμονισμού ταυτίζονται εν πολλοίς με εκείνες της Θεοσοφίας. Σε αντίθεση με το σύνολο του χριστιανικού κόσμου, οι Μορμόνοι δέχονται την αιωνιότητα της ύλης και τη γέννηση από αυτή των πολυάριθμων θεών. Κατ' ουσίαν η ύλη είναι ο πρωταρχικός Θεός των Μορμόνων!

Αλλοπρόσαλλες επίσης είναι και οι αντιλήψεις της αιρέσεως για τους κοινωνικούς θεσμούς. Πρώτ' απ' όλα ο μορμονισμός, είναι ένα απαράδεκτο θεοκρατικό και απολυταρχικό σύστημα, κατάλοιπο του παρελθόντος, το οποίο δεν μπορεί να έχει θέση στη σημερινή ελεύθερη κοινωνία. Η θεοκρατία είναι μια από τις χειρότερες στρεβλώσεις του δημοκρατικού και ελεύθερου χριστιανικού φρονήματος.

 Μια άλλη επίσης θλιβερή και απαράδεκτη παράμετρος του μορμονισμού είναι ο εμφανής ρατσισμός, ο οποίος είναι ενταγμένος στο θεολογικό του σύστημα. Οι ερυθρόδερμοι, οι μαύροι, και όλοι οι μη Μορμόνοι θεωρούνται αμαρτωλοί και καταραμένοι από το Θεό. Ιδιότυπος ρατσισμός πρέπει να θεωρηθεί και η κυρίαρχη θέση των ανδρών της αιρέσεως έναντι των γυναικών. Οι γυναίκες δεν μπορούν να διαδραματίσουν κανένα ρόλο στην μορμονική κοινωνία. Υπάρχουν μόνο για να ικανοποιούν την ανάγκη της παιδοποιίας, η οποία για τους Μορμόνους είναι κύριος τρόπος σωτηρίας τους! Η πολυγαμία εφαρμόζεται μόνο στους άνδρες και ποτέ στις γυναίκες!

Ο ιδιότυπος τέλος χιλιασμός της αιρέσεως και η τρομοκρατία που ασκεί στα μέλη της περί της επικείμενης συντέλειας του κόσμου και της υλικής απολαβής των Μορμόνων, δημιουργεί ψευδαισθήσεις και άγχος στα μέλη της.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Joomla SEF URLs by Artio