(Α΄ Κορ. γ΄, 9-17)

ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ...

«έκαστος δέ βλεπέτω πως εποικοδομεί...».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Οι ραγδαίες εξελίξεις σε όλους τους τομείς της ζωής μας εμφανίζουν συνεχώς νέα πρότυπα ζωής. Η εκκλησία είναι μία πνευματική «εν Χριστώ» κοινωνία και τα μέλη ανήκουν συγχρόνως και σ’αυτήν την κοσμική κοινωνία. Όσοι βλέπουν – λανθασμένα – την εκκλησία ως ένα κοσμικό μέγεθος προτείνουν και αναζητούν μεθόδους βελτίωσης και προόδου βασισμένες στα κοσμικά πρότυπα. Έτσι μιλούν για ανανέωση της εκκλησίας, ώστε να ανταποκριθεί στην αποστολή της μέσα στο σύγχρονο κόσμο. Ο Απ. Παύλος μας βοηθά να δούμε ορθόδοξα – εκκλησιαστικά αυτό το θέμα χρησιμοποιώντας τις λέξεις «εποικοδομή», «θεμέλιο», για να βγάλουμε χρήσιμα και σωστά συμπεράσματα.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

* Η εκκλησία δεν είναι ένα κοσμικό μέγεθος, αλλά μία θεανθρώπινη πραγματικότητα. Είναι αγιοτριαδική ζωή μέσα στον κόσμο. «Εφυτεύθη» στον κόσμο για να σώζει τον άνθρωπο όχι με κοσμικά μέσα αλλά με την Θεία Χάρη που κατέχει. Με τον Χριστό κεφαλή ‘ζούμε’ τον Θάνατο και την Ανάστασή Του. Με αυτήν την μετοχή μπορούμε να σωθούμε και να ελευθερωθούμε από τον θάνατο και την φθορά.

*Στην εκκλησία λοιπόν συνυπάρχουν δύο στοιχεία: το άκτιστο και το κτιστό, το άχρονο και χρονικό. Το πρώτο σώζει και αγιάζει, το δεύτερο σώζεται και αγιάζεται. Το Θείο στοιχείο είναι φυσικά αμετάβλητο! Τι βελτίωση να κάνει ο άνθρωπος στην... χάρη του Θεού! Αν αυτό μεταβαλλόταν, πριν 50 χρόνια άλλος Χριστός θα έσωζε τον άνθρωπο και σήμερα ένας άλλος Χριστός τον συνάνθρωπό μας... άτοπο στην διδασκαλία της εκκλησίας.

*Ότι υπάρχει μέσα στην εκκλησία, ζεί εν Χριστώ και συνεπώς είναι ‘καινή κτίσις’ που δεν χρειάζεται καμία ανανέωση. Ο Χριστός ‘το αιώνιο καινούριο’, το‘αιώνιο νέο’, ο ‘νέος Αδάμ’, δεν γερνάει ποτέ και σώζει τον κόσμο. Ότι μένει στον Χριστό, ή ό,τι θεμελιώνεται πάνω στον Χριστό μένει άφθαρτο, νέο και αναλλοίωτο. Ανανέωση, έτσι, για την εκκλησία δεν είναι η αντικατάσταση με κάτι άλλο, αλλά η παραμονή στο Χριστό, η συνέχεια της ζωής μας μέσα στην Αλήθειά Του.

Β) ΤΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ...

* Αλλάζουμε λοιπόν όχι τα της εκκλησίας, αλλά αλλάζουν των «εν τη εκκλησία». Το ανθρώπινο στοιχείο είναι αυτό που πρέπει να αλλάξει και να ‘ανανεωθεί’. Να τα λόγια του Παύλου εύστοχα και θεϊκά: «ανανεούσθε δέ τω πνεύματι του νοός υμών και ενδύσασθε τον καινόν άνθρωπον, τον κατά Θεόν κτισθέντα». Εκείνο που μας φθείρει και μας ‘παλαιώνει’ είναι η αμαρτία, γιατί μας βυθίζει στην φθορά του θανάτου. ΑΝΑΝΕΩΣΗ, δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά ένας συνεχής αγώνας απελευθέρωσής μας από την δυναστεία της αμαρτίας...

* Βλέπουμε λοιπόν πως η ανανέωση στοχεύει στην επανένωσή μας με τον Χριστό. Η επανένωση αυτή χαρίζει φωτισμό και διάκριση είτε είμαστε απλά μέλη, είτε ‘υψηλόβαθμα’ και έχουμε ευθύνη για εκκλησιαστικές αποφάσεις και ενέργειες. Εάν δεν είναι ο Χριστός ‘Θεμέλιο’ αναντικατάστατο στην ζωή μας την πνευματική, πως θα ‘εποικοδομήσουμε’ σωστά σ’αυτά που κληρονομήσαμε από τον Χριστό και τους Αγίους Αποστόλους διασώζοντας την μέθοδο σωτηρίας του ανθρώπου, την θεοπαράδοτη;

* Για τον κόσμο το ‘νέο’ είναι χρονική κατηγορία. Στην γλώσσα του σημαίνει ότι κάτι καινούριο μπαίνει στην θέση αυτού που θεωρείται πια ξεπερασμένο. Στην εκκλησία όμως ο Χριστός συνεχίζει να σώζει με το Τίμιον Αίμα και Σώμα Του γιατί αυτό είναι ολότελα απαλλαγμένο από την φθορά και την αμαρτία. Ο άνθρωπος γεύεται και ανανεώνεται και παραμένει στον Χριστό συνεχίζοντας την ‘καινή ζωή’.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ότι ισχύει για την προσωπική μας ζωή (ανανέωση) ισχύει στην ιστορία των Αγίων της εκκλησίας μας. Μέσα από την ζωή τους διασώζεται η ταυτότητα της εκκλησίας σε κάθε εποχή. Ότι μέσα και αν χρησιμοποιούν (ιεραποστολή, εκκλησιαστικές μεθόδους, επανερμηνεία της εκκλησ. παράδοσης) είναι πάντα ‘ομοούσια’ γεννήματα του ‘παλαιού’. Απλά ‘επανεκφράζουν’, ‘επαναδιατυπώνουν’, την μία παράδοση της εκκλησίας, παράδοση που είναι ο Χριστός. Αν λοιπόν ‘ανανεωτικές’ προσπάθειες πέφτουν στο κενό, αυτό συμβαίνει, διότι τις επιχειρούν όσοι ζουν στο περιθώριο της παράδοσης, στο περιθώριο του Χριστού... ουσιαστικά αρνητές του Αγ. Πνεύματος... Αμετακίνητο θεμέλιο ο Χριστός.

(Ματθ. ιδ΄, 22-34)

ΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ ΣΟΥ;

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Καλοκαίρι... περίοδος διακοπών και ξεκούρασης, ξεγνοιασιάς και ανάπαυλας από την ρουτίνα και την επίπονη καθημερινότητα. Και πρώτο λόγο βέβαια έχει η θάλασσα... η μαγευτική, πλανεύτρα, γαλάζια κοπέλα που καλεί στην αγκαλιά της κάθε επισκέπτη... «Θαλασσινή» και η ευαγγελική περικοπή μόνο που μιλάει για μια άλλη όψη της θάλασσας. Εκείνη που την παρουσιάζει θυμωμένη και έτοιμη να καταπιεί κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί μπροστά της... Θάλασσα η ζωή μας, ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο και στον χώρο και το ζητούμενο γίνεται η επιλογή του κυβερνήτη...καθώς το πλεούμενο της υπάρξεώς μας το απαιτεί.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Γενικό σχόλιο: Πρώτα απ’ όλα είπαμε στα παιδιά μας ότι υπάρχουν φουρτούνες; Ότι η ζωή μας δεν έχει πάντοτε ακύμαντη και σαγηνευτική θάλασσα και ξάστερες νύχτες;

 

Α) ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΧΡΙΣΤΟ

* Πολλοί επιχειρούν το ταξίδι της ζωής στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Στην σιγουριά που χαρίζει η ικανότητα, το ταλέντο, τα χρήματα, η οικογένεια αν υπάρχει· παράγοντες δηλαδή αστάθμητοι και επισφαλείς, ιδίως στην αβεβαιότητα και στην κρισιμότητα των καιρών μας.

*Επιπλέον κάποιοι επένδυσαν στο είδωλο του εγωισμού. Είναι αυτό το οποίο ευθύνεται τις περισσότερες φορές για τα ναυάγια της θάλασσας και της ζωής. Η αυτοεμπιστοσύνη στον χαρακτήρα μας, στην διανοητική μας ικανότητα, αλλά και η έλλειψη πείρας καθιστούν έτι περισσότερο δυσχερή την διακυβέρνηση του σκάφους. Χωρίς την διδασκαλία του Χριστού ταξιδεύουμε στην ασέληνη νύχτα που είναι γεμάτη κινδύνους και παγίδες.

*Θεωρούμε πολλές φορές ότι εμείς κάνουμε τις επιλογές. Εμείς έχουμε την αρμοδιότητα να διαλέξουμε τον δρόμο μας (και έτσι είναι) πλην όμως ας κλείνουμε τα γόνατά μας για να μαθαίνουμε το θέλημα του Χριστού. «Γενηθήτω το θέλημά Σου» (Ματθ. 6,10). Έχουμε ανάγκη την φώτισή Του μπροστά στις επιλογές που ανοίγονται. Ο Κύριος στην ζωή μας είναι ότι ο χάρτης και η πυξίδα για έναν ναυτικό.

Β) ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

* Όταν ο Κύριος μπήκε στο πλοίο έγινε αμέσως γαλήνη. Έτσι γίνεται και στην ύπαρξή μας, αναλαμβάνει την διακυβέρνηση. Το πλοίο μας, το οποίο κινείται ακυβέρνητο, σταθεροποιείται, χαράζει πορεία, δημιουργεί στόχους με ουσία και αλήθεια, τους οποίους αγωνίζεται να πετύχει με ακατάπαυστη προσπάθεια.

* Ο Πέτρος μιμείται τον Κύριο! Περπατάει στα κύματα! Και εμείς παίρνουμε την δύναμη να ξεπερνούμε εμπόδια, να περπατάμε ανώτεροι από θλίψεις και δοκιμασίες που δείχνουν αξεπέραστες. Αρκεί να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να κάνουμε μία «ιερή συμμαχία» με αρχηγό τον Αρχηγό πάσης της κτίσεως.

* Ένας λόγος βγαίνει από το στόμα το πανάγιο του Κυρίου: «Θαρσείτε εγώ ειμί, μη φοβείσθαι» (Μαρκ. 6, 50). Ένας λόγος σύνθετος γεμάτος πολλά νοήματα και διδάγματα:

α) Δίνει θάρρος: Φοβήθηκαν οι μαθητές και νόμισαν ότι έβλεπαν φάντασμα. Αλλά ο λόγος του Κυρίου, σίγουρος και σταθερός, διαλύει την ομίχλη και τον φόβο από τις διάνοιές τους. Μας δίνει θάρρος γιατί μας αγαπά. Η αποθάρρυνση είναι απόρροια υποτιμήσεως και περιφρονήσεως.

β) «εγώ ειμί»: Το πρόσωπο του Κυρίου, η μοναδικότητά Του, η έκφραση της αγάπης και του ελέους. Είναι η πηγή κάθε αγαθού. Είναι για καθετί που συντελεί στην σωτηρία μας.

γ) «μη φοβείσθαι»: Πόσο έχει ανάγκη αυτό τον λόγο σήμερα ο άνθρωπος. Πόσο ανάγκη έχει την παρηγορία και το θεϊκό ενδιαφέρον για ότι τραγικά τον εγκλωβίζει στο πεδίο του φόβου...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το μεγαλύτερο και τελειότερο πλοίο είναι άχρηστο χωρίς καπετάνιο. Μάλλον το μεγαλύτερο θέλει τον καλύτερο. Ο άνθρωπος το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, θέλει τον πιο ικανό καπετάνιο. Εκείνον που θα φροντίσει να διαπλέει με ασφάλεια την θάλασσα της ζωής. Έτσι μετά από κάθε καταιγίδα και τρικυμία νικητής (ο άνθρωπος) θα ομολογεί με τον υμνωδό : «Ήλθον είς τα βάθη της θαλάσσης και κατεπόντισέ με καταιγίς πολλών αμαρτημάτων. Αλλ’ ως Θεός εκ βυθού ανάγαγε την ζωή μου Πολυέλεε» (τροπάριο Παρακλητικής).

(Ματθ. ε΄, 13-19).

ΑΓ. ΠΑΤΕΡΕΣ, ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα τοποθετήθηκε κατάλληλα και σοφά για να στεφανώσει τους ανθρώπους εκείνους που ανήκουν στη χορεία των Αγ. Πατέρων, διαδόχων των Αποστόλων, των ποιμένων του χριστιανικού ποιμνίου. Οι Αρχιερείς είναι οι κατ’ εξοχήν ποιμένες της εκκλησίας, οι οποίοι βαστούν στα χέρια τους την ποιμαντική ράβδο, ένα σύμβολο εκκλησιαστικής εξουσίας. Αυτό εμμέσως παραπέμπει στην πνευματική εξουσία του ποιμένος.

Ο ποιμήν οφείλει όμως (πέρα από τον εξουσιαστικό του ρόλο) να δίδει καθημερινά το παράδειγμα της χριστοκεντρικής συμπεριφοράς και βιοτής. Έτσι κάθε φορά που ιερουργεί ο Αρχιερεύς εξέρχεται ο διάκονος (ή ο Ιερεύς) και εκφωνεί ένα στίχο από το σημερινό ευαγγελικό χωρίο: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα καί δοξάσωσι τον Πατέρα υμών, τον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ 5,16). Το νόημα (του χωρίου) με πολύ προσοχή και πνευματικό αγώνα εφάρμοσαν εμπράκτως οι Άγιοι πατέρες στην ζωή τους, ώστε να ονομάζονται αληθινοί ποιμένες. Ας δούμε λίγο την πορεία τους…

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

* Ο όρος ποιμήν και ποίμνη έχει δοθεί από τον ίδιο τον Κύριό μας: «εγώ είμι ο ποιμήν ο καλός, ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» (Ιω. 10,11). Αλλά καί στον Πέτρο πού μετενόησε θα του αφήσει παραγγελία: «ποίμαινε τα πρόβατά μου» (Ιω. 21,16).

*Και η διδασκαλία αυτή της εκκλησίας απλώθηκε στον λαό. Έγινε θεματική αφορμή για εκκλησιαστική διακόσμηση, σε άμφια, σε γλυπτά, σε ζωγραφικές παραστάσεις κατακομβών. Τα πρωτοχριστιανικά κείμενα με «ιερό πάθος» σκιαγραφούσαν τον ρόλο του ποιμένος στον αιματοπότιστο αμπελώνα του Κυρίου. Μηνύματα και συμβολισμοί που αποκαλύπτουν την θεμελιώδη αρχή της θυσίας καί της προσφοράς του γνήσιου πνευματικού πατέρα, κατά μίμηση του Αρχιποίμενος Ιησού Χριστού.

*Τέτοιου πνευματικού μεγέθους υπήρξαν οι Άγιοι Απόστολοι, οι Θεοφόροι Πατέρες. Δεν έκαναν απλώς μία κοινωνική εργασία στον λαό, ούτε προσπάθησαν να λύσουν τα προβλήματά τους (κοινωνικά – πολιτικά – οικονομικά) αλλά έγιναν εκφραστές της αποκεκαλυμμένης αλήθειας του Θεού και προσπάθησαν να την κάνουν προσιτή καί στον απλό κόσμο.

*Ο Άγ. Ιωάννης της Κλίμακος δίνει τον ορισμό του αληθινού ποιμένος: «Ποιμήν της ποίμνης του Χριστού είναι εκείνος πού μπορεί να αναζητήσει καί να θεραπεύσει τα απολωλότα πρόβατα με την ακακία του, τον ζήλον του, και την προσευχή του».

Β) ΟΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

* Σήμερα το ποίμνιο υποφέρει από τους κακούς ποιμένες. Η έλλειψη του παραδείγματος εκ μέρους αυτών καταργεί ουσιαστικά τα λόγια και τα κηρύγματά τους. Δεν βρίσκονται οδηγοί «κεκαθαρμένοι» ώστε με ασφάλεια, έλλειψη παθών και εμπαθών καταστάσεων να καταστούν απλανείς οδηγοί των προβάτων «εις νομάς σωτηρίους».

* Η σωτήρια διδασκαλία και η Ορθόδοξη Παράδοση (δηλ. η σώζουσα αγιοπνευματική διδασκαλία και η αδιάκοπη ενέργεια του Αγ. Πνεύματος) παραθεωρείται ή ενίοτε αλλοιώνεται καθώς διδάσκονται διδασκαλίες καινές (λέγε κενές) οι οποίες δηλητηριάζουν το ποίμνιο του Χριστού. Εύστοχα ο Απόστολος στην ομιλία του προς Εφεσίους θα πει ότι «λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου» θα εμφανιστούν, οι οποίοι «λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξ. κ, 30).

* Είναι ανάγκη λοιπόν, κλήρος και λαός να διδασκόμαστε από το παράδειγμα των Θεοφόρων Πατέρων, να μελετούμε τα λόγια και τις ενέργειες τους. Είναι τροφή για τον λιμό που υπάρχει και αντίδοτο για ότι θανάσιμο και επιβλαβές αντιμετωπίζουμε γύρω μας. Οι Αγ. Πατέρες είναι η αυθεντία στο χώρο της εκκλησίας μας. Η ζωή τους ταίριαξε απόλυτα με τα όσα άφησε ο Κύριός μας στην επίγεια διδασκαλία Του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αρκετοί από μας αγαπούμε τα λόγια των Πατέρων και τα έχουμε ως επιχειρήματα γιά κάθε τι πού εναντιώνεται στην πίστη μας. Μας λείπει όμως η εφαρμογή τους στην ζωή μας. Ο πατερικός λόγος ελέγχει, διορθώνει τον καλοπροαίρετο αποδέκτη του και τον προφυλάσσει από παρεκτροπές. Μέσα στην πολυφωνία, μέσα στην δημοκρατία, την πολιτισμικότητα, στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών και φιλοσοφικών ρευμάτων είναι σημαντικό να υπάρχει ο φωτεινός ιδεολογικός δρόμος της πίστεως που θα οδηγεί και θα αγιάζει τα βήματά μας. Θα αναδείξει τόσο τους περιπατούντας αυτή την οδό όσο και τους πιστεύοντας στο κατά πολύ επίκαιρο σημερινό ευαγγελικό λόγιο: «Υμείς έστε το φως του κόσμου» (Ματθ. ε΄, 14-15).

(Ρωμ. ιε΄, 1-7).

ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

«...τό αυτό φρονείν εν αλλήλοις κατά Χριστόν Ιησούν».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Παρατηρώντας τις μαρτυρίες για την ζωή των πρώτων Χριστιανών, θα δούμε την ύπαρξη της αγάπης, της αλληλοκατανόησης, της αμοιβαιότητος, αλλά και των αρετών την ύπαρξη, όπως αδελφοσύνης, ισότητος, δικαιοσύνης. Μιά συμφωνία φρονήματος και καρδιάς. Αρκετές φορές παρουσιάζεται η εκκλησία (μέσα στην Αγ. Γραφή) σαν μία οικοδομή στην οποία λίθοι για να χτιστεί είναι οι πιστοί. Αυτοί πρέπει να είναι χρήσιμοι στο σχήμα για να πραγματοποιείται η συνέχεια και η αύξηση της οικοδομής.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

* Ο Κύριος μας παρουσίασε, στο πέρασμά του από την γη, μιά καινούρια τάξη. Η εκκλησία εξέφρασε αυτήν ως ‘καινή κτίση’ παρουσιάζοντας τον Χριστό να προάγει ένα πνεύμα κοινωνικότητος μακριά από κάθε ατομιστική τάση. Έτσι τα μέλη της εκκλησίας ξεκινούν να ζούν μία ενότητα ‘εν Χριστώ’ καθώς πρώτος ο Κύριος μίλησε για αδελφούς, τους οποίους θα πρέπει να νιώθουμε σαν τον εαυτό μας.

*Υπάρχουν συντεταγμένες οι οποίες οδηγούν σ’ αυτήν την θεώρηση και ο Παύλος σήμερα έχει την πρόθεση να τις ξεδιπλώσει... ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ: η ανεκτικότητα και η βοήθεια των αδυνάτων, ώστε να διορθωθούν και να θεραπεύσουν τις ατέλειές τους. Όπως ο Κύριος: «τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασε». ΑΡΕΣΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ: Δεν ζητάμε μόνο το δικό μας θέλημα – συμφέρον αλλά και σωτηρία του αδελφού μας. Αλλού ο Παύλος θα πεί: «μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά και το του ετέρου έκαστος» (Α΄ Κορ. ι΄, 24). Η προσπάθεια να μην βλαφθεί και σκανδαλισθεί κάποιος, αλλά η στάση μας να οικοδομεί και να ωφελεί. ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ: Η συμφωνία του φρονήματος με τον Χριστό. ‘Ότι αρέσει στον Χριστό’. ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ: Στόμα και καρδιά (όλων μέσα στην εκκλησία) η δοξολογία στο Χριστό. (Και δος ημίν εν ενί στόματι και μια καρδία – Θ. Λειτ.). ΑΔΕΛΦΙΚΟΣ ΑΣΠΑΣΜΟΣ: Δεν υπάρχει κανένα μεσότοιχο ανάμεσά μας. Έξω από την εκκλησία αυτά που στο κόσμο μας χωρίζουν όπως: κοινωνικές διακρίσεις, προσωπικές αντιθέσεις, διαφορά αντιλήψεων, ιδεολογικές διαφορές...

Β) ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

* Όσα εδώ διατυπώνει ο Παύλος δεν αποτελούν μια κατάσταση παρελθόντος για την εκκλησία. Δεν είναι η χριστιανική κοινωνική ζωή μια απλή εφαρμογή ηθικών και κοινωνικών αρχών στα πλαίσια μιας ουμανιστικής – ανθρωπιστικής θεωρίας. Όλα αυτά θα κατορθωθούν μόνο με την χάρη του Χριστού. Εκείνος μας ενώνει. Οι άνθρωποι υποκύπτουν σε καταστάσεις που διαιρούν. Η χάρις του Κυρίου χορηγεί την θέληση και ενέργεια να μείνουμε κοντά Του και να σωθούμε. Γι’ αυτό αρχικά πρέπει να ενωθούμε όλοι με το Σώμα και το Αίμα Του.

* Το πρόβλημα των κοσμικών κοινωνιών είναι ότι θέλουν – με βάση τα συστήματά τους – να δημιουργήσουν κοινωνική συνοχή. Ο Χριστιανισμός δεν έχει τέτοια αγωνία. Θέλει να γίνουμε ‘τέκνα Θεού’. Να νιώσουμε τον κοινό μας Πατέρα και την αγάπη που πηγάζει από Αυτόν. Με την πίστη και το βάπτισμά μας αλλά και την αναζωογόνηση μέσω της Θείας Κοινωνίας γινόμαστε μέτοχοι στην ‘καινή’ ζωή που παρουσίασε ο Χριστός. Μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα μπορούμε να νικήσουμε κάθε αρνητικό του πλησίον και να απολαύσουμε τα όσα όμορφα μας παρουσίασε ο Παύλος σήμερα.

* Να πως ο π. Γ. Φλωρόφσκυ το παρουσιάζει: «Οι Χριστιανοί είναι ηνωμένοι όχι μόνο μεταξύ των, αλλά πρωταρχικώς είναι εν – εν Χριστώ, μόνον δε αυτή η κοινωνία με τον Χριστό καθιστά την κοινωνία των ανθρώπων το πρώτον δυνατή εν αυτώ. Το επίκεντρον της ενότητος είναι ο Κύριος και η δύναμις, που προκαλεί και επιτάσσει την ενότητα είναι το Πνεύμα».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ψάχνουμε λοιπόν να δέσουμε την οικογένειά μας, την κοινωνία μας, την εκκλησία μας και δεν βάζουμε την κατάλληλη ενωτική δύναμη. Αυτή είναι ο Χριστός. Όπου υπάρχει βασιλεύει υπάρχει η σύνδεση, αγάπη, ενότητα. Όπου απουσιάζει βασιλεύει ο Διάβολος, η αμαρτία, η διάσπαση, η απόσταση. Είναι επιλογές. Χρειάζονται θυσίες για να κρατήσεις ενότητα με τον Χριστό και ενότητα με τους ανθρώπους. Αυτό ανήκει στις επιλογές μας...

(Ματθ. 9, 27-35).

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ακούγοντας σήμερα την διπλή θεραπεία (του κωφάλαλου και των δύο τυφλών) του Χριστού στο Άγιο Ευαγγέλιο, συγκινούμαστε από την αγάπη και την ευσπλαχνία Του. Πράγματι αδελφοί μου, ο Χριστός ήταν και είναι η παράκληση κάθε ανθρώπου. Φυγαδεύει την θλίψη και τον πόνο. Κανένας δεν αγάπησε τόσο πολύ τον άνθρωπο, όσο ο Δημιουργός του αφού μόνο Αυτός έστειλε τον μονογενή Υιόν Του να μας λυτρώσει όχι μόνο από σωματικές αλλά και ψυχικές ασθένειες… Πραγματικά η φοβερότερη ασθένεια, η αμαρτία, έπρεπε να εξοβελιστεί και να συρρικνωθεί όσο ήταν εφικτό... Δίκαια ο ευαγγελιστής Μάταιος συνδράμει με την φωνή του στη σημερινή ευαγγελική υπόθεση: «Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασεν» (Ματθ. 8, 17)

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥΣ

* Πριν ο Χριστός τελέσει το θαύμα «ανιχνεύει» το μέγεθος της πίστης των τυφλών. Εάν είναι «κατάλληλη» η ύπαρξη τους να υποδεχθεί μια τέτοια θαυματουργία που αντιβαίνει στα δεδομένα της λογικής. Πίστη – Θαύμα είναι ένα ζεύγος αναπόσπαστο γιατί χάρη στην πίστη η καρδιά μας γίνεται δεκτική Θείας Χάριτος. Φανερώνεται έτσι η απόλυτη εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο πρόσωπο του Θεού. Διαπιστώνεται η εσωτερική βεβαιότητα πως βρίσκεται κάτω από την προστασία, την σκέπη και την εξουσία του Ουράνιου Πατέρα.

*Απαντά ο Χριστός στους τυφλούς: «κατά την πίστη υμών γενηθήτω». Το ρήμα ‘γενηθήτω’ στην περίπτωση των τυφλών εκφράζει την αυθεντία του Κυρίου, όμοια μ’ εκείνη που φαίνεται κατά την δημιουργία του Κόσμου και μάλιστα του φωτός: «γενηθήτω φώς και εγένετο φώς». Εδώ πιστοποιείται η δύναμη του Κυρίου, η Τριαδική ενέργεια τότε και τώρα και πάντοτε, δίδοντας σε μας όλες εκείνες τις αποδείξεις για ένα Θεό – Δημιουργό. Οι ενέργειες Του ξεκινούν από τον χαοτικό σύμπαντα χώρο και φτάνουν στον «μικρόκοσμο» της ανθρωπίνης υπάρξεως.

*«Υιέ Δαυίδ», φωνάζουν οι δύο τυφλοί, έκφραση που φανερώνει την μεσσιανική ιδιότητα του Χριστού. Έκφραση που ομολογεί την παρουσία του Χριστού στην ιστορική πραγματικότητα, ως το πολυαναμενόμενο πρόσωπο ανά τους αιώνας. Συγκλονισμένοι οι τυφλοί ομολογούν, ότι σ’ αυτούς, στα χρόνια τους, στο περιβάλλον τους, κυκλοφορεί και δραστηριοποιείται ο Μεσσίας Χριστός. Ήταν ο υψηλός Επισκέπτης πλέον παρόν! Αυτόν καρτερούσε όλο το εβραϊκό έθνος, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη.

Β) Ο ΦΘΟΝΟΣ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΤΑΙ

* Σκόπιμα ο Κύριός μας είπε στους τυφλούς να μην γνωστοποιήσουν την θεραπεία τους. Αυτοί, παρά τις αυστηρές συστάσεις Του, από ευγνωμοσύνη και μόνο διακηρύττουν την θαυμαστή θεραπεία. Οι Φαρισαίοι δεν μπορούν να αρνηθούν το θαύμα (τους βλέπουν μπροστά τους, τους γνώριζαν ως συμπολίτες τους) και από φθόνο προσπαθούν να διαστρέψουν την αλήθεια. Συκοφαντούν και βλασφημούν τον Χριστό, ονομάζοντάς τον άρχοντα των δαιμονίων.

* Έτσι ανά τους αιώνας ενεργεί ο άνθρωπος. Όταν δεν μπορεί να φτάσει κάποιον ή να τον ξεπεράσει «καταφεύγει» στις φθηνές πλην αποτελεσματικές τεχνικές της λασπολογίας- συκοφαντίας, προσπαθώντας να μειώσει αυτόν του οποίου η αξία λάμπει «ηλίου φαεινότερον». Με τον ανάλογο τρόπο στάθηκαν, σ’ όλη την ζωή του Χριστού, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι απέναντι στο Άγιον Πρόσωπό Του και δεν παραιτήθηκαν μέχρις ότου Τον ανέβασαν στον Σταυρό. Δεν παρέλειψαν με αναίδεια να συκοφαντήσουν και αυτή ακόμη την Ανάστασή Του.

* Ο Κύριος, λοιπόν, αδελφοί μου όχι απλώς θεραπεύει αλλά «σηκώνει» τον ανθρώπινο πόνο με καρτερία και συμπόνια. Γι’ αυτό και εκεί που νομίζουμε ότι τελειώνουν οι αντοχές μας έρχεται μια απίστευτη θεόσταλτη δύναμη που μας «κρατάει» όρθιους στον καθημερινό και δύσκολο αγώνα που καλούμαστε συχνά να δώσουμε. Η λύτρωση μας βρίσκεται στην πηγή της Ζωής, στον Ίδιο τον Ζωοδότη Κύριο. Σε μας εναπόκειται η αναζήτηση και η θέληση να συνεργαστούμε μαζί Του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Χριστός, καθώς διασώζουν τα ιερά κείμενα, «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος πάντας» (Πραξ. 10, 38). Είναι συγκινητική τούτη η διαπίστωση. Εμείς συνήθως ασχολούμαστε με τα προβλήματά μας, τις ασθένειές μας, τα σκοτεινά αδιέξοδα που μας περιτριγυρίζουν– και είναι λογικό –, ας βλέπουμε όμως και ας στεκόμαστε στην μεγαλύτερη ευεργεσία Του: να δώσει το αίμα Του για να μας ελευθερώσει από την δουλεία του διαβόλου, χαρίζοντας την δυνατότητα της ουρανίου Υιοθεσίας...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

«Ενεκά Σου θανατούμεθα όλην την ημέραν, ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής» (Ρωμ. η΄, 36).

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η σημερινή Κυριακή συνδυάζει την Ανάσταση φυσικά του Κυρίου με την εορτή των κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Η εκκλησία μας ξεχώρισε τούτους τους δύο για να εξάρει την προσφορά τους και τις θυσίες τους στον αμπελώνα του Χριστού, χωρίς να παραθεωρεί την αξία και των υπολοίπων, αφού όλοι με όλες τις δυνάμεις τους ρίχθηκαν στην περιπέτεια του Αγ. Ευαγγελίου. Ας προσπαθήσουμε σήμερα να δούμε τους πυλώνες στους οποίους στηρίχθηκε η πνευματική τους προσφορά.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει κάπου: «ένεκά Σου θανατούμεθα όλην την ημέραν, ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής» (Ρωμ. η΄, 36). Ο κόσμος στον οποίο έζησαν τους θεωρούσε «καταδίκους καί αξίους επί θάνατον άγεσθαι». Η διδασκαλία τους προκαλούσε τέτοιες αλλαγές και δονήσεις στην καθημερινότητα καθώς κλόνιζε ισορροπίες, ταρακουνούσε τελματώδεις καταστάσεις, έθιγε παγιωμένα συμφέροντα και ανέτρεπε δεδομένα. Ζούσαν «ως νεκροί» για τον κόσμο και την αμαρτία για αυτό μπόρεσαν να πείσουν με το κήρυγμα τους. Και ζούσαν έτσι γιατί είχαν γνωρίσει την Ανάστασή τους.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) 1ον ΣΤΑΔΙΟΝ : ΚΛΗΣΗ

* Κλήση = ονομάζουμε το κάλεσμα. Δηλαδή την εντολή που παίρνουμε για κάτι συγκεκριμένο. Και οι μαθητές δέχθηκαν κάποια κλήση γι’ αυτό το έργο. Ο Κύριός μας, θυμηθείτε στην λίμνη Γεννησαρέτ, τους κάλεσε σε μία ζωή θυσίας, προσφοράς και αφιερώσεως.

*Εκείνοι ευθύς απαρνούνται τα πάντα και τον ακολουθούν. Ο Χριστός τους προτίμησε για διάφορους λόγους και τους έκρινε κατάλληλους γι’ αυτό το έργο. Δεν πήγαν αυτόκλητοι. Σύνηθες το φαινόμενο άνθρωποι να λαμβάνουν μόνοι τους υψηλές αποστολές υπερτιμώντας τον εαυτό τους με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε τραγικά αδιέξοδα.

Β) 2ον ΣΤΑΔΙΟΝ : ΜΑΘΗΤΕΙΑ

* Οι Απόστολοι δεν παρέμειναν στην κλήση (= πρόσκληση) αλλά ξεκίνησαν την μαθητεία. Μαθητεύουν κοντά στον Ιησού γι’ αυτό και τον φωνάζουν Διδάσκαλο. Αυτόν ρωτούσαν, παρακολουθούσαν, αντέγραφαν, παρατηρούσαν, όπως ακριβώς κάνουν οι μαθητές στο σχολείο, έτσι και εκείνοι έκαναν στο δικό τους πνευματικό σχολείο.

* Βλέπουμε στο Άγ. Ευαγγέλιο να ρωτούν τον Κύριό μας για θέματα απλά και σύνθετα. Για να αποκτήσουν γνώση από την άνωθεν γνώση και αυθεντία του Κυρίου! Λίγο πριν το πάθος ο Φίλιππος θα ρωτήσει: «Κύριε που υπάγεις;» (Ανάλυση σχετικά με την επιθυμία του Αποστόλου για «άνωθεν» γνώση).

* Το Άγ. Πνεύμα επισφραγίζει την μαθητεία τους. Τους ολοκληρώνει και τους ετοιμάζει για την μεγάλη Αποστολή. Κανένας Απόστολος δεν έχασε αυτό το στάδιο. Κανένας δεν ήταν αυτοδίδακτος! Όλοι μαθήτευσαν σε Αυτόν! Ακόμη και μετά την φυγή του Κυρίου στους ουρανούς, οι διάδοχοι Του Απόστολοι, φρόντιζαν οι «νεόκοποι» εργάτες του Ευαγγελίου να πατούν ανάλογα σε στέρεες πνευματικές βάσεις.

Γ) 3ον ΣΤΑΔΙΟΝ : ΑΠΟΣΤΟΛΗ

* Και έφτασε η ώρα γι΄αυτό που από καιρό προετοιμάζονταν. Με την εντολή του Αγίου Πνεύματος, την χάρη του Τριαδικού Θεού, βγήκαν στην αποστολή τους, στο εξειδικευμένο έργο τους θα μπορούσαμε να πούμε.

* Αποβάλλουν το δικό τους θέλημα και δέχονται το θέλημα του Κυρίου, όσο και δύσκολο να είναι, μιμούμενοι τον Κύριον ο οποίος «έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού» (Προς Φιλιπ. 2,8).

* Με καθαρισμένο τον εσωτερικό τους κόσμο γίνονται «αναμεταδότες» της άνωθεν σοφίας, εξαγγέλλουν δηλαδή τον λόγον, τον Αναστάσιμο και σωτήριο του Θεού, τον καθαρό και γνήσιο, τον πλήρη χάριτος πνευματικής.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η εκκλησία του Χριστού δέχθηκε και δέχεται πλήγματα από αυτόκλητους και αυτοδίδακτους «Αποστόλους», οι οποίοι δεν έμαθαν υποταγή δεν μαθήτευσαν και δεν είχαν την άνωθεν ευλογία. «Αντάρτικα» έπαιρναν τον λόγο του Θεού στα χέρια τους καί επιχειρούσαν να τακτοποιήσουν «τα της εκκλησίας» και να ερμηνεύσουν «τα του Θεού», όντας παντελώς αναρμόδιοι. Το αποτέλεσμα; έγιναν «λύκοι βαρείς» (Πραξ. 20,29) και διέσπασαν το ποίμνιο, διέστρεψαν την διδασκαλία της εκκλησίας, διέλυσαν οικογένειες, ενορίες, με λίγα λόγια έγιναν πρόδρομοι του Αντιχρίστου πλανώντας κάθε αφελή...

Γιατί άραγε; Πού λάθεψαν, πού έσφαλαν; Αδελφοί μου, για να γίνεις Απόστολος του Χριστού στην εποχή την παλαιά αλλά καί τωρινή, πρέπει να έχεις μάθει να σιωπάς και έπειτα να κάνεις χρήση του λόγου!

(Ρωμ. ι΄, 1-10).

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ!

«Ζήλος ου κατ’ επίγνωσιν»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Οι Ιουδαίοι ήταν ζηλωτές του Μωσαϊκού Νόμου. Η αγάπη τους για την πατρώα πίστη, τους οδηγούσε συχνά σε ακρότητες και φανατισμούς που μόνο κακό έκαναν. Δεν ωφελήθηκαν ποτέ απ’ αυτή την κατάσταση οι Ιουδαίοι. Αυτός ο ζήλος, η προσήλωσή τους δεν ήταν ειλικρινής, χωρίς φωτισμό γεμάτος ιδιοτέλεια. Μέσα από αυτόν τον ζήλο τους δεν έκαναν ότι τους πρόσταζε ο Θεός αλλά τελικά ικανοποιούσαν τον εγωισμό τους, τα συμφέροντά τους και διαιώνιζαν μια ψυχική διαστροφή στηριγμένη στο μίσος και την κακία... Μην απορείτε όμως, για το πως μπορεί να φτάσει κάποιος σ’αυτή την κατάσταση. Αρκεί μια ματιά και στο σήμερα, άνθρωποι που πιστεύουν στο Θεό και εκφράζουν με λάθος τρόπο την πίστη τους...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΕΤΟΙΟΣ ΖΗΛΟΣ!

* Πάντοτε στον άνθρωπο που θρησκεύει καραδοκεί ο κίνδυνος να γίνει «ζηλωτής ου κατ’ επίγνωση». Κυρίως αυτό είναι εφικτό στα άτομα εκείνα όπου απουσιάζει η μόρφωση, βασιλεύει η αμάθεια και παρεξήγηση των λόγων του Χριστού. Έτσι θα δούμε να επιδεικνύουν απόλυτη αφοσίωση σε ορισμένα πράγματα γιατί αυτά αρέσουν και ικανοποιούν τον εγωισμό τους, ή ταυτίζονται με κάποιες εσωτερικές εμμονές τους.

*Και αυτό το φαινόμενο της πίστεώς μας να πέσουμε στο φανατισμό ξεκινάει γιατί θεωρούμε τις προσωπικές αντιλήψεις υπεράνω του γενικού πνεύματος της αγάπης που μας άφησε ο Χριστός στην γη. Άλλες θρησκείες έχουν να επιδείξουν και αυτοί τέτοια φαινόμενα. Οι μωαμεθανοί λ.χ. είναι φανατικοί ζηλωταί του Ισλάμ, τι κρύβεται όμως πίσω από αυτό; Ακολουθούν το Ισλάμ γιατί το Κοράνι (ιερό βιβλίο) ικανοποιεί το φυλετικό μίσος που νιώθουν για όλους τους λαούς. Μια τέτοια λογική (για να καταλάβουμε τον μηχανισμό) οδηγεί ανάλογα με τον χώρο που βρισκόμαστε σε διάφορες ακραίες καταστάσεις.

*Έτσι λοιπόν μπορεί να επιτεθούμε – και ας μην έχουμε εκκλησιαστική αρμοδιότητα – σε κάποιον άνθρωπο που θα μπεί στην εκκλησία μας με άγαρμπο και αντιχριστιανικό τρόπο, χωρίς ίχνος αγάπης και συμπάθειας και να αρχίσουμε μύδρους και κεραυνούς να εκτοξεύουμε για να διορθώσουμε το όποιο άτοπο έχουμε μπροστά μας. Οπλιζόμαστε επίσης και με μερικές αγιογραφικές και πατερικές περιπτώσεις ανάλογου περιεχομένου και ξεκινάμε τις ‘πολεμικές’ μας επιχειρήσεις εναντίον του άτυχου που βρέθηκε μπροστά μας.

Β) ΤΕΤΟΙΟΣ ΖΗΛΟΣ ΜΑΛΙΣΤΑ!

* Υπάρχει ασφαλώς και ο ‘κατά Θεόν’ ζήλος ο οποίος άγγιξε τους Αποστόλους με την συνδρομή του Αγ. Πνεύματος. Μ’ αυτόν τον ζήλο ξεχύθηκαν στα πέρατα της οικουμένης προσφέροντας την διδασκαλία του Χριστού αποδιώκοντας τα σκοτάδια της πλάνης και αγνωσίας. Υπήρξε ο ζήλος των Αγ. Πατέρων οι οποίοι αγωνίστηκαν ενάντια σε κάθε πλάνη και αίρεση διαφυλάσσοντας τα Ορθόδοξα Δόγματα. Υπάρχει ο ζήλος κάθε ιερέα να οδηγήσει – με αρχηγό τον Χριστό – το ποίμνιό του στην σωτηρία, ο ζήλος του πιστού να μεταδώσει το μήνυμα της αγάπης σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

* Ο ζήλος αυτός προϋποθέτει φώτιση και επίγνωση. Προϋποθέτει αγάπη Θεού και συνανθρώπων αλλά και παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Προϋποθέτει απόλυτη γνώση της διδασκαλίας του Χριστού και εφαρμογή κυρίως στην ζωή του πρώτα και όχι απαίτηση από τους άλλους, αδιαφορώντας ο ίδιος (το έχουμε δεί πολλές φορές αυτό το έργο). Κριτήριο του ‘κατά Θεόν’ ζήλου είναι η αγάπη! Αυτή (η αγάπη) δεν θα σε αφήσει, αυτό που θες να πείς, να το εκφράσεις με μίσος, απαξίωση (προς τον πλησίον) και ερειστική – εγωιστική διάθεση.

* Ο Χριστός μέσα στο Ευαγγέλιο μας δίνει το παράδειγμα: Σταμάτησε τους Ιουδαίους που ήταν έτοιμοι (λόγω Μωσαϊκού Νόμου) να λιθοβολήσουν την αμαρτωλή γυναίκα (Ιωάν. η΄, 4). Δεν επιβράβευσε, ο Ίδιος, την αμαρτία αλλά μέσα από την αγάπη της υπέδειξε τον δρόμο της μετανοίας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αδελφοί μου ο Προφ. Ηλίας, στην Π.Δ., παρακάλεσε τον Θεόν να ρίξει φωτιά και να κατακαύσει την ασέβεια. Ωστόσο ο Θεός του υπέδειξε ότι η Θεία Χάρης δεν μοιάζει με ‘φωτιά και σεισμό’ αλλά με ‘λεπτή αύρα’ (Βασ. Γ΄, ιθ΄ 11-12).

Ο Χριστός σαν ήλθε δεν μας έδωσε τον τύπο του φανατικού θρησκευτικού που κατακαίει τους εχθρούς του, αλλά τον τύπο του ‘πράου και ταπεινού’ στην καρδιά. Αυτού που προσεύχεται ακόμη και για τους σταυρωτές του... Μην ξεχνάς ότι αυτό το όνομα φέρεις, το δικό Του... λέγεσαι και ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ!

(Ματθ. η΄, 28-θ΄1).

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«Παρακάλεσαν όπως μεταβή από των ορίων αυτών».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο άνθρωπος δέσμιος των συμφερόντων και της ύλης χαράζει την πορεία της ζωής του σύμφωνα πάντα με αυτά. Ίσως αρκετοί να μην εναντιώνονται στο Χριστό και να «επιτρέπουν» να ακουστεί η φωνή και η διδασκαλία Του εν ονόματι της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Όταν όμως η διδασκαλία του Χριστού μπαίνει όπως το «μαχαίρι στο κόκκαλο», δημιουργεί αντιδράσεις καθώς το ανθρώπινο συμφέρον συγκρούεται με τον θεϊκό νόμο. Σε αυτή την περίπτωση δυστυχώς ο άνθρωπος παίρνει απροκάλυπτα αρνητική θέση έναντι του Θεού και της διδασκαλίας Του (εμπόριο χοίρων), παραθεωρώντας αξίες και ιδανικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τα ζώα. Τότε ο λόγος του ευαγγελίου φαντάζει (για όλους αυτούς) άσημος, πεπαλαιωμένος, μη επαναστατικός, ξεχνώντας επιμελώς ότι η πρόοδος της ανθρωπότητας συντελείται όχι δια επαναστάσεως αλλά δια… Αναστάσεως!

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (ΙΣΤΟΡΙΚΑ)

* Ο αρχηγός και ιδρυτής της πίστεως μας Ιησούς καθώς και οι ακολουθούντες την διδασκαλία Του εκδιώχθηκαν με λυσσαλέο τρόπο (ιδιαιτέρως έως τον 4ον μ. Χ. αι. ο χριστιανός= υποψήφιος για το μαρτύριο). Τα «κελεύσματα» του ευαγγελίου και η ενθουσιώδης υποδοχή τους από τα απογοητευμένα μέχρι τότε πλήθη επιχειρούσαν να διαφοροποιήσουν τον κόσμο, αφού επέκριναν τα άνομα συμφέροντα, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια μορφή κρίσης στο σαθρό πολιτικό – κοινωνικό – οικονομικό κατεστημένο.

*Όντως οι ιδέες που παρουσίαζε και το σχεδίασμα του κοινωνικού βίου, στο οποίο προσανατολιζόταν η νέα θρησκεία, ξένιζε τους ελέγχοντας τις μάζες καθώς δρούσαν καταλυτικά ανατρέποντας τις υπάρχουσες πάγιες και αποδεκτές δομές. Ότι η κοινωνία θεωρούσε φυσικό καί με περισσή βαρβαρότητα υποστήριζε, η διδασκαλία του Χριστού, είχε την δύναμη να το απορρίψει και να διατυπώσει το υγιές έναντι του άρρωστου και σάπιου.

* «Ζών γαρ ο λόγος του Θεού και ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών και μυελών…» (Προς Εβρ.4,12) Γι’ αυτό και ο λόγος του Χριστού ανέτρεψε πολιτικά καθεστώτα, απαξίωσε κοινωνικές διαφορές, συγκρούστηκε με ιδεολογικά και φιλοσοφικά ρεύματα αφού μπορούσε να δώσει από την δροσιά του ουρανού σε μια ζωή όπου κυριαρχούσε η ιδιοτέλεια, η εκμετάλλευση, η άνανδρη συμπεριφορά, οι ίντριγκες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα.

Β) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

* Οι άνθρωποι όμως ξεχνούν… εγκαταλείπουν μπροστά στην μέριμνα της ύλης τα όσα προάγουν και καλλιεργούν τον εσώτερο ψυχικό κόσμο τους. Και να… σήμερα συνεχίζουμε εμείς στα χνάρια των θεοκτόνων Εβραίων, Ρωμαίων αυτοκρατόρων, αθέων ηγετών κ.α. αναβαθμισμένα και μεταλλαγμένα την δίωξη στο πρόσωπο του Χριστού, καθώς και τα δικά μας συμφέροντα έρχονται σε σύγκρουση με τα παραγγέλματα του.

* Δεν στεκόμαστε μόνο σ’ αυτό, αλλά υψώνοντας το «λιλιπούτειο» ανάστημά μας αποδίδουμε ευκαίρως-ακαίρως όλες τις αποτυχίες μας, τα λάθη μας, και γενικά κάθε αρνητικό που μας συμβαίνει στον Θεό (με βλασφημίες, κατάρες, οργή) αποποιούμενοι τις ευθύνες του εύθραυστου κόσμου που «σοφά» μετασκευάσαμε. Παράλληλα σε κάθε επιτυχία-ανακάλυψη (τεχνολογική ή πνευματική) ορίσαμε αυθαίρετα εφευρέτη και κληρονόμο τον εαυτό μας πιστεύοντας στην πρόοδο και εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους. Πόσο έντιμο αλήθεια το όλο εγχείρημα….

* Με θράσος πολλές φορές επιχειρούμε να υποδείξουμε στον Χριστό τι να κάνει, πως να επέμβει, πως να διευθετήσει τα διάφορα ζητήματα που παρατηρούμε γύρω μας. Προβαίνουμε σε ένα διάλογο μαζί Του στον οποίο ο Αρχηγός της Σοφίας επικρίνεται από το αδύναμο πλάσμα Του, ότι είναι «κακός διαχειριστής» του κόσμου σύμφωνα με την πεπερασμένη ανθρώπινη σοφία. Εκδικηθήκαμε λοιπόν τον Χριστό, τον βγάλαμε από παντού... από τα σχολεία, από τα έδρανα πανεπιστημίων, από τα δικαστήρια, από τα πολιτικά γραφεία, από τα σαλόνια των σπιτιών, από τις καρδιές μας και ενώ βλέπουμε τα πάντα να σκοτεινιάζουν γύρω μας ψάχνουμε την αιτία που χάνουμε το φως…

Γ) ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΧΟΥΜΕ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΖΗΜΙΕΣ

* Ναί σε κάθε απόφαση! Μετράμε κέρδη και ζημιές, μιλάμε για αρνητικό και θετικό πρόσημο, λογαριάζουμε και υπολογίζουμε απώλειες και οφέλη. Ναι σε κάθε κατάσταση του ψεύτικου αυτού κόσμου... Στην περίπτωση όμως του Χριστού έχουμε μόνο ζημιές. Δεν κερδίζω κάτι αν διώχνω τον Χριστό. Στερούμαι μόνο τις δωρεές του Θεού, την εσωτερική γαλήνη καί ηρεμία, την ποιότητα της ζωής που τόσο διαφημίζουν όλοι διά μέσου της ύλης...

* Μάλλον ξέχασα... ίσως βιάστηκα να παραθέσω τα επιχειρήματα μου σε μια πρόταση αφού κάτι κερδίζεις χωρίς τον Χριστό... ναι κερδίζεις την συντροφιά με το άνομο συμφέρον , με την αμαρτία, τις τύψεις, τους χοίρους (πάθη – δαίμονες). Αυτό κέρδισαν οι κάτοικοι της μικρής πόλεως στα χρόνια της επίγειας ζωής του Κυρίου μας. Χιλιάδες χρόνια μετά μήπως και εμείς γεμάτοι αφροσύνη τους μιμούμαστε;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ας βάλουμε τον Χριστό ξανά στην ζωή μας. Την ποιότητα και την ομορφιά του Ουρανού. Ο Χριστός δεν λανσάρεται από καριερίστες αρχιερείς και ιερείς, από νοσηρά εκκλησιαστικά κατεστημένα, από θρησκευτικούς τύπους γεμάτους υποκρισία. Ο Χριστός εκεί βιώνει αρνητική διαφήμιση. Ο Ιησούς την καρδιά μας μπορεί να την κάνει κομμάτι του Ουρανού... «περιπατείται έως το φως έχετε, ίνα μη σκοτία υμάς καταλάβη, και ο περιπατών εν τη σκοτία ουκ οίδε που υπάγει» (Ιω. 12, 35.)

(Ρωμ. 6, 18-23).

ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ;

«ελευθερωθέντες από της αμαρτίας, δουλωθέντες τω Θεώ».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Πληθωρική η αναφορά του σύγχρονου ανθρώπου στην έννοια της ελευθερίας. Σ’αυτό έχουν συντελέσει εύλογες αφορμές στην ιστορία του πλανήτη μας. Καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σκλαβιά λαών, εξάπλωση τυραννικών καθεστώτων, κοινωνική καταπίεση και αδικία, απελευθερωτικά κινήματα, διακηρύξεις και μανιφέστα ανεξαρτησίας, πολύχρονοι αγώνες αίματος... Η ιστορία κρατεί στα συρτάρια της πάμπολλες περιπτώσεις προσπαθειών για την απόκτηση αυτού του αγαθού. Σήμερα ο Απ. Παύλος προσπαθεί να μας δώσει την ελευθερία με τον «νου» του Χριστού... γι’αυτήν την ελευθερία δεν έχουμε δουλέψει αρκετά...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ... ΣΚΛΑΒΩΝΕΙ!

* Η τραγικότητα του ανθρώπου είναι να θεωρεί ελευθερία την ασυδοσία. Να θεωρεί ελευθερία την ζωή των παθών και την δουλεία της αμαρτίας. Να βλέπει την αιχμαλωσία του ως ανεξαρτησία! Λέει π.χ. ένας ναρκομανής: ‘Κάνω ότι μ’αρέσει, παίρνω ναρκωτικά, ζω στον κόσμο μου, δεν με εμποδίζει κανείς και τίποτα’. Μ’αυτά τα λόγια αποκαλύπτει την δουλεία του. Είναι σκλαβωμένος σε μία άρρωστη συνήθεια, δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή και τον κρατάει δέσμιο όποτε η σάρκα του υπαγορεύσει αυτή την ανάγκη.

*Πέρα όμως και από αυτό υπάρχει κάτι ακόμα πιο τραγικό. Να θέλουμε όντας υποτεταγμένοι στην δουλεία της αμαρτίας και των παθών να ζήσουμε καρπούς ελευθερίας. Ζητάμε ειρήνη, ανεξαρτησία, δικαιώματα, ελευθερία και μέσα μας τα πάθη και οι άσχημες συνήθειες έχουν κατασκευάσει τα καλύτερα και δυνατότερα δεσμά. Εδώ ταιριάζει απόλυτα ο λόγος του Απ. Πέτρου: «Ελευθερίαν εαυτοίς επαγγελλόμενοι, αυτοί δούλοι υπάρχομεν της φθοράς» (Β΄ Πέτρ. β΄ 19). Δεν μπορούμε λοιπόν να προχωρήσουμε σε κοινωνικό έργο και μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν την ζωή μας γεμάτοι πάθη και χαμαίζηλα συμφέροντα. Είναι π.χ. σαν να βάλουμε ανθρώπους κλέπτες να μας κρατάνε τα οικονομικά του κράτους... Θα βουλιάξει το κράτος και θα χρεοκοπήσει... α! Ξέχασα το έχουμε κάνει.

Β) Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΥ... ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ.

* Πως νοείται όμως η ελευθερία μέσα στα πλαίσια του Χριστιανισμού; Ο Θεός τίμησε τον άνθρωπο και του χάρισε το ‘αυτεξούσιο’ που συνιστά την δυνατότητα εκλογής. Η ελευθερία όμως που πήραμε δεν ταυτίζεται με την ασυδοσία. Συνοδεύτηκε απ’αρχής με κάποια θεϊκή προειδοποίηση: «Όποια όμως μέρα φάτε απ’αυτό (δηλ. το δέντρο «του γινώσκειν καλόν και πονηρόν»), θα πεθάνετε» (Γεν. β΄ 17). Ο άνθρωπος δεν είναι αυτοδημιούργητος, για να μπορεί να αυτοορίζεται. Ούτε είναι αυτοζωή, για να ζεί αφ’εαυτού του. Η ζωή του είναι δώρο του Θεού. Έχει όμως το δικαίωμα (Ελευθερίας) να διαλέξει την ζωή με τον Χριστό, ή χωρίς αυτόν που ισοδυναμεί με ψυχικό θάνατο.

* Για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία θα πρέπει να γίνει δούλος του Θεού. Και αυτό γίνεται με το να γίνει δούλος της δικαιοσύνης και του Θελήματος του Θεού. Με την ίδια έλξη, με το ίδιο πάθος που γίνεται κάποιος δούλος της αμαρτίας, με την ίδια αφοσίωση να γίνει δούλος του Θεού λέει ο Απόστολος. Αλήθεια πόσες θυσίες δεν κάνουμε για μία αμαρτία, τι εξευτελισμοί και ταπεινώσεις δεν συνοδεύουν την υποδούλωσή μας στα πάθη... Η δουλεία στο Χριστό, η υποταγή στις εντολές Του μας ελευθερώνουν από την αμαρτία. Και αρκεί το παράδειγμα του Παύλου. Υποτεταγμένος στον εβραϊκό εθνικισμό, μετατίθεται (με την Χάρη του Θεού) και γίνεται ‘δούλος, απόστολος Ιησού Χριστού’, όπως γράφει στις επιστολές του. Η τήρηση των εντολών είναι η πραγματική ελευθερία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όταν λοιπόν γνωρίζεις τον Χριστό, μαθαίνεις για την αγάπη που σου έχει, μπορείς να καταλάβεις και να δεχθείς το θέλημά Του, όποιο και αν είναι. Και όμως αυτή η υποταγή, οδηγεί στην ελευθερία γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε: ο Χριστός σε έχει συνκληρονόμο Του! Τον υπηρετείς και βιώνεις από εδώ την χαρά και την χάρη Του. Η ζωοποιός χάρη του Αγίου Πνεύματος οδηγεί βαθμηδόν τον άνθρωπο «εις τα κρείττονα». Ότι έκανε (ο άνθρωπος) για τον κόσμο, το κάνει τώρα για τον Χριστό! Γνώμονάς του η αιώνιος ζωή... Ας προτιμήσουμε την δουλεία που μας κάνει ελεύθερους!

(Ματθ. η΄, 5-13).

ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ;

«Ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ένα από τα κυριότερα πλεονεκτήματα της ανθρωπίνης προσωπικότητος είναι η αρετή της αυτογνωσίας. Οι συνθήκες της ζωής, ο τρόπος που εργαζόμαστε, που διασκεδάζουμε, έχουν διώξει αυτή την σπουδαία διακριτική ικανότητα από τον νου μας. Ας δώσουμε λοιπόν έναν ορισμό της αυτογνωσίας: γνωρίζω τον εαυτό μου, τα προτερήματά μου καθώς και τα ελαττώματά μου, τα συν και τα πλην στον χαρακτήρα μου. Έχω διαμορφώσει μια συνολική εικόνα της υπάρξεώς μου.

Τούτο έχει κάνει ο εκατόνταρχος. Γι’ αυτό και όταν ο Χριστός του ζητάει να έρθει στο σπίτι του δηλώνει ότι είναι ανάξιος γιά μία τέτοια δωρεά. Ο λόγος του αποδίδεται στην ταπεινοφροσύνη του και ασφαλώς στην γνώση και συναίσθηση της εντός του πραγματικότητος.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

* Ο σημερινός άνθρωπος υπερηφανεύεται γιά τον κόσμο που έχει «πυργώσει» γύρω του. Στηριγμένος στην πρόοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης επιχειρεί να κατακτήσει αλαζονικά κάθε τι γύρω του, καταπατώντας αξίες και λογική. Αδιάφορος προς τον συνάνθρωπό του, χωρίς συμπόνια και συναίσθημα, κυνηγά το προσωπικό του συμφέρον. Φτιάξαμε χρυσά κάστρα καί κλειστήκαμε τραγικά μέσα σ’ αυτά επιζητώντας μιά τρελή αυτάρκεια.

*Ενταφιάσαμε την αναγκαία επαφή με τον συνάνθρωπο. Και είναι παραπάνω από φυσικό όταν δεν θες να δείς τα προβλήματα του διπλανού σου, να μην μπορείς να δεις και στον εσωτερικό σου κόσμο, γιατί ο πλησίον σου είναι ο εαυτός σου… Περπατάς ψηλαφητά στο δικό σου κόσμο δίνοντας αξία στο ατομικό, αδιαφορώντας επιδεικτικά για το συλλογικό.

*Στηρίζεται λοιπόν ο άνθρωπος στις «κατακτήσεις του», οι οποίες αρχή και τέλος έχουν την φώτιση που παρέχει ο Θεός. Εμμένει όμως με στειρότητα στην «υλική προκοπή» η οποία έρχεται να καταπνίξει την προοπτική της «πνευματικής προκοπής». Βιώνοντας «την δική μας» πληρότητα στην ύλη, ξεχνούμε τι υπάρχει μέσα μας και θυμίζει ουρανό… ώστε μοιραία αποκομμένοι να ζούμε μία ελλιπή πραγματικότητα.

Β) Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ Ν’ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ

* Η εκκλησία δίνει τις ευκαιρίες μέσα από τα μυστήρια και τις προσευχές, να αισθανθούμε την αναξιότητά μας και συνάμα το μεγαλείο του Θεού (μέτρο σύγκρισης): «Κύριε ελέησόν με», «Ελέησόν με ο Θεός», «Ουδείς άξιος», «Φώτισόν μου το σκότος» (κ.ά.). Όλα αυτά και πολλά ακόμη μας οδηγούν να βιώσουμε την μηδαμινότητά μας έναντι του Παντοδυνάμου Θεού.

* Ιδιαιτέρως η Θ. Κοινωνία, η πράξη της Μεταλήψεως του Δεσποτικού Σώματος καί Αίματος, αποδιώκει την αίσθηση της υπεροψίας καί αυτοδικαίωσης και έκθαμβοι μπροστά στον Θεό και τις ουράνιες δωρεές Του αναγνωρίζουμε την λάσπη και τον βούρκο εντός της ψυχής μας.

* Παρατηρώντας πολλές φορές έναν ταπεινόφρονα μας δημιουργείται η εντύπωση ότι έχει ίσως μια ατροφική προσωπικότητα. Δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο... απλά διαθέτει την αυτογνωσία που τον οδηγεί σε μονοπάτια γνώσεως κοσμικής και πνευματικής σοφίας. Έτσι η συμπεριφορά του φαίνεται διακριτική και συγκρατημένη, τα λόγια του λίγα και περιεκτικά. Γι’ αυτό και ο έξυπνος τον διακρίνει, τον εκτιμά και τον συμπαθεί.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο λόγος του Εκατόνταρχου τόσο πολύ αγαπήθηκε και τονίστηκε από την Ορθόδοξη Θεολογία και τις ερμηνευτικές προσεγγίσεις των Πατέρων, ώστε στις ευχές της Θ. Μεταλήψεως να συμπεριλαμβάνεται ως στοιχείο ομολογίας της αμαρτωλότητός μας. (Ανάλυση καί παρουσίαση αυτού του σημείου μέσα από την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως).

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα             (Ρωμ. ε΄, 1-10)

Η ΓΝΗΣΙΑ ΑΓΑΠΗ

«Συνέστησε την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός,

ότι έτι αμαρτωλών ούτων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε» (Ρωμ. 5, 8).

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Πάντοτε σε κάθε εποχή γινόταν λόγος για την αγάπη. Το ευγενικό αυτό αίσθημα ήταν και είναι πάντοτε περιζήτητο. Είναι αίσθημα που φύτευσε ο Θεός στην καρδιά του ανθρώπου και τόσο αναγκαίο ώστε να κάνουμε μεγάλες θυσίες για να το αποκτήσουμε. Η αγάπη τραγουδήθηκε, γράφτηκε στο χαρτί, έγινε σημείο αναφοράς αλλά και αντιπαράθεσης. Η λέξη αυτή, θεολογικά, απέδωσε την έννοια του Θεού, αφού ταυτίστηκε με τον Θεό. «Ο Θεός αγάπη εστί» (Ιω. 4, 8). Σήμερα ο Παύλος δίνει μέσα από την επιστολή του τα γνωρίσματα της αληθινής αγάπης του Θεού.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

* Ο Θεός τόσο πολύ αγάπησε τον κόσμο ώστε τον μονογενή του Υιό έστειλε για να σώσει το πλάσμα Του. Είναι η θυσιαστική αυτή αγάπη γεμάτη έργα και όχι αφηρημένους συναισθηματισμούς. Ο Χριστός ανέλαβε να πραγματοποιήσει αυτό το έργο «γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού». Αν και ο Θεός ποτέ δεν άφησε το πλάσμα Του, (γι’αυτό και έστειλε άνδρες ενάρετους στην Π.Δ.) στην πραγματικότητα η θυσία του Χριστού ήταν η απόδειξη της μεγάλης αγάπης του Πατέρα για τον άνθρωπο.

*Ήρθε ο Θεός «επί της γης». Ήρθε το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Ήρθε ο Κύριος και φόρεσε σάρκα ανθρώπινη. Έγινε όμοιος άνθρωπος με μας εκτός από την αμαρτία, έζησε ανάμεσά μας σαν ο πιό φτωχός άνθρωπος. Ταπεινώθηκε όσο κανένας άλλος. Έγινε ο δούλος των δούλων Του. Κάθε λόγος του Χριστού, κάθε θαύμα Του, κάθε χτύπος της καρδιάς Του, κάθε πράξη Του, φωνάζουν, κηρύττουν, διαλαλούν την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.

*Και όταν ολοκλήρωσε το έργο Του ο Χριστός και ανήλθε προς τον Πατέρα Του, δεν μας άφησε μόνους. Με περισσή αγάπη απέστειλε το Άγιον Πνεύμα, Παράκλητο και Παρηγορητή στις καρδιές μας. Επίσης πάνσοφα «κατέλιπεν υμίν» τα άγια μυστήριά Του. Το Σώμα και Αίμα Του, ώστε όσοι επιζητούν να Τον έχουν στην ύπαρξή τους να μπορούν να το πετυχαίνουν χάρη στην ‘κοινωνία’ μαζί Του. Έτσι η ζωή μας μπορεί – χάρη στο Χριστό – στιγμιαία να αλλάζει και να διαλυθεί κάθε σύννεφο της αμαρτίας, αρκεί εμείς να το θελήσουμε.

Β) ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

* Προς τους ανθρώπους: Η αγάπη αναμείχθηκε με το συμφέρον και την ιδιοτέλεια. Ένα αφηρημένο αγαθό που δεν ψηλαφίζεται αλλά το αντιλαμβανόμαστε μόνο στην καρδιά μας επιχείρησαν οι άνθρωποι να το ταυτίσουν με την ύλη. Έχεις χρήματα; Αγαθά; Μου δίνεις αυτά που θέλω; Σ’αγαπάω, είσαι η ζωή μου... Δεν τα έχω; Δεν μπορώ να αποκτήσω ότι επιθυμώ; Είσαι για μένα άχρηστος/η, χάσου από μπροστά μου... Οι σχέσεις σήμερα κατά μεγάλο ποσοστό δεν στηρίζονται στην αγάπη αλλά στο συμφέρον με τις ποικίλες μορφές του! Αυτό όμως δεν γεμίζει την καρδιά μας...

* Προς τον Θεό: Εδώ είναι ακόμα πιο τραγικά τα πράγματα. Ασφαλώς και σ’αυτήν την σχέση υπάρχει το συμφέρον. Μας πάνε καλά όλα; Στοργικός – δίκαιος ο Κύριος! Αναποδιές, δοκιμασίες, αποτυχίες; Δεν μ’ακούει ο Θεός, δεν μ’αγαπάει! Για να μην προχωρήσω σε ύβρεις και βλασφημίες... Η θυσία του Χριστού δεν έχει γίνει κατανοητή. Πρώτα απ’όλα γιατί δεν τον αγαπάμε και εμείς... οπότε δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε. Κατά δεύτερον λόγον κοιτάμε την επιφάνεια των γεγονότων και όχι το βάθος τους, ώστε να προβληματιστούμε στα μηνύματα που στέλνει ο ουρανός.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πως λοιπόν θα καταλάβεις ότι άρχισες να αγαπάς τον Θεό; Θα δεις τον εαυτό σου με άλλο σκεπτικό να αντιμετωπίζει την ζωή (και τον θάνατο). Δεν θα αιχμαλωτίζεσαι βασανιστικά από το εφήμερο και το ψεύτικο. Θα μπορείς να δώσεις στο μίσος απάντηση με την αγάπη! Τα δικά σου σφάλματα θα σου φαίνονται όλα τεράστια, ενώ του διπλανού σου μικρά, αθώα, ανάξια λόγου...

Επίσης γευόμενος το Σώμα και το Αίμα Του θα θυμάσαι πάντα ότι για μας τους αμαρτωλούς πέθανε ο Αναμάρτητος, και ότι προσπαθεί ο Θεός να ‘μπολιάσει’ το δέντρο, το άγριο, της ψυχής σου και να το κάνει ήμερο, ώστε να δώσει καρπούς. Αυτό έχει νιώσει ο Παύλος ώστε να μιλά σήμερα με τέτοια ευγνωμοσύνη για την θυσία του Διδασκάλου του. Ας αξιωθούμε και εμείς...

(Ματθ. στ΄, 22-33).

Η ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

«Ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ερχόμενος ο άνθρωπος σ’ αυτήν την γη να κατοικήσει βρέθηκε άμεσα αντιμέτωπος με το πρόβλημα της επιβίωσης. Δεν ήταν μόνο η έκθεση του σε φυσικούς εχθρούς η ευρείας κλίμακας καταστροφικά φαινόμενα. Κυρίως κλήθηκε να υπερβεί την καθημερινή απαίτηση της ικανοποιήσεως των υλικών αναγκών της ζωής. Και εάν σε εκείνα τα προϊστορικά χρόνια ο άνθρωπος δεν είχε ούτε την γνώση, ούτε την εμπειρία, πολύ περισσότερο ούτε την τέχνη ή την τεχνογνωσία, σήμερα που τα έχει όλα αυτά… εξακολουθεί να βρίσκεται στο ίδιο πρόβλημα μπροστά, βεβαίως αναβαθμισμένο αυτό στο πέρασμα των αιώνων.

Αν κανείς καλοεξετάσει τούτο το πρόβλημα βρίσκεται στην θέση να διατυπώσει τον εξής ισχυρισμό: Οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τρείς τρόπους για να αποκτήσουν τα πολυπόθητα υλικά αγαθά... ας τους δούμε λοιπόν σήμερα με την ευκαιρία της ευαγγελικής περικοπής.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΧΕΡΙΑ

* Είναι ο πρώτος ανθρώπινος καί φυσικός τρόπος. Με τις δικές του δυνάμεις ο άνθρωπος υποφέρει, αγωνιά, ξενυχτά, εργάζεται ακατάπαυστα για να μπορεί να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, για να μπορεί να ικανοποιήσει με τον τίμιο ιδρώτα του όσες ανάγκες παρουσιάζονται γι’ αυτόν και την οικογένεια του.

*Καθημερινά στην μέριμνά του είναι η εργασία του. Και στην λιγοστή ξεκούρασή του γι’ αυτή σκέπτεται, σχεδιάζει, προγραμματίζει, ερευνά. Χάρη σ’ αυτή (την εργασία) παραγκωνίζονται πολλές φορές η οικογένεια, οι συγγενείς, οι ομορφιές της ζωής και οι απλές χαρές και φυσικά ο Θεός. Όλα αυτά κατέχουν ελάχιστη σημασία για την ύπαρξή του.

*Μα όσο και αν τρέχει και κοπιάζει, όσο και αν αφοσιώνεται διαθέτοντας το σύνολο του χρόνου του σ’ αυτήν την προσπάθεια, τόσο βλέπει τις ανάγκες και τις απαιτήσεις να μεγαλώνουν. Τα όσα αποκτά ξεγλιστρούν (σαν την άμμο μέσα από τα χέρια) μπροστά στις ποικίλες απαιτήσεις που παρουσιάζονται. Όσο εύκολα τα αποκτά άλλο τόσο εύκολα τα χάνει...

Β) ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

* Την απόγνωση καί την λύπη του ανθρώπου για την ανωτέρω κατάσταση επιτείνει κατά πολύ το φαινόμενο του καταναλωτισμού. Αυτό εκφράζεται μέσα από την ακόρεστη δίψα για απόλαυση και αδικαιολόγητη αναβάθμιση των όποιων υλικών αναγκών. Δείτε απλά στα σίριαλ που προβάλει η τηλεόραση και συνεπικουρεί η διαφήμιση την εκστρατεία που γίνεται. Άνθρωποι ντυμένοι με την τελευταία λέξη της μόδας, με πανάκριβα αυτοκίνητα, υψηλές εργασιακές θέσεις, φουσκωμένα πορτοφόλια καί χρυσίζουσες πιστωτικές κάρτες... πως να ακολουθήσει σ’ όλα αυτά ο απλός μεροκαματιάρης;

* Εδώ ακριβώς καταφτάνει ο διάβολος κομπορρημονώντας με τον ίδιο τρόπο που έκανε στο Σαραντάρειο όρος απέναντι στο Κύριό μας: «Ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσης μοι». Εισαγάγει στον άνθρωπο το παράνομο κέρδος, το συμπλεκόμενο με την αμαρτία (δωροδοκίες, ψευδορκίες, πλαστογραφίες, αθέμιτες συναλλαγές, ψεύδος, απάτη, κλοπή, καταπάτηση αξιών καί ηθών κ.ά.) και τον προσκαλεί να το δοκιμάσει .

* Τι πιο εύκολος δρόμος προς την δόξα, προς την κοινωνική καταξίωση, προς την αυτάρκεια και την παντοδυναμία. Πλην όμως ο λαός μας θυμόσοφα προειδοποιεί: Ανεμομαζώματα – Διαβολοσκορπίσματα, θέλοντας να δείξει πως ούτε αυτός ο τρόπος είναι ο σωστός. Θυμηθείτε τις δυναστείες των Ωνάσηδων – Νιάρχων και άλλων νεόπλουτων μέσα στην αέναη κίνηση του χρόνου.

Γ) ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ - ΕΠΙΛΟΓΟΣ

* Η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος είναι να θυμόμαστε ότι πέρα από την εργασία καί την προσωπική μας προσπάθεια είναι η παρουσία του στοργικού Πατέρα μας. Που κάνει όσα μας λέγει σήμερα το Άγ. Ευαγγέλιο... ντύνει πανέμορφα ακόμα και τα λουλούδια που εφήμερα παρουσιάζονται σ’ αυτήν την γη, ταΐζει απλόχερα το αδύναμο καί φοβισμένο πουλάκι. Είναι δυνατόν να μην φροντίσει για μας εάν θελήσουμε να εμπιστευτούμε να συνεργαστούμε και να ζητήσουμε την βοήθειά Του;

* Στο ψαλτήριο υπάρχει ο 103 ψαλμός, τον οποίο διαβάζουμε σε κάθε εσπερινή προσευχή καί τον προτάσσουμε της όλης ακολουθίας (γι’ αυτό και ονομάζεται Προοιμιακός). Καθώς το φως δίνει την θέση του στο σκοτάδι, καθώς η ελπίδα τείνει να υποσκελιστεί από τον φόβο και την αβεβαιότητα της νύχτας, ο Δαυίδ στοχεύει με τα λόγια του να μας γεμίσει πίστη, τόλμη και σιγουριά. Παρουσιάζει την Πρόνοια του Θεού να άπτεται της διατροφή των κτηνών, του εμπλουτισμού των ορέων με βροχή, της πλησμονής του ανθρώπου με οίνο, άρτο και έλαιο, ως ενίσχυσή του στην καθημερινότητα. Ακόμη και τα μικρά άγρια λιονταράκια βρυχώνται καί ζητούν τροφή και λαμβάνουν από τον Θεόν. Από το παντέφορο όμμα του Δημιουργού δεν λανθάνει καμία χρεία της υλικής πλάσης. Και καταλήγει γεμάτος θαυμασμό ο ψαλμωδός: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε πάντα εν σοφία εποίησας, επληρώθη η γη της κτίσεώς Σου».

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα                    (Γαλ.5,22-6,2)

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ

«ὁ δὲ καρπός τοῦ Πνεύματός ἑστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστης, πρᾳότης, ἐγκράτεια…».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο καθημερινός αγώνας των πατέρων και ασκητών ήταν και είναι η προσπάθεια να υποτάξουν τα πάθη τους. Η ερημία σε συνδυασμό με την άσκηση έγινε η παλαίστρια όπου αναμετρήθηκαν με τον διάβολο. Σκοπός τους να αποκτήσουν, κεκαθαρμένοι πλέον, τις δωρεές και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, όπως ακριβώς απαρίθμησε περιεκτικά ο Απόστολος. Ας σταθούμε σήμερα στην μακαρία πραότητα, στην απουσία του θυμού από την ψυχή, η οποία έρχεται θετικά να μας προβληματίσει και να μας υπενθυμίσει πόσο μακριά βρισκόμαστε από αυτήν και ας ζούμε στην πολύβουη πραγματικότητα. Η οργή στην ανθρώπινη ύπαρξη. Έτοιμοι κάθε στιγμή να ξεσπάσουν στους άλλους. Πότε η μνησικακία, πότε ο υπέρμετρος εγωισμός, η υπερηφάνεια, η ψευδαίσθηση της υπεροχής έναντι των άλλων είναι μερικές από τις αιτίες που δημιουργούν τις παράλογες ψυχικές εκρήξεις με αποτέλεσμα να πικραίνουμε και να πικραινόμαστε…

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΩΡΟ ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ

* Ο Άγιος Ιωάννηςτης Κλίμακος, αυτός ο σπουδαίος ανατόμος της ψυχής, ορίζει την πραότητα ως εξής: Πραότης «ἑστιν, ἀκίνητος κατάστασις ἐν άτιμίαις καὶ εὐφημίαις ὡσαύτως ἔχουσα». Η πραότητα δεν ταυτίζεται με την αναισθησία. Σε πολλούς επικρατεί η αντίληψη ότι ο πράος, ο ήσυχος και ο ήρεμος θεωρείται μη δυναμικός τύπος. Ο πράος όμως έχει μέσα του τον καλό θυμό (κατά του Διαβόλου).

* Ναι λοιπόν, υπάρχουν δύο είδη θυμού. Είναι αυτός ο οποίος προξενεί τα προβλήματα που αναφέραμε και ο ευεργετικός που έχει τοποθετήσει ο Θεός στην φύση μας (θυμικό) και παράγει την ανδρεία ώστε να κατορθώσουμε εκείνα τα οποία είναι συμφέροντα για την ψυχή μας. Ας δούμε μερικά παραδείγματα καλού θυμού: α) η αγωνιστικότητα να φτάσουμε από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση είναι προϊόν καλού θυμού που προτρέπει την ψυχή για την απόκτηση αρετών β) το πασίγνωστο χωρίο της Αγ. Γραφής , «ὀργίζεσθαι καὶ μή ἀμαρτάνεται»(ψαλμ. 4,5). Τέτοιο θυμό χρησιμοποίησε ο Κύριος με το φραγγέλιο και καθάρισε τον Ναό από τους εμπόρους (Ιω. 2,15).

* Κάποτε οι μαθητές είχαν έντονη την απορία τι να κρύβει μέσα στην καρδιά του ο Ιησούς… Στάθηκε και τους κοίταξε με την διεισδυτική Του ματιά και έδωσε ο Ίδιος την απάντηση: «ἄρατε τόν ζυγό μού ἑφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾳος εἰμί καὶ ταπεινός τῆ καρδία, εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν». Αν ο Χριστιανός ακολουθήσει αυτήν την θεωρεία του Κυρίου (και πρέπει) αυτομάτως οφείλει να θεωρήσει τον εαυτό του τελευταίο. Έτσι αντιπαρέρχεται ύβρεις, αδικίες και παραμένει ατάραχος σαν να του επιτίθεται ένα νήπιο. Αναπαύεται μέσα του ο Θεός «… καὶ ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ’ ἑπί τόν ταπεινόν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τούς λόγους μου;.» (Ης 66,2)

Β)Η ΠΡΑΟΤΗΤΑ ΚΑΡΠΟΦΟΡΕΙ

* Η πραότητα δημιουργεί προϋποθέσεις να κερδίσουμε τον Χριστό. «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὑτοί κληρονομήσουσιν τήν γῆν.» (Ματθ. 5,5). Η γη εδώ δηλώνει την καρποφόρο καρδιά. Σημαίνει ότι κατοικεί ο Χριστός και έτσι αρχίζει ο άνθρωπος να καρποφορεί τριάκοντα, εξήκοντα και εκατό. Ο πράος έχει όλο τον κόσμο δικό του αφού δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα γήινα.

* Ο πράος άνθρωπος γνωρίζει να χειρίζεται τον λόγο ώστε να μην χρησιμοποιεί λόγια περιττά τα οποία δημιουργούν αντιπαλότητες και οξύνουν τα πνεύματα. Καταλαμβάνεται όλος από διάκριση και υπομονή. Ο πράος αναδεικνύεται σοφότερος αφού ξέρει να επιλέξει τον χρόνο που θα μιλήσει αλλά και τι θα πει. Εάν κάποιος υπομένει με πραότητα τον πλησίον του, αυτό ισοδυναμεί με μαρτυρική θυσία. Δεν καταδικάζονται μόνο οι φονιάδες αλλά και αυτοί που σκοτώνουν την καρδιά του αδελφού τους.

* Ο πράος άνθρωπος, ενώνεται με τον Θεό κατά την Θεία Κοινωνία. Είναι οξύμωρο το σχήμα να έχουμε μεταλάβει και να μας καταλαμβάνει ο θυμός. Χρειάζεται εξέταση, καθώς δεν κάνουμε τόπο στην καρδιά μας για να αναπαυθεί ο Θεός καθώς εκεί… θρόνο κατέχει ο διάβολος. Όσες φορές μιλήσαμε οργισμένοι το έχουμε μετανιώσει, ποτέ όμως όταν κρατήσαμε σιωπή. Στην μοναχική-οσιακή ζωή ο θυμός είναι μεγάλο αμάρτημα καθώς αποκαλύπτει πολλά επισυρόμενα πάθη, δείγμα ακαλλιέργητης ψυχής. Ο Αββάς Αγάθων έλεγε… «πως εκείνος που οργίζεται εύκολα και νεκρό να αναστήσει, δεν είναι δεκτός ενώπιον του Θεού».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μπορούμε να βρούμε αρκετές προφάσεις να δικαιολογήσουμε τον θυμό. Να επικαλεστούμε την κούραση, τις συνθήκες διαβίωσης, τον τρόπο εργασίας, το γενικό σχεδίασμα του κοινωνικού μας βίου, τις αδικίες, την κακοήθεια των ανθρώπων και έτσι να απαλύνουμε τις τύψεις της συνειδήσεως μας. Στην πραγματικότητα όμως ο θυμός αποδεικνύει την νηπιότητα της πνευματικής μας ηλικίας.

Οι Όσιοι Αγιορείτες Πατέρες, εκπρόσωποι του μοναχισμού στο Όρος εκείνο που διάλεξε η Θεοτόκος για να ζήσουν αγγελικά «σάρκινα σκεύη», ας πρεσβεύουν στον πραότατο Ιησού να μας ελευθερώνει από το ολέθριο αυτό πάθος και από κάθε άλλο που αμαυρώνει τον χιτώνα της ψυχής μας.

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα          (Εβρ. ια΄33-ιβ΄2)

ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ

«Οι άγιοι Πάντες διά πίστεως κατηγωνίσαντο Βασιλείας».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όχι τυχαία, οι Άγιοι Πατέρες, τοποθέτησαν μετά την εορτή της Πεντηκοστής αυτή των Αγίων Πάντων. Υπάρχει μια οργανική σχέση ανάμεσά τους. Οι Άγιοι είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος. Είναι η ‘αγαθή γη’ όπου εσπάρει ο Λόγος και μπόρεσε να φυτρώσει και να βλαστήσει. Άλλοι γνωστοί και άλλοι αφανείς. Όλοι όμως αδελφοί του Χριστού αγαπητοί. Γιατί έδωσαν τα πάντα για το Όνομά Του. Όλες τις δυνάμεις τους. «Εξ’όλης ψυχής και διανοίας» αφοσιώθηκαν στην αγάπη Του και φανέρωσαν το κήρυγμά Του με την ίδια την ζωή τους. Αναζητούμε το στοιχείο εκείνο, την δύναμή τους σ’αυτήν την πορεία...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΥΝΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

* Οι Άγιοι ήταν σαν και εμάς. Έζησαν μέσα στον κόσμο και πάλεψαν όπως θα πρέπει να παλεύουμε και εμείς. Ξεχώρησαν όμως από την μάζα των ανθρώπων, η οποία ‘άγεται και φέρεται’ ακυβέρνητη στις καταστάσεις και τις προκλήσεις των καιρών. Δεν ήταν άβουλα και ανίσχυρα όντα. Μπροστά στις δοκιμασίες έδειξαν μία καταπληκτική δύναμη και ενέργεια. Ήταν η δύναμη της πίστεως. Ο κινητήριος μοχλός για κάθε τους προσπάθεια. Κήρυγμα, ομολογία, υπομονή, μαρτύριο, φυλακή, εξορία... και τόσα άλλα έγιναν δεκτά με πνευματική αγαλλίαση χάρη στην πίστη τους.

*Πίστη σε τι; Όχι σε κάτι αφηρημένο και αόριστο. Κάτι δυνατό που υπάρχει στον ουρανό, όπως λένε κάτι κουλτουριάρηδες όταν τους ρωτούν αν πιστεύουν... Πίστη στον Χριστό, τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα! Πίστη για αιώνια βασιλεία και όχι σιγή νεκρική στον τάφο. Δυνατοί άνθρωποι χωρίς χρήματα (πλούτος ψυχής), δυνατοί χωρίς αξιώματα (αξίες όμως), δυνατοί χωρίς μέσα και γνωριμίες (γνωστοί και φίλοι του Χριστού) εξέφρασαν την δύναμη της δημιουργίας και αγάπης και όχι την δύναμη του μίσους και της καταστροφής.

*Έτσι απαλά βρέφη, μικρές κοπελίτσες, σταματούσαν λιοντάρια, έσβηναν φωτιές, νικούσαν και αποστόμωναν δικαστές και έκαναν κατορθώματα δείχνοντας την δύναμη του Θεού μέσα σε «οστράκινα» σκεύη’. Οστράκινα ήταν τα πήλινα σκεύη (πρβλ. οστρακισμός). Μέσα στα εύθραυστα σώματα κατοικούσε η άθραυστη δύναμη του Χριστού. Η πίστη αναφερόταν στην αλήθεια. Δεν πέθαιναν για κάτι ψεύτικο, δεν υπόμεναν για κάτι απατηλό. Ήταν συνειδητή στάση ζωής που οδηγούσε στην αιώνια ζωή.

Β) ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

* Οι Άγιοι έζησαν μέσα στον κόσμο αλλά δεν συμβιβάστηκαν με το πνεύμα του κόσμου. Κράτησαν την πίστη τους χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Η ζωή τους ήταν ένα σύνθημα: ‘πίστη στο Χριστό με οποιοδήποτε κόστος’. Εμείς θέλουμε μια πίστη που μας βολεύει! Στα μέτρα μας, στις αντιλήψεις μας, στις συνήθειές μας. Αυτά όλα όμως αλλοιώνουν κάθε πνευματική μας προσπάθεια, η οποία αποδεικνύεται ‘κάλπικη’.

* Άρα λοιπόν την αγιότητα μπορούμε να την ακολουθήσουμε, να γίνουμε μέτοχοι ‘ανά πάσα στιγμή’ καθώς καθημερινά δίνουμε εξετάσεις όσον αφορά την στάση μας απέναντι στον Χριστό, απέναντι και στον κόσμο. Άγιος λοιπόν δεν είναι ο επιφανειακά ‘καλός’ και ‘ενάρετος’ αλλά ο εσωτερικά στολισμένος με τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Αποκτάμε ένα ‘ήθος’ που δεν περιορίζεται σε τυπικές συμβατικότητες, αλλά είναι η γνήσια έκφραση της ευωδίας του ουρανού. Γινόμαστε φυσικά ‘καλοί’ όχι γιατί κλίνουμε δουλικά το κεφάλι σε κάθε ισχυρό του κόσμου αλλά γιατί ‘πειθόμεθα’ στο θέλημα του Χριστού. Αυτός είναι ο πραγματικός αγιασμός και όχι επιφανειακή ηθικοποίησή μας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είναι μεγάλος ο πνευματικός αγώνας. Ξεκινάει ο άνθρωπος δειλά-δειλά να κάνει βήματα μαθαίνοντας τον Χριστό, ο Οποίος δεν σταματά να αποκαλύπτει διαρκώς τις ιδιότητές Του στον πιστό... Δεν είμαστε μόνοι μας σ’αυτόν τον αγώνα. Ο Απόστολος μας είπε ότι έχουμε γύρω μας «περικείμενον νέφος μαρτύρων» οι οποίοι έχουν ισχυρή πρεσβεία σ’Αυτόν για τον οποίον έδωσαν το αίμα τους, την ζωή τους, και την θέλησή τους. «Συν πάσι τοις αγίοις», πορευόμαστε στην ενότητα βαδίζοντας ένα δρόμο εντελώς αντίθετο απ’αυτόν της διάσπασης που προκαλεί ο Διάβολος και η αμαρτία. Ας μας εμπνέουν ‘οι φίλοι του Χριστού’ προς αυτήν την κατεύθυνση.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Είναι αλήθεια ότι ανάμεσα στους ανθρώπους κυκλοφορεί η γνώμη πως το Ευαγγέλιο ή αλλιώς τα λόγια και η ζωή του Χριστού είναι η πιο τέλεια διδασκαλία. Όταν όμως βρεθούμε στην περίσταση να εφαρμόσουμε όλα αυτά και να τα εντάξουμε στην ζωή μας αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του εγχειρήματος, ενώ παράλληλα διακρίνουμε την μεγάλη απόσταση πράξης – θεωρίας, λόγου – έργου... Και αν αυτό που εμείς δεν κάναμε (την εφαρμογή δηλαδή του ευαγγελικού λόγου στην καθημερινότητά μας), αλλά στείρο το εγκαταλείψαμε φοβούμενοι την προσπάθεια, έρχεται η χορεία των Αγ. Πάντων σήμερα να φυγαδεύσει τις αμφιβολίες καί τους δισταγμούς της ανθρωπίνης φύσεως. Άκουσαν τούτοι οι ευλογημένοι εκπρόσωποι του ανθρωπίνου γένους την φωνήν του Θεού: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ Άγιος ειμί» (Α΄ Πέτρ. α΄ 16).

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ.

* «πάς όστις ομολογήσει...», στο «πάς όστις» ανήκουν όλοι οι άγιοι. Οι διάφορες κατηγορίες (μάρτυρες, δίκαιοι, προφήτες, απόστολοι) έχουν ένα κοινό σημείο: Τον Χριστό. Μ’ Αυτόν ενώθηκαν μυστηριακά και αισθάνθηκαν κοινωνία με το β΄ πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

*Και αν εμείς λεγόμαστε Χριστιανοί αλλά πάντοτε προκρίνουμε το συμφέρον μας και την καλοπέρασή μας, οι Άγιοι του Θεού έδωσαν και την ζωή τους ακόμη υπέρ του Ευαγγελίου καί του Θεανθρώπου. Η ζωή τους απετέλεσε την πρακτική εφαρμογή των ευαγγελικών αρετών. Μίλαγαν για την διδασκαλία του και όσα έλεγαν τα έκαναν και στην πράξη. Κήρυτταν με τα έργα τους. Έκαναν ομολογία πίστεως. «Δείξον μοί την πίστιν σου εκ των έργων σου» (Ιακωβ. β΄ 17-18). Και αυτό όχι για λίγες ώρες ή ημέρες αλλά για χρόνια ολόκληρα – όλη την ζωή τους.

*Η αγάπη τους στον Θεό ήταν ο πρώτος τους στόχος. Και εμείς αγαπούμε τον Θεό αλλά δεν είναι πρώτο μέλημα στην ζωή μας, αφού άλλες προτεραιότητες (οικογένεια, γονείς, συγγενείς, υλικές ανάγκες) κυριαρχούν στο σχεδίασμα του κοινωνικού-προσωπικού μας βίου. Όμως αυτοί οι ευλογημένοι έδωσαν το πρωτείο της αγάπης τους: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδιάς σου (συναισθηματικές δυνάμεις) εξ όλης της ψυχής σου (ψυχικές) καί εξ όλης της διανοίας σου (διανοητικές) καί εξ όλης της ισχύος σου (σωματικές)».

Β) Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ.

* Και αν αυτό έκαναν όλοι οι Άγιοι (αγάπησαν τον Θεόν) τι κέρδισαν; Δικαίωσαν την ανθρώπινη ύπαρξη και τον ανθρώπινο προορισμό. Έδειξαν πως ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει αγαπώντας τον Θεόν. Πάνω απ’ όλα είναι αυτοί στους οποίους αναπαύεται ο Θεός: «Ο Θεός ο άγιος, ο εν αγίοις αναπαυόμενος» (Θ. Λειτουργία). Είναι ο κάθε άγιος «τόπος Θεού» γιατί τόπος Θεού = το μέρος όπου γίνεται έκδηλη η ενέργεια του Θεού ( Ι. Δαμασκηνός). Ενέργειες του Θεού = θαύματα – άφθαρτα λείψανα – μυροβλύσεις κ.λπ.

* Ο Θεός είπε για τον Υιόν Του: «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα», έτσι και οι άγιοι που συνδέονται μ’ Αυτόν «δέχονται την αγάπη του Θεού και Πατρός δι’ Υιού» (Άγ. Νικόδημος). Γι’ αυτό στα προβλήματά μας και στις δυσκολίες μας τρέχουμε στα παιδιά του Θεού (άγιοι), που σαν ετερόφωτα άτομα φωτίζονται από το φως και την αγάπη του Τριαδικού Θεού. Η αγάπη αυτή φτάνει και σε μας με ποικίλες ευεργεσίες ανάλογα με τα αιτήματά μας

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στην μνήμη ενός αγίου η ασματική του ακολουθία, η εικόνα του στο προσκυνητάρι μας, τα λείψανα του υπενθυμίζουν την «εν κόσμω» παρουσία του. Στην καρδιά μας όμως αυτή δηλώνεται «μυστικώς και ιεροκρυφίως» ως ευλογία και χαρά την οποία ο εορταζόμενος άγιος επιδαψιλεύει κάθε φορά που τον επικαλούμαστε ... Ας πούμε λοιπόν γεμάτοι ευγνωμοσύνη αυτό που τόσο ωραία η ακολουθία της Θ. Λειτουργίας περιέχει: «της Παναγίας αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας μετά πάντων των αγίων μνημονεύσαντες εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα ...».

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα                           (Πράξ. 2, 1-11).

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

«και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου...».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Κατά τον Μυστικό Δείπνο η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη συναισθηματική φόρτιση. Ο Χριστός παρέδωσε τα Άγια Μυστήρια και συγχρόνως τον Εαυτό Του για να ανέβει πάνω στο σταυρό. Θέλοντας να ενισχύσει τους μαθητές παρέδωσε τις πολύτιμες συμβουλές Του και ασφαλώς τόνισε την παρουσία Του ακόμα και όταν θα βρίσκεται κοντά στον Πατέρα Του. «ούκ αφήσω υμάς ορφανούς, έρχομαι προς υμάς» (Ιωάν. ιδ΄ 3, 17). Γεμάτη αγάπη η υπόσχεσή Του εκπληρώθηκε – μαζί και με άλλες φυσικά – κατά την πανίερο ημέρα της Πεντηκοστής. Με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος θα συνεχιστεί η παρουσία του Χριστού μέσα στην ιστορία. Από εδώ και πέρα ο άνθρωπος θα καθοδηγείται προς την σωτηρία του, διά του Αγίου Πνεύματος... Έτσι η εορτή της Πεντηκοστής αποκτά πλέον μοναδική σημασία για τον κόσμο και την ιστορία!

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ‘ΖΩΟΠΟΙΟΣ’ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ

* Η εμφάνιση του Παρακλήτου στην ανθρωπότητα δεν γίνεται για πρώτη φορά την ημέρα της Πεντηκοστής. Τι λέει η υμνολογία μας; «Ην μεν αεί και έστι και έσται, ούτε αρξάμενον, ούτε παυσόμενον» (υμνολογία – Αγ. Γρηγ. Θεολόγος). Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας διακρίνεται η ζωοποιός ενέργειά Του. Το Πνεύμα συγκρατεί την κτίση, ζωοποιεί τον πρώτο άνθρωπο αλλά και φωτίζει τους δικαίους, Προφήτες και Αγίους της Παλαιάς Διαθήκης να οδηγούν τον άνθρωπο στον Θεό.

*Αλλά και κατά τον καιρό της αναδημιουργίας του κόσμου, στην περίοδο που ο Λόγος του Θεού κατέρχεται στους ανθρώπους εκεί ενεργό παρίσταται το Άγιο Πνεύμα. Έρχεται στην Παρθένον και την επισκιάζει και ‘γεννά’ στα ηγιασμένα σπλάγχνα της τον νέον Αδάμ, τον Σωτήρα του κόσμου. Τώρα ακούγεται σαν βιαία πνοή και ‘ζωοποιεί’ το κοινωνικό σώμα του Χριστού, την Εκκλησία Του, και μένει στους πιστούς Του. Όλοι στον χώρο της εκκλησίας βιώνουμε την αναγέννηση και αναδημιουργία της υπάρξεώς μας. Ότι γκρεμίζει ο Διάβολος, διορθώνει κτίζει και ανακαινίζει ο Παράκλητος.

Β) Η ‘ΦΩΤΙΣΤΙΚΗ’ ΤΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

* Το Άγιο Πνεύμα δεν ζωοποιεί μόνο αλλά παρέχει και φωτισμό. Είναι ‘φως’ και ως φως κατοικεί στον άνθρωπο αποκαλύπτοντας την Θεία Αλήθεια. «Επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου». Λούσθηκαν όλοι, όσοι ήταν στο Υπερώο των Ιεροσολύμων, μέσα στο αποκαλυπτικό φως του Αγ. Πνεύματος. Εδώ βρίσκουν και εφαρμογή όλες οι ‘φωτεινές’ εμπειρίες των αγίων οι οποίοι με κάθαρση υποδέχθηκαν τις θείες ελάμψεις του Παναγίου Πνεύματος στην καρδιά τους. Έγιναν κατοικητήρια του Τριαδικού Θεού και πρόσφεραν τον φωτισμό τους στους συνανθρώπους τους.

* Κάθε γνώση του Θεού, κάθε βιωματική προσέγγιση των Αγίων Μυστηρίων της εκκλησίας, από τον άνθρωπο συνεπικουρείται από την φωτιστική ενέργεια του Αγ. Πνεύματος. Ο Χριστός το είπε στους μαθητές Του: «Το Πνεύμα της αληθείας θα οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν». Δεν θα μιλήσει «αφ’εαυτού» διότι από τον Χριστό θα πάρει και θα αναγγείλει τι πρέπει να πεί.

*Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μένει στάσιμος μέσα στην εκκλησία, στην πνευματική ζωή. Είναι αποτυχία, η γνώση μας για τον Κύριο να μένει χωρίς κίνηση και αύξηση. Ο Παράκλητος φωτίζει και οδηγεί στην σταδιακή αποκάλυψη της Θείας Αλήθειας. Ο άνθρωπος μεταβάλλεται θετικά, ανακαλύπτει με οδηγό τον Παράκλητο άγνωστες πνευματικές πτυχές και βιώνει μία ‘καινότητα’ κάθε στιγμή της επίγειας ζωής του. Είναι μία γνώση που δεν αποκτάται με διπλώματα και πτυχία και φροντιστήρια αλλά με τον ‘φωτισμό’ του Χριστού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το Άγιο Πνεύμα είναι «Θησαυρός των αγαθών». Έχει τα πάντα. Σταθήκαμε σε δύο. ‘Φωτισμό’ και ‘ζωοποίηση’. Δύο ιδιότητες οι οποίες ‘πονούν’ όταν ατενίζουμε τον σύγχρονο άνθρωπο. Νεκρός από την αμαρτία, τυφλός από τον τρόπο που ζεί (μακριά από τον Χριστό). Μέσα λοιπόν στην Κυριακή σύναξη αυτά τα δύο βασικά αιτήματα γίνονται προσευχή για κάθε άνθρωπο. Λίγο ή πολύ όλοι έχουμε ανάγκη, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να νιώσουμε την χαρά και την γαλήνη του ουρανού και να ‘υποψιαστούμε’ λίγο την αιωνιότητα...

ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

ΥΜΝΟ ΣΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

«Ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν εί μή εν Πνεύματι Αγίω» (Κορ. α΄, 12:3). Τούτος και μόνος ο Αποστολικός Λόγος μπορεί να γίνει εισαγωγικός στην υπόθεση της Αγίας Πεντηκοστής. Κανείς δεν μπορεί να προσευχηθεί, να επικοινωνήσει με τον Θεόν, να γνωρίσει τον Ιησού εάν δεν ‘μεσολαβήσει’ ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον όπου σήμερα καταπέμπεται στα κεφάλια των μαθητών αλλά και στις δικές μας υπάρξεις.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΙ

* Μεταξύ των πολλών στοιχείων που χαρακτηρίζουν την εποχή μας είναι η απόγνωση και η θλίψη που επενεργεί στον άνθρωπο μετά την αμαρτία. Τί αισθάνθηκε ο άνθρωπος όταν πίκρανε ένα Θεό, ένα τέτοιο Θεό αγάπης! Δεν βλέπεις χαρούμενα πρόσωπα, ελπιδοφόρες υπάρξεις. Ζούν απαράκλητα χωρίς να προσβλέπουν σε μία παράκληση.

*«καί εγώ ερωτήσω τον Πατέρα καί άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών είς τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας». Η έλευση του Τριαδικού Θεού και η παραμονή Του στον εσωτερικό μας κόσμο είναι ισχυρά καί βεβαία παρηγορία. Άρα η ελπίδα και η παρηγοριά δεν είναι απλά λόγια ούτε λογικά επιχειρήματα αλλά μέθεξη στην χάρη του Θεού.

*Και όταν ο Παράκλητος σκηνώσει στην καρδιά του ανθρώπου γίνεται και ο ίδιος ‘υιός παρακλήσεως’. Γίνεται παρηγορητής, αναπαύει τους γύρω του. Τέτοιοι είναι οι άγιοι του Θεού, οι Πνευματικοί Πατέρες που διασκορπίζουν φως στις καρδιές των ανθρώπων. ‘Υιοί παρακλήσεως’ που ζούν για να ζούμε και εμείς. Αυτοί είναι οι παρηγορητές μας μέσα στις θλίψεις και στις δοκιμασίες.

Β) ΠΩΣ ΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ;

* Καί που λοιπόν η Πεντηκοστή να τρέξουμε καί λάβουμε καί εμείς την παράκληση αυτή; Μέσα στην Θ. Λειτουργία ο ιερεύς συλλειτουργεί με τον Παράκλητο καί αποκαλύπτει τον Χριστό στους πιστούς. Και η ψυχή του πιστού νιώθει την αγαλλίαση καί την χάρη Του.

* Μέγας Βασίλειος: «είς πρόσωπον προς πρόσωπον τελείαν επίγνωση καί μύησιν αυτού του μεγάλου Θεού καί Σωτήρος των όλων Χριστού». Όλα διά του Παναγίου Πνεύματος γίνονται (ανάλυση). Η συνάντησή μας με τον Χριστό σε όποιο σταθμό της ζωής μας και αν συμβεί, με όποιες συγκυρίες, είναι μία προσωπική Πεντηκοστή!

* «Κατάπεμψον το Πανάγιό σου Πνεύμα εφ’ ημάς καί επί τα προκείμενα δώρα ταύτα» (Θ. Λειτουργία). Αν δεν κατέλθει το Πανάγιο Πνεύμα σε εμάς (Λειτουργ. – Λαϊκούς) πως θα αντιληφθούμε την αξία της Λειτουργίας, την δύναμη καί την παράκληση που προκύπτει από την μετοχή μας στα μυστήρια της ζωής;

* Δείτε όμως έναν συλλογισμό αδελφοί μου, για να καταλάβουμε την αξία και αλλαγή και τον δυναμισμό του Αγ. Πνεύματος, του Τριαδικού Θεού. Αυτά που χρησιμοποιούμε στα Τίμια Δώρα: α) το ψωμί – σιτάρι – γη β) το κρασί – αμπέλι – γη γ) η ψυχή μας – πάθη – αμαρτίες – χοϊκότητα, όλα αυτά τα αλλάζει το Πανάγιο Πνεύμα και τα κάνει ουρανό!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πολλές φορές ακούγονται εκφράσεις όπως: ο κόσμος του πνεύματος, ο χώρος του πνεύματος, θέλοντας κάποιοι να μιλήσουν για τέχνη και πολιτισμό. Όμως ο κόσμος του Πνεύματος χορηγείται από τον Παράκλητο, χορηγό κάθε καλού καί αγαθού. «Βασιλεύ Ουράνιε...» (προσευχή εκκλησίας).

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

(Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36).

Η ΔΙΑΠΟΙΜΑΝΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

«εισελεύσονται... λύκοι βαρείς, μή φειδόμενοι του ποιμνίου».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Αποκαλυπτικά και καίριας σημασίας είναι τα λόγια του Παύλου για την εκκλησία και το μέλλον της όπως αυτά κατέγραψε ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο «Πράξεις των Αποστόλων». Μέσα από τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος αποκαλύπτει (ο Παύλος) την πορεία της εκκλησίας στον ιστορικό χρόνο. Στέκεται και με βεβαιότητα διατυπώνει το μεγαλύτερο κακό που θα συμβεί γι’αυτήν. Αυτό είναι η εμφάνιση «λύκων» που με θράσος θα καταλαμβάνουν την θέση των Ποιμένων. Τα χαρακτηριστικά τους (εκ διαμέτρου αντίθετα) φανερώνει ο Παύλος, ώστε να κατανοήσουμε την ειδοποιό τους διαφορά...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ.

* Γνήσιοι Ποιμένες είναι αυτοί που ο λαός προβάλλει και το Πανάγιο Πνεύμα προωθεί. Αυτοί που δεν καταλαμβάνουν θέση μέσα από κατασκευασμένες στρατηγικές και διαπλοκή συμφερόντων αλλά το κίνητρό τους είναι μόνο η αγάπη του ποιμνίου και ο πόθος για την «εν Χριστώ» σωτηρία του!

*Γι’αυτό μέσα στη συνείδηση των Ποιμένων μία απεριόριστη ευθύνη τους βαρύνει και μία αγωνία τους συνέχει. Πως θα φροντίσουν, πως θα επιβλέψουν το ποίμνιο, το σώμα του Χριστού. Δεν τους ανήκει, δεν είναι δικό τους, δεν το καπηλεύονται για προσωπική υπεροχή. Ανήκει στον ένα και μόνο Αρχιποίμενα Χριστό. Γι’αυτό και λέγεται «Σώμα Χριστού» και όχι «σώμα Χριστιανών». Με προσοχή και στοργή φροντίζουν οι αληθινοί Ποιμένες ότι τους εμπιστεύθηκε ο Κύριος.

*Μικροί και μεγάλοι, γνωστοί και άγνωστοι, περάσαν από τις ηγετικές θέσεις της Εκκλησίας όχι για την δόξα, αλλά για την δόξα του Μονογενούς. Όλοι όμως είχαν την επίγνωση της Αποστολής τους: ότι το έργο της εκκλησίας είναι πνευματικό, αναγεννητικό και όχι απλά διοικητικό ή εξουσιαστικό. Ήξεραν ότι ετάχθησαν φρουροί της πίστεως και των δογμάτων, αλλά και θεραπευτές – γιατροί ως προς την ψυχική υγεία του ποιμνίου. Έτσι δεν μετέδωσαν στους ανθρώπους μια διανοητική πίστη που εξαντλείται σε ευσεβείς στοχασμούς – θρησκευτικές ωραιολογίες αλλά οδήγησαν αυτούς στην θεραπεία, την κάθαρση, τον φωτισμό. Μέλημά τους να θέσουν σε λειτουργία τον αδρανοποιημένο νου των ανθρώπων και να φροντίσουν την «εν Χριστώ» κοινωνία των μελών μέσα από την αγάπη και την δικαιοσύνη. Έτσι δεν δημιούργησαν ‘ηθικές’ απλά προσωπικότητες αλλά φορείς αγιοπνευματικούς με στόχο την θέωση.

Β) Η ΥΠΟΥΛΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ‘ΛΥΚΩΝ’.

* Ας έρθουμε τώρα στους διαστροφείς του ποιμαντικού έργου της Εκκλησίας ώστε να αναδειχθούν οι αιτίες που οδηγούν τον Παύλο να τους ονομάσει «λύκους». Στα χρόνια του Παύλου ήταν ορισμένοι από την Έφεσο, οι οποίοι και οικειοποιούνταν το ποίμνιο, το είχαν τσιφλίκι – φέουδό τους και εκμεταλλεύονταν αυτό πνευματικά και υλικά αντιποιούμενοι τους γνήσιους Ποιμένες.

* Δεν αγωνιούσαν για την σωτηρία του ποιμνίου αλλά μετέβαλλαν αυτό σε οπαδούς τους, σχηματίζοντας ιδιαίτερες ομάδες και όχι πιστούς στο Χριστό. Άκουσε επακριβώς τον Αμμώνιο1 να αποφαίνεται σχετικά: «Ο γαρ των αιρετικών σκοπός αποδείξαι περιποιήσαι εαυτοίς λαόν, ού τω Κυρίω, ίνα εαυτοίς εγκαυχώνται». Η ομαδοποίηση των πιστών οδηγεί στην οπαδοποίησή τους και γι’αυτό υπεύθυνοι είναι οι «λυκοποιμένες».

*Οι διάφοροι «λύκοι» αντί για Άγιο Πνεύμα και φωτισμό έχουν μέσα τους την πονηρία και τα πάθη τους. Εισέρχονται στο ποίμνιο για να «θύσουν και απολέσουν», ως «κλέπται» (Ιω. ι.10) καθώς βλέπουν την αποστολή τους όχι ως συνεχή προσφορά και θυσία αλλά ως στάδιο κοσμικής καριέρας και κέρδους. Δείχνουν εξωτερικά γνωρίσματα ποιμένος αλλά στην πραγματικότητα μένουν σαν ‘αδέξιοι κομπογιαννίτες’ γιατροί. Γέμουν, υποκρισίας, φαρισαϊσμού, τυπολατρείας, επικίνδυνου ευσεβισμού!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σήμερα η Εκκλησία, στα πρόσωπα των 318 Θεοφ. Πατέρων της Α΄ Οικ. Συνόδου, τιμάει όλους εκείνους που μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας συνέχισαν και συνεχίζουν το έργο του Παύλου, εφαρμόζοντας τις συμβουλές – οδηγίες για την διασφάλιση του ποιμνίου. Είναι «οι σφενδόνες του Πνεύματος» που ανύστακτα «επισκοπούν» στις επάλξεις της Εκκλησίας και απομακρύνουν «τους βαρείς και λοιμώδεις λύκους».

Το ποίμνιο τους γνωρίζει, ακούει την φωνή τους και υπακούει, υπακούει στον Χριστό που εκφράζουν τα λόγια και τα έργα τους. Κύριε χάρισέ μας φωτισμένους ποιμένας, να εκφράζουν την δική Σου θυσιαστική προσφορά, να οδηγούν με ασφάλεια την Εκκλησία Σου στην πορεία που χάραξες, την διακονία και σωτηρία του ανθρώπου.

1 Αμμώνιος: τρείς ομώνυμοι ασκητές μνημονεύονται. Ο ένας μαθητής του Αγ. Αντωνίου, ο άλλος του αββά Παμβώ (έκοψε το αυτί του για να μην γίνει αρχιερέας) και ο άλλος που έφτιαχνε κελλιά για αρχάριους μοναχούς (Ορθ. Συναξαριστής).

(Ιωάν. ιζ΄, 1-13).

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΝΟΤΗΤΟΣ.

«Πάτερ άγιε,τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου,

ω δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σήμερα ο ευαγγελικός λόγος συμπλέκεται με τις μορφές των Αγ. Πατέρων των εν τη Νικαία Κων/λεως συνελθόντων (325 μ.Χ.). Και το ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι η προσευχή, η αρχιερατική (μέρος της), του Ιησού υπέρ της ενότητος της εκκλησίας, το δε έργο των Αγ. Πατέρων να διαφυλάττουν αυτήν την ενότητα την Αγία, η οποία έχει αρχή και πηγή την ενότητα της Αγ. Τριάδος.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΦΥΛΑΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

* Στην εορτή σήμερον των Αγ. Πατέρων τιμούμε όλους εκείνους τους πεφωτισμένους και ενάρετους οδηγούς στους οποίους ο Χριστός εμπιστεύτηκε την πορεία της εκκλησίας.

*Τιμούμε αυτούς που με έργο και λόγο διαφύλαξαν την διδασκαλία της ανόθευτη, απαλλαγμένη από δηλητηριώδεις προσμίξεις. Και εάν εδώ σήμερα χαιρόμαστε για την νίκη κατά του Αρείου (πρβλ. διδασκαλία του) η εκκλησία πάντοτε τιμά τις νίκες των πιστών της τέκνων στις διάφορες περιστάσεις και ιστορικές συγκυρίες.

*Και για να καταλάβουμε τον ρόλο αυτών των Πατέρων θα πρέπει να καταλάβουμε και τι διαφύλαξαν. Οι Πατέρες της εκκλησίας είναι οι φορείς της Παραδόσεως. Και Παράδοση στην εκκλησία δεν σημαίνει ‘έθιμο’, ‘ευλογημένη συνήθεια’, ‘ιστορική γνώση’, ‘ιστορική μνήμη’, αλλά ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. Καταφρονώντας την λοιπόν (την Παράδοση) λυπούμε το Αγ. Πνεύμα και κατασκαφτούμε τις ρίζες μας.

Β) ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

* Την θεοπαράδοτη αυτή ενότητα στην εκκλησία, κινούμενοι από πάθη και κοσμικά συμφέροντα, προσπάθησαν πολλοί να την διασπάσουν. Γι’ αυτό ανεφύησαν αιρέσεις (ετυμολογική εξήγηση της λέξεως), πόλεμοι θρησκευτικοί, φανατισμοί, ημερολογιακές αυθαίρετες αλλαγές, και άλλα ατοπήματα. Ορισμένοι δηλαδή θεώρησαν περιουσία τους την εκκλησία και όχι χώρο του Αγ. Πνεύματος.

* Με ρωτούν πολλοί γιατί εμείς εδώ στην εκκλησία ακολουθούμε το παλαιό ημερολόγιο και βρισκόμαστε σε πνευματική διάσταση από τις άλλες εκκλησίες. Γιατί νιώθουμε αδελφοί μου την υποχρέωση και την ευθύνη απέναντι στον Θεό, στο Πανάγιο Πνεύμα, στους Πατέρες αυτούς, να διαφυλάξουμε αναλλοίωτα, ως ταπεινοί συνεχιστές της υψηλότερης διακονίας και προσφοράς, όσα παραλάβαμε από τον Κύριο και τους Αποστόλους.

* Οι διαφωνούντες βέβαια και όσοι μηχανεύονται αντίθετα επιχειρήματα με εμάς χρησιμοποιούν κατάλληλες φράσεις και λέξεις για να φανούν πειστικοί : μιλούν για αγάπη, ενότητα, πραότητα, κατανόηση, συλλογικότητα, κοινό μέτωπο κ.λπ. Απαντώ δια στόματος Αγ. Θεοδώρου Στουδίτη: «έστι κακή ομόνοια καί καλή διαφωνία».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αν σας έλεγα αδελφοί μου ότι σε μία πηγή το νερό είναι μολυσμένο όσο και αν διψούσατε δεν θα πίνατε... Νιώθω λοιπόν την ευθύνη να σας χορηγώ ύδωρ που θα σας ξεδιψά, θα τονώνει, θα θεραπεύει την ύπαρξή σας. Ύδωρ η διδασκαλία της εκκλησίας, η σώζουσα και θεραπεύουσα. Θυμηθείτε την συνταγή κα το φάρμακο... Αν τα ml αλλάξεις, δηλαδή την συνταγή, το φάρμακο γίνεται δηλητήριο! Αυτή είναι αδελφοί μου η Ορθοδοξία… λεπτή ευαίσθητη και ακριβής!

ΑΝΟΜΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ...

«Παιδίσκη, ήτις εργασίαν πολλήν παρείχε τοις κυρίοις αυτής».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σε όλες τις πτυχές της ζωής μας γίνεται φανερό πως το συμφέρον σαν παράγοντας παίζει τον πρώτο ρόλο. Συμφέρον στην εργασία, συμφέρον στις προσωπικές σχέσεις, συμφέρον στην συνεργασία... και που να σταματήσουμε. Σήμερα ο Απόστολος διασώζει το περιστατικό όπου μία δαιμονισμένη παιδίσκη, ένα μικρό κορίτσι, παρέχει πληροφορίες δίνοντας την δυνατότητα στα αφεντικά της να πλουτίζουν. Μορφές δουλείας οι οποίες και σήμερα ‘αναβαθμισμένες’ φυσικά δεν απουσιάζουν...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΣΑ.

* Ας παρατηρήσουμε τα αφεντικά της «παιδίσκης» και θα δούμε αρκετές ομοιότητες με τα «αφεντικά» ανθρώπων στο χρόνο και την ιστορία. Εκμεταλλεύονται ένα άρρωστο, βασανισμένο και δυστυχισμένο πλάσμα. Αδιαφορούν για την δοκιμασία του και αυτό που τους ενδιαφέρει είναι τα χρήματα τα οποία καρπώνονται από την κατάσταση που βρίσκεται.

*Πόσοι άνθρωποι στενάζουν κάτω από εργασιακές δουλείες με τίμημα την σωματική και ψυχική τους υγεία! Πόσοι πλουτίζουν κυριολεκτικά με το αίμα και τα δάκρυα δυστυχισμένων ανθρώπων. Στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της κάθε υποανάπτυκτης περιοχής άσπλαχνα αφεντικά διαχειρίζονται τον ανθρώπινο παράγοντα σαν νούμερο, σαν πράγμα, σαν πολίτες που οι λέξεις ελευθερία, αγάπη, ευσπλαχνία, να είναι άγνωστες στο λεξιλόγιό τους.

*Τις περισσότερες φορές, τα αφεντικά αυτά, δεν κρατούν μαστίγιο ή δολοφονικά όπλα, αλλά υποτάσσουν με άνομους νόμους, με ψεύτικα χαμόγελα, με λόγια του αέρα, γρανάζια ενός άλλου συστήματος συγκέντρωσης πλούτου και εξουσίας στα χέρια λίγων... Όχι δεν είναι διακηρύξεις εργατικού κόμματος, ούτε επαναστατικά μανιφέστα! Αλλά τα λέμε όλα αυτά για να δείτε πως ο Χριστιανισμός, ο Χριστός ασχολήθηκε και μίλησε χρόνια τώρα για όλα τα θέματα που απασχολούν το δημιούργημά Του. Αυτά τα ίδια (τις θέσεις του Χριστού) κάποιοι τα εμφανίζουν δικά τους, ιδεολογίες τους για να ανέλθουν έρποντας σαν απαίσια φίδια...

Β) Ο ΠΑΥΛΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ.

* «εν τω ονόματι Ιησού Χριστού», ο Παύλος θεραπεύει και ελευθερώνει το δυστυχισμένο εκείνο κορίτσι και τότε ξεσπά θύελλα. Τα αφεντικά όταν είδαν ότι «εξήλθεν η ελπίς της εργασίας αυτών», δείχνουν όλη την μανία και την οργή τους εναντίον των Αποστόλων. Ο Χριστός είχε θίξει τα συμφέροντά τους.

* Το ίδιο συμβαίνει πάντοτε. Τότε, σήμερα, αύριο... Όταν ο Χριστός ξεσκεπάζει την ανομία, προσβάλλει το συμφέρον και το κέρδος της αμαρτίας, γίνεται εχθρός των άμεσα ενδιαφερομένων. Γι’αυτό ο Χριστός διώκεται από τον «άρχοντα του κόσμου τούτου». Γιατί γκρεμίζει σαν χάρτινους πύργους κάθε άνομο και παράνομο επινόημα. Προτιμούσαν οι ιδιοκτήτες να βγάζουν λεφτά από το δύστυχο – άρρωστο πλάσμα, παρά να το δουν να έχει την υγεία του και να ελευθερωθεί.

*Η γνήσια έκφραση του Χριστιανισμού απεχθάνεται την δουλεία. Ο Χριστός ήλθε να μας ελευθερώσει από τον ζυγό της αμαρτίας, από την δουλεία του Διαβόλου. Έδωσε αντίλυτρο, πλήρωσε με τί; Με το Πανάγιο Αίμα Του. Και όμως υπάρχουν άνθρωποι – και είναι η πλειοψηφία – που υποστηρίζουν ότι ο Θεός σκλαβώνει με τις εντολές και τα προστάγματα...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα κηρύγματα των πολιτικών ηγετών, φιλοσόφων, ανθρώπων του ‘πνεύματος’ (όχι του Αγίου Πνεύματος) μιλούν και εκφράζουν οξύμωρα ιδεολογικά σχήματα. Υποστηρίζουν την ελευθερία, την ειρήνη, την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά συγχρόνως προωθούν μορφές δουλείας, κατευθύνοντας την διάνοια των ανθρώπων σε σύγχρονες σκλαβιές. Η μόνη ελπίδα να μείνουμε ανεπηρέαστοι είναι στον «ελευθερωτή των ψυχών ημών» (Απολ. Υπαπαντής) τον Χριστό!


Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.

«έπτυσε χαμαί καί εποίησε πηλόν εκ τού πτύσματος».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μία βιβλική κίνηση μας παρουσιάζει σήμερα η ζώσα φωνή, η μελωδία η Αγιοπνευματική πού ονομάζεται Άγ. Ευαγγέλιον. Ο Χριστός δημιουργεί μάτια καί δίνει την αίσθηση της οράσεως σε ένα εκ γενετής τυφλό. Κάνει μία δημιουργία εκεί όπου υπάρχει απουσία οργάνου χαρίζοντας συνάμα με την παντοδυναμία Του και αυτή την ικανότητα στο ευεργετημένο πλάσμα Του να βλέπει.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

* Βασική απόδειξη είναι η θεραπεία του τυφλού, για το ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεόν, όπως παρουσιάζει η Π. Δ. : «χούν λαβών από της γης καί ενεφύσησεν είς το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής καί εγένετο άνθρωπος είς ψυχήν ζώσαν» (Γεν. β΄, 7).

* Δεν ήταν ούτε το χώμα, ούτε το ύδωρ της πηγής στο οποίο νίφτηκε ο τυφλός η αιτία της οράσεως. Αλλά «η εκ τού στόματος εξελθούσα δύναμις, αυτή καί διέπλασε καί ανέωξε τούς οφθαλμούς αυτού». Η πράξη αυτή του Χριστού υποδηλώνει ότι «τα πάντα δι’ Αυτού εγένετο», ο κόσμος όλος, ο εγγύς καί μακριά.

* Ο Ιωάννης φωτιζόμενος από το Άγ. Πνεύμα θα το δηλώσει στο δικό του Άγ. Ευαγγέλιο πού ως πιό πνευματικό το διαβάζουμε προερχόμενοι εκ πνευματικού αγώνος μετά την Σαρακοστή: «πάντα δι’ Αυτού εγένετο, καί χωρίς Αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν, εν Αυτώ η ζωή ην, καί η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιωάν. α΄ 3-4).

* Βέβαια ο πιστός άνθρωπος διαθέτει και άλλα κριτήρια για να αντιληφθεί την δημιουργία ως ιδιότητα του Τριαδικού Θεού. Καθώς βλέπει μέσα του να κατέρχεται κατόπιν κατάλληλης προετοιμασίας το Τίμιον Σώμα καί Αίμα του Ιησού διακρίνει την αλλαγή και ανακαίνιση του εσωτερικού του κόσμου. Δραπετεύουν οι θλίψεις και οι ενοχές και στην θέση τους οικοδομούνται αρετές και βασιλεύουν πανανθρώπινες αξίες στο εσωτερικό του.

Β) Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

* Η γέννηση κάθε ανθρώπου είναι μία νέα δημιουργία. Ο Χριστός τόνισε την αλήθεια. «ο Πατήρ μου εργάζεται έως άρτι καγώ εργάζομαι». Η εκκλησία λοιπόν διδάσκει ότι ο Θεός πάντοτε «πλάττει καί διανύστησει». Το χέρι πού έφτιαξε τον Αδάμ είναι αυτό που χορηγεί την ενέργεια καί δημιουργικότητα πάνω στην γη κατά το: «αυξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε την γην» (Γεν. α΄, 28).

* Άρα η έλευση του νέου ανθρώπου στον κόσμο δεν είναι αποτέλεσμα «οικογενειακού προγραμματισμού». Αλλά πρέπει να συντρέχουν καί πνευματικοί λόγοι – νόμοι. (πρβλ. προφήτιδα Άννα – μητέρα πρ. Σαμουήλ: «Κύριος απέκλεισε τα περί την μήτραν αυτής»).

* Επίσης οι Πατέρες της εκκλησίας διδάσκουν τα ανάλογα και έρχονται σε αντίθεση με ότι πιστεύει ο κόσμος και η επιστήμη. Ιδιαιτέρως ο Ι. Χρυσόστομος θα μας πεί καθαρά καί χωρίς περιστροφές: «το τεκείν άνωθεν έχει την αρχήν, από της του Θεού προνοίας καί ούτε γυναικός φύσις, ούτε συνουσία, ούτε άλλο ουδέν αύταρκες προς τούτο εστίν». Να μπορούσε τούτο να γραφεί σε όλα τα ιατρεία των γυναικολόγων...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πολλά απ’ αυτά που ειπωθήκαν ίσως φανούν ακατανόητα στον σημερινό άνθρωπο, ο οποίος φορώντας τα ειδικά γυαλιά (αθεΐας, ιδεολογίας, τεχνοκρατίας κ.λπ.) συμπεριφέρεται «μυωπικά» η καλύτερα εθελοτυφλεί έμπροσθεν της φωτεινής αλήθειας του Θεού.

Καί πρόχειρα μου έρχονται τα σοφά λόγια της εκκλησίας: «οφθαλμούς έχουσι καί ούκ όψονται», «εάν ο οφθαλμός πονηρός ή, όλον το σώμα σου σκοτεινόν έσται», «ηγάπησαν το σκότος παρά το φως».

(Πράξ. ια΄, 19-30).

ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ...

«Ην χείρ Κυρίου μετ’αυτών».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μέσα από το αποστολικό ανάγνωσμα μαθαίνουμε για τον πρώτο διωγμό των Χριστιανών. Κηρύχτηκε στα Ιεροσόλυμα από τους άρχοντες των Ιουδαίων, οι οποίοι έβλεπαν την πίστη στον Εσταυρωμένο να κρατύνεται. Πρώτο θύμα του διωγμού ο Πρωτομάρτυς Στέφανος. Και αν η αναταραχή αυτή φαίνεται πρώιμη στην νεοσύστατη εκκλησία, φαίνεται ότι θα την αφανίσει, το «χέρι του Θεού» μετατρέπει το πικρό σε γλυκό... Μετά την Πεντηκοστή φανερώνεται η εκκλησία ως νέα κοινωνία, ως «κόσμος εν κόσμω» και κοινωνία μέσα στην υπόλοιπη κοινωνία. Όπως η Κιβωτός του Νώε, που προετύπωνε την εκκλησία, ταξίδευε μέσα στον κόσμο, αλλά δεν καταποντιζόταν μαζί του, έτσι και η εκκλησία, κλυδωνίζεται μεν, αλλά η χάρις του Θεού την προστατεύει ώστε να διέρχεται κάθε σκόπελο με ασφάλεια. «Χείρ Κυρίου». Οι άνθρωποι βλέπουν μόνο τα έργα τους και σ’αυτά πιστεύουν! Τα γεγονότα όμως σε παγκόσμια κλίμακα αποδεικνύουν πως όλα βρίσκονται στο χέρι του Θεού Δημιουργού...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

* Διωγμός στην εκκλησία... Οι πιστοί διασκορπίζονται τρομαγμένοι. «Διεσπάρησαν» σε διάφορα μέρη εώς «Φοινίκης και Κύπρου και Αντιοχείας». Μεγάλη δοκιμασία για την νεαρή εκκλησία του Χριστού. Μεγάλη ευλογία την κάνει το χέρι του Θεού, αφού την χρησιμοποιεί για να διαδοθεί το ευαγγέλιο σε νέα μέρη, να ακουστεί ο Λόγος του Θεού στα έθνη και να αρχίζει να αποκτά αυτό που ονομάζεται Παγκοσμιότητα.

*Έτσι ενεργεί ο Χριστός στην καθημερινότητά μας. Εμείς τα θεωρούμε όλα τυχαία, συνδυασμούς συγκυριακούς, μονολογούμε στην κατάλληλη στιγμή βρέθηκα! Όχι! Στην ευλογημένη στιγμή για να κάνεις το έργο του Θεού. Αυτός είναι Δημιουργός. Βλέπουμε το χέρι Του και την θέλησή Του σε ότι κάνουμε. Βλέπουμε την αγάπη Του, αφού γνωρίζει να μετατρέπει την δοκιμασία σε ευλογία, τον πόνο σε χαρά και εμπειρία. Τα χτυπήματα σε αφορμές για να δυναμώσει η πίστη μας και η εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

*Θα είχες λοιπόν τον Στέφανο υπόδειγμα μαρτυρικό; Θα τον έβλεπες να ατενίζει την αγία Τριάδα αν δεν υπήρχε ο διωγμός; Θα τον άκουγες να συγχωρεί – μιμούμενος τον Δεσπότη – τους διώκτες του; Ασφαλώς και όχι! Η δοκιμασία γίνεται ευλογία. Αυτό καλούμαστε να δούμε και να παρατηρήσουμε στην προσωπική μας ζωή. Όλοι θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πλήθος παραδειγμάτων.

Β) ΕΥΕΡΓΕΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

* Πάνω λοιπόν στην δύσκολη στιγμή αρχίζουν οι δωρεές και οι ευεργεσίες. Πλούσια η χάρη Του, άφθονη η δύναμή Του. Οι μαθηταί του Χριστού φθάνουν στην Αντιόχεια καταδιωκόμενοι. Σε μια μεγάλη και αμαρτωλή πόλη διαβόητη για την διαφθορά της. Άγονο φαίνεται το έδαφος για τον σπόρο του Χριστού... ακατάλληλες εκ πρώτης όψεως οι συνθήκες.

* Και όμως ο σπόρος πέφτει από τους απλούς εκείνους μαθητές και αρχίζει η αλλαγή και η μετατροπή. Ευεργεσία για τους ανθρώπους της πόλεως. Καινά λόγια, πρωτάκουστα μηνύματα, φως στα σκοτάδια της αμαρτίας, δρόμοι νέοι στα παλαιά αδιέξοδα. Μια και πάλι η εξήγηση. «Ην χείρ Κυρίου μετ’αυτών». Να γιατί γίνεται η εκπληκτική αυτή καρποφορία...

*Πόσες φορές και εμείς δεν έχουμε δεχθεί την ευεργετική παρουσία του Χριστού; Πρωτίστως μέσα από τα άγια Μυστήριά Του που βιώνουμε στην σωστική κιβωτό της Εκκλησίας, δευτερευόντως στις προσωπικές μας δοκιμασίες... πίσω απ’όλα η ευεργεσία του Θεού, την οποία θέλει πίστη για να την καταλάβουμε, να την ξεσκεπάσουμε και να την αντικρίσουμε κάτω από την επιφάνεια των οδυνηρών και ανεξήγητων γεγονότων...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ίσως έχεις απελπιστεί μερικές φορές, βλέποντας τον σημερινό κόσμο σαν άλλη «Αμαρτωλή Αντιόχεια». Ίσως έχεις πει με πόνο, που να ακουστεί το ευαγγέλιο του Χριστού… Μην λησμονούμε ότι έχουμε ένα μεγάλο όπλο, ένα ανίκητο όπλο! «Το Χέρι του Θεού». Αυτή η παντοδύναμη βούληση του Δημιουργού στέφει με επιτυχία κάθε προσπάθειά μας και χαρίζει πλούσια καρποφορία στις ψυχές των ανθρώπων...

(Ιωάννου δ΄, 5-42).

ΠΟΥ ΞΕΔΙΨΑΣ;

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ακούω σε τούτο το ευαγγελικό κομμάτι να σταλάζει ‘ως δρόσος αερμών’ η δροσιά του Αγ. Πνεύματος. Μέσα από λέξεις πεζές, της καθημερινότητος όπως... νερό, πηγάδι, άντλημα (κουβάς), διψώ, να πιώ, να ξεδιψάσω, «πηγή ύδατος αλλομένου είς ζωήν αιώνιον» καί η ψυχή μου φλογισμένη από την στέρηση του Ουρανίου Ύδατος σκιρτά στο άκουσμα να προσεγγίσει την μυστική ευαγγελική διδαχή.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΙΨΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΓΗ.

* Καί ετοιμάζομαι να αντιπαρέλθω το φαινόμενο της λειψυδρίας, της οικολογικής απειλής που είναι αποτέλεσμα της αλόγιστης χρήσης, πάνω στον πλανήτη, της μίξης φυτοφαρμάκων καί εντατικών καλλιεργειών με σκοπό κέρδος και μόνο κέρδος. Κανένας σεβασμός στο σπίτι που ο Ουράνιος Πατέρας μας επέτρεψε να κατοικούμε...

*Δίψα στον κόσμο γιά αληθινές ιδέες και αξίες πού καθημερινά τα φωτεινά παραδείγματα ηγετών (πολιτικών καί εκκλησιαστικών) καταπατούν και ευτελίζουν. Ο άνθρωπος υποβιβάζεται καί σαν όχλος επιχειρείται να κατευθύνεται καί να διαμορφώνει τις προθέσεις ολίγων κάνοντάς τις πράξεις. Δίψα γιά το αληθινό καί ανόθευτο, το πραγματικό καί ωραίο.

*Μη αγνοώντας τα παραπάνω θα προκρίνω να ομιλήσω σήμερα γιά μιά άλλη δίψα πνευματική, πού αρχίζει όταν εγκαταλείπουμε τον Χριστιανικό Τρόπο Ζωής. Το φρέαρ το καθαρό που περιέχει το ύδωρ το εύγεστο της εκκλησίας... Ο άνθρωπος τότε αντλεί από τα δικά του πηγάδια, πού ανοίγει μόνος του... «καί ώρυξαν εαυτοίς φρέαρ συντετριμμένον». Εγκαταλείπει το ζωογόνο ύδωρ του Αγ. Πνεύματος και πετά το άντλημα στα λασπόνερα με αποτέλεσμα να καταστέλλει τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος…

Β) ΞΕΔΙΨΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

* Διασώζω την Χριστιανική μου εικόνα. Τα χαρακτηριστικά της ανθρωπιάς και τον πλούσιο ψυχικό μου κόσμο. Μετέχω στην αγιαστική ευλογία και χάρη των Μυστηρίων καί αναζωγραφίζω στην ψυχή μου ιδιότητες που με κάνουν να ξεχωρίζω από τα άλογα ζώα.

* Αγωνίζομαι να συγκρατήσω τα πάθη μου και να δαμάσω την ‘ακόρεστη’ αρνητική δίψα προς την ύλη1. Φροντίζω να ικανοποιήσω την θετική μού δίψα προς την έρευνα του Θεού καί κάνω την ζωή μού ποιοτική. Διατηρώ την ικμάδα και επιμελούμαι τα αγνά συναισθημάτων και οδηγούμαι απ’ αυτά να ζω την κάθε στιγμή με το πραγματικό νόημά της. Να ζω αξίες, να μοιράζω αξίες, να αγωνίζομαι γι’ αυτές.

* Είναι ανάγκη να μετέχουμε στα Μυστήρια της εκκλησίας γιατί μας διαφυλάττουν από λασπόνερα καί μολυσμένα ύδατα. Συγχρόνως μας παρέχουν χάρη, αγάπη και έλεος ουράνιο γιά τον εαυτό μας αλλά καί τους συνανθρώπους μας. Μας ελευθερώνουν από κάθε τι ξένον προς την πορεία μας, μιά πορεία πού οδηγεί στον Ουρανό!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καί αν σαν Χριστιανοί βλέπουμε διψασμένους ανθρώπους ας μην τούς περιγελούμε χαιρέκακα. Καί αν τα αυτόνομα πηγάδιά τους ξεραίνονται εμείς ας πάρουμε φιλάδελφα ύδωρ από την εκκλησία που έχουμε δοκιμάσει καί ας το προσφέρουμε. Ένα ποτήρι ‘ψυχρού ύδατος’ τέτοιας εγνωσμένης πνευματικής αξίας χαρίζει καί σε μας πού το δίνουμε καί σ’ αυτόν πού το πίνει αιωνιότητα.

1 Στο πνευματικό τού αλφαβητάρι ο Άγιος Δημήτριος Ροστώφ θα μας πεί: «Υπόμεινε την πείνα καί την δίψα των σαρκικών ηδονών γιά την Βασιλεία του Θεού» καί ένας Γάλλος στοχαστής: «Όταν δίνομαι στον Θεό καί παίρνω πάλι πίσω τον εαυτό μού νιώθω πλουσιότερος» (σχολιασμός).

Ο ΤΟΛΜΩΝ ΝΙΚΑ.

«Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον;»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μάζεψαν οι μυροφόρες γυναίκες όσα δάκρυα τους είχαν απομείνει και τα έκαναν μύρο καρδιάς για να τα προσφέρουν στον Διδάσκαλό τους. «Ύμνον εωθινόν, αι Μυροφόροι Γυναίκες, τα δάκρυα προσέφερον Κύριε· ευωδίας γαρ αρώματα κατέχουσαι, το μνήμα Σου κατέλαβον, το άχραντόν σου Σώμα, μυρίσαι σπουδάζουσαι» (αίνων, γ΄ ήχος). Και άρχισαν να συλλογίζονται στα λαβυρινθώδη μονοπάτια της διανοίας τους... «Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον;». Λογική, επιχειρήματα, ανδρεία, τόλμη, σκοτάδι, ελπίδα... όλα αυτά ανακατεμένα στην Μαρία μητέρα του Ιακώβου, στην Σαλώμη μητέρα υιών Ζεβεδαίου, Μαρία την Μαγδαληνή. Μέσα στο σκοτάδι αναζητώντας το Φως, ξεκίνησαν με ελπίδα και τόλμη. Έτσι κάθε άνθρωπος ξεκινάει μέσα στο σκοτάδι να βρεί το Φως.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΤΟΛΜΗ – ΑΝΔΡΕΙΑ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (ΑΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ).

* Ξεκινούν οι μυροφόρες μέσα στο σκοτάδι καταπατώντας την λογική. Μιά λογική που τους υπαγορεύει ο φόβος, η αδυναμία τους, η γυναικεία φύση. Το ίδιο και ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος. Αψηφούν την θέση τους μέσα στο συνέδριο των Ιουδαίων και όταν οι μαθηταί είναι κλεισμένοι στο υπερώο αυτοί οι κρυφοί μαθητές τολμούν και έρχονται στον Πιλάτο.

* Είναι λοιπόν οι Μυροφόροι (άνδρες και γυναίκες) τα υποδείγματα των ανθρώπων που ανταποκρίθηκαν στην αγάπη του Χριστού. Συνήθως πλησιάζουμε τον Χριστό από συμφέρον και όταν βρεθούμε σε αδιέξοδο. Με γνώμονα το συμφέρον κινούμαστε απέναντι στην Θυσία του Ευεργέτου μας.

* Ας μην διστάζουμε λοιπόν να τον ομολογούμε έργω και λόγω στα διάφορα κοινωνικά στρώματα, στις κοινωνικές μας συναναστροφές. Ο Κύριός μας γυμνώθηκε πάνω στο Σταυρό, έγινε θέατρο ‘αγγέλοις και ανθρώποις’ για να πηγάσει ημίν την σωτηρία. Αντίδωρο στην Θυσία Του, η δική μας προσπάθεια και αναγνώριση και ομολογία μέσα στην σύγχρονη Βαβέλ.

Β) ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΣ ΖΩΗ.

* Οι Πατέρες ερμηνεύοντας την λέξη ΑΝΔΡΕΙΑ (την θεωρούν μία από τις 4 μεγάλες αρετές: Φρόνηση, Σωφροσύνη, Ανδρεία, Δικαιοσύνη) θα μας πούν ότι γεννάται από την Πίστη στον Θεόν (πρβλ. Μάρτυρες, επίκαιρο ο μάρτυς που έψαλλε το Χριστός Ανέστη κατά την ομολογία του). Η λογική υπολογίζει και δειλιά. Η ανδρεία προχωρεί και αγαπά.

* Η ανδρεία πηγάζει από μία καρδιά με δύναμη, ελπίδα και αγάπη γιά τον Θεόν. Τί μπορεί να κάνει μιά μητέρα για το παιδί της... Πόσο μπορεί να θυσιαστεί μακραίνοντας από την λογική και τους αριθμούς. Έτσι και ο άνθρωπος που αγαπά τον Θεό μπορεί να κάνει οποιαδήποτε υπέρβαση.

* Ας ανατρέξουμε στους σπουδαίους επιστήμονες, όπου με τις ανακαλύψεις τους, την τόλμη στην έρευνα, άλλαξαν τους νόμους της ζωής και την πορεία της ιστορίας, τους ερευνητές και εξερευνητές απάτητων κορυφών και απύθμενων πυθμένων που με αυταπάρνηση και κίνδυνο της ζωής τους μας είπαν και έδωσαν εξηγήσεις και πληροφορίες πέρα από το ορώμενο και την λογική.

* Είναι απαραίτητη η ανδρεία και κατά των παθών. Ο άνθρωπος ακόμα και αν αμαρτήσει και προσκυνήσει τον διάβολο με ανδρεία να σηκώνεται και να προστρέχει στο έλεος και την ευσπλαγχνία του Θεού. Οι Πατέρες με μία φράση θα δώσουν ορισμό σε όσα εμείς ίσως φλυαρήσαμε: «Το πίπτειν ανθρώπινο, το εμμένειν δαιμονικόν, το εγείρεσθαι Θεϊκόν!».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

‘Ο ΤΟΛΜΩΝ ΝΙΚΑ’, από το σώμα του Στρατού, από την μάχη του εχθρού... στο Σώμα του Χριστού και στην μάχη κατά του διαβόλου (ανάλυση και σύγκριση).

ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ.

«Εάν μή ίδω...ού μή πιστεύσω», (Ιω. κ, 25).

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Απόστολος Θωμάς προκειμένου να πιστεύσει στην Θεότητα του Αναστάντος Χριστού ζητάει να Τον δεί! Δηλαδή επιθυμεί να προσεγγίσει τον Κύριό μας διά των αισθήσεων. Η εσωτερική αίσθηση δεν έχει αναπτυχθεί, οι Απόστολοι του Κυρίου (και ο Θωμάς) δεν έχουν δεχθεί την χάρη του Αγ. Πνεύματος. Η γνώση του Θεού δεν είναι εμπειρία των αισθήσεων αλλά εσωτερική πληροφορία, εσωτερική κοινωνία με τον Ιησού, στην οποία μετέχει και το σώμα.

Παρ’όλα αυτά η Εκκλησία ονομάζει την απιστία του Θωμά ‘καλή’ διότι γίνεται αφορμή να ‘ψηλαφηθεί’ η Ανάσταση του Χριστού. Να φανερωθεί μπροστά μας ο δισταγμός του Θωμά και να δοθεί έμφαση στην Ανάσταση του Χριστού. Τα αληθινά γεγονότα αντέχουν στον χρόνο και στην έρευνα, στην κριτική και την αμφισβήτηση.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Σύνδεση: Όλοι οι άνθρωποι με διαφορετικό τρόπο και δρόμο ξεκινούν μία πορεία προς την γνώση του Θεού. Με διάφορες οπτικές γωνίες... αρχίζει έτσι μία πάλη με τον Θεό και ο άνθρωπος ανάλογα με όσα δέχεται στην ζωή του αμφισβητεί, επικρίνει, αντιτίθεται στην Θεία βούληση και την σοφή επιλογή του Κυρίου.

Α) ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ.

* Αμφισβητούν την ύπαρξή Του και κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν ότι είναι όλα ένας μύθος. Το φοβερότερο όλων δεν είναι ότι έχουν πολεμική σε κάτι αλλά ότι πολεμούν κάποιον που δεν γνώρισαν ποτέ, γιατί αν Τον γνώριζαν θα είχαν σίγουρα αιχμαλωτιστεί από την αγάπη Του.

* Στον πόλεμό μας απέναντι στον Θεό συνήθως τον φορτώνουμε με τις αποτυχίες μας, τα λάθη μας, τους κακούς υπολογισμούς μας, τους θανάτους προσφιλών προσώπων, τις οικονομικές μας καταστροφές ενώ αντίθετα το ταλέντο μας, η επιτυχία μας, η επιχείρησή μας, η οικονομική μας άνθηση... δεν έχουν σχέση με τον Θεό αλλά με τον εαυτό μας... πόσο άδικοι γινόμαστε αλήθεια, πόσο ανέντιμοι χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης.

Β) ΑΝΑΖΗΤΗΤΕΣ.

* Οι άνθρωποι που έχουν πάρει το μήνυμα του ουρανού και ψάχνουν να ανακαλύψουν τον Θεόν και ποθούν να συναντηθούν μαζί Του. Αγωνίζονται να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια που έχουν γύρω τους, στο κόσμο της καθημερινότητος και αγωνιούν να πλησιάσουν στην Πηγή της Ζωής.

* Με οδηγό τα Άγια Μυστήρια, τις συνταγές σωτηρίας της εκκλησίας, την καθοδήγηση του Πνευματικού τους Πατέρα, αναπτύσσουν υγιές φρόνημα πίστεως και ευλάβειας, προσέγγιση πραγματική της Χριστιανικής διδασκαλίας. Την κάνουν προσιτή στους δικούς τους και στην ύπαρξή τους.

Γ) ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΑΘΕΪΑ.

* Όταν μιλάμε για Αθεΐα δεν εννοούμε την ανυπαρξία Θεού αλλά την αδυναμία των ανθρώπων να έχουν γνώση Θεού. Ο Θεός υπάρχει παντού γύρω μας, στα μικρά και μεγάλα δημιουργήματα, αλλά δεν υπάρχει από εμάς η εσωτερική κατάσταση να αντιληφθούμε την ύπαρξη και το μεγαλείο Του.

* Ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς διακρίνει 3 περιπτώσεις αθεΐας:

α) Εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του αληθινού Θεού αλλά στην πλάνη των ειδώλων. Δηλαδή θεοποιούν τα στοιχεία της φύσεως και τους εκφραστές των ηδονών.

β) Οι αιρετικοί οι οποίοι αρνούνται την Θεότητα Χριστού και Αγ. Πνεύματος. Ο Μέγ. Αθανάσιος λέγει: «άθεος εστίν ο διαιρών Υιόν από του Πατρός και το Πνεύμα το Άγιον είς κτίσμα κατασπών».

γ) Οι Ορθόδοξοι που δεν δέχονται τα δόγματα των Πατέρων και τα δόγματα της Εκκλησίας. Εκείνοι δηλαδή που παραποιούν, αλλοιώνουν, προσβάλλουν, ερμηνεύουν ‘κατά το δοκούν’ την αλήθεια του Χριστού. Οι λύκοι με ένδυμα προβάτου! Άρα ευσέβεια είναι: «το μή προς τους Θεοφόρους Πατέρας αμφισβητείν».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όλοι οι άνθρωποι παλεύουν να συναντηθούν με τον Θεό, ακόμα και οι άθεοι φανερώνουν τούτο μ’ αυτή την πολεμική τους. Δεν πολεμά κανείς κάτι που πιστεύει ότι δεν υπάρχει. Τον αναζητούν όμως στα όρια της λογικής επεξεργασίας, στα όρια των σωματικών αισθήσεων.

Ο Θεός ενεργεί στην ύπαρξή μας, στην καρδιά μας, στην ζωή μας και στην θέση μας για όλα τα υπαρξιακά προβλήματα. Δίνει απαντήσεις καθώς εσύ και εγώ παλεύουμε εναντίον του ανίκητου Θεού

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΝΥΜΦΗ ΨΥΧΗ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Υπάρχουν ψαλμοί στην εκκλησία που μας φαίνονται ακαταλαβίστικοι, δυσκολονόητοι και σπάνια δίνουμε προσοχή. Ιδιαίτερα εάν οι γνώσεις είναι πολύ λίγες αρκούμαστε μόνο στο να τους ακούσουμε. Είναι όμως και στιγμές όπου οι ύμνοι της εκκλησίας είναι πολύ αγαπητοί (ας το πω δημοφιλέστατοι) και πασίγνωστοι και τους οποίους έχουμε αποστηθίσει από μικρά παιδάκια. Τούτους τους ύμνους μάθαμε να τους σιγοψιθυρίζουμε πολλές φορές πιό γρήγορα από τον ψάλτη, άτεχνα, άκομψα, άρυθμα... μα με την καρδιά μας, την ύπαρξή μας και καρτερούμε την ώρα να τους ακούσουμε...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) "ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ".

* Ο Νυμφίος – Χριστός έρχεται μέσα στο σκοτάδι. Το σκοτάδι φοβίζει τον άνθρωπο, σκοτάδι της ζωής με τις ανασφάλειες γεμάτο, τον πόνο, την δοκιμασία. Γεμάτοι οι άνθρωποι με το άγχος πορεύονται σε ένα σκοτεινό δρόμο χωρίς οδοδείκτες, χωρίς φωτισμό.

* Τα παιδιά φοβούνται το σκοτάδι... τρέχουν και κρύβονται στην αγκαλιά του Πατέρα και της Μητέρας. Πηγαίνουν και κοιμούνται στο κρεβάτι τους. Μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι έρχεται ο Νυμφίος που σας αγαπά, φωνάζει η εκκλησία! Κανένα εμπόδιο, κανένα πυκνό σκοτάδι δεν είναι ικανό να τον εμποδίσει και να έλθει να αγκαλιάσει την ύπαρξή μας. Έρχεται να μας ελευθερώσει από αμαρτίες, φόβους, ενοχές.

* Γι’ αυτό και μας προτρέπει να βρισκόμαστε σε εγρήγορση. Όχι σε ύπνο και ραθυμία που νεκρώνει την ψυχή, αλλά σε καρτερία. Να ετοιμάζουμε καθημερινά την ψυχή μας. Ο Θεός δεν μας καταδικάζει αλλά μας αναμένει. Περιμένει την επιστροφή μας από τον λαθεμένο δρόμο που μόνοι μας επιλέξαμε.

Β) "ΤΟΝ ΝΥΜΦΩΝΑ ΣΟΥ ΒΛΕΠΩ".

* Και αυτό το τροπάριο κατέχει μια κεντρική θέση στις ιερές ακολουθίες της Μεγ. Εβδομάδος. Καθώς η εικόνα του Νυμφίου, με θλιμμένη όψη, το ακάνθινο στεφάνι και το καλαμένιο σκήπτρο που η ανθρωπότητα ‘πρόσφερε’ στον Κύριο, βρίσκεται στο κέντρο του ναού, κάθε ένας από μας κάνει μία ενδοσκόπηση για το ένδυμα της ψυχής του.

* Έχασε ο άνθρωπος την Θεοΰφαντο στολήν. Άκουσε τον όφιν και ανακάλυψε πράττοντας την αμαρτία ότι είναι γυμνός... Γυμνός από την Τριαδική χάρη της δημιουργίας βρέθηκε εξόριστος σ’αυτή την γην.

* Έχοντας ‘αρραβωνιασθεί’ πλέον την τάση και την ροπή προς την αμαρτία (συνέπεια της πτώσεως) η γυμνότητά του αυτή έκανε έτι περισσότερον τραγική την πορεία του στο κλαυθμώνα του κόσμου τούτου... Παντού πτώσεις και αμαρτίες, εγκλήματα και καταστροφές και πάμπτωχος ο κάτοικος του πλανήτη τούτου δεν έχει ένδυμα να εισέλθει στη χαρά και στην πραγματική ευτυχία!

* Ο Χριστός ενηθρώπησε, έδωσε το βάπτισμα, την Αγιοπνευματική χάρη, τα μυστήρια, την ιερά εξομολόγηση, την Θ. Κοινωνία και συνάμα την δυνατότητα να φτιάξει πάλιν ‘ένδυμα’ ο άνθρωπος. Να φτιάξει μια πνευματική κατάσταση, μια ‘βαπτισματική στολή’ και η ζωή του να έχει ποιότητα, αρχές, ηθικές αξίες, φραγμούς και κανόνες. Όσοι με θυσίες την αποκτούν όντως λαμπυρίζει αυτή η στολή στο χοϊκό τους σώμα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και τα δύο τροπάρια μιλούν για γάμο και νυμφίο. Πράγμα που σημαίνει κάτι επίσημο και μοναδικό. Μία προσωπική στιγμή γεμάτη συναισθήματα και βιώματα. Αυτή είναι η συνάντηση του Χριστού Νυμφίου – με την νύφη ψυχή και γι’ αυτό στην Μεγ. Εβδομάδα οι Πατέρες επιδιώκουν να φτάσουμε σ’ αυτήν την συνάντηση. Ας ετοιμασθούμε λοιπόν και ας καρτερούμε τον κτύπο στην πόρτα της υπάρξεώς μας.

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

(Φιλιπ., 4, 4-9).

ΠΑΝΤΟΤΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ...

«Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. Πάλιν ερώ χαίρετε» (Φιλ. 4, 4).

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η σημερινή επιστολή του Παύλου ονομάστηκε ‘επιστολή της χαράς’. Κάποιος που θα την διαβάσει θα νομίσει ότι ο Παύλος ζει μια ζωή που τον καθιστά ικανό να αποτυπώσει την όμορφη στιγμή στο άψυχο χαρτί... να την μοιραστεί με όσους αγαπάει, όπως κάνουμε και εμείς μόλις δεχθούμε κάτι ευχάριστο στην ζωή μας. Που είναι λοιπόν ο Παύλος και χαίρεται τόσο; Τι όμορφο του έστειλε ο Θεός και δεν μπορεί παρά να το μοιραστεί με όσους αγαπά; Θα σας πω αμέσως: Ο Παύλος είναι χαρούμενος γιατί βρίσκεται στην φυλακή δεμένος σαν κακούργος και περιμένει από ώρα σε ώρα να ανοίξει η πόρτα της και να τον φωνάξουν για εκτέλεση...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ.

* Ο άνθρωπος πάντα επιθυμούσε να έχει στην ζωή του χαρά. Μια χαρά που θα αποδίωκε τα ‘νέφη των λυπηρών’ και θα ερχόταν – σαν ευλογημένη κατάσταση – να προσδώσει ηρεμία και γαλήνη στην ψυχή. Και αυτό σαν γενική θεώρηση δεν είναι εφάμαρτο και απορριπτέο από την διδασκαλία της εκκλησίας. Η πίστη μας δεν μας θέλει να ζούμε μέσα στην λύπη και την μιζέρια.

*Το εφάμαρτο όμως έγκειται στους τρόπους με τους οποίους προσπαθούμε να αντλήσουμε την χαρά. Συνήθως τους τρόπους αυτούς μας τους επιβάλλουν οι άλλοι και δεν τους διαλέγουμε προσωπικά. Π.χ. τρόπος διασκέδασης και ψυχαγωγίας (=αγωγή ψυχής) είναι ένα ξενυχτάδικο με υψηλά ‘ντεσιμπέλ’, καπνούς, φώτα, σκοτάδι, ποτά... Βγαίνουμε και νομίζουμε ότι έχουμε χαρεί, έχουμε ξεδώσει, ‘τα σπάσαμε’ και η ζωή μας θα είναι χαρούμενη... Κάποιοι πλουτίζουν με τον μονόδρομο που μας επιβάλλουν στην διασκέδαση.

*Αν και η χαρά είναι πνευματικό αγαθό, εμείς εκ των πραγμάτων κάνουμε λάθος, αφού την ψάχνουμε στην ύλη! Είναι τόσο ευαίσθητη αυτή η κατάσταση ώστε αποδρά από τον εσωτερικό μας κόσμο μόλις την αναμείξουμε με το συμφέρον, την ιδιοτέλεια, την εξαπάτηση του συνανθρώπου μας. Όσο και αν νομίζουμε ότι την κατέχουμε, όσο και αν προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε μέτοχοι, αυτή θα ξεχωρίζει για την γνησιότητά της όπως το φως από το σκοτάδι.

Β) ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΑΡΑ.

* Κάθε αμαρτία ενεργεί σαν το ναρκωτικό. Δίνει πρόσκαιρη και ψεύτικη χαρά και μετά την δράση της βυθίζει τον άνθρωπο σε ακόμα λυπηρότερες καταστάσεις. Μέλι στην αρχή, φαρμάκι στο τέλος. Η χαρά έρχεται με τον ερχομό του Χριστού. Και επειδή αυτό δεν συμβαίνει μέσα μας την αγνοούμε. Επειδή οι επιλογές μας είναι διαφορετικές δεν μπορούμε καν να υποψιαστούμε την χαρά που κρύβει η πνευματική ζωή...

* Η φυλακή του Παύλου είναι παράδεισος. Ο θάνατος καραδοκεί και η ψυχή του έχει αγαλλίαση. Λίγο πιο κάτω από την φυλακή του δέσμιου Αποστόλου είναι τα ανάκτορα του Νέρωνα. Ο βασιλιάς έχει ότι θέλει, ότι επιθυμεί για να ζει με χαρά, και όμως στην ιστορία άφησε το όνομά του ως το απαίσιο ανθρωπόμορφο τέρας της Ρώμης. Ζούσε την διαστροφή της χαράς, μια εντελώς αφύσικη κατάσταση. Αυτή μπορούμε να την καταλάβουμε γιατί σίγουρα μέσα από την αμαρτία μας έχει αγγίξει.

*Ο Παύλος όμως μέσα από το υγρό κελί του φωνάζει: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. Πάλιν ερώ, χαίρετε» (Φιλ. 4, 4). Σε όποια δοκιμασία και να βρίσκεστε να είστε χαρούμενοι! «Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς», είχε πει πριν τον Παύλο ο Χριστός. Αυτή η δύναμη και η πίστη μπορεί να σε κάνει διαχειριστή της ζωής που ζεις. Να μετατρέψεις εσύ... το περιβάλλον σου σε χαρά και τα ενάντια σε θετικά.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πηγή της χαράς είναι ο Χριστός. Πως θα το καταλάβω; Πως θα το εμπεδώσω βιωματικά; Μην ψάχνεις θεωρίες! Έλα στα Άγια Μυστήρια και αυτά θα σε διδάξουν και αυτά θα μετατρέψουν την ζωή σου. «Γεύσασθαι και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος, Αλληλούια»!

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ;

«Μη ως Ιουδαίοι εορτάσωμεν το Πάσχα ημών».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τα σημερινά λόγια του Αγ. Ευαγγελίου μοιάζουν με μία καλοδουλεμένη ζωγραφική παράσταση που ωστόσο είναι πολυπρόσωπη και πολυπληθής. Κεντρικό πρόσωπο ο διδάσκαλός μας, ο οποίος έρχεται στην Αγ. Πόλη γιά το εκούσιο πάθος Του. Εδώ ας αφήσουμε ακριβώς το μελωδό να μας ομιλήσει: «Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία και στήτω μετά φόβου και τρόμου, και μηδέν γήινον εν εαυτή λογιζέτω· ο γαρ Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων προσέρχεται σφαγιασθήναι και δοθήναι είς βρώσιν τοίς πιστοίς...» (Χερουβικόν Μεγ. Σαββάτου). Και αν η σιγή έρχεται αντίθετη με την βοή του πλήθους, αν η χαρά αντιπαλεύει τον φθόνο και την ζήλεια και κακία των Φαρισαίων και Αρχιερέων, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι υπάρχουν διάφορες οπτικές γωνίες γιά να παρατηρήσουμε το γεγονός.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ ΓΩΝΙΕΣ.

* Η οικογένεια του Λαζάρου υποδέχεται στο σπίτι της τον Χριστό και κάνει δείπνο ευγνωμοσύνης και η Μαρία μύρα προσφέρει στον Κύριο.

* Ο Ιούδας εκδηλώνει φανερά πλέον την αγάπη στο χρήμα παρά στον Χριστό.

* Οι Αρχιερείς θεωρούν την επίσκεψη του Κυρίου ευκαιρία να τον εξοντώσουν. Βλέπουν ότι ο λαός έχει κάνει στροφή προς τον Χριστό. Το θαύμα της Αναστάσεως του Λαζάρου δίνει αφορμή να ενσαρκώσουν πάνω στο μοναδικό πρόσωπο του Θεανθρώπου όλες τις προσδοκίες τους.

* Ο όχλος με περιέργεια συγκεντρώνεται να τον δεί και να λάβει εικόνα ‘ιδίοις όμμασι’ γι’ αυτόν αλλά και γιά το θαύμα που έκανε στο Λάζαρο.

* Πόσο διαφορετική στάση παίρνει κάθε ένας έναντι του Χριστού! Το βλέπουμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, το παρατηρούμε στην ζωή μας. Με διαφορετικά κίνητρα θα προσέλθουμε στις ακολουθίες της Αγίας και Μεγ. Εβδομάδας, ανάλογα με το επίπεδό μας, τις πνευματικές μας αναζητήσεις, τους στόχους μας.

Β) Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ.

* Υπάρχουν όμως και εκείνοι που με μύρα ευγνωμοσύνης και δάκρυα μετανοίας θα υποδεχθούν τον Κύριο στην καρδιά τους και θα τον προσκαλέσουν στο σπίτι τους, σαν τον Λάζαρο, γιά να δειπνήσουν και να ακούσουν την γλυκύτατη φωνή του Ιησού: «Τούτο το Πάσχα επεθύμησα φαγείν μεθ’ υμών». Να αποκτήσουν κοινωνία μαζί Του, να κρύψουν το Θησαυρό της Θ. Κοινωνίας στην ψυχή τους.

* Υπάρχουν ψυχές που αυτές τις άγιες ημέρες θα φύγουν από την επιφάνεια και θα κατέλθουν στο βάθος των νοημάτων που απορρέουν από την θυσία του Κυρίου και θα σταθούν δίπλα στον πόνο και την δοκιμασία Του. Θα τον συντροφεύσουν στο πάθος, στην μαστίγωση, στην ειρωνεία, στον Γολγοθά, γιά να ζήσουν έπειτα και την Ανάστασή Του.

* Τέλος υπάρχουν και εκείνες οι περιπτώσεις, οι σπάνιες και μοναδικές, που το πάθος του Κυρίου μας θα γκρεμίσει τον πέτρινο όγκο της αθεΐας, της απιστίας, των παθών, της αδιαφορίας, της μοναξιάς, της απελπισίας και θα χαρίσει (ο Κύριος) την Ανάσταση του εσωτερικού κόσμου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Μεγάλη Εβδομάδα ανοίγει την αυλαία της. Το θέαμα είναι καταπληκτικό, τα νοήματα ανεξάντλητα. Οι εκκλησιές θα γεμίσουν με κόσμο... οι καρδιές θα γεμίσουν με ουρανό; Πως θα πλησιάσουμε τον διδάσκαλό μας; «Μη ως Ιουδαίοι εορτάσωμεν το Πάσχα ημών» όπως λέει το τροπάριο, αλλά «Δεύτε ούν και ημείς κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν... ίνα και συζήσωμεν αυτώ» όπως ακριβώς μας λέει ένα ωραιότατο τροπάριο απόψε το βράδυ...

(Εβρ., θ΄ 11-14)                                    ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«...εαυτόν προσήνεγκεν άμωμον τω Θεώ».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Κάνοντας ο Απ. Παύλος έναν συσχετισμό ανάμεσα στο αίμα των ζώων στις θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης και στο Αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, φτάνει στην διαπίστωση του μεγέθους της θυσίας του Ιησού για τον άνθρωπο. Έτσι χρήσιμο το αποστολικό απόσπασμα προτίθεται στον κατάλληλο χρόνο (λίγο πριν την Μ. Εβδομάδα), να μας εισαγάγει σε Θεοφιλείς σκέψεις σχετικά με την σταυρική θυσία του Χριστού. Ότι ευεργεσίες καρπωθήκαμε από τον Διδάσκαλό μας, ξεκινούν από την προσφορά του Χριστού για την σωτηρία των ανθρώπων. «Εαυτόν προσήνεγκεν άμωμον τω Θεώ». Ας την εξετάσουμε λοιπόν...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΕΚΟΥΣΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ.

* Ο Χριστός «Εκών και ουχί κατά χρέος» (Ιωσήφ Βρυέννιος) πέθανε για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από την δουλεία του διαβόλου. Αναλογιζόμενοι το πάθος Του και όλα τα βασανιστήρια και τους πειρασμούς του Κυρίου (περιγραφή) τον δοξάζουμε για την μακροθυμία και την αγαθότητά Του. Οι Πατέρες όμως της εκκλησίας τονίζουν και μια άλλη πλευρά του πάθους του Κυρίου. Τα ψυχικά άλγη που ένιωσε και νιώθει από την στάση πολλών ανθρώπων.

*Η μοναξιά Του (ακόμα και οι μαθητές τον άφησαν και κοιμόντουσαν), την μη παραδοχή από τους δικούς Του ανθρώπους (Ιούδας), την αμφισβήτησή Του ως Μεσσία. Πράγμα που συμβαίνει και σήμερα. Ο Υιός συνεχίζει να προδίδεται, να εγκαταλείπεται στην μοναξιά Του, να τον θυμόμαστε στην ανάγκη, να Του φορτώνουμε κάθε αποτυχία μας, να τον αφήνουμε έξω σε κάθε επιτυχία μας. Φέτος λοιπόν την Μεγάλη Εβδομάδα ας μην κλάψουμε για τον Χριστό... ας κλάψουμε για μας, ας θρηνήσουμε για το πως εμείς φερόμαστε καθημερινά στο Χριστό...

*«Νυν η ψυχή μου τετάρακται. Και τί είπω; Πάτερ σώσον με εκ της ώρας ταύτης; Αλλά διά τούτο ήλθον εις την ώρα ταύτην» (Ιω. 12, 27). Ο θάνατος του Χριστού έγινε το σπέρμα της ζωής των ανθρώπων. Θεληματικά βαδίζει προς τον Θάνατο. Γι’αυτό και τον Πέτρο ελέγχει αυστηρά σαν προσπάθησε να τον σταματήσει: «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά. Σκάνδαλόν μου εί, ότι ου φρονείς τά του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων» (Ματθ. 16, 23). Ο Χριστός προσφέρει τον Εαυτό Του όχι μόνο για μας αλλά και για χάριν της Εκκλησίας. Έρχεται και το Τίμιον Αίμα και Σώμα Του πλαισιώνει όλη την προσπάθεια του Θεού να σώσει και να επαναφέρει τον άνθρωπο. Δείγμα ανιδιοτελούς αγάπης!

Β) ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΝΤΙΔΩΡΟ.

* Η θυσία και η εκούσια προσφορά του Χριστού πρέπει τουλάχιστον να μας ενεργοποιήσει αρχικά. Με την θέλησή μας και εμείς να αναλάβουμε τον πνευματικό μας αγώνα. Στην εκκλησία ερχόμαστε πολλές φορές βαλλόμενοι από διάφορες καταστάσεις: φτώχεια, αρρώστια, προβλήματα κ.α.. Το άριστον και αρεστό στο Θεό είναι να ερχόμαστε από αγάπη γι’ Αυτόν, από ευγνωμοσύνη. Καταλάβαμε δηλαδή – έστω και λίγο – το μέγεθος της θυσίας και της αγάπης Του.

* Στον πνευματικό μας αγώνα, στα προβλήματά μας δεν είναι σωστό να μεμψιμοιρούμε. Μια γκρίνια, μια μιζέρια, μια άρνηση, το πρόσωπό μας πάντοτε σκυθρωπό. Μας λείπει η πνευματική αρχοντιά! Ο άνθρωπος ενισχύεται από το Αίμα και το Σώμα του Χριστού. Παίρνει την μεγαλύτερη δύναμη που υπάρχει πάνω στην γη! Με ευγνώμονα λογισμό να γίνεται ο αγώνας μας, μικροί Κυρηναίοι να βαστάζουμε τα πολυποίκιλα στίγματα της ζωής μας μιμούμενοι ακροθιγώς τον Διδάσκαλό μας.

*Έτσι σταδιακά τα Άγια Μυστήρια θα πραγματοποιούν μια σταδιακή κάθαρση στην ύπαρξή μας. Η συνείδηση θα γαληνεύει, η καρδιά θα κινείται περισσότερο στο αγαθό και το σώμα μας θα αποφεύγει όσα μολύνουν τον άνθρωπο και οδηγούν στον πνευματικό θάνατο. Θα μπορούμε να είμαστε δυνατοί σε ένα αδιάκοπο πνευματικό αγώνα. Να η σωστή νηστεία και η σωστή προετοιμασία για να μπορέσει – μέσα μας – η Θ. Κοινωνία να Ενεργεί «εις Ανάστασιν ψυχής και σώματος».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σε λίγες ημέρες θα ακούσουμε στα εγκώμια του Επιταφίου: «Ώσπερ πελεκάν, τετρωμένος την πλευράν Σου, Λόγε, σους θανόντας παίδας εξώωσας, επιστάξας, ζωτικούς αυτοίς κρουνούς» (ανάλυση).

(† Οσίας Μαρίας Αιγυπτίας).

ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Καθώς η εκκλησία ετοιμάζεται να ολοκληρώσει την προετοιμασία του πιστού σχετικά με την υποδοχή των Αγ. Παθών ψάχνει ότι πιό άριστο και θεσπέσιο γιά να τονίσει την μετάνοια και συντριβή που πρέπει να επιδείξει ο χοϊκός άνθρωπος μπροστά στην θυσία του Θεανθρώπου. Αυτό είναι και το νόημα των Αγ. Ημερών της Σαρακοστής. Ένα οδοιπορικό 40 ημερών συντριβής, κατανύξεως, μεταστροφής, καθαρισμού εκ των παθών, για να υποδεχθούμε το ανέσπερο φως της Αναστάσεως.

Γνωρίζετε ότι σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζω βίους Αγίων. Γιά πολλούς λόγους (π.χ. ελλείψεως χρόνου, γνωστοί τούτοι στους πιστούς κ.λπ.). Έρχονται όμως οι στιγμές εκείνες που στο εορτολόγιο της εκκλησίας λαμπυρίζουν διαμάντια πολύτιμα Αγίας ζωής ώστε να ονοματίζουν την Κυριακή Ημέρα του Σωτήρος με μία ιδιαίτερη χάρη και πνευματικότητα. ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ, λάμπει την Κυριακή την Ε΄ των Νηστειών γεμίζοντας ελπίδα όλους τους αμαρτωλούς.

Βίοι Αγίων: Είναι το εφαρμοσμένο ευαγγέλιο. Είναι τα λόγια του Χριστού σε πράξη. Η πρακτική εφαρμογή του Χριστιανισμού. «Ο Χριστός παρατεινόμενος είς τους αιώνας» (Ιουστ. Πόποβιτς).

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ:

* Αββάς Ζωσιμάς: Φημισμένος και ενάρετος στα μέρη της Παλαιστίνης δίδαξε με την αρετή του (φωτεινό παράδειγμα) πλήθη μοναχών. Συλλογίζεται: «Υπάρχει άραγε κανείς όστις να γνωρίζει να με διδάξει έργον μοναχικής ζωής;», έμμεσα δηλαδή ένας λογισμός υπερήφανος τον καταλαμβάνει ... είναι κανένας καλύτερος από εμέ;

* Μαρία η Αιγυπτία: Συνάντηση με Ζωσιμά / προορατικό χάρισμα – αναγγελία της ζωής της / 17 χρονών πέφτει στην μόλυνση της πορνείας / έρωτας σαρκικός την παρακινεί να πάει στους Αγ. Τόπους / εμποδίζεται από την δύναμη του Τιμίου Σταυρού να εισέλθει (14 Σεπτεμβρίου) / βάζει εγγυήτρια την Παναγία μας για να αλλάξει η ζωή της / εξέρχεται στην έρημο πέραν του Ιορδάνου 40 χρ. – ανάλυση πειρασμών που πέρασε / μετά 17 χρόνους έφυγε κάθε πειρασμός / είσαι ο πρώτος άνθρωπος που βλέπω Ζωσιμά/ έλα σε ένα χρόνο να με μεταλάβεις / πέρασε πετώντας τον ποταμό / πήγαινε και έλα σε ένα χρόνο πάλι και όπως θέλεις θα με βρείς / βρήκε σημείωμα γραμμένο / πέθανε την νύχτα που μετέλαβε / το λιοντάρι σκάβει τον τάφο της Αγίας βοηθώντας τον αδύναμο Ζωσιμά / Η απάντηση του Θεού στον Ζωσιμά/.

Β) ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ

* Επειδή οι Χριστιανοί ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν τον αγώνα τους / να ενισχυθούν γιατί έρχεται η απελπισία στο νούν του μετανοούντος / να εξάρει την ευσπλαγχνία και την μακροθυμία του Θεού / την αξία της μετανοίας / την δύναμη της ανθρώπινης ψυχής / την χάριν του Θεού / την αγάπη για το αμαρτωλό πλάσμα Του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Επεθύμησα πολλές φορές να δω πόσο φτάνει η ανθρώπινη αντοχή στην νηστεία, στην προσευχή, στο δόσιμο της υπάρξεως της στον Θεό. Επεθύμησα να καταλάβω λίγο από την ευσπλαγχνία και την αγάπη του Θεού γιά τον αμαρτωλό άνθρωπο! Τα βρήκα και τα δύο αυτά συγκεντρωμένα στον βίο της πάλαι ποτέ πόρνης Μαρίας της Αιγυπτίας και νυν ΝΥΜΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Τα βρήκα σε αυτά που σας είπα δίχως να χρειαστούν ρητορικά σχήματα, καλολογία η επιτήδευση. Δίχως σχεδίασμα παρουσίας και προτεραιότητες. Απλά, άκομψα, πραγματικά, ευωδιαστά, αληθινά, σαν το φυτό της αγιότητος που γεννήθηκε στην λάσπη μεγάλωσε στην έρημο και όμως έκανε άνθη σπάνια και εκλεκτά...

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

(Εβρ., στ΄ 13-20).

Η ΕΛΠΙΔΑ.

«Ην (ελπίδα) ως άγκυρα έχομεν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν και εισερχομένην εις το εσώτερον του καταπετάσματος» (Εβρ. 6, 19).

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Οι ναυτικοί πολύ καλύτερα, αλλά και όσοι έχουμε ταξιδέψει με πλοία γνωρίζουμε την σημασία που έχει η άγκυρα. Η άγκυρα είναι απαραίτητη σε κάθε πλοίο, κανένα δεν μπορεί να διασχίσει τις θάλασσες με ασφάλεια χωρίς αυτήν. Στις τρικυμίες το πλοίο χωρίς άγκυρα κινδύνευε να παρασυρθεί και να κομματιαστεί στα βράχια. Η άγκυρα πέφτει στην θάλασσα και αν φτάσει στον πυθμένα το πλοίο κρατιέται γερά και με ασφάλεια διαφεύγει τον κίνδυνο. Σήμερα ο Απόστολος μας μιλάει για μία πνευματική άγκυρα η οποία χαρίζει σιγουριά και ασφάλεια στην ζωή: την ελπίδα...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΖΩΗ ΑΥΤΗ.

* Αρκετοί μίλησαν και παρομοίασαν αυτή την ζωή με ένα ταξίδι. Το πλοίο της υπάρξεώς μας αφήνει το λιμάνι μόλις γεννηθεί και σταματάει το ταξίδι στον βιολογικό μας θάνατο. Θάλασσα η ζωή, και λίγες φορές έχει γαλήνη. Τον περισσότερο καιρό άνεμοι δυνατοί και τεράστια κύματα δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε και να αναπαυθούμε. Άνεμοι και κύματα οι θλίψεις της ζωής.

*Και αν μπορείς να μετρήσεις τα ιώματα και να διαγνώσεις έγκαιρα την καταιγίδα άλλο τόσο μπορείς να προβλέψεις τις θλίψεις, να υπολογίσεις τις δοκιμασίες... φτώχειες, αρρώστιες, εγκαταλείψεις, απιστίες, αχαριστίες, προδοσίες φίλων, αρπαγές, δικαστήρια, φυλακές... Τόσα και άλλα πολλά μπορούν να βρεθούν ξαφνικά και απροειδοποίητα στον ανθρώπινο δρόμο. Και είναι φορές που γίνονται τόσο έντονα ώστε ο άνθρωπος χάνει το θάρρος του και κλονίζεται...

*Και αν το καράβι έχει την άγκυρα για να επιβιώσει από την λύσσα των κυμάτων, ο άνθρωπος που πρέπει να γατζωθεί, ποιές ενέργειες πρέπει να κάνει για να σώσει το πλοιάριο της υπάρξεώς του από τον κλύδωνα; Αν ρίξουμε μια ματιά στον κοινωνικό μας περίγυρο θα δούμε αρκετές επιλογές... Άλλοι στην οικονομική τους επιφάνεια στηρίζονται, άλλοι στην κοινωνική τους θέση και στις διασυνδέσεις τους με ισχυρά πρόσωπα, άλλοι στα χαρίσματα τους και στην αξιοποίηση διαφόρων συγκυριών, άλλοι στην τέχνη, μόρφωση, επιστήμη, σωματική δύναμη, κάποιοι στην οικογένειά τους. Ιδιαιτέρως σήμερα που βιώνουμε μια οικονομική κρίση με άπειρα παρακλάδια και συνέπειες, γίνεται κατανοητό το εφήμερο, κάλπικο, ψεύτικο, που παρέχουν αυτές οι δυνάμεις στην ζωή του ανθρώπου (ανάλυση).

Β) ΑΓΚΥΡΑ ΜΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

* «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οίς ουκ έστι σωτηρία» (ψαλμ. 145, 3). Άριστα τοποθετείται ο ψαλμωδός. Εδώ στην γη όλα έχουν ημερομηνία λήξης. Ψάξε λοιπόν τον Χριστό που μόνος Αυτός, μπορεί να σε στηρίξει, να σε κρατήσει, να σε παρηγορήσει και να σου χαρίσει ελπίδα. Μία ελπίδα η οποία «δεν καταισχύνει» όπως λέει ο Απόστολος Παύλος.

* Για να σε βοηθήσει λοιπόν αυτή η άγκυρα που λέγεται πίστη στο Χριστό πρέπει να την έχεις προ πολλού ενεργοποιήσει. Να την έχεις κατακτήσει στην ύπαρξή σου και να μπορεί να δώσει την κατάλληλη ενέργεια στην ανάγκη. Η πίστη στο Χριστό καλλιεργείται, δυναμώνει και αυξάνεται σταδιακά (stepbystep) μέσα από τα μυστήρια της εκκλησίας, τον διαρκή αγώνα και την προσπάθεια. Μοιρολατρικά κλείνουμε τα μάτια μας, καθόμαστε άπρακτοι και περιμένουμε την βοήθεια του ουρανού. Τεμπέλιδες ο Χριστός δεν βοηθά!

*Θα πρέπει επίσης να καταλάβουμε πως κάθε δοκιμασία που επιτρέπει η αγάπη του Θεού για μας, είναι μια ευκαιρία να γίνουμε πιο δυνατοί. Να αποκτήσουμε μια πολύτιμη εμπειρία που θα βοηθήσει και άλλους συνανθρώπους μας γύρω από εμάς. Έτσι λοιπόν δεν πρέπει να απορεί κανείς εάν διαβάζει στην ζωή των αγίων αλλά και άλλων εργατικών ανθρώπων τις θλίψεις και τα βάσανα που πέρασαν. Το παράδειγμά τους φωτεινό οδήγησε και οδηγεί γενεές ανθρώπων και τους «μαθαίνει» να πλοηγούν σωστά το καράβι στην τρικυμία. Καπετάνιος λοιπόν δεν λέγεται αυτός που έχει τον τίτλο των σπουδών σε κορνίζα αλλά αυτός που πάλεψε μα τα κύματα και οδήγησε το καράβι με ασφάλεια.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μέσα στα πρωτοχριστιανικά αρχαία κοιμητήρια, όπου βρίσκονταν οι πρώτοι μάρτυρες των φοβερών διωγμών οι χριστιανοί χάραζαν μαζί με τα άλλα χριστιανικά σύμβολα και την άγκυρα. Σύμβολο ελπίδας και δύναμης της χριστιανικής πίστης. Της πίστης στον Ιησού όπου έκανε τους θνητούς ανθρώπους να φαίνονται άτρωτοι και αδάμαστοι μπροστά σε κάθε κίνδυνο και δοκιμασία. Έτσι αναδείχθηκαν νικητές της πίστεως!

«Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι».

ΕΧΕΙΣ ΠΙΣΤΗ;

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Αδύναμος και ανήμπορος ο πατέρας του παιδιού στο σημερινό ευαγγέλιο αντικρίζει τον Χριστό και τους Μαθητές να κατεβαίνουν από το όρος Θαβώρ. Με κλονισμένη την πίστη καθώς είδε τους Μαθητάς του Κυρίου να μην μπορούν να θεραπεύσουν τον γιό του έρχεται και προς τον Κύριο γεμάτος αμφιβολίες. «Εί τι δύνασαι βοήθησον ημίν» = Εάν μπορείς βοήθησε μας! Ο Κύριός μας τελεί την θεραπεία αποκαθιστώντας την πίστη του πατέρα (την κάνει δυναμική και ενεργή) δίνοντας σε μας την αφορμή να ερευνήσουμε το καντήλι της ψυχής και την πίστη που έχει σαν φλόγα... Ευκαιρία να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ.

* Εκκοσμικευμένοι πιά οι Χριστιανοί του σήμερα έχουμε την εντύπωση ότι η πίστις είναι απλά η παραδοχή κάποιων αληθειών, ένα ιδεολογικό σύστημα που πρέπει να παραδεχθούμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή και αν το καταλαβαίνουμε αυτό να συμβαίνει μόνο διανοητικά.

* Η πίστη σήμερα κατ’ άλλους είναι έθιμο και συνήθεια αυτού του τόπου που ονομάζεται Ορθόδοξη χώρα. Αλλού βρήκαν τον Βούδα, αλλού τον Μωάμεθ, εμείς... τον Χριστό.

* Η πίστη είναι γιά τα μικρά παιδιά και τις μαντηλοφορούσες γριούλες. Πίστη γιά τον σύγχρονο άνθρωπο είναι η λογική, η τεχνολογία, η τεχνοκρατία. Να βαδίζεις με μέθοδο και προγραμματισμό, με στυγνή διάθεση και απουσία συναισθημάτων.

* Πίστη είναι ότι βλέπω, ακουμπώ, διενεργώ και πράττω, ότι μου χαρίζει απλόχερα η δύναμή μου, το ταλέντο μου, η προσωπικότητά μου, η κοινωνία που ζω, η εργασία που εξασκώ.

* Πίστη είναι να ‘πυργώνω’ την ζωή μου στο είναι μου, σ’ αυτά που δημιούργησα και θεωρώ μόνο υπεύθυνο τον εαυτό μου και τα χαρίσματά μου και γι’ αυτό ζω γύρω από την ύπαρξή μου και μόνο!

Σύνδεση: Και αν όλα αυτά τα θεωρεί ο άνθρωπος πίστη και αν πουθενά δεν μιλά για Θεό ή μιλά τυπικά... κάθε άνθρωπος ‘εν τέλει’ πιστεύει. Ξεκινώντας για δουλειά απ’ το σπίτι σου εμπιστεύεσαι (=πράττεις καλή τη πίστει) αυτόν που οδηγά το ταξί, το λεωφορείο, το μετρό, το αεροπλάνο και δεν τρέχεις σε κάθε επιβίβαση να ζητάς να δεις... την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος!

Β) ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΣΚΕΥΗ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΘΕΟΥ.

* Απ. Παύλος: «έστιν δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων». Υπόστασις + έλεγχος = ο Χριστός και η ένωση μαζί Του και ο ορισμός αυτός μας μιλά για πράγματα που έχουν σχέση με την ελπίδα αλλά την αληθινή, την ελπίδα που ου καταισχύνει, τον Κύριό μας.

* «τελεία πίστις εστίν ο Χριστός» (Αγ. Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, πρβλ. μαρτύριό του). Δεν είναι η πίστις κάτι αφηρημένο αλλά ένωση ανθρώπου με τον Χριστό ή αλλιώς ο Χριστός να κατευθύνει την ζωή μας και τις προεκτάσεις της (εν Χριστώ ζωή).

* Και διακρίνουν την πίστη οι Πατέρες της εκκλησίας σε δύο κατηγορίες: α) εκ θεωρίας: την έχουν οι δίκαιοι ως εσωτερική κοινωνία με τον Χριστό (πρβλ. Π. Δ., Πρόδρομος, Παναγία) β) εξ ακοής: εμμένουμε σ’ αυτά που παραλάβαμε από τους Ορθοδόξους Πατέρες μας + άγραφη παράδοση + Αγίους Αποστόλους και προσπαθούμε να φτάσουμε την εσωτερική κοινωνία. Η πρώτη τελεία η δεύτερη εισαγωγική.

* Φτάνουμε λοιπόν ‘κατά τεκμήριον’, εξ όσων είπαμε, ότι η πίστη δεν είναι μία αφηρημένη διδασκαλία. Αλλά ζωή με τον Χριστό σε 3 φάσεις:

α) τήρηση εντολών, συνέπεια έργων και λόγων ≠ δαιμονιώδης και σατανική πνευματικότητα.

β) σύνδεση με τα Θεουργά Μυστήρια (πρβλ. Ο Θωμάς = ο Κύριός μου και ο Θεός μου).

γ) οι εμπειρικές πνευματικές καταστάσεις που ζούν οι ευλογημένοι Χριστιανοί, οι χαριτωμένοι άνθρωποι της πίστεως, όπου περιγράφουν οι Άγιοι στα βιβλία τους και δεν γνωρίζω τίποτα να σας πω παραπάνω εξαιτίας της δική μου φτώχεια...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μόλις Κοινωνήσουμε ψέλνει η εκκλησία μας «Είδομεν... εύρομεν πίστη αληθή» δηλαδή: Πίστη = Χριστός = Άγια Μυστήρια.

Γι’ αυτό είμαστε ειρηνικοί όταν μεταλάβουμε, κάνουμε θυσίες για το Χριστό, γιατί πιστεύουμε, ετούτη την κατάσταση θέλει να κάνει μόνιμη στην ψυχή μας η εκκλησία μέχρι να αξιωθούμε να δούμε την Βασιλεία του Θεού εντός μας!

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

 

(Εβρ., δ΄ 14-16, ε΄ 1-6).

Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«Έχοντες ουν αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Πάνω στον Σταυρό, τον οποίο σήμερα η εκκλησία θέτει σε προσκύνηση στο μέσον του ναού, βρίσκεται «το εσφαγμένο αρνίον». Υπενθυμίζει η σημερινή ημέρα την θυσία του Χριστού. Ο Απόστολος Παύλος μέσα από την επιστολή του αναπτύσσει την διδασκαλία του για την χριστιανική ιερωσύνη, την ιερωσύνη του Χριστού. Αυτή διαφέρει κατά πολύ από την ιερωσύνη της Π. Διαθήκης. Σκοπός του Παύλου είναι να διαλευκάνει αυτές τις δύο στους Εβραίους που έχουν ασπασθεί την χριστιανική διδασκαλία.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΝΟΜΙΚΗ ΙΕΡΩΣΥΝΗ.

* Μέγιστο θεωρούσαν το αξίωμα της αρχιερωσύνης οι Εβραίοι. Πρώτος αρχιερέας του Ισραηλιτικού λαού αναδείχθηκε ο Ααρών, ο αδελφός του Μωυσή. Κύριος εκφραστής της ιερωσύνης του Ισραηλιτικού λαού έγινε η φυλή του Λευί. Έλαβε η ιερωσύνη δηλαδή επαγγελματικό – κληρονομικό χαρακτήρα. Οι Λευίτες ιερείς δίδασκαν και ερμήνευαν τον Νόμο στον λαό, προϊσταντο στις θυσίες και τελετουργικές προσφορές.

*Χωρίς να υπάρχει η χάρις της σταυρικής θυσίας, η ιεροσύνη αυτήείναι ατελής, δεν έχει την δύναμη να συγχωρεί αμαρτίες, νααπαλλάσσει τον άνθρωπο από τις ενοχές, να καθαρίζει την συνείδηση από των νεκρών έργων της αμαρτίας, να μεταδίδει την σωτήρια χάρη του Θεού στους πιστούς. Σύντομα θα την αντικαθιστούσε η αληθινή, η ουσιαστική και ύψιστη, δια του Κυρίου, καθιερωμένη ιερωσύνη.

Β) Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ.

* Στην Καινή Διαθήκη, η θυσία του Χριστού σηματοδοτεί την οριοθέτηση της νέας ιερωσύνης. Θύτης και θύμα. Η λυτρωτική θυσία Τον καθιστά «αρχιερέαν μέγαν» τον οποίον ο Θεός κατέστησεν «επί τον οίκον αυτού, ου οίκος εσμέν ημείς» (Εβρ. 3, 6). Αυτού του μυστηρίου αρχικά καθιστά μετόχους τους μαθητάς του. Μιάς εξουσίας όχι αυτόνομης αλλά παράλληλης της δικής Του εξουσίας. Ιδρυτικά λόγια θα μπορούσαν να θεωρηθούν: «εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγητε και καρπόν φέρητε, και ο καρπός υμών μένη...» (Ματθ. 28, 20).

* Μέσα από την αρχιερατική Του προσευχή συνδέει το έργο Του με αυτό των μαθητών αλλά και όσων αφιερώθηκαν σ’Αυτόν. Ενότητα της ιερωσύνης με αρχή τον Θεό. Ιερωσύνη είναι ο ίδιος ο Χριστός και το λυτρωτικό έργο της εκκλησίας απορρέει από Αυτόν και συνεχίζεται από τους ιερείς.

*Η ίδρυση του μυστηρίου της ιερωσύνης από τον Κύριο, απέβλεπε να καλύψει μια βαθιά ανάγκη της ζωής και της υπόστασης της εκκλησίας. Είναι Θείο και ανθρώπινο καθίδρυμα. Το Θείον, απαρτίζει ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος ιδρυτής της και το Άγιον Πνεύμα που αποτελεί την ζωογόνο πνοή και την αγιαστική της αρχή. Η ανθρώπινη πλευρά της είναι ότι περιέχει ανθρώπους ως μέλη, συγκεκριμένα και ιστορικά πρόσωπα. Άρα η επικοινωνία της εκκλησίας με την κοινωνία των ανθρώπων έχει ανάγκη μιας ειδικής ιερατικής τάξης να κηρύσσει, να ποιμαίνει, να τελεί μυστήρια να διοικεί το σώμα αυτό.

*Όσο και αν ψάξεις, δεν θα βρείς εδώ στην γη, άλλο αξίωμα σαν την ιερωσύνη υψηλό. Η ιερωσύνη είναι μία αρχή, που ο τόπος δράσης της είναι εδώ στην γη και εκεί στον ουρανό. Ο ιερωμένος έχει έδρα του την γη και προηγείται, ενώ ο Χριστός «παρ’ότι είναι ο Κύριος και Δεσπότης, χρονικά έρχεται στις αποφάσεις δεύτερος και ακολουθεί και επικυρώνει...» (εις Ησαϊαν, ομιλ. 1) λέγει ο Ι. Χρυσόστομος. Ο άνθρωπος το οστράκινο σκεύος, γίνεται μεσίτης Θεού – ανθρώπων, ποιμήν των αθανάτων ψυχών που εξαγόρασε ο Χριστός με το Τίμιο Αίμα Του.

*Στην κλήση αυτή του Θεού και της Εκκλησίας, ανταποκρινόμενος ο πιστός, προσφέρει τον εαυτό του με πολλή συντριβή και βαθιά ταπείνωση. Συντρίβεται για την ανθρώπινη ευτέλεια και την αναξιότητά του, ταπεινώνεται μπροστά στην δύναμη του Θεού και την αδύναμη ύπαρξή του. Η δωρεάν της ιερωσύνης δεν είναι επιβράβευση της αξιοσύνης ή των προσόντων του αλλά χάρισμα της θεϊκής φιλανθρωπίας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ένα γνήσιο ιερατικό ήθος εμπερικλείει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ιερωσύνη ως έργον: το πνεύμα της αυταπάρνησης, την αποστολικήν κακοπάθειαν, το βαθύ αίσθημα ευθύνης, την ακατάβλητη εργατικότητα. Η ιερωσύνη δεν μας δίνει το δικαίωμα να διεκδικούμε τιμές, προνόμια, ανέσεις. Αποτελεί έργον που συνεπάγεται καρπούς, θυσίες και όχι σπάνια την χλεύη και τον διωγμό του κόσμου.

(Σταυροπροσκυνήσεως).

ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ας επιχειρήσω να γίνω κλέπτης άυλων πραγμάτων. Που δεν φαίνονται και όμως υπάρχουν. Θα αρπάξω την διάνοιά σας να την κατευθύνω όχι σε περισπασμούς και υλικές μέριμνες, όχι σε προβλήματα της τραγικής μας πραγματικότητος... Αλλά καθώς βλέπουμε την εκκλησία να τιμά τον Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου, επιθυμώ νοερώς να βρεθούμε στο τόπο μαρτυρίου του Κυρίου μας... στον φρικτό Γολγοθά, τον κρανίου τόπο... (περιγραφή χώρου)... μάρτυρες και εμείς της προσωπικής θυσίας του Θεανθρώπου!

Καθώς τον βλέπουμε υψωμένο πάνω στον Σταυρό λογής-λογής νοήματα μας καταλαμβάνουν, ποικίλα συναισθήματα αναβλύζουν... Τί είναι ο Σταυρός του Ματωμένου Βασιλιά των ψυχών μας;

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Σύνδεση: Ο Εσταυρωμένος που βρίσκεται σήμερα στο μέσον του Ναού πάνω σε λουλούδια και πλαισιούμενος από ψαλμούς και θυμιάματα δεν ήταν πάντοτε εύκολο θέαμα και φαινόμενο. Οι σύγχρονοί Του που τον αντίκρυζαν δεν μπόρεσαν να δώσουν καμιά εξήγηση γι’ Αυτόν... τον γυμνόν, νεκρόν και εγκαταλελειμμένον κατάδικο. Γι’ αυτό και απέστρεφαν τα βλέμματά τους από το φοβερό εκείνο θέαμα και έψαχναν να φύγουν από τον ‘κρανίου τόπο’ κινούντες ‘τας κεφαλάς αυτών’ γεμάτοι ερωτηματικά και αμφιβολίες.

Α) Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΑΓΝΟΙΑΣ, ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

* Ο άνθρωπος φεύγοντας από τον Παράδεισο όχι μόνο λησμόνησε αλλά και σχημάτισε λάθος εικόνα για τον Θεόν. Το ψέμα του Διαβόλου πότισε τον άνθρωπο που νόμισε ότι ο Θεός είναι εχθρός του.

* Γι’ αυτό και κάνει ότι έκαναν οι πρόγονοί του και συνάνθρωποί του... Του συμπεριφέρεται σαν εχθρό! Τον αντιπαθεί, τον βρίζει, τον βλασφημεί, και τέλος επιδιώκει να τον εξολοθρεύσει με κάθε τρόπο.

* Ορθώνει λοιπόν το λιλιπούτειο ανάστημά του έναντι του Δημιουργού και πασχίζει να πληγώσει τον Θεόν, να φανεί έξυπνος, προνοητικός, παντογνώστης στον χορηγό της σοφίας και γνώσεως.

* Στην ψυχή του απληροφόρητου, του πλανεμένου, του ακαλλιέργητου ανθρώπου εδρεύουν τα σπέρματα της Θεοκτονίας. Στην περίπτωση του Χριστού ΧΡΙΣΤΟΚΤΟΝΙΑΣ. Να πως έφτασαν τότε οι Ιουδαίοι στην ατιμωτική και άδικη αυτή πράξη.

Β) Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΘΕΪΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

* Όμως ο Σταυρός καταδεικνύει και την μεγάλη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Αναμάρτητος, χωρίς να πρέπει ο Ίδιος να πληρώσει, ανέβηκε για μας στον ματωμένο Θρόνο. «Μέλλων εξιέναι επί τον εκούσιον και αοίδιμόν Σου θάνατον» (Μέγ. Βασίλειος, Θ. Λειτουργία).

* Φανερώνει ότι είναι φίλος και πατέρας όλων των ανθρώπων. Ευχαρίστως θυσιάζεται για τα παιδιά Του. ‘Μεγαλύτερο δεν υπάρχει απ’ αυτό. Να θυσιάζεις την ζωή σου για τους φίλους σου’.

* Έτσι ενώ ο διάβολος βλέπει έναν ‘άνθρωπο’ να λέει «Τετέλεσται» εκεί ακριβώς ξεπηδά η νίκη για Θεό και άνθρωπο. Γι’ αυτό «πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε». Τον νίκησε η κεκρυμμένη Θεότητα.

* Βλέπε, μας λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, την αγάπη και την θαυματουργία του Θεού... Ο Σταυρός, το πλέον βδελυρό και αποτρόπαιο μέσο τιμωρίας πως άλλαξε, πως μεταβλήθηκε από την αγάπη και την θυσία του Ιησού. Τώρα με δόξα και τιμή κοσμεί το λαιμό και την ύπαρξή μας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ένας από τους τελευταίους πειρασμούς που αντιμετώπισε ο Χριστός ήταν να κατεβεί από τον Σταυρό... «Καταβάτω νυν από του Σταυρού...» (Ματθ. κζ΄ 40). Ο Χριστός δεν το δέχθηκε γιατί αυτό θα ήταν αποτυχία. Στην δική μας αρρωστημένη λογική θα φαινόταν ως επιτυχία γιατί θα κονιορτοποιούσε τους εχθρούς Του.

Αλλά στο σχέδιο του Θεού η επιτυχία θα ήταν ο Λόγος να στέκεται εκεί στον Θρόνο, στον Άμβωνα και να κηρύττει ότι μόνο διά του Σταυρού υπάρχει Ανάσταση. Μόνο διά της θλίψεως χαρά. Μόνο διά της πάλης – νίκη. Τούτο περιμένει και ο Χριστός απ’ την ύπαρξή μας!

 

(Εβρ., α΄ 10-14, β΄ 1-3).

ΤΗΝ ΚΤΙΣΗ Ή ΤΟΝ ΚΤΙΣΑΝΤΑ;

«Αυτοί (οι ουρανοί) απολούνται, σύ δέ διαμένεις...

σύ δέ ο αυτός εί, και τα έτη σου ουκ εκλείψουσι» (Εβρ. 1, 11-12).

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τα λόγια του Παύλου στην σημερινή περικοπή παρουσιάζουν την ανωτερότητα και παντοδυναμία του Δημιουργού – Θεού. Ο άνθρωπος – επιστήμονας προσπαθεί να κατακτήσει την γνώση της δημιουργίας και να ερμηνεύσει κάθε μορφή προέλευσης ζωής αυτονομημένος, μακριά από τον Θεό. Τι τραγικό να νομίζει δική του κατάκτηση την απόκτηση γνώσης, και να είναι χορηγός της γνώσης ο Θεός! Έτσι λοιπόν φτάνει στην άρνηση του Θεού και προσδιορίζει την δημιουργία και σύνθεση του κόσμου σε μια αλληλουχία τυχαίων γεγονότων...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΚΤΙΣΗ ΜΙΛΑ.

* Όλα όσα παρατηρούμε γύρω μας διακρίνονται για μία έμφυτη νομοτέλεια. Υπακούουν σε κάποιους κανόνες. Ακόμα και οι φυτικοί οργανισμοί διαθέτουν πολυπλοκότητα, χρονικό όριο ζωής, ακμή και παρακμή. Μοιάζουν να ακολουθούν πιστά το αρχέγονο πρόσταγμα του Θεού που καταγράφεται στην Γένεση: «Βλαστησάτω η γη βοτάνην χόρτου σπείρον σπέρμα κατά γένος και καθ’ομοιότητα...» (Γεν. 1, 11).

*Χιλιάδες οργανισμοί τους οποίους εμείς άθελά μας ίσως ποδοπατούμε στο διάβα μας ζουν, αναπτύσσονται, ενεργούν και παρέρχονται στηριζόμενοι στην Θεία Πρόνοια και όχι στο τυχαίο και αβέβαιο, το συμπτωματικό και συγκυριακό όπως πολλοί πιστεύουν. Και χωρίς ο άνθρωπος να έχει φροντίσει για όλα αυτά, με τον Θεό να φροντίζει για όλα αυτά, ανοίγει αναιδώς στόμα και διάνοια και ξεστομίζει με περισσό θράσος την ανυπαρξία... του Δημιουργού!

*Οι αρχαίοι πρόγονοί μας λάτρεψαν τον θαυμαστό κόσμο. Θεοποίησαν την κτίση και οδηγήθηκαν μέσα από αυτό σε μία πλάνη! Την λατρεία του κτιστού παρά του Κτίστη. Με κίνδυνο της ζωής τους οι φιλόσοφοι της εποχής σταδιακά ανέτρεψαν την πλάνη και έδωσαν στους ανθρώπους τα πρώτα σπέρματα Θεογνωσίας. Μίλησαν για την φθαρτότητα της ύλης και ο Παύλος μιλά για την θέληση του Θεού, που αλλάζει τα πάντα.

Β) ΟΤΑΝ Η ΚΤΙΣΗ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ.

* Και όταν ο άνθρωπος αυτάρεσκα πει στη ύπαρξή του ότι κατέκτησε τον κόσμο και την γνώση του, όταν ‘πειστεί’ ότι κατάφερε να δαμάσει την φύση, συμβαίνουν εκείνα τα γεγονότα που τον τρομοκρατούν και τον καθιστούν αδύναμο για κάθε αντίδραση. Τότε... «πέτρα καταφυγή τοις λαγωοίς» (ψαλμ.). Σεισμοί, τσουνάμια, τυφώνες, πυρκαγιές και κάθε είδους καταστροφή τον κάνουν να αναθεωρεί, να προβληματίζεται, να νιώθει άχρηστος χωρίς γνώση, πείρα και ικανότητες.

* Τότε ίσως αν υπάρχει καλή προαίρεση, σταθεί λογικά και σκεφτεί την ύπαρξη του Θεού. Την αγάπη και την αγωνία του Πατέρα για την σωτηρία του ανθρώπου. «σύ δέ ο αυτός ει, και τα έτη σου ουκ εκλείψουσι» (ψαλμωδός – Εβρ. 1, 11 - 12). Εσύ θα είσαι πάντοτε Κύριε ο εξουσιαστής ουρανού και γης και κάθε τι θα κοσκινίζεται από την σοφία και την παντοδυναμία Σου. Οι άγγελοι στον ουρανό υμνούν αυτήν την παντοδυναμία. «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου...» (Ησ. 6, 3) αλλά και εμείς κατά την Θ. Λειτουργία.

*Ο Χριστός έχει την δύναμη να υποτάξει αυτές τις φυσικές δυνάμεις. «οι άνεμοι και η θάλασσα» (Ματθ. 8, 27) υπάκουσαν σ’αυτόν. Ολόκληρη η Δημιουργία αισθάνεται την ανακαινιστική και εξουσιαστική παρουσία Του. Ο άνθρωπος – με τον Χριστό στο τιμόνι – δεν φοβάται τίποτα γιατί γνωρίζει την αγάπη Του γι’αυτόν. Δυστυχώς όταν το τιμόνι κρατά ο άνθρωπος τότε η τύχη αυτού του κόσμου δεν είναι καλή. Η αμαρτία και η απληστία, το συμφέρον είναι κακοί συμβουλάτορες...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Παρακολουθούμε αρκετές φορές τους εξουσιαστές και πλανητάρχες να εκπονούν σχέδια οικονομικά και πολιτικά για να αλλάξουν τον κόσμο. Τα περισσότερα οδηγούν στην καταστροφή... Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τον ιδιοκτήτη. Είμαστε ενοικιαστές για τα λίγα χρόνια που ζούμε στη γη. Ας ρωτάμε τον ιδιοκτήτη... μάθετε το θέλημα του Θεού!

(† Γρηγορίου του Παλαμά)

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μετά τον θρίαμβο της Αναστηλώσεως των Αγ. Εικόνων η εκκλησία τιμά σήμερον έναν άλλον γίγαντα του Πνεύματος και υπερασπιστή των Ορθοδόξων Δογμάτων, του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά. Και συνεχίζει ο Εορτολογικός Κύκλος (με προτροπή των Πατέρων) της Εκκλησίας να ξεχωρίζει εκείνους τους εναρέτους ασφαλώς ανθρώπους που χάραξαν πορεία ‘έργω και λόγω’ δοξάζοντας μέσα από την ζωή τους, τον Χριστόν. Και δεν το κάνει τούτο για να μάθουμε την ζωή τους, την βιογραφία τους, αλλά για να μάθουμε από την ζωή τους.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Σύνδεση: Μεγάλος συγγραφέας και εξαίρετος διανοητής, με φωτισμό από τον Θεόν. Ακριβής μύστης ησυχασμού και ορθοδόξου παραδόσεως, μοναχός πρότυπο. Μα τον σύγχρονο άνθρωπο τον ενδιαφέρει όχι κάτι από αυτά αλλά αυτά που θα βελτιώσουν την ζωή του. Εκεί τουλάχιστον (λόγω επιπέδου) τοποθετεί την αξία του Χριστιανισμού, την συμβολή του Θείου στην ζωή του. Αυτό και εγώ παρουσιάζω ανάμεσά σας, την κοινωνική διδασκαλία του Αγίου.

Παρατήρηση: Λίγα βεβαίως στοιχεία, στον λίγο χρόνο που έχουμε. Ο Άγιος δεν σπούδασε κοινωνιολογία σε κάποιο Πανεπιστήμιο. Έλαβε όμως φώτιση από τον Θεόν και κεκαθαρμένος είδε τα κοινωνικά προβλήματα του Ποιμνίου του. Τους λαϊκούς που του εμπιστεύτηκε ο Θεός. Μερικές διδασκαλίες του θα παρουσιάσουμε για να δείξουμε ότι οι άγιοι είναι ανάμεσά μας και είναι πάντοτε επίκαιροι. Πάντα ο άνθρωπος ήθελε διόρθωση και επαναφορά στο Θείο θέλημα και ας αλλάζουν εποχές και καταστάσεις.

Α) ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

* Όταν ο άνθρωπος αγωνιστεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον πλησίον και τον Θεόν αποκτά την αγάπη, μιά κοινωνική και θεολογική αρετή. Η μυστηριακή ζωή και η προσπάθεια να εργαστεί τις εντολές του ευαγγελίου καθιστούν τον πιστό ισχυρό (κατά της φιλαυτίας και των συγγενών παθών = σκληρότητας, φιλαργίας, ιδιοτέλειας, συμφερόντων). «εν κατανύξει και οδύνη γλυκερά καρδίας προσεύχη προς Κύριον. Γνωστού και αγνώστου, εχθρού και φίλου, λυπησάντων και μη».

Τούτην την κοινωνικότητα φανερώνει η Εκκλησία που είναι το Σώμα του Χριστού και εμείς τα μέλη. Μίσος απουσία αγάπης, απουσία αγάπης απουσία Θεού.

Β) ΠΕΡΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ.

* Με την αγάπη συνδέεται και η ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη συνδέεται με το έλεος του Θεού. Γι’ αυτό και εμείς πρέπει να το δείχνουμε στους αδελφούς μας. Δύο καλά κάνει η ελεημοσύνη: - Το ένα είναι προσφορά υλικών αγαθών / το άλλο μακροθυμία, ανεξικακία, συμπάθεια προς αυτούς που μας κάνουν κακό (πρβλ. – παραβολή Μελλούσης Κρίσεως / οφειλέτης μυρίων ταλάντων).

«ελεήσωμεν ίνα πολλαπλασίως ελεηθώμεν».

Γ) ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ.

* Η κοινωνική ανισότητα πάντοτε ήταν και θα είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα του Πλανήτη μας. Ο Άγ. Γρηγόριος δίνει κοινωνικό μάθημα όχι διά επαναστάσεως αλλά διά Αναστάσεως. Στοχεύει να αναστήσει μέσα από την διδασκαλία της εκκλησίας την ανθρωπιά που έχει νεκρωθεί από την αμαρτία και τα πάθη της ατιμίας. Ευαισθητοποιεί τον πλούσιο να ελεεί και να προσφέρει απ’τον πλούτο του πλουτίζοντας εν Θεώ.

* Ο άνθρωπος είναι απλός διαχειριστής. Όλα ανήκουν στον Θεό. Γι’αυτό πρέπει να ενεργεί σωστά βοηθώντας όσα παιδιά του Θεού έχουν ανάγκη. «Όπως ο Θεός σε άκουσε και έγινε εύφορος η γη και καλός ο καιρός για να ταξιδεύσουν τα εμπορεύματά σου και συ ‘πρόσελθε και κατάμαθε το Θείον θέλημα και υπάκουσον και ποίησον’».

Δ) ΕΡΓΑΣΙΑ.

* Μιλώντας για την εργασία, αφορμή λαμβάνει από την περίοδο του Τρύγου και του Θερισμού. Άφηναν την εκκλησία (πρβλ. σήμερα) και έτρεχαν στις αγροτικές δουλειές. Τους μιλούσε όταν επέστρεφαν και τους τόνιζε ότι τότε έπρεπε να ευχαριστούν περισσότερο τον Θεό και να έρχονται αντί να φεύγουν. Ο καιρός, η επιτυχία του καρπού, οι άνεμοι, η υγεία του εργάτη οφείλονται στον Θεό και πρέπει πρώτα να δοξολογούν και έπειτα να εργάζονται.

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

 

ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«Χαίρε καύχημα σεβάσμιον ιερέων ευλαβών».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

* Στο πρόσωπο της Πανάγνου Μητρός του Θεού όλοι οι ιερείς του Υψίστου αντικρίζουν το μέσον απ’ όπου προήλθε ‘ευδοκία Πατρός’ ο Ιησούς που υπηρετούν μέσα στο Άγ. Θυσιαστήριο.

* Και αισθάνονται οι ιερείς όσο και αμαρτωλοί και αν είναι ‘καύχηση εν Θεώ’ για το πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου. Πως δύναται κάποιος να αγαπάει τον Υιό και όχι την Μητέρα αλλά και το αντίστροφο... Νιώθει λοιπόν ο λειτουργός, συγχρόνως την βοήθεια του Χριστού αλλά και της Παναγίας στο δύσκολο έργο που έχει να επιτελέσει και χαίρεται και καμαρώνει και καυχιέται για την συνεργασία Θεού-ανθρώπου που στόχο έχει μοναδικό την πνευματική αναβίβαση του πλάσματος στην αρχαία δόξα ...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΙΕΡΕΥΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ.

* Ο ιερεύς μπορεί να είναι ένας άνθρωπος από εμάς αλλά την ημέρα της χειροτονίας του (προσωπική Πεντηκοστή) λαμβάνει την δική του πύρινη γλώσσα την οποία του δίδει το Άγ. Πνεύμα σαν άλλος Απόστολος. ‘Ο Θεός τον ξεχωρίζει από το ανθρώπινο κοπάδι και τον κάνει βοσκό’.

*Είναι ο ‘κιθαρίστας’ του Θεού που ψάλλει τις Άγιες Πραγματείες Του ‘εις πάντα τα έθνη’, αυτά τα άχραντα Μυστήρια. «Τον Χριστό άδουσι, ήτις συγκροτείται από ποικίλες χορδές» (Ιγν. Θεοφόρος).

* Η ιερωσύνη από μόνη της είναι ένα θαύμα, η οποία κάνει τον άνθρωπο έναν προφήτη σε ένα κόσμο διεστραμμένο και άπιστο. Μεταβάλλει τον άνθρωπο σε Άγγελο Αναστάσεως και ζωής μέσα στην κοιλάδα της αμαρτίας και του θανάτου.

* Ο ιερεύς (Ι. Χρ.) αναλαμβάνει θεραπεία ασθενών. Αυτός είναι ο πραγματικός σταυρός του. Τα τραύματα των πιστών θέλουν ιδιαίτερη προσοχή και προσευχή. Μιά λανθασμένη κίνηση, μιά αμέλεια, μιά εγχείρηση βάναυση βάζει σε κίνδυνο τον ασθενή. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν απομακρυνθεί από την εκκλησία εξ’ αιτίας τέτοιων χειρισμών και προσβολών. Πόση προσοχή αλήθεια χρειάζεται!

Σύνδεση: Και όλη αυτή την δύναμη ο ιερέας την αντλεί από τον Χριστό. Από τον Λόγο που είπε στον Πέτρο: «Εάν με αγαπάς, ποίμενε τα πρόβατά μου»! Ίσως κανείς πεί ότι αυτά τα λέω εκπροσωπώντας και υπερασπίζοντας τον χώρο ή κάνοντας μιά αυτοεξομολόγηση γιατί έγινα ιερέας. Όχι και στα δύο. Δίνω την αξία την πραγματική και δεν γίνεσαι ιερέας αλλά σε κάνει ο Θεός! «οίς δέδοται»…

Β) Ο ΙΕΡΕΥΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

* Και επειδή όλα τα πρόσωπα και οι καταστάσεις αυτού του κόσμου πέφτουν στην κρησάρα των ανθρώπων και κοσκινίζονται, έτσι και ο θεσμός του Ιερατείου κρίνεται πολλές φορές, ιδίως σε περιπτώσεις που σκάνδαλα εκκλησιαστικά έρχονται στο φως της δημοσιότητος.

* Το λάθος σ’ αυτή την κρίση είναι το εξής: α) ιερείς αμαρτωλοί δεν πρέπει να ταυτίζονται με την εκκλησία και το λυτρωτικό της έργο. β) η εκκλησία αποτελείται και από λαϊκούς και έτσι υπάρχει μια συνολική ευθύνη στα διάφορα ζητήματα, την οποία άδικα αποδίδουμε μόνο στους ιερείς.

* Ο ιερεύς όντως έχει μεγάλη ευθύνη... πιο να εξετάσω πρώτο και πιο δεύτερο... Γιά την λειτουργία που τελεί καθημερινά; Το κήρυγμα; Την εξομολόγηση και τις συμβουλές στα πνευματικά του παιδιά; Τις επιλογές του στις εκκλησιαστικές απόψεις; Την προσωπική του ζωή; Τις πτώσεις του;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το μεγαλείο του ιερέως: «Θεάσασθαι αυτοψεί το πρόσωπο της Αγ. Αναφοράς» (ακολουθία αγ. Ευχελαίου). Γι’ αυτό χαίρει και καυχιέται για την Θεοτόκο. Απολαμβάνει την θέα του Τέκνου της, εισπράττοντας ανέκφραστη ευφρόσυνη. Αυτήν έχει ως στόχο να μεταδώσει σε όσους ευλαβικά τον προσεγγίζουν.

 

ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.

«Η περιστερά, η τον ελεήμονα αποκυήσασα, Χαίρε αειπάρθενε».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στον κανόνα που ψάλλουμε ο Ιωσήφ ο υμνογράφος παρομοιάζει την Παναγία μας με το περιστέρι του Νώε. Σύμφωνα με το 8ο κεφ. Της Γενέσεως μετά από σαράντα ημέρες άνοιξε την θυρίδα ο Νώε και έβγαλε έξω το κοράκι, το οποίο δεν επέστρεψε. Έπειτα έστειλε την περιστερά και αυτή επέστρεψε αφού υπήρχε παντού νερό. Μετά επτά ημέρες την ξαναέστειλε και επέστρεψε έχοντας ένα κλαδί ελιάς, σημάδι ότι σταμάτησε το ύδωρ πάνω στη γη. Έτσι όπως το περιστέρι έφερε το μήνυμα ότι ο πόλεμος της βροχής σταμάτησε, έτσι και η Θεοτόκος κρατώντας στα σπλάχνα της τον Χριστό, σύμβολο καταλλαγής Θεού – ανθρώπου, σαν άλλη περιστερά έδωσε την καινούρια ειρήνη που διέλυσε κάθε έχθρα.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.

* Ο Χριστός στο πρόσωπό Του ένωσε Θεία και ανθρώπινη φύση. Στον Χριστό αγκαλιάστηκαν και ειρήνευσαν μεταξύ τους η Θεότητα και η ανθρωπότητα. Εκεί που υπήρχε πρωτύτερα το μεσότειχον της έχθρας τώρα υπάρχει η ειρήνη του Χριστού. Η Εύα συμμάχησε με τον διάβολο και έφερε την έχθρα. Η Νέα Εύα, η Θεοτόκος, συμμαχεί με τον Τριαδικό Θεό και προσφέρει την ειρήνη. Μεγάλο αγαθό η ειρήνη, η Αγία Γραφή ονομάζει «άρχων ειρήνης» τον Χριστό, όπως και οι Πατέρες.

*Η ειρήνη του Χριστού είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο Χριστός. «Αυτός εστίν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα εν» (Εφ. 2, 14) και έδωσε την ειρήνη αυτή στον κόσμο μετά την Ανάσταση μαζί με τα άλλα δώρα του Αγ. Πνεύματος. Όπου βασιλεύει ο Χριστός εκεί απουσιάζει η ταραχή και η ακαταστασία. Και ο στόχος μας είναι να την αποκτήσουμε μέσα από τα μυστήρια της εκκλησίας.

Β) Η ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

* Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης κάνει μια ανάλυση στο θέμα της ειρήνης: Έχουμε 3 μορφές ειρήνης, α) με τον εαυτό μας, όταν διώχνουμε τα πάθη και τους λογισμούς από την ψυχή μας και δεν ταραζόμαστε από αυτά β) με τον πλησίον, όταν προσέχουμε να μην προξενούμε σκάνδαλο στον διπλανό μας και φροντίζουμε πάντοτε να ειρηνεύει και γ) με τον Θεό, όταν φιλούμε τις εντολές Του και τα προστάγματά Του.

* Αν έχουμε αυτή την ειρήνη θα το καταλάβουμε στο πως αντιμετωπίζουμε αυτούς που μας έχουν κάνει κακό. Να τι λέει ο Προφήτης και ψαλμωδός: «μετά των μισούντων την ειρήνη, ήμην ειρηνικός, όταν ελάλουν αυτοίς επολέμουν με δωρεάν» (ψαλμ. 119, 7). Κριτήριο η συμπεριφορά μας απέναντι στην κακία. Ο Κύριος συγχωρούσε του Σταυρωτές Του.

* Ένας ειρηνικός άνθρωπος σκορπάει και στους διπλανούς του την ειρήνη. «Απόκτησε την ειρήνη μέσα σου και χιλιάδες άνθρωποι θα βρούν ανάπαυση κοντά σου» έλεγε ο Αββάς Ισαάκ. Στις ταραγμένες μέρες μας είναι μεγάλο πράγμα να είναι κανείς ειρηνικός. Οι άνθρωποι συνεχώς νευριασμένοι. Πέφτουν να κοιμηθούν και δεν τους πιάνει ο ύπνος. Ένας βαθύς ήσυχος ύπνος είναι σημάδι ότι η συνείδησή μας δε μας καταμαρτυρεί σε τίποτα. Η ψυχική ηρεμία, η ειρήνευση των ψυχικών μας δυνάμεων είναι κάτι το οποίο δεν εξαγοράζεται, δεν πωλείται πουθενά, κατορθώνεται όμως με ένα συνεχή πνευματικό αγώνα και την Χάρη του Θεού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στις ημέρες μας περισσότερο από κάθε άλλη εποχή έχει αναπτυχθεί η ειρηνόφιλος φιλολογία. Έχοντας η ανθρωπότητα ζήσει την φρίκη παγκοσμίων πολέμων, με όλες τις τραγικές συνέπειες, γίνονται προσπάθειες να επιβληθεί –το αγαθό αυτό- στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Συνέδρια για την ειρήνη, οργανισμοί για την ειρήνη, συμφωνίες και πρωτόκολλα για την ειρήνη, πολιτιστικά και αθλητικά γεγονότα για την ειρήνη, τα παιδιά την ζωγραφίζουν, τα μεγαλύτερα την αποτυπώνουν στους τοίχους, στην μουσική, στα ρούχα, παντού...

Θα φωνάξω και εγώ σαν τον Ιερεμία (6, 14)... «Ειρήνη, ειρήνη και που εστίν η ειρήνη;». Όλοι μιλούν γι’αυτήν και όλοι την αγνοούν. Η Θεοτόκος γέννησε τον αρχηγό της ειρήνης ο οποίος κήρυξε πρώτα την προσωπική ειρήνη που έρχεται με την απουσία της αμαρτίας και της κακίας αλλά και την παρουσία της ανόθευτης αγάπης.

ΕΜΨΥΧΗ ΤΡΑΠΕΖΑ.

«Χαίρε έμψυχε τράπεζα, άρτον ζωής χωρήσασα» (κανών).

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Έμψυχη τράπεζα ονομάζει, (ο υμνωδός στον κανόνα) την Υπεραγία Θεοτόκο αφού αξιώθηκε να χωρέσει (βαστάξει) μέσα της τον άρτο της ζωής. Άρτος της ζωής, ο ίδιος ο Χριστός και το επιβεβαίωσε και με τα ίδια τα λόγια Του: «Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής. Ο ερχόμενος προς με ου μή πεινάσει, και ο πιστεύων εις εμέ ου μή διψήση πώποτε» (Ιω. 6, 35). Σε άλλο σημείο θα πεί: «Εγώ είμαι ο άρτος που κατέβηκα από τον ουρανό. Όποιος θα φάει από αυτόν θα ζήσει εις τον αιώνα» (Ιω. 6, 51). Πως όμως ο Χριστός ζωοποιεί τον κόσμο;

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ.

* «Άρτος, τα λόγια τα σωτήρια», λέγει, ο Ι. Χρυσόστομος (PG 59, 259). Ψωμί που τρέφει, οι Ευαγγελικές αλήθειες. Σαν ζύμη ο Κύριος με την διδασκαλία του, ζύμωσε όλον τον κόσμο. Χώρισε όχι μόνο ιστορικά τον χρόνο σε π.Χ. και μ.Χ. αλλά και τον τρόπο σκέψης και προσέγγισης για κάθε ζήτημα του κόσμου που κατοικούμε.

*Το ευαγγέλιό Του, δεν είναι λογοτεχνικό και ρητορικό κατασκεύασμα, δεν είναι δελτίον θρησκευτικών ειδήσεων, ούτε προσπαθεί να εξουσιάσει δυναστικά τον άνθρωπο αλλά βοηθά τον κάτοικο αυτής της γης να ζήσει όχι μόνο με την ύλη, όχι εξουσιαζόμενος από αγχωτικές καταστάσεις, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού.

* Ο Απόστολος Παύλος, στην προς Εβρ. επιστολή του, σχολιάζει: «Ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργής και κόβει πιο πολύ από κάθε μάχαιρα δίστομη, φθάνει στα κατάβαθα της ψυχής, αναμοχλεύει τα νοήματά του». Ο Κύριος ήρθε για να παρηγορήσει, να ενισχύσει, να χαλυβδώσει την υπομονή μας σε κάθε αντιξοότητα. Να μας μάθει την σιωπή και την σύνεση κάθε στιγμή που την χρειαζόμαστε.

Β) ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ.

* Περισσότερο από όλα η μετάληψη του Σώματος και του Αίματος είναι αυτή που προορίζει τον άνθρωπο όχι μόνο να τον χορτάσει αλλά και να τον μεταβάλλει σε «Θείας φύσεως κοινωνό» (Β΄ Πετρ. 1, 4). Ο ιερός Καβάσιλας παρατηρεί πως παίρνονταςτην Θ. Μετάληψη αυτή δεν μεταβάλλεται σε συστατικά του σώματος (αίμα, σίδηρο...) αλλά μεταβάλλει τον ίδιο τον άνθρωπο. Το σώμα και το αίμα Του είναι ισχυρότερα από τις δυνάμεις του σώματος του ανθρώπου. Αλλάζουν ριζικά σώμα και ψυχή.

* Μ’ αυτό γινόμαστε συγγενείς του Χριστού. Ο Κύριος ακουμπούσε τους ανθρώπους και χάριζε ζωή (χήρας Ναϊν υιός).Ο Κύριος κατοικεί σε μας και μας ζωοποιεί και μας αφθαρτίζεικαι γίνεται η απάντηση, το αντίδοτο σε κάθε ψυχική και σωματική μας ανάγκη. Πόσο λίγο λοιπόν γνωρίζουμε την ζωοποιούσα ιδιότητα του Κυρίου...

* Αντιδρούμε με διαφορετικούς τρόπους στα λόγια του Χριστού, στην μετάληψη του Δεσποτικού Σώματος. Πότε ειρωνεία, πότε συκοφαντία, πότε αμάθεια και διαστρέβλωση. Άλλοι επικροτούν και αποδέχονται την διδασκαλία Του. Όπως ακριβώς και στα λόγια κια στις πράξεις του Χριστού όταν ήταν στην γη. «Σαμαρείτη», «Άρχοντα των δαιμόνων», «ουδέποτε ελάλησεν άνθρωπος ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιω. 7, 46). Ο λόγος του Κυρίου δίχαζε και το ίδιο γίνεται και σήμερα. Το ίδιο γίνεται και με το Δεσποτικό Σώμα. Ευλάβεια, συνήθεια, έθιμο, απαξίωση... Ότι πιο πολύτιμο έχουμε στο κόσμο είναι η Θ. Ευχαριστία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όλες αυτές τις ευεργεσίες του Χριστού αλλά και το πλήρωμα των χαρισμάτων βάστασε στην κοιλία της η Παναγία. Είναι σαν να μας έστρωσε το ουράνιο τραπέζι και πάνω να βρίσκεται ο Τροφέας πάσης της κτίσεως. Πεινασμένοι και φτωχοί ας βρεθούμε σ’αυτό και ας πούμε με τον υμνωδό – ψαλμωδό: «Γεύσασθαι και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος», Αλληλούια.

 

Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί. Τα κηρυγματικά σχεδιαγράμματα τα οποία «αναρτώνται» στην ιστοσελίδα της Εκκλησίας μας είναι καρπός μιας ταπεινής προσπάθειας, η οποία ξεκίνησε εδώ και αρκετά χρόνια και συνεχίζεται με την χάρη του Θεού μέχρι και σήμερα. Σκοπός της συγγραφής τους, υπήρξε αφενός η συναίσθηση της υψηλής αποστολής του ιεροκήρυκα και αφετέρου η ανάγκη να υπάρχει στην διάνοια μου ένα πλάνο το οποίο θα διασφάλιζε τον λόγο εντός θεματικού και χρονικού πλαισίου.

Είναι αλήθεια πως αρκετές φορές «παραβίασα» την σχεδίαση κατά την εκτέλεση του υψηλού αυτού καθήκοντος. Πάντοτε όμως υπήρχε το κείμενο το οποίο «έλεγχε» την παρέκκλιση μου η αν θέλετε αναδείκνυε την διαφοροποίηση μου. Επιπλέον η αρχειοθέτηση των εν λόγω σχεδιαγραμμάτων με προφύλαγε από την θεματική επανάληψη. Σκέφτηκα λοιπόν, καθώς αυτά αποτελούν συμπίλημα κηρυγματολογίων που μελέτησα, να μην τα οικειοποιηθώ (δεν μου ανήκουν άλλωστε) αλλά να τα μοιραστώ με κάθε ιεροκήρυκα που επιθυμεί να ωφελήσει τον λαό του Θεού.

Σε αυτό τον ηλεκτρονικό χώρο θα μπορεί πλέον ο κάθε ενδιαφερόμενος να αντλήσει σκέψεις η και ιδέες προσεγγίζοντας το επερχόμενο θέμα της λατρευτικής συνάξεως. Δεν παραδίδω ένα «κλειδωμένο λόγο» αλλά «κλειδιά» που ξεκλειδώνουν και πλατύνουν την διάνοια μας. Κάθε επιπλέον προσθήκη προέρχεται από το Αγ. Πνεύμα το οποίο και διακρίνει την προαίρεση επιβραβεύοντας την προσπάθεια. Ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη για τα λάθη και τις αβλεψίες για τα οποία είμαι και αποκλειστικά υπεύθυνος. Είμαι επίσης έτοιμος να διορθώσω κάθε σφάλμα που θα μου υποδειχτεί σε αυτά.

Με αγάπη Χριστού και ευχές για καρποφόρο διακονία

† Ὁ Κυκλάδων Σάββας

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Η ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

«Αλληλούια».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Επαναλαμβανόμενες φράσεις ακούσαμε σήμερα στα εγκώμια του υμνωδού προς την Θεοτόκο. «Χαίρε νύμφη Ανύμφευτε» και το «Αλληλούια». Οι φιλόλογοι τα ονομάζουν εφύμνια. Ο λαός τα ξέρει σαν δοξολογικές φράσεις γεμάτες λυρισμό, συναίσθημα, ευγνωμοσύνη προς το εγκωμιαζόμενο πρόσωπο. Ένα πανέμορφο οικοδόμημα είναι ο Ακάθιστος ύμνος. Ότι πιο εκλεκτό δίδει στην καρδιά του υμνωδού το Πανάγιο Πνεύμα, ώστε ‘επάξια’ να υμνηθεί η ‘Κυρία των Αγγέλων’. Ξεχωρίζουμε σήμερα το «Αλληλούια» και προσπαθούμε να το προσεγγίσουμε και να δούμε την χρησιμότητά του, την σημασία του στην εξέλιξη της χριστιανικής αρχαιότητος...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ.

* Εβραϊκή λέξη το «Αλληλούια» η οποία περίπου έχει την εξής σημασία. Δοξάσατε τον Θεό με ψαλμωδία, αποδώστε ευχαριστία δοξολογική στον Θεό, ξεσπάστε με ουράνιο χαρά και ευγνωμοσύνη προς τον Κύριο. Ένα επιφώνημα λοιπόν το οποίο χρησιμοποιήθηκε μέσα στον χρόνο ώστε να φανερώσει πόσο μας αγαπάει ο Πατέρας και πως αυτό το λαμβάνει η ψυχή μας...

*Την λέξη αυτή βάζει ο υμνωδός στο στόμα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ όταν ευαγγελίστηκε η Παρθένος«Ασπόρου γαρ συλλήψεως την κύησιν πως λέγεις κράζων», «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ». Αυτή και στους Μάγους «φθάσαντες τον άφθαστον εχάρησαν Αυτόν βοώντες», «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ». Αυτό στους ανθρώπους που θέλουν να σωθούν «οι θέλοντες θερίζειν σωτηρίαν», «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ». Στο στόμα του Ιωσήφ, «Μαθών δε Σου την σύλληψιν εκ Πνεύματος Αγίου έφη», «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ». Στο Συμεών τον Πρεσβύτην «Διόπερ εξεπλάγην σου την άρρητον σοφίαν κράζων», «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ». Μόνον ένας δεν ψάλλει, ο Ηρώδης «αφέντες τον Ηρώδη, ως ληρώδη μη ειδότα ψάλλειν», «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ».

* Η λέξη αυτή ψάλλεται στη Θεία Λειτουργία τρείς φορές πριν από την ανάγνωση του Ευαγγελίου. Έρχεται ο Κύριος, φτάνει η ελπίδα και η σωτηρία, φτάνει το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου το οποίο αλλάζει τον άνθρωπο, τον λυτρώνει, του δίνει νόημα στην επίγεια ζωή και τον ετοιμάζει για την αιωνιότητα. Πρώτα τον δοξολογούμε και έπειτα ακούμε τον σωτήριον νόμον Του. Έτσι έκαναν και οι άγιοι και οι προφήτες. «Προωρώμην τον Κύριό μου διαπαντός» (Ψαλμ. 15, 8) και γι’Αυτόν ζούσαν και δοξολογούσαν και έλεγαν με ευχαριστία το «Αλληλούια».

Β) ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.

* Η σχέση μας με τον Θεό, με την Θεοτόκο, τους Αγίους, τον Χριστό μας, βρίσκεται εδρασμένη πάνω σε έναν ηθικό αλλοιθωρισμό. Το ένα μάτι μας κοιτά το συμφέρον και το άλλο τον Θεό. Σε αγαπάμε, κάνε μας αυτό – το άλλο. Δεν έγινε, γιατί Θεέ μου με τιμωρείς, τι σου έχω κάνει. Ανόητοι, μικροί και μηδαμινοίαπέναντι στον Δημιουργό μας.

* Στην εκκλησία ερχόμαστε για να ζητήσουμε και όχι να δοξολογήσουμε... Βεβαίως και θα καταθέσουμε τα αιτήματά μας! Δοξολόγησε, ευχαρίστησε χωρίς να γκρινιάζεις και να παραπονιέσαι. Δεν σου χρωστούσε τίποτα ο Θεός και αν και αμαρτωλός και αχάριστος απολαμβάνεις τόσα πολλά και σπουδαία. Ο σημερινός άνθρωπος σαν τον Ηρώδη ψάχνει να σκοτώσει τον Θεό, να γίνει Θεοκτόνος, να διαλύσει την πίστη και τους θεσμούς γι’αυτό και το «Αλληλούια» το φωνάζει σ’αυτούς που βοηθούν...

* Το φωνάζει σ’αυτούς που γκρεμίζουν ιδεολογίες και αξίες, διαλύουν οικογένειες και θεσμούς, πατρίδες, που δημιουργούν ψεύτικα και αναλώσιμα από τον χρόνο είδωλα. Ουρές για να θαυμάσουν ηθοποιούς και ‘σπουδαία’ πρόσωπα. «Αλληλούια» σε πρόσκαιρους σωτήρες που προσφέρουν ένα πιάτο φαϊ εξαγοράζοντας την προσωπικότητά σου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Θεός, ο Ιησούς, η Θεοτόκος, οι Άγιοι, η Εκκλησία γκρεμίζει τα ψεύτικα είδωλα. Το Πανάγιο Πνεύμα ελαύνει δοξολογικά στην καρδιά του πιστού και μαζί με τον ιερέα αναφωνεί σήμερα «Αλληλούια». Στην ψυχή κατασταλάζουν και μένουν τα γνήσια. Τα ψεύτικα και κάλπικα καταστρέφονται, αποβάλλονται καθώς εγγίζει η παρουσία του Θεού στην ύπαρξή μας. Εκείνος οδηγήσει (το Πνεύμα) «εις πάσαν την αλήθειαν».

Κυριακοδρόμιον ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

(Εβρ., ια΄ 24-26, 32-40).

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

«Πάντες μαρτυρηθέντες διά της πίστεως».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μέσα από την εόρτια ατμόσφαιρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας αναδεικνύεται το ορθόδοξο φρόνημα. Η πίστη μας, όπως «οι Προφήτες είδαν, οι Απόστολοι εδίδαξαν, όπως η χάρη έλαμψε και η αλήθεια αποδείχθηκε, όπως το ψεύδος εξωστρακίσθηκε, όπως ο Χριστός νίκησε. Το ίδιο φρονούμε, το ίδιο λαλούμε, το ίδιο κηρύσσουμε, Χριστό τον αληθινό Θεό μας. Αυτή η πίστη των Ορθοδόξων, αυτή η πίστη των Πατέρων, αυτή η πίστη την Οικουμένη εστήριξεν». Και τα λόγια αυτά εκ του συνοδικού της Ζ΄ Οικ. Συνόδου (843 μ.Χ.) εκφράζουν μία συνέχεια και μία αλήθεια στην πίστη εκείνη η οποία φτάνει μέχρι το σήμερα. Πίστη δεν είναι ένα σύστημα δογματικών αληθειών αλλά η ίδια μας η ζωή ενωμένη με την ζωοποιό χάρη του Τριαδικού Θεού. Είναι βίωμα...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Ένας σύγχρονος Θεολόγος σε μία μελέτη του αναφέρει, ότι για να είναι κάποιος πιστός Χριστιανός πρέπει να παραδέχεται και να ζει τρεις μεγάλες αλήθειες: την ΕΚΚΛΗΣΙΑ, την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, την ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Α) ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

* Πρέπει να ανήκει στην εκκλησία και να γνωρίζει τα αληθινά της γνωρίσματα. Ο Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Παναγίας Τριάδος θέλοντας να σώσει τον άνθρωπο σαρκώθηκε και έγινε όμοιος με εμάς. Φανέρωσε τα μυστήρια της οικονομίας του Θεού και η χάρη Του μεταδόθηκε από τους μαθητάς και αποστόλους στους ανθρώπους. Από τους επισκόπους και ιερείς σ’όλον τον κόσμο μέσα στην ιστορική πορεία της εκκλησίας.

*Μια εκκλησία για να είναι γνήσια οφείλει να έχει αυτή την αποστολική διαδοχή, να συνδέονται οι ποιμένες με αυτή και να διαφαίνεται η παρουσία του Χριστού ως Κεφαλή της Εκκλησίας. Άρα ο κακός παπάς – επίσκοπος – επίτροπος – εκκλησίασμα δεν στοιχειοθετεί λογικό επιχείρημα ώστε να απαξιώνεις την σπουδαιότητα της εκκλησίας.

Β) ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

* Το δεύτερο γνώρισμα είναι η ορθοδοξία. Σωστή ορθόδοξη διδασκαλία. Δεν αρκεί μια εκκλησία να έχει αποστολική διαδοχή. Πρέπει και αυτά τα οποία παρέχει και τροφοδοτεί το ποίμνιό της να είναι ορθά, σύμφωνα πάντα με τα δόγματα και την διδασκαλία των Πατέρων. Αυτό ισχύει για όλα τα δόγματα της πίστεως, τα οποία και περικλείουν την ‘άνωθεν’ πνευματική ‘συνταγή’ σωτηρίας για τον άνθρωπο.

* Αρκετές ‘ομολογίες’ χριστιανικές επικαλούνται ορθότητα δογμάτων. Παντού υπάρχει σύγχυση. Ελάχιστοι χριστιανοί έχουν αποσαφηνίσει μέσα τους και αποκρυσταλλώσει τα ορθόδοξα δόγματα. Ελάχιστοι κληρικοί μελετούν ή τουλάχιστον προσπαθούν να έχουν γνώση με το αντικείμενο το οποίο κηρύττουν, εκπροσωπούν και τους έχει ανατεθεί από τον Θεό.

Γ) ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

* Σε μία επιστολή του ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος γράφει (2, 19) πως και τα δαιμόνια πιστεύουν και φρίττουν αλλά μένουν μέχρι εκεί γιατί είναι μία πίστη που δεν ωφελεί (ανενέργητη). Πιστεύουν αλλά δεν βιώνουν και εδώ καλείται ο πιστός να διαφοροποιηθεί. Ένας ορθόδοξος αποδεικνύει την πίστη του με την συμμετοχή του στα Άγια Μυστήρια.

* Όλη η ορθόδοξη διδασκαλία και οικονομία εκφράζεται μέσα από την Θεία Λειτουργία. Εδώ απαγγέλουμε το σύμβολο της πίστεως, εδώ παρουσιάζεται η Τριαδικότητα του Θεού, εδώ βλέπουμε την αγάπη και τις ενέργειες του Θεού, και μέσα από αυτή την ένωση φανερώνεται ο σύνδεσμος των χριστιανών, η αγία ενότητα όσο κοινωνούν σώμα και Αίμα Χριστού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είμαστε λοιπόν σύμφωνα με τα παραπάνω Ορθόδοξοι;

Ναι ξέρω Βαφτιστήκαμε, γεννηθήκαμε από ορθόδοξους γονείς σε ορθόδοξη χώρα και τα σχετικά... Στην πραγματικότητα πληρούμε τις προϋποθέσεις που θέσαμε εξ’αρχής στον λόγο μας;

Ο Άγιος Κυπριανός λέει πως για να έχει κάποιος τον Θεό Πατέρα, πρέπει να έχει την εκκλησία Μητέρα του! Να γνωρίζει την διδασκαλία της και να αποδέχεται το ΣΥΝΟΛΟ των δογματικών αληθειών! Όποιος αρνείται μία εντολή «γέγονεν πάντων ένοχος» (Ιακ. 2, 10). Τέλος να μετέχει με πνευματική ζέσηστην κοινωνία των μυστηρίων, στηνΘεία Ευχαριστία. Διαφορετικά η πίστη μας δεν βεβαιώνεται εμπειρικά!

Πριν λοιπόν κορδωθείς σε επόμενη συζήτηση διαφημίζοντας το ορθόδοξο φρόνημα σου, σκέψου πρακτικά αυτές τις τρείς προϋποθέσεις για να μην αποδειχθείς στο τέλος συγγενής στενός με τους Γραμματείς και Φαρισαίους!

(Κυριακή της Ορθοδοξίας).

ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στην έναρξή της η Αγ. Τεσσαρακοστή μας μιλά για την δύναμη που θα μας δώσει ενέργεια να αγωνιστούμε. Μας μιλά για την αξία της ανοθεύτου και θεοπαραδότου Πίστεως. Της Ορθοδόξου Πίστεως που σαν κύριο συστατικό των Ορθοδόξων δογμάτων επιχειρείται και στο παρόν και στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον να συμβεί... μία αλλοίωση και παραχάραξη. Κυριακή της Ορθοδοξίας! Και την ημέρα αυτή εορτάζουμε κάθε θρίαμβο (όχι μόνο της προσκυνήσεως των Αγ. Εικόνων) της αλήθειας επί του ψεύδους, του φωτός επί του σκότους, του Ιησού έναντι του Σατανά, των Ορθοδόξων έναντι των αιρετικών.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Σύνδεση: Το σκάφος της εκκλησίας στην πορεία του συνάντησε και συναντά τρικυμίες και κινδυνεύει να καταποντιστεί. Όμως επειδή σ’ αυτό το τιμόνι του πλοίου οδηγός είναι ο Χριστός, ο ιδρυτής της, όποια και αν υπάρχει δυσκολία την ξεπερνά και το πλοίο με ασφάλεια συνεχίζει το ταξίδι του. Ας ακούσουμε αυτή την διαπίστωση με τα αυτούσια λόγια του Ι. Χρυσοστόμου: «Εκκλησίας ουδέν ίσον. Τοιούτον έχει μέγεθος. Πολεμουμένη νικά, επιβουλευομένη περιγίνεται (ανασταίνεται), υβριζομένη λαμπροτέρα καθίσταται. Δέχεται τραύματα και ου καταπίπτει υπό των ελκών. Κλυδωνίζεται, αλλ’ ου καταποντίζεται. Χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ούχ υπομένει. Παλαίει, αλλ’ ούχ ηττάται. Πυκτεύει, αλλ’ ου νικάται.»

Η εορτή λοιπόν αυτή καθιερώθηκε:

Α) ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

* Το θαύμα της Ορθοδοξίας (της ορθής λατρείας) δεν έγινε μόνο του. Άνθρωποι κληρικοί και λαϊκοί έδωσαν το αίμα τους κυριολεκτικά για να περισώσουν την αλήθεια, για να αποβάλουν κάθε τι σαπρό στο χώρο της Ορθοδόξου Πίστεως.

*Υψηλές πνευματικές προσωπικότητες, άνθρωποι που τίμησαν την ιεροσύνη και αρχιεροσύνη, το σχήμα το μοναχικό και το ταπεινό ράσο έγραψαν, κήρυξαν, δίδαξαν τις αλήθειες του Χριστού στα μέρη όπου έζησαν και δραστηριοποιήθηκαν. Τα συγγράμματά τους ανεκτίμητα έως και σήμερα.

* Ανάλυση στα σημεία:

α) Θεοφάνης και Θεόδωρος οι γραπτοί

β) εγκλεισμός Πατριάρχη με ένα νεκρό σε μνήμα

γ) Ιωάννης Δαμασκηνός – Τριχερούσα.

Β) ΕΠΑΝΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ.

* Γιά να εκτιμήσουμε την αξία της Ορθοδοξίας θα πρέπει να γνωρίσουμε το αντίθετο που είναι η αίρεσις: αίρεσις λοιπόν είναι η αλλοίωση της αλήθειας, του πνεύματος και της παραδόσεως της Ορθοδοξίας. Ιδιαιτέρως σήμερα η αλήθεια της Ορθοδοξίας βάλλεται, βλασφημείται, περιγελάται, από το πρώτο τυχόντα ‘επιστήμονα’ και ‘κουλτουριάρη’.

* Παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλο που ‘οι ηγέτες’ και οι πολιτικοί και οι εκκλησιαστικοί αντί ‘πινακίου φακής’ παραδίδουν τα δόγματά μας στον Οικουμενισμό και στην Παγκοσμιοποίηση ο πιστός λαός είναι αυτός που διατηρεί ακόμα το αισθητήριο του καλού και του κακού. Του αληθινού και του κάλπικου και δεν πρέπει να παύει να ενημερώνεται και να μελετά!

* Η διδασκαλία της εκκλησίας παραμένει κυρίαρχη μέσα στους αιώνες. Γιατί και αν όλα φθείρονται και παρέρχονται και αν η λησμοσύνη καλύπτει τα πάντα με πέπλο και αν ο χρόνος τα φθείρει η Παράδοση της Εκκλησίας και η συνταγή σωτηρίας (πρβλ. Ρωμανίδη) διατηρείται όχι ανθρώπινα αλλά αγγελικά. Έχει ρίζα τον Ουρανό και άφιξη την καρδιά του ανθρώπου. Έχει ιδρυτή το αίμα του Σωτήρος Χριστού.

* Έτσι κάθε Α΄ Κυριακή της Νηστείας με ψαλμούς και ύμνους τιμούμε το μεγάλο δώρο της Αλήθειας, του Φωτός, της Ορθής Δόξας, της Ορθοδοξίας και στο Συνοδικό Τόμο (απόφαση Πατέρων) εκφωνούμε τα «ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ» και το «ΑΝΑΘΕΜΑ». Τι σημαίνουν αυτά και γιατί το κάνουμε! Ας προτάξουμε ένα γλωσσάριο:

- ανάθεμα: καταδικάζω την πλάνη και αναθέτω την κρίση ενός ανθρώπου στο Θεό

- αφορίζω: απ’-ορίζω = βγάζω εκτός εκκλησίας τον καινοτομούντα.

- αιωνία η μνήμη: μακαρίζω και ευχαριστώ ευγνωμόνως τους υπερμάχους της αληθείας και όλα αυτά γιατί συντάσσομαι με τον σύλλογο των Πατέρων και Ομολογητών.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αγαπούμε τους γονείς μας γιατί σ’ αυτούς οφείλουμε την ύπαρξή μας. Τους πνευματικούς μας Πατέρες γιατί μας αναγέννησαν. Αγαπούμε την Ορθοδοξία γιατί μας χάρισε το ΑΛΗΘΙΝΟ ΦΩΣ, να πιστεύουμε στο ΑΙΩΝΙΟ, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ. Μας χάρισε στόχους και πορεία πάνω στην γη. Αξίες και ιδανικά αντάξια του δημιουργήματος που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ας την διαφυλλάξουμε ως ‘κόρη οφθαλμού’. Η αγάπη είναι πρώτη και βασική ιδιότητα του ΘΕΟΥ

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

Ἀρχιερατικό Συλλείτουργο προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, κ. Μακαρίου καί συλλειτουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τορόντο, κ. Μακαρίου, ἐτελέσθη τήν Κυριακή (5η Λουκᾶ) τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου, ἡμέρα κατά την ὁποίαν, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τήν Ἀνακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Τιμίας Ζώνης. Κατά τήν διάρκεια τῆς ὁμιλίας του πρός τό παριστάμενο ἐκκλησίασμα ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος, ἀνεφέρθη ἐκτενῶς εἰς τήν σημερινή Εὐαγγελική περικοπή.Πρό τῆς ἀπολύσεως τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ Μακαριώτατος κατά τήν ἐκτενῆ ὁμιλία του, εὐχαρίστησε ἐκ βάθους καρδίας τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τορόντο, κ. Μακάριο, καθώς ἔφθασε ἀπό τήν μακρινή Ἀμερική, σημμετεῖχε στήν σύγκλιση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στίς ( 31 Ὀκτωβρίου ), ἐτέλεσε εἰς τήν Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἐπιμνημόσυνο δέηση ,ἐπί τῇ συμπληρῶσει εἰκοσαετίας ἀπό τήν εἰς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου, κ. Αὐξεντίου, πλαισιούμενος ὑπό τοῦ ἐφημερίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεροντίου, ἀλλά καί γιά τήν παρουσία του σήμερα, εἰς τήν ἐνορία τῆς Τιμίας Ζώνης.


Joomla SEF URLs by Artio