(Ματθ. β΄ 13-23)

ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΡΕΦΟΣ ΘΕΤΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

      Κατά την παρελθούσα εορτή ζήσαμε τα υπερκόσμια γεγονότα που αφορούν την γέννηση του Σωτήρος, πανηγυρίσαμε την «μητρόπολη των εορτών» (Ι. Χρυσ.). Μία εορτή, η οποία είναι η αφετηρία της εφαρμογής ενός σχεδίου, εκπονηθέντος υπό του Τριαδικού Θεού, για την σωτηρία του ανθρώπου. Δίνει ο Θεός την δυνατότητα να ξεφύγουμε από τον κακό μας εαυτό, από τα μίση, τα πάθη, τις αμαρτίες και να ενωθούμε μαζί Του. Και είναι εφικτό αυτό, καθότι ο Άκτιστος Θεός μετέχει του κτιστού και θνητού ανθρώπου (πλην της αμαρτίας), άρα και εμείς έχουμε πρόσβαση (ανάλογα με τις δυνατότητές μας) στην πρόσκληση του Αθανάτου και αιωνίου Θεού, στην γεμάτη αγάπη Βασιλεία Του. Σήμερα, ο ευαγγελιστής παρουσιάζει την οργή του Ηρώδη, (εξελίσσεται σε σφαγή των αθώων νηπίων), την φυγή της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο και την επιστροφή («δι’ άλλης οδού») των Μάγων στην χώρα. Εξαρχής το Θείο Βρέφος θέτει προβληματισμούς... Ας σταθούμε λίγο σ’ αυτούς.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΗΡΩΔΗ – Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

* Ο Ηρώδης, όπως και οι Ιουδαίοι περίμεναν την έλευση ενός Μεσσία σύμφωνα με τις Γραφές. Τον περίμεναν ως κοσμικό βασιλέα με κύρος, δύναμη, πλούτο, έτοιμο να καταργήσει την κοσμική εξουσία και να αναλάβει την διακυβέρνηση του τόπου. Έτσι όταν οι Μάγοι απέφυγαν να δώσουν πληροφορίες για τον τεχθέντα βασιλέα (κατά θεία διαταγή), έβαψε με αθώο αίμα την επαρχία του δίνοντας τους πρώτους μάρτυρες του Κυρίου. Με αυτή την θηριωδία ήλπιζε να εξουδετερώσει κάθε απειλή που θα εγειρόταν κατά του θρόνου του.          

*Όμως ο Χριστός δεν έχει σχέση με ίντριγκες, θρόνους, βία και μεγαλεία. Είναι η βασιλεία του Χριστού μία εσωτερική – πνευματική κατάσταση, είναι άρχοντας της ψυχής μας που βασιλεύει στην καρδιά του κάθε ανθρώπου με μυστικό τρόπο, εφόσον ό ίδιος ο άνθρωπος Τον αποδεχθεί! «Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λουκ. 17, 21), «Η Βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Iω. 18, 36) Είναι μια βασιλεία που φέρνει στην ψυχή τους καρπούς του Αγ. Πνεύματος, φέρνει τον Θησαυρό των αγαθών!

*Είναι μία κατάσταση, η οποία απαιτεί κόπο και αγώνα πνευματικό αλλά και θέληση, ώστε να στεφθεί ο Χριστός βασιλιάς της καρδιά μας. Αν και αποκτάται εδώ, έχει προέκταση και ολοκλήρωση στην αιωνιότητα. Αυτό δεν μπόρεσαν οι ατελείς μαθηταί Του να το καταλάβουν και ζητούσαν να καθίσουν δεξιά και αριστερά Του κατά την παλιγγενεσία. Όμως ο θρόνος Του ήταν ο σταυρός και πορφύρα το αίμα που κυλούσε άφθονο από το Σώμα Του, διάδημα δε το ακάνθινο στέφανο. Όλα αυτά και για μας είναι ακατανόητα, καθώς μέσα μας βασιλεύει η κοσμική δόξα και φυσικά η αμαρτία.

Β) ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ‘ΗΡΩΔΕΣ’          

* Καθημερινά διακρίνουμε μια προσπάθεια υποτιμήσεως της πίστεώς μας. Ενέργειες που αποσκοπούν να αποδείξουν την πίστη σε Αυτόν αναχρονιστική και ανεπίκαιρη. Ποιός! Ο Χριστός το «αιώνιο καινούριο»...! Επιστήμονες ερευνούν, μελετούν ή μάλλον κατασκευάζουν αρκετές φορές θεωρίες, με σκοπό να κλονίσουν την τρεμουλιαστή φλόγα στην ψυχή κάθε πιστού.  

* Ο τρόπος ζωής, η κατανάλωση, η τεχνολογική ανάπτυξη, τα δεσμά της ύλης, δημιουργούν τέτοιες ψευδαισθήσεις στον άνθρωπο, ώστε να πιστεύει, ότι μόνος του σαν άλλος Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα και να κυριαρχήσει σε δυνάμεις, όπως η φύση και οι καταστροφές! Όλα συγκλίνουν στην άποψη, ότι ο Θεός είναι δημιούργημα φαντασίας, «προίκα» του άρρωστου μυαλού μας, φόβητρο ανύπαρκτο, «κατασκεύασμα κληρικών» των διαφόρων θρησκειών.

* Ένας γνωστός μου φοιτητής που σπουδάζει στο Λονδίνο μου έλεγε, ότι διάβασε πρόσφατα πάνω στα λεωφορεία μία διαφημιστική καμπάνια με το εξής σλόγκαν: «ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ, ΟΠΟΤΕ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΗΝ ΖΩΗ». Πόσο έχει νεκρωθεί το πνεύμα σε κάποιους ανθρώπους αλήθεια!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Χριστός δεν είναι μία αφηρημένη έννοια ή ένα πράγμα μιας χρήσεως! Χριστούγεννα – και του Χρόνου! Καλή Ανάσταση – και του Χρόνου! Είναι ένα πρόσωπο με το οποίο προσπαθούμε να δημιουργήσουμε σχέση εμπιστοσύνης. Ο Χριστός έκανε το πρώτο βήμα και σαρκώθηκε! Φόρεσε την ανθρώπινη φύση για να μην τρομάξουμε, να μην θαμπωθούμε και απελπιστούμε... Κάνε και εσύ ένα και γιόρτασε γιορτές κάθε μέρα και κάθε στιγμή! Αυτός είναι ο Χριστός μας, αυτός είναι το ταπεινό βρέφος που κλαυθμηρίζει στην αγκαλιά της Μητέρας Του. Αυτό το μικρό και παντοδύναμο· που ήρθε ν’ αλλάξει τα πάντα στην αφιλόξενη γη μας!

(Ματθ. α΄ 1-25)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ

«του δε Ιησού Χριστού η γέννησις ούτως ην...»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ένα παράδοξο ευαγγελικό ανάγνωσμα ακούσαμε σήμερα, ένα πλήθος ονομάτων, ένα γενεαλογικό δέντρο από τον Αβραάμ μέχρι τον Ιωσήφ τον Μνήστορα της Θεοτόκου. Η καταγραφή αυτή έγινε για να τονιστεί με σαφήνεια, ότι ο Κύριός μας δεν ήρθε ως «από μηχανής Θεός» αλλά σαν πραγματικός άνθρωπος, έχοντας εκτός από την θεϊκή και την ανθρώπινη καταγωγή. Παράλληλα διαφαίνεται η προετοιμασία του Τριαδικού Θεού για να έρθει ο Λόγος Του, γεγονός που πιστοποιήθηκε στο πέρασμα των αιώνων με την συνεχώς ανανεούμενη αποστολή αγίων ανδρών και προφητών. Η αλληλοδιαδοχή των προσώπων έφερε στο φώς της ζωής το Φώς του Θεού, ώστε να γίνει αυτό που ωραιότητα και περιεχτικά εξαγγέλλει σήμερα στην περικοπή ο άγγελος: «ΑΥΤΟΣ ΓΑΡ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΑΥΤΟΥ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΑΥΤΩΝ».

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ 

Α) Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

* Τα ονόματα που ακούστηκαν σήμερα περιλαμβάνουν δικαίους ανθρώπους (ενάρετους) αλλά και αμαρτωλούς γεμάτους με ανθρώπινες αδυναμίες. Έτσι οι άνθρωποι προχώρησαν μέσα στην ιστορία, αυτές τις ενέργειες έκαναν αλλά και ο Θεός είχε το δικό Του σχέδιο. Στο τέλος εμφανίστηκε η Παναγία «εξ ης εγεννήθη ο Χριστός» και έγινε ο Χριστός άνθρωπος, Θεάνθρωπος.

*Δεν ντρέπεται ο Κύριος μπροστά στη διαπίστωση ότι στο γενεαλογικό του δέντρο υπήρξαν και αμαρτωλοί. Εξάλλου το σχέδιο του Θεού θα επέτρεπε μεγάλες ταπεινώσεις για να σώσει τον άνθρωπο. Τον περίμενε ατίμωση, συκοφαντία, πόνος, μαρτύριο, βλασφημίες, επονείδιστος θάνατος αλλά και πανέκλαμπρη Ανάσταση.

*Δεν σαρκώθηκε κατά φαντασία όπως υποστήριξαν οι Δοκήτες (δοκείν = φαίνεσθαι) αλλά συγκεκριμένα πρόσωπα διαδέχθηκαν το ένα το άλλο ως κομμάτια μιας ιστορικής συνέχειας. Ο Χριστός δεν καταργεί με την σάρκωσή Του την ιστορικότητα, καθώς εκτός από μέγιστο πνευματικό γεγονός είναι ομολογημένο και ιστορικά. Οι ευαγγελιστές θα μνημονεύσουν με ακρίβεια και σαφήνεια τα πολιτικά και διοικητικά πρόσωπα, τα οποία υπήρξαν κατά την γέννηση του Ιησού στα μέρη της Ιουδαίας αλλά και της κυριάρχου Ρώμης.

(πρβλ. και ο Πιλάτος στο Σύμβολο!).

Β) Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ          

* Όπως συμβαίνει με την ιστορία έτσι θα έλεγε κανείς συμβαίνει και με τον άνθρωπο, στον προσωπικό του χώρο, στην ύπαρξή του. Ο μακρύς δρόμος των Προπατόρων του ταιριάζει απόλυτα. Ανάλογα και αυτός (ο άνθρωπος) θα περάσει πολλά, θα πέσει, θα σηκωθεί, μέχρι να «επιτρέψει» στο Θεό να μπει στην ύπαρξη του, στην θέληση του και Εκείνος πάνσοφα να «οικονομήσει» την σωτηρία του. Αν ανατρέξει κανείς στα γεγονότα της ζωής του θα διαπιστώσει ίσως πως αυτά υπηρέτησαν η αντιτάχθηκαν σε κάποια πτυχή του σχεδίου του Θεού.    

* Εφόσον ο άνθρωπος δεν αντιδρά στο θείο θέλημα, εφόσον η ψυχή του ποθεί την σωτηρία, θα οδηγηθεί στο τέλος στην συνάντηση με τον Θεό. Θα φτάσει αναλογικά στην Παναγία μας (εκεί έχει κατάληξη το δέντρο) και θα γεννηθεί πνευματικά στην ύπαρξή του ο Χριστός! Χωρίς να έχει σημασία η προϊστορία μας, το παρελθόν και το μέλλον θα πρέπει ακράδαντα να πιστεύουμε, ότι εάν το επιθυμούμε, έχουμε την δυνατότητα να γίνουμε (τι τιμή) κομμάτι στο σχέδιο του Θεού.

* Αυτός είναι ο σκοπός που γίνονται όσα γίνονται πάνω στην γη, το έργο της Θείας Πρόνοιας είναι τόσο σύνθετο αλλά γεμάτο με θεϊκή αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό ζητάει κατά βάθος η ψυχή μας: να ενωθεί με τον Θεό, με τον Πλάστη, με τον Δημιουργό της. Να ενωθεί εδώ με έργα πίστεως, με την ενέργεια των θείων μυστηρίων, να ζήσουμε «εν Χριστώ» εδώ και στην αιωνιότητα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα φετινά Χριστούγεννα για άλλη μια φορά σκιάζονται από την οικονομική κρίση και τα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουμε όλοι λίγο πολύ «βαραίνουν» την ύπαρξη μας. Ο Χριστός ήρθε και χώρισε την ιστορία σε π.Χ. και μ.Χ.. Το μ.Χ. το γέμισε ελπίδα. Δεν περιμένει ο χριστιανός να είναι ευνοϊκά όλα γύρω του για να νιώσει χαρά και ασφάλεια. Φυσικά και αν υπάρχουν οι συνθήκες αυτές είναι ευπρόσδεκτες και ελκυστικές. Ο πιστός και χαριτωμένος άνθρωπος του Θεού «περνάει καλά» με το Σώμα και το Αίμα Του! «Περνάει καλά» με τον Χριστό, τον Οποίο βλέπουμε ήδη (με τους ψυχικούς μας οφθαλμούς) σαν βρέφος στην γαστέρα της Παναγίας Μητέρας Του να καταφθάνει στην φτωχική και ασήμαντη Βηθλεέμ. Ας αφουγκραστούμε λίγο την ουράνιο δοξολογία… «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη»· και ας παρακαλέσουμε με πίστη και εμπιστοσύνη τον Θεό της αγάπης να κάνει τις καρδίες μας ναούς δοξολογίας της θείας μεγαλοσύνης Του.

(Λουκ. ιδ΄, 16-24)

ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

«Δείπνον μέγα»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Πολύ δύσκολα πλέον τα ανθρώπινα αισθητήρια μπορούν να ξεχωρίσουν το ωφέλιμο από το βλαβερό. Το τι κρύβεται κάτω από τα πολύχρωμα και ελκυστικά περιτυλίγματα που μας προτείνει η καθημερινότητά μας. Κούφοι, επιπόλαιοι και κοντόφθαλμοι χάνουμε μέσα από τις επιλογές μας τα ουσιώδη, ενώ δίνουμε μάχες και ιδρωκοπούμε για τα ανούσια. Πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στις εορτές του 12ημέρου η εκκλησία μας προσπαθεί να μας υπενθυμίσει με αγάπη την ιεράρχηση των αναγκών, τις προτεραιότητες που πρέπει να βάλουμε στην ζωή μας. Ο Θεός σε καλεί σήμερα και σε κάθε λειτουργική σύναξη να καθίσεις στο στολισμένο και γιορτινό Του τραπέζι. Να γίνεις συνδαιτυμόνας Του σε ένα δείπνο που θύτης και θύμα είναι Αυτός, ο εκ Παρθένου Σαρκωθείς Θεάνθρωπος Ιησούς...

Σύνδεση: Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε ερμηνευτικά τις προϋποθέσεις μετοχής στα Άχραντα Μυστήρια, όπως αυτές εξαγγέλλει το στόμα του λειτουργού ιερέως: «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε».

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ 

Α) ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ

*Τι θα πεί φόβος Θεού; Να κατανοήσουμε τι είμαστε εμείς και τι είναι Εκείνος! Όσο ψηλά και αν ανεβήκαμε, ότι μόρφωση και αν αποκτήσαμε, είμαστε σκόνη και άχυρα μπροστά Του. ΑΒΡΑΑΜ: «εγώ ειμί γη και σποδός» (Γεν. 18, 27) ΗΣΑΪΑΣ: «Άνθρωπος ων και ακάθαρτα χείλη έχων» (Ησ. 6, 5) και ΙΩΒ: «Τίς καθαρός έσται από ρύπου; Άλλ’ ουδείς, εάν και μία ημέρα ο βίος αυτού επί γης» (Ιώβ 14, 4).

*Ας θυμηθούμε με τι φόβο η αιμορροούσα άγγιξε το Χριστό, το ιμάτιό Του, ή αν θέλετε τον Πέτρο όταν είδε τον Χριστό να θαυματουργεί: «Έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί, Κύριε» (Λουκ. 5, 8). Αυτή η συναίσθηση της αμαρτωλότητος είναι το πρέπον ένδυμα της ύπαρξης μας κάθε φορά που προσερχόμαστε στην θεία Μετάληψη και έτσι κοινωνούν όσοι έχουν αντιληφθεί (κατά δύναμη) τον θησαυρό που κρύβει το άγιο δισκοπότηρο στην θεία Λειτουργία. Εκείνος που δεν τον χωρεί ο Ουρανός γίνεται χωριτικός στην καρδιά ενός αμαρτωλού. «Ο Βασιλεύς της δόξης» στο δικό μας φτωχικό... πόσο μεγαλύτερη τιμή μπορεί να δεχτεί η καρδιά ενός ανθρώπου.

Β) ΜΕ ΠΙΣΤΗ        

* Όχι μια πίστη γενική και συγκεχυμένη κάτι αδιόρατο δηλαδή. Υπάρχει μία δύναμη ανώτερη… ένα ον ισχυρό…. όπως χάριν συζητήσεως με αφέλεια και ημιμάθεια ξεστομίζουμε πίνοντας ένα θεσπέσιο καφέ σε μία ηλιόλουστη καφετέρια. Πίστη ότι υπάρχει μέσα στο άγιο δισκοπότηρο ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ. Το σώμα εκείνο που κήδεψε ο ΙΩΣΗΦ ο Αριμαθαίας δορυφορούμενο πλήθους στρατιάς αγγέλων ουρανίων!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

* Μα πως θα με ρωτήσεις... Πως θα γίνει ουρανός το ψωμάκι και το κρασάκι! Μην με ρωτάς καθότι δεν μπορώ ούτε απλούστερα πράγματα να σου απαντήσω... Πως το αίμα γίνεται γάλα στην μητέρα, στο μαστό! Πως το κάρβουνο γίνεται διαμάντι λαμπερό στα σπλάγχνα της γης. Ο Θεός «ο ποιών θαυμάσια μόνος», Αυτός κάνει το θαύμα. Πίστευε λοιπόν ότι «θεούσαι» κάθε φορά που με προετοιμασία δέχεσαι μέσα σου τον Ιησού. Μια μυστική επαφή σου χαρίζει μια μυστική θέωση.

Γ) ΑΓΑΠΗ          

* Και αν ίσως ευλογηθήκαμε από τον Θεό να καταφέρουμε τα δύο πρώτα. Το τρίτο είναι αυτό στο οποίο θα είμαστε πάντοτε χρεώστες. Η ύψιστη αρετή, η οποία ονοματοδοτεί τον Ίδιο τον Θεό... «Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ» (Ιωάν.), μας βρίσκει πάντοτε ελαττωμένους και απομακρυσμένους από αυτή. Όμως ο Θεός που θα βάλουμε μέσα μας φώναξε από την καθέδρα Του (τον Σταυρό): «Πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23, 34).

* Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας γιατί είμαστε φτωχοί και μεροκαματιάρηδες αλλά μπορούμε να τον συγχωρήσουμε τους αν είναι εχθρός μας. Πόσο μου λείπει, πόσο μας λείπει από τις καρδιές μας αυτή η τόσο μεγάλη αρετή. Αυτή αξίζει σαν χιλιάδες προσευχές, σαν χρόνια νηστείας, σαν κουβάδες δάκρυα, είναι ότι πιο ευγενικό μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στο συνάνθρωπό του... την θεομίμητη αγάπη.

Αυτές οι τρείς προϋποθέσεις θα κάνουν την ψυχή μας να νιώσει διαφορετικά καθώς θα έχει μεταλάβει στην ύπαρξή της τα Άχραντα Μυστήρια. Αυτές θα νοηματοδοτήσουν την «κοινωνία» μας με τον Χριστό. Διαφορετικά θα μείνουμε στο έθιμο των αγ. ημερών, στην ευλαβική μας συνήθεια, στην υπόδειξη των γονιών μας ή της γιαγιάς μας, «για το καλό», όπως λέει ο κόσμος, που θεωρεί τα Χριστούγεννα… χειμερινές διακοπές! 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είδαμε λοιπόν τις προϋποθέσεις για την σπουδαιότερη στιγμή της ζωής μας. Αν κάπου σου έλεγαν πως υπάρχει ένα φάρμακο που σε κάνει αθάνατο ή τουλάχιστον σε θεραπεύει δεν θα έτρεχες να το βρείς; Και όμως αυτό υπάρχει σε κάθε Λειτουργία, σε κάθε Κυριακή και εορτή και βγαίνει στην Ωραία Πύλη και σε καλεί. Μην διστάσεις! Φιλάνθρωπος ο Δεσπότης, βασιλικός και σιτευτός ο μόσχος, τούτο το Σώμα και το Αίμα το Δεσποτικό δίνει χαρά, λυτρώνει, ξεδιψά, αναγεννά το διαβάτη αυτής της γης! Μην αρνηθείς την πρόσκληση του Δεσπότου. Φέτος κάνε Χριστούγεννα με Χριστό!

(Λουκ. ιγ΄, 10-17)

ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

    

Ανάμεσα στα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή βρίσκεται και αυτό που αφορά την κοινή προσευχή των πιστών. Ο ευαγγελιστής Λουκάς θέτει στο πρόσωπο της συγκύπτουσας (18 έτη ασθένειας) τον προβληματισμό σχετικά με την παρουσία μας στην εκκλησιαστική σύναξη. Αρκετοί Πατέρες θεωρούν ότι η περίπτωση αυτή είναι ένα γερό ράπισμα σε κάθε φτηνή δικαιολογία που προβάλλουμε κάθε φορά που επιχειρούμε να υποτιμήσουμε την κοινή προσευχή στον ναό.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ 

Α) ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

*Ο άνθρωπος θα πρέπει να προσεύχεται καθημερινά. Οφείλει να δοξολογεί τον Θεό για τα δώρα που στέλνει στην ψυχή του και στην γη που κατοικεί. Δεν θα πρέπει να τον θυμάται μόνο στις δυσκολίες και στα προβλήματά του. Η προσευχή είναι η προσωπική επικοινωνία με τον Πατέρα, με τον Πλάστη μας. Ο Κύριος μας έδωσε αυτό το παράδειγμα, αφού και ο Ίδιος κατέφευγε συχνά «εις έρημον τόπον» (Μάρκ. 1:35).                

*Η προσευχή καλλιεργείται μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς διδάσκουν την επικοινωνία με τον Θεό με το παράδειγμά τους και αυτό περνάει από τους γονείς στα παιδιά. «Είναι μεγάλο όπλο η προσευχή, μεγάλη ασφάλεια, μεγάλος θησαυρός, μεγάλο λιμάνι, ιερός και απαραβίαστος τόπος» (Ι. Χρυσ.). Ο άνθρωπος αγιάζεται και μ’ αυτή αγιάζει όλα τα έργα που παράγει. Τι ευλογημένο ο άνθρωπος να εργάζεται χειρωνακτικά και η ψυχή του παράλληλα να γίνεται μυστικό εργαστήριο της Χάριτος του Θεού! Ακόμα και το έργο που παράγει είναι κάτι διαφορετικό... είναι απλά ευλογημένο.                      

*Στην ατομική μας προσευχή, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, θα καταθέσουμε τις ψυχικές μας ανησυχίες, τους αναστεναγμούς, ακόμη και τα δάκρυά μας. «Εβόησα εν τη θλίψει μου προς τον Κύριον, και εισήκουσέ μου» (Ιωνάς 2, 2). Εκεί μυστικά η καρδιά παίρνει δύναμη, αναγεννάτε ψυχικά, ξεκουράζεται, «παραμυθείται» από το Άγιο Πνεύμα.

Β) ΚΟΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ        

* Μας δίδαξε όμως ο Κύριος και την κοινή προσευχή. Δεν παρέλειψε κατά την επίγεια ζωή Του να βρίσκεται τα Σάββατα στην συναγωγή (όπως και στην περίπτωσή μας) και να συμμετέχει στην κοινή προσευχητική σύναξη. Αυτό έκανε και η συγκύπτουσα, χωρίς να υπολογίζει τα πικρόχολα σχόλια (σχετικά με την ασθένειά της) του κόσμου, χωρίς να δίνει σημασία σε όλα όσα λέγονταν για την εξωτερική της εικόνα. Εκείνη κατέφευγε στο ναό και αντλούσε δύναμη και κουράγιο. Εδώ συναντήθηκε με τον Χριστό, ο Οποίος γνώριζε τα «κρύφια της καρδιάς της» και Εκείνος την βράβευσε για την πίστη και την ευλάβειά της.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

* Στην εκκλησία η προσευχή μας αποκτά μία ιδιαίτερη δύναμη. Ενώνεται η φωνή του Λειτουργού με την δική μας και αναπέμπεται στον Θεό «υπέρ του κόσμου» αλλά και για κάθε ψυχή που δοκιμάζεται και υποφέρει. Γινόμαστε όλοι μια μεγάλη οικογένεια και «άγγελοι μετά ανθρώπων συνεορτάζουσι» (ευχή Μεγ. Αγιασμού Θεοφανείων), με κοινό Πατέρα τον Δημιουργό μας. Μπροστά στον Θεό είμαστε όλοι ίσοι, όλοι έχουμε την ίδια αξία και ας μας χωρίζει ο «κόσμος» σε πλούσιους και φτωχούς, άσημους και σπουδαίους... Ας μην λησμονήσουμε και τον Απόστολο Πέτρο, ο οποίος λυτρώθηκε από τα δεσμά της φυλακής με την προσευχή η οποία «εκτενώς γενομένης υπό της Εκκλησίας προς τον Θεόν υπέρ αυτού» (Πράξ. 12, 5) καρποφόρησε θαυμαστώς!      

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ονομάζει την προσευχή ως «επαινετό έργο, με το οποίο ο πιστός και τον Θεό πλησιάζει και δαίμονας φυγαδεύει». Να μην αμελούμε αδελφοί μου τόσο την ατομική όσο και την κοινή προσευχή. Ο Κύριος μας μίλησε και δίδαξε με το παράδειγμα και τους δύο τύπους προσευχής. Με πόθο και αγάπη Θεού να εκκλησιαζόμαστε στο ναό και να παρακολουθούμε τις λειτουργικές συνάξεις στις οποίες προεξάρχει ο Ίδιος ο Κύριος παρέχοντας ως πολύτιμα Δώρα το Σώμα Του και το Αίμα Του στους πιστούς...

(Λουκ. ιη΄, 18-27)

Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΥΝΑΤΟΣ ΘΕΟΣ

«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Επιχειρώντας σαν Χριστιανοί να κάνουμε κάποια βήματα στην πνευματική μας ζωή, ως πιστά μέλη της εκκλησίας, καταπιανόμαστε ουσιαστικά με ένα πνευματικό αγώνα: να πλησιάσουμε όσο το δυνατόν την διδασκαλία του Χριστού και να την εφαρμόσουμε έμπρακτα στην καθημερινότητα μας. Αυτό που θα παρατηρήσουμε σύντομα είναι το γεγονός ότι το όλο εγχείρημα παρουσιάζει «εγγενείς αδυναμίες» που δεν επιτρέπουν να κάνουμε πράξη όσα επιθυμεί το πνεύμα μας. Οι ψυχικές και σωματικές δυνάμεις μας σπρώχνουν σε αντίθετες επιλογές με αποτέλεσμα να τρυγούμε τον πόνο και την θλίψη, αφού μέσα μας υπερισχύει το κακό έναντι του αγαθού και ωραίου...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

*Η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπου βρίσκεται στην θέληση. Πόσες και πόσες φορές παίρνουμε αποφάσεις να αφήσουμε κάποια κακιά μας συνήθεια ή να κόψουμε ένα ολέθριο ελάττωμά μας και παραβαίνουμε τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει. Η θέληση είναι όργανο δράσης και ενέργειας του ανθρώπου το οποίο μετά την πτώση του προσβλήθηκε από την αμαρτία. Ο μεταπτωτικός άνθρωπος φωνάζει: «Θέλω αλλά δεν μπορώ!».              

*Πόσο αδύναμος είναι μπροστά στην άγρια φύση (ομοιάζει με ένα καχεκτικό παιδί που προσπαθεί να νικήσει με τα χέρια του ένα λιοντάρι) και στα σαρκοβόρα ζώα, πόσο αδύναμος μπροστά στις καταστροφές, στις κοσμογονικές αλλαγές του σύμπαντος, στα καιρικά φαινόμενα, στις γεωλογικές αναταράξεις του γήινου φλοιού. Τις περισσότερες φορές στέκεται τρομοκρατημένος θεατής, ανήμπορος να παρέμβει, να προστατεύσει ακόμα και τον εαυτό του.

*Αδύναμος να νικήσει τον θάνατο! Αδύναμος να επιβιώσει στις θανατηφόρες επιδημίες, πείνες και δυστυχίες. Ελάχιστος, δεν μπορεί να υψώσει την φωνή του και το ανάστημά του στα πονηρά σχέδια «παγκόσμιων ανθρώπων» οι οποίοι με πονηριά και σατανικές μεθόδους αποφασίζουν πως θα ζήσει, τι θα κάνει, πως θα τραφεί, πως θα μεγαλώσει. Ο «μεταπτωτικός» άνθρωπος αγνοεί επίσης τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του, το περιβάλλον που ζεί. Γεννιέται σαν μικρό πλάσμα, άφωνο και άλαλο, κλαυθμυρίζων νήπιον (νήπιον = νη έπος, δεν έχει λόγο) και όσο αν προοδεύσει στην ζωή του ελάχιστα γνωρίζει και μαθαίνει, ώστε να επιβεβαιώνεται το αρχαίο απόφθεγμα: «εν οίδα ότι ουδέν οίδα»!

Β) Ο ΔΥΝΑΤΟΣ ΘΕΟΣ        

* «ΘΕΟΣ ΙΣΧΥΡΟΣ, ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ, ΑΡΧΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ», «ΑΓΙΟΣ ΙΣΧΥΡΟΣ», ψέλνουμε και διαβάζουμε κατά περίσταση στον χώρο της θείας λατρείας. Ο Απ. Παύλος θα μας πεί: Νομίζετε ότι αυτά τα κάνω με δικές μου δυνάμεις; «ουκ εγώ δε, αλλ’ η χάρις του Θεού η συν εμοί» (Α΄ Κορ. 15, 10). Η παντοδυναμία του Θεού έρχεται και ενισχύει τον άνθρωπο, τις ασθενικές του δυνάμεις, ώστε τα φαινομενικά ακατόρθωτα να γίνονται κατορθωτά με την συμβολή του Θεού.          

* Για να χρησιμοποιήσεις τον Θεόν συμπαραστάτη σου δεν φτάνει να τον πιστεύεις. Και τα δαιμόνια πιστεύουν και φρίττουν μπροστά στον Ιησού. Πρέπει να Τον γνωρίζεις, να έχεις μαζί Του προσωπική σχέση. Όπως ακριβώς κάνεις με τους φίλους σου. Θέλεις ο φίλος σου να είναι καλός, να σε αγαπάει και να σε στηρίζει. Να είναι δίκαιος, να σε κρίνει σωστά και να σου λέει τα πράγματα όπως έχουν. Να είναι γεμάτος κατανόηση, να σε ακούει και να σε βοηθάει χωρίς να σε απορρίπτει, να μπορεί να δίνει εύστοχες συμβουλές και λύσεις στα αδιέξοδά σου. Να είναι δυνατός για να μπορεί να επιβληθεί στις καταστάσεις και να βγαίνεις νικητής ... Ε! Ο Θεός έχει όλες αυτές τις «προδιαγραφές» για να γίνει ο τέλειος φίλος σου!                              

* Η γνώση και η σχέση αυτή με τον Θεό έρχεται μόνο σε όσους επέλεξαν στην ζωή τους το «χριστιανικό δρομολόγιο» που οδηγεί στην προσέλευση των Άγιων Μυστηρίων της εκκλησίας μας. Είναι αυτοί που με αίσθηση αμαρτωλότητος και διάθεση να ομολογήσουν την τσακισμένη θέλησή τους, την ρυπαρότητα της καρδιάς τους, επιθυμούν να αλλάξει η αρρωστημένη και αναιμική διάθεση της υπάρξεώς τους… Αναφωνούν έκπληκτοι με τον Απ. Παύλο: «πάντα ισχύω εν τω εδυναμούντί με Χριστώ» (Φιλιπ. 4,13). Πολλά είναι τα παραδείγματα των αγίων ανδρών που ανέστρεψαν την ψυχολογία της αδυναμίας, την φθορά της αμαρτίας, σε δύναμη και ενέργεια αγιοπνευματική, προσφέροντας μάλιστα και άγιο έργο στην εκκλησία του Χριστού (π.χ. Απ. Πέτρος).                          

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Νίτσε κάποτε έγραφε σ’ ένα βιβλίο του: «ο Θεός είναι νεκρός». Αγόρασε κάποιος αυτό το βιβλίο με σκοπό να μελετήσει τις ιδέες του σύγχρονου κοινωνιολόγου-φιλοσόφου. Γέμισε με ενθουσιασμό! Πήρε μια κόκκινη μπογιά και εκστασιασμένος έγραψε το παραπάνω κεντρικό σύνθημα του βιβλίου σε ένα τοίχο, να το διαβάζουν οι διερχόμενοι: «Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ», ΝΙΤΣΕ. Πράγματι ένας περαστικός, ευφυέστατος χριστιανός, το πρόσεξε και άριστα αποκατέστησε την αλήθεια: «Ο ΝΙΤΣΕ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ», ΘΕΟΣ… Πολέμησαν με λύσσα τον παντοδύναμο Θεό όχι μόνο άνθρωποι αλλά κυρίως οι δαίμονες, γιατί ήξεραν ότι ο Θεός είχε ένα στόχο: να κάνει τον άνθρωπο παντοδύναμο, αθάνατο και άτρωτο από την αμαρτία! Ένα «κεκελευσμένο θεό» όπως έγραφε σ’ ένα σύγγραμμά του ο Μέγας Βασίλειος...

(Λουκ. ιβ΄, 16-21)

ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το ευαγγέλιο διαθέτει μια τρομερή διαχρονικότητα. Αγγίζει και προβληματίζει τον άνθρωπο και προβάλλει πανανθρώπινες αξίες πέρα του χρόνου με αναφορά στην αιωνιότητα. Ίσως πολλοί να θεωρήσουν ότι οι εποχές άλλαξαν και οι καταστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί... τούτη όμως η παραβολή όσο υπάρχει ζωή θα βροντοφωνάζει την πάλη μεταξύ πλούτου και ανθρωπιάς... «ψυχή έχεις πολλά αγαθά...».

                                                                                                                                                               

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ.

* Η εκκλησία εύχεται στον άνθρωπο «τα αγαθά του Αβραάμ και του Ισαάκ». Ο τρόπος και η φιλοσοφία όμως με την οποία τα υποδέχεται είναι λάθος. Θεωρεί ότι κάθε τι που έχει το απέκτησε μόνος του. Ζεί αυτόνομα χωρίς την αίσθηση της παρουσίας του Θεού (βροχή – Θ. πρόνοια – εφορία καρπών).                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

*Απολαμβάνει κτηνωδώς τα αγαθά που έχει. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει την παθητική και αμαρτωλή απόλαυση των αγαθών. Εξ’ άλλου τα αγαθά χρειάζεται να τα απολαμβάνουμε, όχι όμως να τα θεοποιούμε και να κυβερνούμαστε από αυτά.                                                                                                                                                                                              

*Ζεί χωρίς ιδανικά και είναι φτωχός σε αξίες. Φτωχός σε Θεό! Ανίκανος για μεγάλες προσπάθειες και ανατροπές. Αυτό που όμορφα λέει ο Δαυίδ: «Έφαγε ο Ιακώβ και ενεπλήσθη και απελάκτισεν (κλώτσησε) ο ηγαπημένος... και εγκατέλειπεν τον Θεόν».                                                        

* Δεν ευχαρίστησε ποτέ τον Θεό γιατί ότι είχε το θεωρούσε αποτέλεσμα των ικανοτήτων και της εξυπνάδας του. Και εμείς το ίδιο παθαίνουμε γιατί όταν πηγαίνουμε να αγοράσουμε νομίζουμε ότι το παίρνουμε με τα λεφτά μας. Αλλά είναι η ευδοκία του Θεού σε μας...   

* Μέγ. Βασίλειος: «Αν ήσουν χοίρος τι άλλο θα έλεγες καλύτερο στην ψυχή σου;».

 

Β) ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΔΕΣ;              

* Αυτό μας λες; Όχι! Να υπάρχει η δοξολογία, η ευχαριστία και η σωστή χαρά από την πληρότητα των αγαθών. Καθήσαμε στο τραπέζι, σηκωθήκαμε, η καρδιά μας στον Ουράνιο Σιτοδότη που μας ελεεί και απολαμβάνουμε τον κόπο μας.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

* Να επαναλαμβάνουμε μαζί με τον Παροιμιαστή (ηδ΄ 22΄) «Κύριε πλούτο και πενία μή μοι δώς, σύναξόν μοι τα δέοντα και τα αυτάρκη» (πρβλ. αυτάρκεια). Εξ’ άλλου οι καταστάσεις των άκρων κρύβουν κινδύνους και παγίδες για όλους.                                                                                                                                                                                

* Να ελεούμε τους διπλανούς μας. Ανοιχτοί στον Θεό και τους συνανθρώπους μας. Ο χριστιανός είναι αρμονικά συνδεδεμένος με δύο πνευματικές καταστάσεις... φιλόθεος και φιλάνθρωπος. Πρέπει πάντοτε να δουλεύει και να είναι έτοιμος να προσφέρει τα μύρα της αγάπης του.                                                    

* Γι’ αυτό ποτέ δεν κατακρίνει αν δεί κάποιον που έχει πλουτίσει... υπάρχουν φτωχοί με κακία και μίσος για τους ευτυχισμένους. Ο χριστιανός χαίρεται με την αλλότρια ευτυχία και προσπαθεί με ευγενική (κατά Θεόν) άμιλλα να γίνει μιμητής. Σε ότι βλέπει δίνει δόξα στον Θεό και όχι κατάρα στην μοίρα και στην τύχη του. 

* Και τέλος ο πλούσιος και ορθόδοξος χριστιανός είναι πλούσιος στην ψυχή και τα συναισθήματα. Έχει γεμάτη την καρδιά του με τον Θησαυρό των αρετών και ελκύει τον Χριστό να τον κάνει πιο πολύ ευνοημένο και πλούσιο γιατί κάνει καλή χρήση και όχι κατάχρηση. Γίνεται ο πλούσιος χριστιανός αφορμή για να δοξολογείται ο Τριαδικός Θεός.

 

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το θέμα είναι ότι εμείς οι κληρικοί δεν τα τηρούμε και γι’αυτό δεν μπορούμε να πείσουμε και σας (το παράδειγμα με τους δύο χιτώνες). Όσα πράττουμε αμαυρώνουν την διδασκαλία του ευαγγελίου.

Το παράδειγμα ενός μοναχού που έτρωγε με το ένα χέρι ψηλά προσευχόμενος. Υπάρχει η καλή και η κακή χρήση για κάθε πράγμα (καταναλωτισμός = 7 kg σκουπίδια κατά άτομο). Πλούσιος και ο Αβραάμ και έγινε η αγκαλιά των δικαίων...        

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

«και ετοιμάζου γενέσθαι, του Ιησού οικητήριον»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η θαυμαστή γέννηση της Θεοτόκου έκανε να σκιρτήσουν από χαρά τα γεροντικά πρόσωπα του Ιωακείμ και της Άννας. Συγχρόνως όμως τους υπενθύμισε το τάμα που είχαν κάνει· να την αφιερώσουν μετά τρία έτη στον ναό του Θεού. Αυτό το γεγονός μας συγκεντρώνει σήμερα να το πανηγυρίσουμε με ύμνους και αναγνώσματα. Και φυσικά δεσπόζει το πρόσωπο της Πανάγνου, το οποίο έρχεται να προετοιμαστεί σ’ ένα χώρο «πανάγιο» ως Παναγία που είναι. Σε ένα χώρο που μόνο ο αρχιερεύς μιά φορά το χρόνο έμπαινε για καθαρά λειτουργικούς λόγους. ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. Η Παναγία μας ξεκινάει μία πνευματική προπαρασκευή. Μια ετοιμασία την οποία θα πρέπει ως ιδέα να βάλουμε ακόμα και στην καθημερινότητά μας, «πολλώ δε μάλλον» στην πνευματική μας ζωή...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΑΘΩΡΑΚΙΣΤΟΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

*Καθημερινά ο άνθρωπος βρίσκεται χωρίς πρόγραμμα και υπόβαθρο έναντι των απαιτήσεων του πολιτισμού μας. Και ας μιλήσω για τον προγραμματισμό, ο οποίος θα πρέπει να υπάρχει τόσο στις προσωπικές μας επιδιώξεις όσο και στην οικογένεια και την εργασία. Σύνθημα του σημερινού ανθρώπου το: ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ! Τρείς φράσεις που όπως μου έλεγε ένας μοναχός στην έρημο του Αγ. Όρους καταστρέφουν το νόημα, το πραγματικό της ζωής.                         

*Μ’ αυτή την νοοτροπία σπαταλάμε χρόνο και δυνάμεις. Κάνουμε βήματα μπροστά και πίσω, επιλέγουμε λύσεις που μας προδίδουν και μας εμφανίζουν χωρίς όπλα μπροστά σε καθημερινές μικρές μάχες. Είναι τελείως ξένο το στοιχείο της προοπτικής στις ενέργειές μας. Μία κοντόφθαλμη λογική διακρίνεται στις κινήσεις μας σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Γι’ αυτό και πολλά πράγματα δεν μπορούμε να τα κυβερνήσουμε σωστά, να δώσουμε μία δυναμική και ουσιώδη παρουσία εκεί που απαιτούν οι καιροί και οι περιστάσεις.

*Σας είπα για υπόβαθρο. Και αυτό αφορά συνήθως τις γνώσεις μας, την εκπαίδευση και την εξάσκηση που έχουμε κάνει στο παρελθόν και στο τώρα με ότι εκπροσωπούμε. Είσαι δάσκαλος, γιατρός, εργάτης, ιερέας... και τόσα άλλα; Δείξε μου το μέγεθος της σπουδής σου, τον καταρτισμό σου, την εξάσκησή σου, τις καλλιεργημένες ικανότητές σου, οι οποίες θα σε απομακρύνουν από την προχειρότητα, την επιπολαιότητα, το βιαστικό και ελλιπές, το ατελές. Να πως καταστρέφεται ο οικογενειακός και κοινωνικός ιστός, η προσωπική μας ζωή. Να πως καταργείται η προσωπική μας προσφορά... να πως γινόμαστε επικίνδυνοι για τους γύρω μας.    

Β) ΑΘΩΡΑΚΙΣΤΟΙ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ         

* Και αν έχει τέτοια αποτελέσματα η έλλειψη συστήματος και προγραμματισμού, όσον αφορά την ύλη, πολύ περισσότερα και με βαρύτητα περισσή δημιουργεί στην πνευματική ζωή. Έτσι δηλαδή είμαστε και απέναντι στον Θεό. Χωρίς βάθος και προετοιμασία. Ξεκινούμε για ένα εκκλησιασμό (η μια Λειτουργία για μένα τον ιερέα) αν ξεκινούμε... χωρίς να έχουμε αίσθηση που πηγαίνουμε και με Ποιόν θα μιλήσουμε… ότι ώρα θέλουμε η προσέλευσή μας… όπως βρίσκεται η ψυχική μας κατάσταση… Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ θα μας πεί: ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙ! Να έχεις ετοιμάσει τον νου και την καρδιά σου για τα πνευματικά μεγαλεία που θα ζήσεις, για την Δεσποτική Παρουσία που θα αξιωθείς! Αυτός είναι ο εκκλησιασμός...            

* Δέστε λοιπόν σήμερα την Παναγία μας. Για να αξιωθεί να λάβει στην ύπαρξή της τον Δεσπότη Χριστό, για να συμμετάσχει στην δόξα του Χριστού πέρασε προηγουμένως μία προετοιμασία πνευματική που την ‘χάλκευσε’ ώστε να αντέξει στις δοκιμασίες και τις ταπεινώσεις. Ανέλαβε όλες τις ευθύνες του ανθρωπίνου γένους, μας εκπροσώπησε απέναντι στον Σαρκωμένο Λόγο, υπήρξε η «μαρτυρική μητέρα» που γεύτηκε την πικρία των αδίκων υποψιών του Ιωσήφ. Με την γέννηση του Ιησού η ζωή της απειλήθηκε από τον διωγμό του Ηρώδη, ενώ στην συνέχεια δεν σταμάτησε να παρακολουθεί «εμπόνως» τις διαβολές και συκοφαντίες των Γραμματέων και Φαρισαίων για το πρόσωπο του Υιού της. Τέλος ο ατιμωτικός θάνατος του Παιδιού της. Τον είδε αιμόφυρτο να υπομένει επάνω στο Σταυρό. Η Παρθένος δεν κλονίστηκε, δεν καταποντίστηκε από την απελπισία. Η Θεία Χάρις την είχε προετοιμάσει, είχε κατασκευάσει άτρωτο το σκαρί της θείας υπάρξεώς της. Υπέμεινε καρτερικά το μαρτύριο Εκείνου σαν να ήταν δικό της μαρτύριο…                     

* Αυτή η πορεία της Θεοτόκου πρέπει να μας εμπνέει. Πρέπει να μας δίνει πρότυπα στις ευτυχίες, στις δυσκολίες, στις χαρές, στις λύπες και στις δοκιμασίες. Θα μας τονίζει πάντοτε πως θα πρέπει να εργαζόμαστε, να προετοιμαζόμαστε για μεγάλα και για μικρά πράγματα στην ζωή μας. Μιά καλλιέργεια η οποία θα μας αναδεικνύει πάντοτε νικητές αφού θα είναι κοντά μας και η ευλογία της Υπερμάχου Στρατηγού.           


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αν φέρουμε για λίγο στην διάνοιά μας την αγιογραφική παράσταση της εικόνας των Εισοδίων θα δούμε την Παναγία μας να εικονίζεται μικρή μεν στο ανάστημα, διότι ήταν «τριετίζουσα» (ετών τριών), μπροστά στον Αρχιερέα του Ναού αλλά ως προς την όψη ολοκληρωμένη και πλήρης, καθόσον οι Πατέρες μας λέγουν πως ήταν η Κεχαριτωμένη (το εκλεκτό σκεύος για να γεννηθεί ο Θεός). Αυτό έψαλλε σήμερα και η εκκλησία: «ΤΗΝ ΝΗΠΙΑΖΟΥΣΑ ΦΥΣΕΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΦΥΣΙΝ ΜΗΤΕΡΑ». Αυτή την μυστική ευλογία και ο αγιογράφος και ο υμνωδός διαισθάνθηκαν και με την τέχνη τους το απέδωσαν. Αυτό διαισθάνομαι και εγώ ταπεινά και σας το στέλνω στις καρδιές σας για να στοχαστούμε με μια «άγια συλλογιστική», στα Εισόδια της Θεοτόκου που σήμερα πανηγυρίζουμε.

(Λουκ. ι΄, 25-37)

                  

Ο ΠΛΗΣΙΟΝ

«Τίς εστί μου πλησίον;»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όσοι έχετε παραστεί σε δίκες ή έχετε δεί κάτι ανάλογο στην μικρή οθόνη σίγουρα δεν θα πέρασε απαρατήρητο το γεγονός  της ικανότητα των νομικών – δικηγόρων στο να χειρίζονται τον λόγο και να προβαίνουν σε διάφορα δικανικά τεχνάσματα για να επιτύχουν τον σκοπό τους. Ένας τέτοιος σπουδαγμένος και δυνατός δικηγόρος πλησιάζει σήμερα, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά, τον Ιησού με σκοπό να ελέγξει τις γνώσεις Του, να δεί κατά πόσο ο διδάσκαλος αυτός γνωρίζει τον μωσαϊκό νόμο και τους προφήτες. Ήρθε η στιγμή να αντιμετρηθεί η ανθρώπινη σοφία με την Άνωθεν σοφία... Ποιά λέτε να βγεί κερδισμένη;

Σύνδεση: Η σημερινή ωραιότατη παραβολή του καλού Σαμαρείτη είναι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Καθώς η Άνωθεν σοφία αποκαλύπτει την έννοια «του πλησίον», του διπλανού μας, αποκαλύπτει την αρετή της αγάπης που δεν έχει όρια και φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις. Μια αγάπη που αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο, γιατί κάθε άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) «ΦΙΛΤΡΑΡΟΝΤΑΣ» ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

*Συνηθίζουμε να «φιλτράρουμε» τον διπλανό μας άνθρωπο. Τον βοηθούμε ανάλογα με το τι μπορεί να μας ανταποδώσει. Κάνουμε το καλό περιμένοντας ανταμοιβή ανάλογη. Ζυγίζουμε δηλαδή την αγάπη μας με το συμφέρον. Βάζουμε από την μιά την θυσιαστική προσφορά μας και από την άλλη το κέρδος μας.              

*Προϋπολογίζουμε το «κόστος» της αγάπης μας. Τις περισσότερες φορές μένουμε στα λόγια και λιγότερο στα έργα. Χρησιμοποιούμε μέτρα και σταθμά για να δείξουμε έλεος στους γύρω μας. Εάν συντρέχει φυσικά λόγος κακίας, αδικίας ή μίσους όχι μόνο δεν βοηθούμε αλλά θριαμβευτικά μιλάμε για Θεία δίκη, οφειλόμενη τιμωρία, Θεό – εκδικητή, αόρατη δικαιοσύνη και εξερχόμαστε από την υπόθεση αυτή με ύφος δέκα παπών!!!

*Ο σύγχρονος πολιτισμός μας τρωμένος από σκληρές και ανάλγητες συμπεριφορές, υλιστικές και εγκόσμιες δυνάμεις στέκεται «παράξενα» στην έννοια του πλησίον. Οι άνθρωποι σήμερα δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη της ανθρωπότητος και την ανάγκη της ανθρωπιάς. Το σύστημα μαζικοποιεί τους ανθρώπους, καταργεί τις προσωπικές σχέσεις, δημιουργεί φοβίες και ανασφάλειες, υποβαθμίζει τις αξίες και φυλακίζει ερμητικά το άτομο από το ΕΜΕΙΣ στο ΕΓΩ. Η μοναξιά δημιουργεί στεγανά στην ανθρώπινη επικοινωνία, καταπνίγει τις ψυχές μας, αφανίζει διαύλους κοινωνίας και επικοινωνίας, μας ωθεί στην μελαγχολία.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     

Β) Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ        

* Ο πρώτος που έσπευσε να μας βοηθήσει τραυματισμένους, ο πρώτος που έτρεξε στον «πλησίον» είναι ο Θεός μας. «Ο μακρόθυμος και πολυέλαιος». Δεν περίμενε να τον πλησιάσουν οι άνθρωποι. Ο Ίδιος ήρθε κοντά τους πρώτα με θαυμαστά γεγονότα μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους και έπειτα στον καιρό της χάριτος στέλνοντας τον Ιησού, «ως αμνό άμωμο», να σφαγιασθεί «υπέρ της του κόσμου σωτηρίας» (Ευχή της θείας Λειτ.).    

* Δεν εγκαταστάθηκε σ’ έναν τόπο (τέμενος, ναό, βουνό) αλλά έφτασε σε όποια ύπαρξη του άνοιξε την καρδιά της, επέλεξε τον δρόμο της αληθινής αγάπης χωρίς συμφέρον, χωρίς ιδιοτέλεια. Την υπόθεση του ανθρωπίνου γένους την έκανε δική του υπόθεση και ένωσε την θεϊκή υπόσταση με την ανθρώπινη για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.                                                    

* «Θεός ενηθρώπησεν, ίνα ημείς Θεοποιηθώμεν» (Μ. Αθανάσιος). Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα στο σχέδιο του Θεού. Όχι να μας τακτοποιήσει τα οικονομικά μας προβλήματα, όχι να μας φανερώσει φάρμακα και ιατρικές μεθόδους απομακρύνσεως του θανάτου, όχι να διορίσει τα παιδιά μας στο δημόσιο, όχι να φανερώσει νύφη / γαμπρό με οροφοδιαμέρισμα η πολυτελή οχήματα και μερικές χιλιάδες ευρώ καταθέσεις, αλλά να θεοποιήσει τον άνθρωπο, να τον ελεήσει και με τον δρόμο της αγάπης να τον κάνει να βαδίζει προς το μέρος της Θεότητός Του.                             

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σε καλεί λοιπόν και πάλι ο Χριστός να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις, να κοινωνήσεις την αγάπη, να μεταλάβεις τον Χριστό. Οι εορτές έρχονται και παρέρχονται. Οι Λειτουργίες περνούν και ξαναεπαναλαμβάνονται και ο Θεός στέκεται στην ωραία πύλη και σου φωνάζει: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης πρόσελθε».                 

Έλα πιστεύοντας ότι αυτός είναι το πλήρωμα των χαρισμάτων, έλα με ένα φόβο ευλαβείας, αίσθηση αμαρτωλότητος και ελεεινότητος, έλα όμως με ένα θάρρος ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΣΟΥ, έτοιμος να σε θεραπεύσει και να ρίξει έλαιον και οίνον στις πληγές σου. Έλα στο πανδοχείο της εκκλησίας στο οποίο πηγάζει η σωτηρία.

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

(† Αγ. Νεκταρίου Πενταπόλεως)

 (εόρτιο κήρυγμα)

ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μέσα στην καθημερινότητα της ζωής συναντάμε συχνά προβλήματα. Μικρά ή μεγάλα, εύκολα ή δύσκολα και η ανθρώπινη φύση εργάζεται ακατάπαυστα για να αρθεί στο ύψος της περιστάσεως. Στον ελληνικό χώρο και όχι μόνο λειτουργούν «παλαιόθεν» μηχανισμοί τους οποίους πρέπει να προσεγγίσεις για να πετύχεις την επίλυση κάποιου ζητήματος. Λ.χ. συνήθης περίπτωση η εισαγωγή για θεραπεία ενός ασθενούς σε νοσοκομείο (κυρίως δημόσιο) ή η πρόσληψη ενός υπαλλήλου σε μία θέση σίγουρη και ζηλευτή. Απαιτείται το μέσον ή η γνωριμία υψηλόβαθμου στελέχους για να μεσολαβήσει και να διευκολύνει την πραγμάτωση του αιτήματος. Ο ιερέας σ’ έναν άλλο χώρο πνευματικό χρειάζεται το «μέσον» εκείνο που θα μεταφέρει τα αιτήματα των πνευματικών του παιδιών καθιστώντας τον πραγματικό μεσίτη Θεού και ανθρώπων. Τούτα τα μέσα είναι οι Άγιοι του Θεού και για μένα ένα από τα πλέον ισχυρά ο εορταζόμενος σήμερα, μέγας Άγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Σύνδεση: Πως γνώρισα τον Άγ. Νεκτάριο; Πως «κόλλησα» μαζί του; Τι με ώθησε ώστε να αναπτύξω αυτή την ιδιαίτερη αγαπητική σχέση μαζί του; Πόσο θετικά με επηρέασε η αγιασμένη βιωτή του και η απαστράπτουσα πνευματική φυσιογνωμία του; Ας κάνουμε μία προσπάθεια απαντητική σε όλα τα ανακύπτοντα ερωτήματα, στο μικρό χρόνο που έχουμε, ρίχνοντας μια ματιά στο επιστολικό του έργου…

Α) ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ

* Βρισκόμενος ο Άγιος στην Αλεξάνδρεια ανέπτυξε – αξιοποιώντας τα χαρίσματα – πλούσια δράση και αγαπήθηκε από τον λαό ώστε στο πρόσωπό του όλοι έβλεπαν τον διάδοχο του γέρου πιά Πατρ. Σωφρονίου. Το περιβάλλον τον διέβαλε στον ευκολόπιστο Πατριάρχη και ο ίδιος διώχθηκε και απομακρύνθηκε. Στις κατηγορίες που του απέδωσαν απάντησε με σιωπή 4ετή. Αυτό δείχνει την ύπαρξη αρετών όπως μακροθυμία, συγχωρητικότητα αλλά και πνευματική εν Χριστώ παιδεία.

* Βρισκόμενος στην Ελλάδα τα βέλη ασταμάτητα πλήγωναν την αγιασμένη ύπαρξη του. Και όταν μία επιστολή από τον πολιτικό πράκτορα της Αλεξάνδρειας έφτασε στον Υπουργό Εσωτερικών γεμάτη συκοφαντίες προς το πρόσωπο του αρκέστηκε ο ίδιος να απαντήσει γραπτά και ταπεινά: «Ο Θεός έστω μοι μάρτυς και κριτής». Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση, καθώς εμείς στις δικές μας εσωτερικές εκκλησιαστικές αντιπαλότητες, δυστυχώς, καταφεύγουμε σε πρακτικές μακριά από το «πνεύμα» του χριστιανισμού και των Αγίων.

Β) ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΒΙΩΜΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΧΡΙΣΤΟΥ

* Ο Άγιος πέρα από την συγγραφική του προσφορά (57 μελέτες, προσευχές) ασχολήθηκε και με την διάδοση και στερέωση του μοναχισμού. Αν και βρισκόταν περισσότερο στην Αθήνα (ιεροκήρυκας και διευθυντής της Ριζαρείου σχολής) επέβλεπε την εύρυθμον λειτουργία γυναικείας μονής στην Αίγινα. Είναι γεμάτες αγάπη οι επιστολές του προς τις μοναχές τις οποίες νουθετεί πνευματικά αλλά και δίνει συμβουλές στις αρρώστιες και τις αδυναμίες εκάστης.

* «Εγερθείς πρωί έγραψα ταύτα»... σας στέλνω χρήματα για επίσκεψη ιατρού, φάρμακα, κολώνια, και βότανα για τον λαιμό... να προσέχετε την υγρασία και το κρύο και τα ρεύματα, σας στέλνω ένα ζωστικό μου, δεν έχω κάτι άλλο ως φτωχός που είμαι...

* «στεναχωρούμαι για την ενόχληση και επιμονή των παθών», γράφει αλλού, προσεύχομαι να σας κάνει ο Θεός καλά και να απαλλάξει την ψυχή σας από ότι σας ενοχλεί και σας παιδεύει. «ζητήτε καθ’ εκάστην τον Κύριο, αλλά εν τη καρδία σας και ουχί εκτός αυτής. Και όταν εύρητε τον Κύριον, στήτε μετά φόβου και τρόμου ως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ». Τούτο και μόνο το απόσπασμα δείχνει την καλλιέργεια του Αγίου, ενώ συγχρόνως αποπνέει το άρωμα της καρδιακής προσευχής.

Γ) Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

* Ο Άγιος δεν έμεινε μόνο στο πεδίο του μοναχισμού. Μέσα από το έργο του στην Ριζάρειο σχολή ανέδειξε πλήθος Επισκόπων, ιατρών, επιστημόνων, λογίων, ακαδημαϊκών, οι οποίοι συνέβαλαν στο δέντρο της κοινωνίας και στην υπηρεσία του ανθρώπου. Έδωσε τον εαυτό του προσφορά στον άνθρωπο, αδιαφορώντας για το προσωπικό του κόστος. Αρκετοί μάχονται την αγιότητά του και σήμερα.

* Για μένα λοιπόν όλα αυτά απετέλεσαν αδιάσειστα τεκμήρια ώστε να τοποθετήσω στην ψυχή μου την αγία του μορφή υψηλά. Είναι ο μεσίτης μου, το μέσον μου, η γνωριμία μου. Και αν μου ζητήσετε μιά προσευχή, επειδή γνωρίζω την αδυναμία μου, έπειτα από τον τριαδικό Θεό και την Μητέρα μας, εκεί καταφεύγω, τον Άγιο παρακαλώ, του οποίου το όνομα αξιώθηκα ως λαϊκός να φέρω και ο οποίος ακράδαντα πιστεύω με οδήγησε έστω και αμαρτωλός να γίνω ιερέας του Υψίστου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σκύβω και προσπαθώ να ακούσω την καρδιά του Αγίου... πως υπέμεινε και σήκωσε τέτοιες θλίψεις και δοκιμασίες... Είναι σαν να μου λέει διαμέσου των χρόνων και του παρελθόντος:

«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, χάρισαί μοι

Σε ποθείν, ποθούντι σε ζητείν, ζητούντι σε ευρείν,

ευρόντι Σε αγαπάν, αγαπήσαντι δε σε,

των εμοί κακών απαλλαχθήναι. ΑΜΗΝ».

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα        (Λουκ. ιστ΄, 19-31)

ΚΟΛΑΣΗ: ΜΥΘΟΣ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ;

«ότι οδυνώμαι εν τη φλογί ταύτη»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ακούγοντας το σημερινό ευαγγέλιο να μιλάει για τον τόπο της βασάνου του πλουσίου, αυτόματα ανεβαίνουν στη διάνοιά μας απορίες και ερωτήματα. Άραγε υπάρχει αυτός ο τόπος της αιώνιας καταδίκης; Άραγε υπάρχουν αυτά τα ατελεύτητα δεινά για την αμετανόητη ψυχή; Μήπως τελικά είναι ένα σύστημα εκφοβισμού των εκκλησιαστικών ηγετών που διαιωνίζει την ύπαρξη της εκκλησίας, πλουτίζει και δημιουργεί εξαρτήσεις, εγκλωβίζοντας δυναστικά τις ανθρώπινες ψυχές; Ας επιχειρήσουμε, ευκαιρίας δοθείσης, να δούμε κάποια πράγματα σχετικά και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

* Πολλές αναφορές και θέσεις του ευαγγελίου παρερμηνεύονται. Οι άνθρωποι είτε από έλλειψη γνώσεως, είτε από εγωιστική διάθεση, είτε από προκατάληψη σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζουν θέσεις «κατά το δοκούν». Επιφανειακά αν κοιτάξουμε αυτά τα ευαγγελικά χωρία θα δούμε ότι για το συγκεκριμένο θέμα (κόλαση) έχουμε αντιφατικές αναφορές. Π.χ. σε κάποιο σημείο ονομάζεται «πυρ αιώνιο» και σε άλλο «σκότος εξώτερο». Πως πυρ και σκότος συμβιβάζονται; Η φωτιά θερμαίνει, καίει, φωτίζει. Στο σκοτάδι απουσιάζει το φως. Συμβουλευτικά θα διευκρινίσουμε, ότι η εικόνα προσφέρεται όχι για να προσκολληθεί ο άνθρωπος σ’ αυτή, αλλά για να ανέβει πνευματικά πάνω απ’ αυτή.

* Στο αν είναι ψέμα ή μυθεύματα των εκκλησιαστικών ηγετών οφείλουμε να αντιπαραθέσουμε χωρία της Αγ. Γραφής: στο κατά Ματθαίον «εις κόλασιν αιώνιον» (Ματθ. 25, 46) αλλά και σε άλλα όπως «σκότος εξώτερον» (Ματθ. 8, 12), «γέενα πυρός» (Ματθ. 18, 8-9). Και φυσικά αφού ορίζεται η Κόλαση θα ορίζεται και ο Παράδεισος: «σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω» (Λουκ. 23, 39-43), «μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία σου» (Λουκ. 23, 42) και ο Παύλος: «ηρπάγη εις τον Παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα α ούκ εξόν ανθρώπων λαλήσαι» (Β΄ Κορ. 12, 3-4). Υπάρχουν δηλαδή οι αγιογραφικές μαρτυρίες για τους τόπους εκείνους της απολαύσεως και της βασάνου.

* Δυστυχώς λοιπόν οι άνθρωποι δέχονται αυτούς τους τόπους ως αισθητούς, με κτιστό υλικό πυρ, τιμωρητικά όργανα και υλικές καταστάσεις, όπως και τα αντίθετα αγαθά που αφορούν την αιωνιότητα τα αντιλαμβάνονται και αυτά με τον ανάλογο τρόπο. Οι εικόνες και οι περιγραφές των ευαγγελιστών έχουν σκοπό να μας αναβιβάσουν σε πνευματικές καταστάσεις αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος απέχει απ’ αυτήν την εργασία. Γι’ αυτό και λανθασμένα επιχειρούν αρκετοί να οδηγήσουν ανθρώπους στον δρόμο του Θεού μέσα από τον φόβο της κολάσεως και των ατελεύτητων τιμωριών, με ένα είδος εκβιασμού, πετυχαίνοντας φυσικά τα αντίθετα αποτελέσματα. Δεν περιγελούν μόνο τον εαυτό τους, αλλά δυσφημίζουν με τον χειρότερο τρόπο μια διδασκαλία αγάπης, ένα χώρο που αποπνέει το άρωμα της ελευθερίας, την ελευθερία της βούλησης για την ακρίβεια.

Β) Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ

* Το Άγιον Πνεύμα ερμηνεύει στις καρδιές των Θεοφόρων Πατέρων τις σωστές Ορθόδοξες απόψεις. Η παρουσία του Θεού βιώνεται ως «δροσιά ευφρόσυνος» και ως φωτιά που ταλαιπωρεί και κατακαίει. Είναι η αγαπητική παρουσία του Θεού που εκπέμπεται σ’ όλους. Τους μεν δίκαιους ευχαριστεί, τους δε αρνητές και αμαρτωλούς βασανίζει. Όπως ακριβώς κάνει η Θ. Κοινωνία. Φωτίζει – κατακαίει! Έχει σχέση με την πνευματική μας κατάσταση. Ή άλλο παράδειγμα, η συνάντησή μας με κάποιον που αγαπούμε ή μισούμε. Ενεργεί λοιπόν κοινώς η αδιάπτωτη αγάπη του Θεού, αλλά εκφράζεται με δύο τρόπους ανάλογα με το τι συναντάει στις ψυχές.

* Μιλάμε λοιπόν για τροπικές καταστάσεις και όχι τοπικές. Είναι πνευματικές εμπειρίες (τρόποι ζωής) αντίθετες μεταξύ τους. Ή καλύτερα μιά εμπειρία που βιώνουν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου. Η «θέα του Θεού», όταν δηλαδή θα εμφανισθεί «εν δόξη» και οι άνθρωποι θα τον βλέπουν αιωνίως και τότε «εκπορεύονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες, εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω. 5, 29).

* Όλοι λοιπόν θα δούν τον Θεόν. Μόνο που ο άγιος Ιωάννης στην Κλίμακά του κάνει σωστότατον και κατανοητόν τον διαχωρισμόν: «πυρ καταναλίσκον και φωτίζον φως». Δύο ιδιότητες, φωτιστική και καυστική. Και γι’ αυτό δεν ευθύνεται ο Θεός. Μόνος του ο άνθρωπος επιλέγει «τα γυαλιά» με τα οποία θα Τον δει. Όπως ο ίδιος ο Κύριος μας σήμερα διακήρυξε ευαγγελικά: όλα ξεκινούν από τον διπλανό μας άνθρωπο, τον πλησίον, στον οποίο και καθρεφτίζεται ο Θεός. Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, «ουκ έστιν άλλως σωθήναι ει μη διά του πλησίον» (Άγ. Μακάριος).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πολλές φορές λοιπόν στις συζητήσεις μας, εμείς – αν επιτρέπεται η έκφραση – οι άνθρωποι του Θεού λέμε με εκφράσεις ψευτοταπεινώσεως ότι θα κολαστούμε, θα χάσουμε την ψυχή μας κ.λπ. και συγχρόνως αραδιάζουμε και μία κρίση για τον συνάνθρωπο μας, τον οποίο απεχθανόμαστε , μισούμε, θεωρούμε ότι μας αδικεί. Από εδώ και ο Παράδεισος και η Κόλαση αδελφοί μου! «Είδες τον συνάνθρωπό σου; Είδες τον Θεόν» λένε με νόημα οι Πατέρες μας. Είναι εύκολο να δώσουμε χρήματα αλλά είναι πολύ δύσκολο να δώσουμε συγχώρηση, να δείξουμε υπομονή, αντοχή, καρτερία, μακροθυμία. Αυτή η κακία είναι που κάνει την καθημερινότητά μας κόλαση και εμείς φοβόμαστε ότι θα την συναντήσουμε στην αιωνιότητα… Μπροστά στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού «δοκιμαζόμαστε» και βλέπουμε ποιά από τις δύο καταστάσεις ζούμε μέσα μας, ενώ συγχρόνως έχουμε την ευκαιρία να την αλλάξουμε (αν δεν είναι η πρέπουσα) πριν να είναι αργά...

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα      (Λουκ. η΄, 26-39)

Η ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το σημερινό άγιο ευαγγέλιο μας δίνει την δυνατότητα, μέσα από την διδασκαλία του Χριστού και της εκκλησίας, να αναφερθούμε στον σκοτεινό κόσμο των δαιμόνων. Το φως και η φωτεινή πλευρά στα λεγόμενα του Κυρίου αλλά και των Αγ. Πατέρων απομακρύνουν το ψηλαφητό σκοτάδι άγνοιας από κάθε πτυχή της γήινης, επουράνιας και καταχθόνιας ζωής. Όλα ξεδιαλύνονται και φανερώνονται με την πραγματική τους διάσταση, καθώς τα επισκιάζει η δύναμη και η αλήθεια της χριστιανικής μας πίστεως. Ας δούμε μερικά για τον Διάβολο, τον πρώτο εχθρό του Θεού και των ανθρώπων κάθε εποχής...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΑ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

* Η δύναμη των δαιμόνων είναι αναμφίβολα μεγαλύτερη από εκείνη των ανθρώπων. Μην ξεχνάμε πως πλάστηκαν εξαρχής από τον Θεό για να είναι άγγελοι. Ο Θεός τους αφαίρεσε το αξίωμα, αλλά δεν έχασαν τα φυσικά τους ιδιώματα. Η παράβασή τους τα «διέστρεψε» και τα «αμαύρωσε». Οι δαίμονες τα όπλα αυτά τα έθεσαν στην υπηρεσία τους, στο κακό.

* Η υπεράνθρωπη δύναμή τους φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις μέσα στην Αγ. Γραφή. Θυμηθείτε χαρακτηριστικά τον Ιώβ… με τι μανία έπεσαν πάνω του και γκρέμισαν πάραυτα το σπίτι του, θανάτωσαν τα παιδιά του και αφάνισαν τον πλούτο του. Ανάλογα αυτό φαίνεται και από την επιρροή τους πάνω στους δαιμονισμένους, οι οποίοι μετατρέπονται, προς στιγμή, από αδύναμα ανθρώπινα όντα σε «ογκόλιθους» με τρομερή δύναμη και υπερφυσική ενέργεια: π.χ. σπάζοντας αλυσίδες, να γυμνητεύουν στο κρύο, να πέφτουν σε φωτιές κ.ά. Επίσης φαίνεται και από τα έργα των μαγισσών εναντίον των ανθρώπων.

* Αν και τους αρέσει να ονομάζονται «κοσμοκράτορες», η δύναμή τους είναι ελεγχόμενη από τον Θεό. Τους βάζει όριο και πεδίο δράσης. Ο άνθρωπος συνήθως παραδίδεται από τον Θεό στο διάβολο για να δοκιμαστεί. Είναι αδύνατον να πειράζει χριστιανό ο διάβολος αν δεν παραχωρήσει την εξουσία ο Θεός. Λίγο πριν το πάθος Του ο Χριστός προειδοποίησε τον Πέτρο: «Σίμων, Σίμων, ιδού ο σατανάς εξητήσατο υμάς του σινιάσαι ως τον σίτον, εγώ δε εδεήθην περί σου ίνα μη εκλίπη η πίστις σου» (Λουκ. 22, 31-32). Δηλαδή επέβαλε περιορισμούς στον Σατανά ο Θεός για να ευοδωθεί το Αποστολικό έργο Του.

* Το ίδιο γίνεται και στην περίπτωση του Ιωβ. Του έδωσε ο Θεός εξουσία να τον πειράζει αλλά μέχρι ενός σημείου. Γι’αυτό θα πεί χαρακτηριστικά: «Ιδού παραδίδωμί σοι αυτόν μόνον την ψυχή αυτού διαφύλαξον» (2:6). Ούτε καν στα ζώα, όπως είδαμε σήμερα μπορεί να εισέλθει πληροφορεί ο ευαγ. Ματθαίος, χωρίς να έχει τη άδεια του Θεού : «Επίτρεψον ημίν απελθείν εις την αγέλη των χοίρων» (Ματθ. 8, 31). Η δύναμή τους λοιπόν είναι προτρεπτική στο κακό και όχι αναγκαστική.

Β) ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ

* Ένα είναι το έργο του διαβόλου μετά την πτώση του· να εναντιώνεται συνεχώς στο θέλημα του Θεού. Και πως το πετυχαίνει αυτό; Κυρίως με το να μισεί, να εχθρεύεται και να επηρεάζει αρνητικά όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι πλασμένοι «κατ’ εικόνα Θεού». Αποστάτης ο ίδιος προσπαθεί αενάως να παρασέρνει τον άνθρωπο μακριά από τον Θεό.

* Ο Θεός με την ενανθρώπησή του έδωσε στους ανθρώπους δυνατότητα επιστροφής στο «αρχαίο κάλλος». Ο διάβολος μισεί και προσπαθεί αυτό να το ματαιώσει. Να διαλύσει το απολυτρωτικό έργο του Θεού. Και σπέρνει ζιζάνια εναντίον της πίστεώς μας, της διδασκαλίας της εκκλησίας και του ευαγγελίου. Το κακό είναι η καθημερινή τροφή του διαβόλου. Κάθε κακό έργο είναι δικό του. Πόλεμοι, ακαταστασίες, φόνοι, φθόνοι, μοιχίες, απάτες. Ασφαλώς δεν διακρίνεται σαν παμπόνηρος, αλλά δίνει την προτροπή στην ύπαρξή μας και εμείς με την δική μας θέληση γινόμαστε συνεργάτες του…

* Μία από τις σημαντικότερες ενέργειές τους είναι να καταστρέψουν το έργο της εκκλησίας. Γνωρίζουν ότι η διδασκαλία της καταργεί το δικό τους έργο. Τα Μυστήριά της τους αφανίζουν και τους αποδιώκουν. Γι’ αυτό και κάθε τι πνευματικό έχει αφάνταστη δυσκολία, εμπόδια και ατέλειωτα προβλήματα. Η σοφία Σειράχ προειδοποιεί: «Τέκνον, ει προσέρχη δουλεύειν τω Κυρίω Θεώ, ετοίμασον την ψυχή σου εις πειρασμόν» (2:1). Και σε άλλο σημείο ο Απ. Παύλος λέγει γεμάτος πνευματικό νόημα: «Ηθελήσαμεν ελθείν προς υμάς, εγώ μεν Παύλος και άπαξ και δις και ενέκοψεν ημάς ο σατανάς» (Ά Θεσ. 2:18).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Παρόλα αυτά το όνομα του τρισκατάρατου το έχουμε καραμέλα και το χρησιμοποιούμε ακατάπαυστα. Αν λέγαμε το όνομα του Θεού τις μισές φορές απ’ότι λέμε με οργή το όνομα του διαβόλου θα είχαμε αποκτήσει την νοερά προσευχή… Αλλοίμονό μας! Δυστυχώς τον φωνάζουμε και φροντίζει… να είναι παρών! Ο Κύριος να γιγαντώνει το πνευματικό μας φρόνημα στη καθημερινή αυτή πάλη.

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα      (Λουκ. ζ,΄ 11-16)

Η ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΕΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η χήρα μάνα της Ναΐν, με καρδιά τρυγημένη από το δρεπάνι του πόνου, δεν πρόσεξε Τον νέον άντρα και την συνοδεία Του καθώς πλησίαζε την πομπή του νεκρού γιού της. Σφαλερά τα μάτια της από την θλίψη και τα δάκρυα, δεν στάθηκαν ικανά να διακρίνουν τον πνευματοφόρο Μεσσία. Όταν όμως αυτά και η ύπαρξή της είδαν την θαυμαστή ζωογόνα νεύση του Παντοδύναμου Θεού και τα αυτιά της άκουσαν το περίφημο «μη κλαίε» τότε κατάλαβε πως μπροστά της είχε την Ζωή και την Ανάσταση! Το αναστημένο χαμόγελο του νεανίσκου, το σκίρτημα της αρτιγεννήτου ζωής, έδιωξε την λύπη και έφερε την χαρά του Ιησού στην πονεμένη μητέρα...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΧΑΡΑ

* Είναι αλήθεια, πως το συναίσθημα αυτό είναι ο ευωδέστερος καρπός, ο ικανός να θρέψει με την ποιότητά του την ανθρώπινη ύπαρξη. Η χαρά είναι μεγάλη πρόκληση και γι’ αυτό γίνεται η πιό βαθιά, μόνιμη και κοινή πανανθρώπινη αναζήτηση. Η πείνα και δίψα γι’ αυτήν οδηγεί σε ένα βαθύ ευχάριστο συναίσθημα που μεθάει την ψυχή και καταγλυκαίνει τα αισθητήρια. Η χαρά δεν βρίσκεται σε πράγματα αλλά καρποφορεί μέσα μας.

* Δυστυχώς στην λανθασμένη αντίληψη της χαράς μάθαμε όλοι να επενδύουμε. Οι άνθρωποι ύψωσαν και κατασκεύασαν παλάτια «χαράς», «πύργους», «κέντρα», ικανά όπως νόμιζαν να παράγουν και να διαφυλάξουν το πολυπόθητο συναίσθημα. Δαπανήθηκαν χρήματα, επινοήθηκαν διασκεδάσεις, ψυχαγωγίες, απολαύσεις, ξέφρενα γλέντια, μα... ο άνθρωπος επέστρεφε από αυτούς τους δρόμους πιότερο αδειανός και λυπημένος...

* Στα χρόνια μας επιστρατεύτηκε η τεχνολογία, η βιογενετική (να γίνουν τα παιδιά μας όπως εμείς τα θέλουμε), η ψυχολογία, η κοινωνιολογία, η πληροφορική, η ανθρώπινη σοφία, με μοναδικό σκοπό να χαρίσουν την «χαρά» και το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάνουν πιο βαρετή την ζωή, πιο φευγαλέα και επιφανειακή την χαρά, μιά σύγχρονη Βαβέλ. Το λάθος ήταν και είναι ένα και τραγικό: Ο άνθρωπος αναζητεί την χαρά όχι στην φυσική χαρά αλλά στην παρά φύσιν χαρά, στην κοσμική χαρά, την ζυμωμένη με την αμαρτία, που χαρίζει στην ζωή παρά φύση ιδιότητες και την αλλοιώνει τραγικά. Γι’ αυτό και πολλές φορές στην υλική χαρά φτάνει ο κορεσμός, η συνήθεια, η αηδία την οποία αφουγκραζόμενος ο Σοφός Σολομών παρατηρεί τα εξής: «Σαν το κροτάλισμα που κάνουν τα ξερά αγκάθια, σαν καίγονται κάτω από το καζάνι, έτσι είναι η διασκέδαση και το γέλιο των αφρόνων» (Εκκλ. ζ΄ 6).

Β) ΧΑΙΡΕΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ

* Και όταν ο άνθρωπος γευτεί και δοκιμάσει τις συνταγές που προσπαθούν να δώσουν χαρά και βιώσει στην ύπαρξή του την αποτυχία τους, τότε αρχίζει ν’ αναζητεί την πραγματική στην εσωτερική, η οποία είναι αληθινή, δεν κλέβεται, δεν αλλοιώνεται και προσανατολίζει τις προσπάθειες που κάνει. Μιλάμε για την Χριστοχαρά ή αν θέλετε την χαρά των τελείων (Άγ. Διάδοχος Φωτικής) την ξένη προς την ανθρώπινη ματαιότητα και κενοδοξία, την πηγάζουσα από τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού.

* Κέντρο της χαράς του πιστού γίνεται ο Χριστός μέσα από την Θ. Ευχαριστία. Είναι ο Άρτος που κατεβαίνει από τον Ουρανό και του δίνει την δυνατότητα να βιώσει όλες εκείνες τις μεθηλικιώσεις του Χριστού (προαγωγή ηλικίας πνευματικής) μέχρις ότου φτάσει «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. δ΄ 13). Η μετάληψη των Τιμίων Δώρων απαλάσσει τον άνθρωπο από τις τύψεις της συνειδήσεως και επουλώνει τις πληγές της αμαρτίας χαρίζοντας ψυχική ισορροπία, ειρήνη, αληθινή χαρά και γαλήνη, ώστε με βεβαιότητα να πούμε: Απέχεις από τα Άγια Μυστήρια, απέχεις από την αληθινή ζωή και χαρά! Ζείς κυριολεκτικά νεκρός...!

* Αυτή λοιπόν είναι η χαρά που μας λείπει... Η χαρά της Αναστάσεως, η χαρά της «εν Χριστώ» Οικονομίας, της καταλλαγής με τον Ουρανό, της ειρήνης και της αγάπης με τον Πατέρα, της ελεύσεως του Παρακλήτου στην ύπαρξή μας. Η Χριστοκεντρική Χαρά, την οποία κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει ακόμα και σήμερα στην εποχή της κρίσης, των απολύσεων, της μιζέριας, της γκρίνιας, της αγανακτήσεως. Η εκκλησία απαντά και παρέχει Χριστό με αφθονία, Σώμα και Αίμα. Ο Μέγας Αθανάσιος βροντοφωνάζει: «ο Χριστός με την εκ νεκρών Του Ανάσταση μεταμόρφωσε σε γιορτή όλη την ζωή των ανθρώπων».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αυτό που βλέπουμε σήμερα στο ευαγγέλιο, το θλιβερό γεγονός, μεταλλάσσεται μπροστά στην φωτεινή και παντοδύναμη παρουσία του Χριστού. Αυτό κάνει πάντοτε ο ερχομός του Χριστού στην ζωή μας, ο ερχομός του Παρακλήτου. Γι’ αυτό και την ημέρα που ο Χριστός ανασταίνει τον Λάζαρο, οι Θεοφόροι Πατέρες υμνολογικά βρίσκουν την ευκαιρία να οριοθετήσουν τον δυναμισμό της Θείας Παρουσίας.

Κοντάκιο Λαζάρου: Η πάντων χαρά Χριστός η αλήθεια, το φως, η ζωή, του κόσμου η Ανάστασις, επί γης πεφανέρωται, τη αυτού αγαθότητι και γέγονε τύπος της Αναστάσεως, τοις πάσι παρέχων Θείαν άφεσιν.

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα          (Λουκ. η΄, 5-15)

(†) Αγ. Πατέρων (Ζ΄ Οικ. Συνόδου)

Η ΔΙΔΑΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Οι θείοι Ευαγγελιστές και κατ’ επέκταση οι ιεροί σχολιαστές μας πληροφορούν, ότι ο Κύριος κατά την διδασκαλία Του παρουσίαζε με τα λόγια Του, όσα επιθυμούσε να παραδώσει στο ανθρώπινο γένος και στη συνέχεια με κάποιο σημείο θαυμαστό επισφράγιζε την διδαχή. Το παράδειγμα Του ακολούθησαν αργότερα και οι Απόστολοι περιοδεύοντας στα διάφορα μέρη του κόσμου. Να πως εκφράζεται τούτο υπό του Ευαγγελιστού Μάρκου: «Του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος διά των επακολουθούντων σημείων» (Μαρκ. 16, 19-20). Γι’ αυτό και η θέση, η φυσική θέση του κηρύγματος είναι μετά το Άγιον Ευαγγέλιο (διδαχή) και πριν την Θ. Λειτουργία (Θαύμα). Σήμερα έχοντας «συνηθίσει» πια το γεγονός της Θ. Ευχαριστίας ατονίζει μέσα μας η ιδέα για το τι θαυμαστό γεγονός συντελείται στις ιερές Τράπεζες των ναών...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΛΟΓΟΣ

* Ο λόγος χρειάζεται προετοιμασία, χρειάζεται προσευχή, μελέτη, ισορροπία εσωτερικού κόσμου, αντίληψη του χώρου και του χρόνου. Αντίληψη ώστε να δοθεί η διδαχή στους ανθρώπους ως τροφή ψυχής. Ούτε να τους βαρυστομαχιάσει, ούτε να τους αφήσει πεινασμένους ο ιεροκήρυκας τους ακροατές.

* Το κήρυγμα θα πρέπει να έχει σκελετό. Να έχει ρίζες στην παράδοση την αγιοπνευματική της εκκλησίας, όπως την παρέδωσε ο Ιησούς Χριστός αλλά και να διαθέτει δυναμισμό, φρεσκάδα, προσαρμοστικότητα, ώστε να είναι «ικανό» να μιλήσει στις καρδιές των ανθρώπων ανεξαρτήτου μορφωτικού επιπέδου και εποχής. Να αποπνέει εκείνο το άρωμα το σπάνιο της Ορθοδόξου Διδασκαλίας η οποία έχει ως βασικό της συστατικό την έννοια ότι: «Ο Χριστός είναι το αιώνιο καινούριο».

* Να υπάρχει διάκριση στον τόπο και τον χρόνο διδασκαλίας. Άλλο είναι το εσπερινό κήρυγμα, άλλο αυτό της Θ. Λειτουργίας, άλλο σε αίθουσα και άλλο μπροστά σε κόσμο ο οποίος αναμένει την τέλεση του χριστοκεντρικού μυστηρίου. Τα πάντα στην εκκλησία έχουν τάξη και χρονική αγωγή. Κεντρική πηγή έμπνευσης του ιεροκήρυκος είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Είναι ο λόγος που ο Θεός έγινε άνθρωπος ώστε να αναβιβάσει αυτόν στον ουρανό.

Β) ΘΑΥΜΑ

* Ευθύς μετά την διδαχή ακολουθεί η Θεία Λειτουργία. Είναι η πιστοποίηση πως ότι διδάσκει η εκκλησία διά του Αγίου Ευαγγελίου και επικαιροποιεί διά μέσου του ιεροκήρυκα είναι αληθινά και σωτήρια. Για τον λόγο αυτό παρουσιάζεται η μεγαλύτερη απόδειξη της Πίστεώς μας: η μεταβολή (δι’ Αγίου Πνεύματος) του ψωμιού και του κρασιού σε Αίμα και Σώμα Χριστού! Και δεν γίνεται μόνο αυτό αλλά έχει την δυνατότητα ο κάθε πιστός (με ανάλογες προϋποθέσεις) να Το δοκιμάσει και να Το γευτεί συμβάλοντας τα μέγιστα στην υπόθεση της αθανάτου ψυχής του.

* Στο ναό μας εδώ έχουμε την ευλογία κατ’ έτος (πλησιάζουν οι μέρες) να τελούμε την αρχαιοπρεπή θεία λειτουργία του Αγ. Ιακώβου του Αδελφοθέου. Είναι μία από τις πρώτες αποστολικές θείες λειτουργίες, πιθανώς πηγή έμπνευσης για τις υπόλοιπες που σήμερα χρησιμοποιούμε. Ας συγκινηθούμε από την παρουσία της Αγίας Τραπέζης στο κέντρο του ναού και ας μιμηθούμε το ζήλο των πρώτων χριστιανών, οι οποίοι απολάμβαναν «παρρησιαστικά» την «θέα» του Δεσποτικού Σώματος χωρίς παραπέτασμα (ιερό τέμπλο). Ας βιώσουμε τον σύνδεσμο κλήρου και λαού, της άρρηκτης αγάπης που αναπαύει και ελκύει το Πανάγιο Πνεύμα.

* Ο Χριστός στο κέντρο του ναού, στο κέντρο της ζωής μας. Μας τρέφει με τα άγια μυστήρια αλλά μας ενισχύει και με τον λόγο Του. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι γίνεται ένα συνδυασμός θεωρίας και πράξης, όπου το ένα συμπληρώνει το άλλο. Σαν κληρικοί και ποιμένες της μυστικής αμπέλου του Χριστού ας σπουδάσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να γεωργήσουμε με επιμέλεια το εμπιστευμένο ποίμνιο. Ο λόγος μας να ελκύει και όχι να αποδιώκει, να μυρίζει αγάπη και όχι μίσος, να ξεκουράζει και όχι να αγανακτεί… Είναι τεράστια η ευθύνη μας!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καθώς στις μέρες μας τα γεγονότα και οι καταστάσεις (οι τόσο αβέβαιες και δυσμενείς) μας «αδειάζουν» ψυχικά, ο λόγος του Κυρίου και τα Τίμια Δώρα Του έρχονται ως αντίδοτο ισχυρό και αξεπέραστο. Είναι αυτό που προσφέρει τα κατάλληλα πνευματικά αντισώματα ώστε να βρίσκουμε δύναμη να χαμογελούμε, να βοηθούμε, να ελπίζουμε αλλά και να ομολογούμε αδιάσειστα πως «Χριστός χθες και σήμερα, ο Αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13, 8).

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα        (Λουκ. στ,΄ 31-36)

(† Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Ιερ.)

ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ...

«Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε

και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες» (Λουκ. στ΄, 35)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στην παιδική ηλικία βρισκόμενος άκουγα – όσο μπορούσα να κατανοήσω – το Θείον Ευαγγέλιο και τις περικοπές σαν και αυτή να περιγράφουν τις προσπάθειες του Θεού να ομορφύνει την ζωή μας. Να της δώσει νόημα, αξία, ανθρωπιά και δεν καταλάβαινα τι επιχειρούσε να κάνει ο Δεσπότης μου. Σαν μεγάλωσα και γνώρισα την κακία, τα πάθη, το σκοτάδι, τα μίση τα ψηλαφητά και υπαρκτά, θαύμασα την φιλανθρωπία την Δεσποτική, γοητεύτηκα από την διαχρονικότητα του Ευαγγελίου, συγκινήθηκα από την απέραντη αγάπη του Θεού και την επιμονή Του να φυτέψει στις καρδιές μας την Θεϊκή Του αγάπη...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ, ΚΟΛΑΣΗ

* Σήμερα περισσότερο από ποτέ η καθημερινότητα μας προβληματίζει. Και δεν εστιάζουμε το πρόβλημα εκεί που το πηγαίνουν οι περισσότεροι. Δεν είναι ο φόβος της πτωχείας και της οικονομικής καταστροφής. Είναι ο φόβος της πτωχής και άδειας καρδιάς που δεν έχει κάτι από τον ουρανό να της δώσει νόημα και ελπίδα. ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

* Και πως λέγεται άραγε αυτό το συναίσθημα που φυτρώνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Λέγεται ΚΟΣΜΙΚΗ ΑΓΑΠΗ. Κτισμένη στο συμφέρον, στην ιδιοτέλεια, στον πλούτο, στις απολαύσεις, στην σωματική ομορφιά. Γι’ αυτό περνάει και χάνεται, σαν τον άνεμο, σαν το περαστικό πουλί και μένει το τραγικό της πρόσωπο χωρίς αλήθεια, χωρίς ουσία. Ένα χάσιμο χρόνου.

* Ο Ντοστογιέφσκι, ο μεγάλος εκείνος λογοτέχνης έλεγε στοχαστικά: ΚΟΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ! Θέλοντας να δείξει πως γίνεται η ψυχή μακριά από την αγία αυτή αρετή. Η μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι η έλλειψη ανεκτικότητος του πλησίον μας. Μικροί – μεγάλοι έτοιμοι γιά μάχη και για παρεξήγηση. Μας συμπνίγει η φιλαυτία, μας πιέζει η υπερηφάνεια και η επίδειξη, κυριευμένοι από την ύλη και τις διεκδικήσεις που καταβάλουμε για να την εξασφαλίσουμε.

* Γι’ αυτό μιλούμε απαξιωτικά... ‘οι άλλοι’, γεμάτοι κακούς και επιπόλαιους χαρακτηρισμούς, οι άλλοι... οι άλλοι είναι ο Θεός, γράφουν οι Πατέρες (Ευεργετινός), απ’ εκεί περνάει η σωτηρία και η καταδίκη μας. Γλυκόλαλα η σοφή εμπειρία των Πατέρων μας ψιθυρίζει: «ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΑΣ, ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΦΑΝΕΡΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΦΑΝΕΡΩΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ» (Αββά Ποιμήν), θέλοντας να μας δείξει πως η αγάπη μας διδάσκει στο πως θα φερθούμε στις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Β) ΖΩΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

* Στον Ορθόδοξο χώρο, για χάρη του Σωτήρος Χριστού, ζούμε μία ‘παράδοξη’ ηθική. Δεν καλούμαστε μόνο να δείχνουμε αγάπη σ’ όσους μας δείχνουν, ανταποδοτικά δηλαδή, αλλά ακόμα και σ’ αυτούς που μας ζημιώνουν να φερόμαστε ανάλογα. Εξάλλου γι’αυτό λεγόμαστε Χριστιανοί. Γιατί μιμούμαστε τον Χριστό ο οποίος συγχωρούσε και συγχωρεί όσους Τον πληγώνουν...

* Όποιος ζεί αυτή την ‘παράδοξη’ ηθική, ζεί τον ίδιο τον Θεό. Ζεί τον Παράδεισο. Να το ανώτερο αγώνισμα από νηστείες, προσευχές και κάθε είδους αγαθοεργίες. Η αγάπη λοιπόν γίνεται ο δρόμος της θεολογίας (πρβλ. κηρύγματα θεολόγων με μίσος και εμπάθειες), η δυνατότητα ενοικήσεως του Θεού σε μας, η αίσθηση και η απόλαυση της Παρουσίας Του.

* Γευόμαστε την ελευθερία που υπάρχει στο χώρο της εκκλησίας. Μιά ελευθερία που ορίζεται από τον τρόπο που αγαπάμε. Ελεύθερος λοιπόν είναι αυτός που κατορθώνει «να βγει» απ’ τον εαυτό του. Να κάνει μιά ηρωική έξοδο από την εσωστρέφεια και τον ατομισμό του και να δίνει και να προσφέρει από ένα χαμόγελο μέχρι μιά ματιά συμπόνιας και ας είναι άδεια η τσέπη του... Ελεύθερος είναι αυτός που κοινωνεί με τους άλλους στον πόνο και την θλίψη, στην χαρά και την ευτυχία.

* Ένας μοναχός ακαλλιέργητος και λίγο αργόστροφος πλησίαζε συχνά ένα γέροντα μιας σκήτης (αββάς Ιωάννης ο Κολοβός) και ζητούσε συμβουλές για να βελτιωθεί. Πέρασαν πολλές επισκέψεις μα κάποτε σταμάτησε και δεν ξαναπήγε. Ο Γέροντας τον βρήκε σε μία πανηγυρική Θ. Λειτουργία και τον ρώτησε γιατί σταμάτησε να έρχεται. Ο Μοναχός του είπε ότι τον κουράζει και συγχρόνως δεν βελτιώνεται. Κοίταξε του είπε ο Γέροντας αυτά τα λυχνάρια: άναψέ τα ένα-ένα από το δικό σου... Λιγόστεψε το φως; Έτσι και εγώ δεν χάνω κάτι βοηθώντας και αγαπώντας τον πλησίον!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δώστε μου λοιπόν ένα ημερολόγιο, μήπως δεν πήρα χαμπάρι ότι βρίσκομαι στο 2015; Μήπως δεν βλέπω τι γίνεται γύρω μου; Τα βλέπω και τα γνωρίζω. Ακολουθώ όμως την φωνή του Καλού Ποιμένος και σου την μεταφέρω... Άνθρωπε αγάπα... Μην φοβάσαι... δεν λιγοστεύει το φως του λυχναριού της αγάπης σου, σαν δανείζεις την φλόγα του.

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα    (Λουκ. ε,΄ 1-11)

Η ΥΨΗΛΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

«Από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών» (Λουκ. 5, 10)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η έναρξη των Κυριακών που δομούνται λειτουργικά πάνω στις ευαγγελικές περικοπές του Λουκά αρχίζει με την αναφορά της υψηλής πρόσκληση την οποία απευθύνει ο Χριστός στους τέσσερις ψαράδες (Πέτρο, Ανδρέα, Ιάκωβο, Ιωάννη) και μετέπειτα μαθητές Του. Και αυτό δεν γίνεται απλά για λόγους ιστορικούς- χρονικούς (πως ξεκίνησε την δράση του ο Μεσσίας) αλλά περιέχει την αυθόρμητη αποδοχή απλοϊκών ανθρώπων να δουλέψουν για τον Χριστό. Η στάση των πρώτων μαθητών γίνεται το παράδειγμα για όλους τους ανθρώπους που καλούνται με την χάρη του Αγ. Πνεύματος να ακολουθήσουν τον Ιησού.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

* Πριν ο Ιησούς καλέσει τους υποψήφιους μαθητές στην υψηλή διακονία τους είχαν και αυτοί με ενδιαφέρον σταθεί όπως και το πλήθος να ακούσουν τον λόγο του Χριστού. Άφησαν την εργασία τους και έγιναν μαθητές. Μαθητεύουν και ενωτίζονται τα εκπληκτικά λόγια του Διδασκάλου τους. Τα λόγια εκείνα για τα οποία ο Πέτρος είπε έκθαμβος σε ένα άλλο σημείο της ευαγγελικής διδασκαλίας: «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιω. 6, 68).

* Μετά από το κήρυγμα, το οποίο άνοιξε πνευματικούς ορίζοντες στους μαθητές, ακολουθεί η θαυμαστή αλιεία. Ενάντια στους νόμους της λογικής (εάν την νύχτα δεν πιάνεις ψάρια πως θα γίνει αυτό την ημέρα), ενάντια στο ακατάλληλο της ώρας έρχονται στο φως τα αποτελέσματα της θαυμαστής δύναμης της Θείας Εντολής. Πλήθος ιχθύων! Τότε ο Πέτρος ανακαλύπτει παράλληλα την αμαρτωλότητά του. Γεμάτος θαυμασμό αλλά και ταπείνωση αναφωνεί: «έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί Κύριε» (Λουκ. 8, 9). Από την μία λοιπόν η Θεότητα και η παντοδυναμία του Διδασκάλου και από την άλλη η συναίσθηση της αμαρτωλότητος και της αναξιότητος του μαθητού.

Β) Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

* Βλέποντας την κλήση των μαθητών του Ιησού θα παρατηρήσαμε ίσως ότι αυτή γίνεται κατά την διάρκεια της εργασίας τους. Αυτό και μόνο είναι ικανό να μας οδηγήσει στην σκέψη ότι τον Θεό μπορούμε να Τον βρούμε παντού αλλά και Εκείνος να μας βρεί οπουδήποτε. Δεν είναι ανάγκη ο άνθρωπος να απομακρυνθεί από τον κόσμο αυτό (με εξαίρεση αυτούς που ο Θεός καλεί στην μοναχική – ασκητική ζωή για κάτι υψηλότερο και ιδεατό) μόνο και μόνο για να συναντηθεί μαζί Του. Μπορεί να βασιλεύει εδώ ο κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου διάβολος και να υπερισχύει η φθορά και η αμαρτία. Μην ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός έπλασε τον κόσμο και τον περιποιήθηκε με περισσή φροντίδα για να κατοικήσει το πλάσμα Του. Όλα «διηγούνται δόξαν Θεού» (ψαλμ. 18, 2) και παντού ομολογείται η σοφία και η θεία πρόνοια.

* Είδαμε επίσης την εμπιστοσύνη που έδειξαν οι μαθητές και αψηφώντας την λογική έκαναν υπακοή στην εντολή του Χριστού. Και εμάς όταν μας καλεί ο Χριστός συναντούμε εμπόδια και καλούμαστε να πάμε κόντρα στην λογική, στις συνήθειές μας, στο περιβάλλον μας το στενό αλλά και στο ευρύτερο. «Μη φοβού» (Λουκ. 5, 10), λέγει στους μαθητές αλλά το ίδιο επαναλαμβάνει και σε μας! Ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο που έχει οδηγήσει «στα βαθιά». Ακούει την προσευχή και τον αναστεναγμό του. Τον δοκιμάζει, τον σκληραγωγεί, τον εκπαιδεύει αλλά δεν τον εγκαταλείπει. Στον υπάκουο άνθρωπο χορηγεί τα ανεκλάλητα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ίσως κάποιος πεί... «εγώ ο αμαρτωλός να ακολουθήσω τον Χριστό;» Και βέβαια εσύ και εγώ και όλοι: «ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού αλλ’ οι κακώς έχοντες» (Μαρκ. 2, 17). Έτσι ο πιστός άνθρωπος και λαμβάνει την θεραπεία και γίνεται κήρυκας των μεγαλείων του Θεού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η ζωή των αγίων της εκκλησίας μας είναι γεμάτη από τέτοιες θαυμαστές κλήσεις. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι αμαρτωλοί σαν και εμάς δεν δέχθηκαν το θείο κάλεσμα και αναδείχθηκαν μέσα από τον προσωπικό αγώνα και την χάρη του Χριστού άξιοι μαθητές Του... Όλοι αυτοί όμως είχαν την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς τους. Δεν κόμπασαν άλογα μπροστά στην θεία δωρεά αλλά με υπομονή και αγώνα καλλιέργησαν το «δοθέν τάλαντο», το οποίο και πολλαπλασίασαν συνάγοντας θησαυρούς στην ουράνιο αποθήκη του Θεού.

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα     (Μάρκ. η΄ 34-θ΄1)

 

ΒΙΩΣΕ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΙΣΧΥΝΗ,

ΧΑΡΙΣΕ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ

«καί απογυμνώσας τας αρχάς και εξουσίας, παρεδειγμάτισε

παρρησία, θριαμβεύσας κατ’αυτών επ’αυτού» (Κολ. 2,15)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Πολλές φορές αναλογιζόμενοι την οδυνηρή δοκιμασία του Σταυρού μένουμε στον πόνο που δοκίμασε ο Ιησούς μπροστά σε αυτό το εκούσιο μαρτύριο Του. Και είναι φυσικό καθώς όλοι μας φρικιούμε μπροστά στην κακότητα των ανθρώπων, μπροστά στο διάβολο και τα διαβολικά μυαλά που έσπευσαν με αφάνταστη «προθυμία» να προσφέρουν ότι δριμύτερο βάσανο στον γλυκύτατο Διδάσκαλο μας. Σήμερα θα προσπαθήσω να μιλήσω για την ντροπή, την αισχύνη, ένα άλλο σκέλος του μαρτυρίου Του, εξίσου επώδυνο και το οποίο μπορεί να προσφέρει την ευκαιρία για ποικίλους στοχασμούς σε όλους...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΑΙΣΧΥΝΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

* Οι άνθρωποι του καιρού των Ρωμαίων έτρεμαν την αισχύνη της σταυρώσεως, πιό πολύ και από τον σωματικό πόνο. Η σταύρωση προοριζόταν για εκείνους που βρίσκονταν στην κατώτερη βαθμίδα της κοινωνικής κλίμακας όπως σκλάβοι, σκληροπυρηνικοί εγκληματίες, εχθροί του κράτους. Τους Ρωμαίους πολίτες – θανατοποινίτες ποτέ δεν τους σταύρωναν αλλά τους θανάτωναν με αποκεφαλισμό γιατί θεωρούταν το τελευταίο φρικτά υποβιβαστικό.

* Στις αναφορές της κλασικής γραμματείας ο καλλιεργημένος λογοτεχνικά κόσμος δεν ήθελε καμία σχέση με τον σταυρικό θάνατο και συνήθως τον αποσιωπά. Ο σταυρός ήταν μία χυδαία λέξη που δεν έπρεπε ούτε καν να περνάει από την σκέψη τους. Οι σταυρώσεις σκόπιμα διεξάγονταν σε δημόσιο χώρο όπως σταυροδρόμι, πλατεία, λόφος και οι δήμιοι με επιτήδευση μετέτρεπαν την ποινή σε προσωπική φρικτή δοκιμασία, σε μακάβρια δημόσια ψυχαγωγία.

* Στο θύμα αρνούνταν ακόμα και την ταφή. Ώστε, γυμνός και άταφος να εξευτελιστεί ακόμη περισσότερο γινόμενο (το θύμα) τροφή για τα όρνια και άγρια κτήνη. Μ’ αυτόν τον τρόπο ολοκληρωνόταν η ταπείνωσή του. Βέβαια ο σύγχρονος άνθρωπος δεν κατανοεί πλήρως την τιμή της ταφής… Την εποχή όμως εκείνη και ανακωχή ακόμη έκαναν στους πολέμους για να ταφούν οι νεκροί!

* Σε πολλούς λοιπόν το μήνυμα του Σταυρού φαντάζει προσβλητικό. Ο Παύλος το συνοψίζει ως εξής: «εις μεν τους Ιουδαίους σκάνδαλο, εις δε τους Έλληνες μωρίαν» (Κορ. 1, 23). Για έναν Ρωμαίο ή Έλληνα, η χριστιανική πίστη ότι Εκείνος που είχε σταυρωθεί ήταν ο Σωτήρας παρουσιαζόταν ως καθαρή τρέλα. Για τους Ιουδαίους χειρότερα... Ο Μεσσίας, ο ευλογημένος του Θεού να καρφωθεί στο ξύλο το καταραμένο; Το Δευτερονόμιο το ξεκαθαρίζει «είναι καταραμένος από τον Θεό ο κρεμάμενος» (21:23). Οξύμωρο σχήμα ο «Σταυρωμένος Μεσσίας»...

Β) Η ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

* Ο Χριστός πάνω στο σταυρό γυμνώθηκε αλλά και «απογυμνώσας τας αρχάς και εξουσίας παρεδειγμάτισε παρρησία, θριαμβεύσας κατ’αυτών επ’αυτού» (Κολ. 2, 15). Έτσι λαμβάνουμε την παρρησία από τον σταυρό να νικάμε κάθε ενάντια δύναμη, κάθε εχθρό και να είμαστε πανίσχυροι!

* Σταυρώνοντας τον Ιησού οι θρησκευτικοί ηγέτες της εποχής αλλά και οι Ρωμαϊκές αρχές επεδίωξαν να γελοιοποιήσουν τον Χριστό. Βλέποντάς Τον «εγκαταλειμμένο» από τον Θεό είχαν την καλύτερη μαρτυρία για το ότι ήταν ένας «θρησκευτικός απατεώνας». Ο Χριστός κρατήθηκε από τον Θεό! Ο Θεός τον δικαίωσε μετά τρείς ημέρας! «Απεδείχθη Υιός Θεού» (Ρωμ. 1, 4) διά της Αναστάσεώς Του.

* Με τον ίδιο τρόπο που εξέθεσε τους ψεύτικους Θεούς της θρησκευτικής ηγεσίας, την κενότητά τους, έτσι ακριβώς εκθέτει και τους δικούς μας ψεύτικους Θεούς, τις άστοχες επιλογές σε διάφορα θέματα. Έχει την παρρησιά να μας διαχωρίζει το αληθινό από το κίβδηλο καθότι Αυτός είναι η Αλήθεια. Μπροστά στο Σταυρό αποκαλύπτεται το «ψεύτικο ένδυμα» της υποκρισίας, η «σοφία» μας αποδεικνύεται ως μωρία και η «δύναμή» μας ως αδυναμία.

* Αυτός λοιπόν που είναι «εν Χριστώ» βρήκε πάλι την ελευθερία του προς τον Θεό και μπορεί να πλησιάσει τον Θεό μ’ εμπιστοσύνη. Μπορεί να σταθεί μπροστά στον Κυβερνήτη και Κριτή ελεύθερος και στητός, χωρίς να χαμηλώνει το κεφάλι, ικανός ν’ αντέξει την παρουσία Του. Αυτή είναι η παρρησία που χαρίζει η νίκη του Ιησού σ’ όλους εμάς. Η ντροπή θεραπεύεται και νικάτε χάρη στο «Πάθος του Απαθούς» αργά, μεθοδικά, χρονοβόρα, μέσα από το μυστήριο του Σταυρού, όπως αυτό εκφράζεται από την εκκλησία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μιλήσαμε έστω και θεωρητικά για την αισχύνη που βίωσε ο Χριστός κατά την θανατική ποινή της Σταυρώσεως Του. Θέλω όμως να το κάνω ψηλαφητό όλο αυτό. Θυμηθείτε πόσες φορές ο σατανάς μας βάζει ντροπή να κάνουμε τον Σταυρό μας, ιδίως σε δημόσιο χώρο... Πόσες φορές δεν τον κάνουμε βιαστικά και με τρόπο αστείο παραθεωρώντας την σημασία και τρόπον τινά «καταργώντας» την ισχύ του;

Ας δίνουμε την μαρτυρία του Σταυρού παντού! Ας δίνουμε χωρίς ντροπή την μαρτυρία του Ιησού για χάρη εκείνου που δεν εντράπηκε όχι μόνο την ασθένεια της ανθρωπίνης φύσεως, αλλά έγινε «θέατρο αγγέλοις και ανθρώποις» (Α΄ Κορ. 4, 9) κατανικώντας κάθε αρχή και εξουσία δίνοντας πολύτιμο όπλο σε μας όπως θαυμάσια ψάλλει η εκκλησία: «Κύριε όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν Σου ημίν δέδωκας...» (υμνολογία).

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΖΩΗ

«και βαστάζων τον σταυρόν αυτού εξήλθεν εις τον λεγόμενον Κρανίου τόπον» (Ιω. 19, 17)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όλο το πλήρωμα της εκκλησίας καταγαύζεται από την λάμψη του φωτοφόρου Σταυρού του Κυρίου μας. Το σκοτάδι της αμαρτίας εξοβελίζεται, το φως της αρετής λούζει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που μετέχει της αγιαστικής Του χάριτος. Λουλούδια και μύρα συνοδευόμενα από στεναγμούς χαράς και ελπίδας κοσμούν το ‘ξύλο της ζωής’ που γιάτρεψε την παρακοή του Αδάμ στον Παράδεισο. Και ο πιστός, πλήρης χάριτος και ευγνωμοσύνης αναφωνεί μετά του υμνωδού: «Σταυρός η ωραιότης της εκκλησίας...» (εξαποστειλάριον εορτής). Και αν η εορτή προκαλεί την ευφροσύνη στα πλήθη των πιστών, το επιλεγμένο ευαγγελικό ανάγνωσμα υπενθυμίζει τον σταυρικό θάνατο του Χριστού «εις τον Κρανίου τόπον», δίνοντας στην αναστάσιμη ημέρα ένα τόνο θλίψης από τα γεγονότα της Μ. Παρασκευής...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΟΔΥΝΗ

* Γνωρίζουμε ότι ο σταυρικός θάνατος είναι ένα οδυνηρό μαρτύριο. Θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε καλύτερα όταν σταθούμε για λίγο σε όσα προηγήθηκαν της σταυρώσεως. Ο σωματικός πόνος του Ιησού ξεκινά με την ‘φραγγέλωση’ (=μαστίγωμα) μέσα στο δεσμωτήριο. Το γυμνό Του Σώμα έγινε μία πληγή, «ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος· αλλά το είδος αυτού άτιμον εκλείπον παρά πάντας τους υιούς των ανθρώπων» (Ησ. 53, 2-3) ομολογεί με έκπληξη ο προφήτης, διασχίζοντας ‘εν Αγίω Πνεύματι’ τους αιώνας.

* Ο Ιησούς ‘επέζησε’ του φραγγελώματος, αφού πολλοί κατάδικοι πέθαιναν κατά την εκτέλεση της ποινής. Έτσι πέρασε στο επόμενο στάδιο. Σουβλερά αγκάθια τρύπησαν την Αγία Κεφαλή Του προσθέτοντας ακόμα περισσότερο πόνο. «Έθηκας επί την κεφαλήν αυτού στέφανον εκ λίθου τιμίου, ζωήν ητήσατό σε, και έδωκας αυτώ μακρότητα ημερών εις αιώνα αιώνος» (ψαλμ. 20, 4 – 5). Έτσι ακριβώς προσέλαβε και αυτή την δοκιμασία ο Κύριος, όπως συμβολικά προλέγει ο ψαλμωδός... Στέμμα το ακάνθινο στεφάνι Του, με πολυτελείς λίθους... και Αυτός να μοιράζει την ζωή αιωνίως στους ανθρώπους.

* Και τέλος ο Σταυρικός θάνατος. Ξαπλωμένος ο Χριστός πάνω στον Σταυρό καρφώνεται για να μην ‘αποδράσει’ (!) από το εκούσιο μαρτύριό Του. Το κορύφωμα του σωματικού πόνου έρχεται κατά την ώρα που υψώνεται ‘από γης’ με το Σώμα Του να κρέμεται από τέσσερα καρφιά. Ο Κύριός μας θέαμα ‘αγγέλοις και ανθρώποις’ (Α΄ Κορ. 4, 9), θέαμα με διαφορετικά μηνύματα και διαφορετικούς αποδέκτες.

Β) ΤΟ ΨΥΧΙΚΟ ΑΛΓΟΣ

* Είναι το κομμάτι εκείνο που δεν το καλοεξετάζουμε. Μας συνεπαίρνουν τα ορώμενα και η επιφάνεια και δεν ‘τολμούμε’ ίσως να ερευνήσουμε τον δριμύτατο ψυχικό πόνο. Και όμως ο ψυχικός πόνος υπερβαίνει κατά πολύ τον σωματικό. Ένας μαθητής Του γίνεται προδότης και με την ωραιότερη πράξη (το φιλί) δίδει το σύνθημα της προδοσίας. Ένας μαθητής Του... δεν Τον κατάλαβε ποτέ! Ο ενθουσιώδης Πέτρος τον αρνείται λέγοντας «ότι ουκ οίδα τον άνθρωπο» (Ματθ. 26, 72).

* Αλλά και ο υπόλοιπος εσμός των μαθητών τον εγκαταλείπουν και σκορπίζουν τρομαγμένοι θέλοντας να ξεφύγουν από την οργή των Θεοκτόνων Ιουδαίων. Μόνος πάνω στο Σταυρό διψώντας την σωτηρία αντικρύζει μιά ηλιαχτίδα συμπόνοιας και συμπαράστασης. Η Μάννα και ο Ηγαπημένος! Η Παναγία και ο Ιωάννης με τα μάτια του λέγουν ‘Είμαστε κοντά Σου, είμαστε δίπλα Σου’! Εσύ που μπορούσες να έχεις όλες τις λεγεώνες των αγγέλων του Θεού να σε ενισχύουν...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Θάνατος του Ιησού υπήρξε εκούσιος. Έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2, 8). Η ύψωσή Του στον σταυρό δεν ήταν ένα ανώδυνο παιχνιδάκι καθώς περιέκλειε ένα οδυνηρότατο ψυχοσωματικό μαρτύριο. Ο Ιησούς αγκάλιασε αυτόν τον λυτρωτικό πόνο με όλη Του την ύπαρξη προσφέροντας ζωή από τον θανατό Του. Νίκη του Θανάτου = νίκη της αμαρτίας. Η κίνησή Του να αρνηθεί το «μεμιγμένο όξος» (=φάρμακο καταπραϋντικό των πόνων όπως αρκετοί υποστηρίζουν) θα πρέπει να ερμηνευθεί και να κατανοηθεί με την επιθυμία του Χριστού να λυτρώσει τον άνθρωπο. Το σημερινό ευαγγέλιο μας δίνει την ευκαιρία να στοχασθούμε ‘παραγωγικά’ εκτιμώντας την θυσία του Ναζωραίου...

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

(Ιωάν. γ΄ 13-17)       ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

ΦΕΡΕ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

«Διά των πληγών Αυτού ημείς ιάθημεν» (Ησ. 53:5)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η εκκλησία μας ως φιλόστοργη μητέρα αρχίζει την προετοιμασία του πληρώματος της σχετικά με την μεγάλη εορτή του Σταυρού. Προεόρτιοι ύμνοι, σχετικά ευαγγελικά και αποστολικά αναγνώσματα έρχονται να μας θυμίσουν και να τονίσουν το μυστήριο του Σταυρού, την έννοια του Σταυρού, το σταυρικό βίωμα που πρέπει να διέπει την ζωή κάθε πιστού Χριστιανού και την αξία που έχει το τρισμακάριστο ξύλο στο χώρο της εκκλησίας. Καθώς ατενίζουμε τον Κύριο με απλωμένα τα χέρια και αλλοιωμένη την μορφή και το κάλλος Του δημιουργούνται μέσα μας απορίες και ερωτήματα, ίσως και διαφωνίες καθώς είναι Εκείνος το «αντιλεγόμενο σημείο» όπως προφητεύθηκε. Στόχος όμως «ουσιώδης» είναι να φέρουμε τις όποιες πληγές στα πόδια του Εσταυρωμένου και να ζητήσουμε την ίαση...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΠΩΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

* Πολλές φορές προσπαθούμε με προσευχές και αυτοματισμούς να «λύσουμε» όλα αυτά που μας απασχολούν και μας πληγώνουν. Ο Χριστός πάνω στο Σταυρό μας έδειξε το αντίθετο. Το κακό είναι περίπλοκο και δυσεπίλυτο και η αποκατάσταση και θεραπεία του θέλει μέθοδο.

*Ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε και έφερε τα σημάδια των πληγών Του. Μόνιμα και αιώνια. Θέλησε με αυτό να δείξει πως η επιπολαιότητα και η προχειρότητα δεν θεραπεύουν και αγιάζουν τον πληγωμένο άνθρωπο.

*Δεν είναι απλό λοιπόν να φέρουμε τις πληγές μας στο Χριστό. Αρκετοί άνθρωποι από αντίδραση έχουν ανυψώσει «διαχωριστικούς περιβόλους» αποφεύγοντας να ασχοληθούν οι ίδιοι, αλλά και εμποδίζοντας να ασχοληθεί κάποιος άλλος μ’αυτές. Έχουμε λάθος πιστέψει ότι ο Θεός δεν νοιάζεται για τα τραύματά μας. Μνησικακία και πικρία για αυτούς που μας αδίκησαν έχουν δημιουργήσει έναν άρρωστο ψυχικό κόσμο μέσα μας.

*Η οδός του Σταυρού είναι ανηφορική και λιγότερο ταξιδεμένη. Ο δρόμος αυτός περιέχει τις έννοιες: αποδοχή ≠ άρνηση, αντιμετώπιση ≠ συγκάλυψη, συγχώρηση ≠ μνησικακίας. Δρόμος ριψοκίνδυνος, τραχύς, μακρινός, προσπάθεια που πραγματικά φοβίζει και αποθαρρύνει.

Β) Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

* Μην περιμένουμε την χάρη φτάνοντας στο Σταυρό. Μόλις ξεκινήσουμε η χάρις είναι παρούσα. Ο Ιησούς ανοίγει τον δρόμο, προπορεύεται, αγωνιά για μας, κουράζεται και κοπιάζει μαζί μας στην πορεία. Από το πρώτο κιόλας βήμα βιώνουμε την βαθειά θεραπεία που στέλνει ο Εσταυρωμένος.

* Ο Ιησούς βαδίζει δίπλα μας. Όσο περισσότερο ταξιδεύουμε τόσο ανακαλύπτουμε το βάθος της στοργής Του, την παιδαγωγική Του αγάπη, την τρυφερότητά Του προς εμάς. Στερεώνει τα βήματά μας, δυναμώνει τα τρεμάμενα πόδια μας και μας δίνει αποφασιστικότητα να τηρήσουμε τον στόχο και τον προορισμό μας μέχρι τέλους.

* Ο Θεός μας παρακολουθεί. Πάνω στον Σταυρό έστειλε τον Υιό Του, τον μονογενή. Η σταύρωση είναι ένα εκπληκτικό γεγονός και όσα συμβαίνουν εκεί στον Γολγοθά απεικονίζουν κάθε είδος ανθρωπίνων κακών και δεινών. Σκεφτείτε τι πέρασε, τι στερήθηκε ο Χορηγός κάθε αγαθοσύνης, κάθε υλικού και πνευματικού θησαυρού. Μόνος στην εκούσια οδύνη, στο εκούσιο πάθος, στην εκούσια πτωχεία. Ο πλούσιος Θεός...

* Ο Ιησούς στις πληγές, στα πάθη, τα δεινά και τις συμφορές μπορεί να «ταυτιστεί» με μας, γιατί ο Ίδιος υπέφερε προσωπικά το πλάτος και το βάθος των ανθρωπίνων δεινών. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Παύλος: «Μπορεί να συμπαθήσει εις τας ασθενείας ημών» (Εβρ. 4, 15). Προσωπικά και αντιπροσωπευτικά βίωσε για όλους τους ανθρώπους. Βάστασε λοιπόν με μυστηριώδη τρόπο τα δικά μου, τα δικά σου δεινά, τα δεινά όλης της ανθρωπότητος. Και πράγματι τι έχουμε περάσει και δεν το πέρασε ο Κύριός μας. Και πίσω απ’τον Κύριο ο Πατέρας βίωνε και Αυτός τα του Υιού. «Ο Θεός ήτο εν τω Χριστώ διαλλάσσων (συμφιλιώνοντας) τον κόσμον προς Εαυτόν» (Β΄ Κορ. 5, 19).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τώρα λοιπόν που η εκκλησία ετοιμάζει εσένα και εμένα και όλους να προσκυνήσουμε τον Σταυρό τον ζωοποιόν, στοχάσου λιγάκι ποιός ανέβηκε και αγίασε τούτο το ξύλο... Σκέψου και νιώσε την αγάπη του Σταυρωθέντος... Η Ζωή ταυτίστηκε με το Θάνατο. Το Φως τυλίχτηκε στο Σκοτάδι. Αυτός που είπε «Εγώ είμαι η Οδός» δειλίασε προς στιγμήν να την βαδίσει. Το Ύδωρ της Ζωής δίψασε. Τα χέρια που ανέστησαν νεκρούς και ίασαν αρρώστους ακινητοποιήθηκαν από τα καρφιά. Η ουράνια ελπίδα των ανθρώπων «κατέβηκε» στον Άδη.

Νιώσε – Πίστεψε – Άλλαξε.

(†) ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑ

ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ...

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Πάει καιρός τώρα που στην καθημερινότητα του ανθρώπου κυριάρχησε η ύλη. Μιά ύλη που αποθεώνει την απόλαυση, μιά ύλη που καταλαμβάνει κάθε χώρο και χρόνο στις ανθρώπινες επιδιώξεις. Το πνεύμα το «τσαλαπατήσαμε», ατόνησε ο άνθρωπος και κυλισμένος στην λάσπη δεν μπορεί να εγκαταλείψει το γήινο περίβλημά του και να ανέλθει στην «περιοχή του πνεύματος». Βαρειά η ύπαρξή μας και δυσκίνητη προς την θεωρία, ευκολοκίνητη αντίθετα προς στην αμαρτία. Και όμως η εκκλησία μας επιμένει να μας μιλά για Αγ. Πνεύμα... για πνεύματα αγγελικά, για δυνάμεις αγγελικές εορτάζοντες γηθοσύνως αυτά τα γεγονότα, όπως και σήμερα την θαυματουργία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

* «Λειτουργικά πνεύματα αποστελλόμενα εις διακονίαν» (Εφ. α΄ 14) θα μας πεί ο Απόστολος. Εμείς τους ονομάζουμε γενικά ‘Αγγέλους’, μα η εκκλησία δίνει συγκεκριμένα ονόματα («Απεστάλη Γαβριήλ» στον Ευαγγελισμό, αλλά και άλλα όπως Μιχαήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ ...). Άρα μιλάμε για ξεχωριστές και επώνυμες υπάρξεις. Ο όρος ‘πνεύματα’ μας πληροφορεί ότι υπάγονται εις την αόρατον κτίσιν, χωρίς αυτό να δηλώνει με απολυτότητα ότι οι άγγελοι κέκτηνται αμιγώς πνευματική φύσιν καθώς απόλυτο και καθαρό πνεύμα είναι μόνο ο Θεός.

* Αρκετοί εκκλησιαστικοί συγγραφείς των πρώτων αιώνων (π.χ. Τερτυλλιανός, Ωριγένης, Βασίλειος, Γρηγόριος, Ιλάριος) υπογραμμίζουν την ανάγκη να παραδεχθούμε ότι οι άγγελοι έχουν ένα είδος σώματος: άλλος το χαρακτηρίζει λεπτότερον της ύλης, άλλος το ονομάζει αιθέριον ή πυροειδές, άλλος προέκταση μιάς ύλης προ της παρακοής ή υπόλειμμά της, στηριζόμενοι στην γραφική μαρτυρία κατά την οποία οι άνθρωποι «εν τη αναστάσει... ως άγγελοι Θεού εισί» (Ματθ. κβ΄ 30).

* Ο χαρακτηρισμός ως ‘Ασωμάτων’ καθιερώθηκε στην εκκλησία μετά την Ζ΄ εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδο, ο οποίος δεν έχει την έννοια της κυριολεξίας αλλά χρησιμεύει ως αντιδιαστολή προς την έννοια του ανθρωπίνου σώματος. Η εκκλησία διδάσκει επίσης ότι κάθε άνθρωπος έχει ένα φύλακα άγγελο, τον οποίο λαμβάνει από τον Θεό κατά το Άγιον Βάπτισμα και είναι αυτός που τον βοηθά στις δύσκολες στιγμές της ζωής του. Έτσι έχουμε μια ωραιότατη ευχή την οποία λέμε στην βραδυνή προσευχή μας (Απόδειπνο) για να ευχαριστήσουμε και να παρακαλέσουμε τον Άγιο Άγγελο της ψυχής μας να μας σκεπάζει και να μας προστατεύει.

Β) ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

* Και αφού υπάρχουν γιατί δεν τους βλέπω; Ας ξετυλίξω αργά και με σειρά το κουβάρι των σκέψεων μου... Έχεις μήπως μάτια για να τους δείς; Πόσο καθαρά και αγνά είναι αυτά; Άκουσες στην εκκλησία κατά την Λειτουργία τον Ιερέα που λέγει για «άγγελον ειρηνικόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών...»; ζήτησες από τον Θεό να στον στείλει δίπλα σου; Για θυμήσου καλύτερα πόσους κινδύνους έχεις διαφύγει... τύχη θα βιαστείς να μου απαντήσεις! Πάρε κανένα λαχείο τότε αφού πιστεύεις σε αυτή...

* Πέρα από τους φτερωτούς ευεργέτες μας, θα σου μιλήσω για αγγέλους που δεν έχουν φτερά και δεν λούζονται στο φως... Θυμήσου πόσες φορές η μητέρα σου ξενύχτησε στο προσκεφάλι σου ή σε συμβούλεψε για να μην κινδυνεύσεις στις κακοτοπιές του δρόμου που βάδιζες... Θυμήσου ένα καλό φίλο/η ή έναν δάσκαλό σου που σου έμαθε να διακρίνεις με την παρεχόμενη γνώση το λάθος, να παίρνεις σωστές αποφάσεις... θυμήσου ίσως ένα σεπτό λευίτη (ιερέα) στον οποίο επέλεξες να καταθέσεις το φορτίο των αμαρτιών σου... Και πολλούς άλλους που δεν έχουν φτερά και όμως είναι «άγγελοι» του Θεού!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σήμερα λοιπόν έμαθες ότι υπάρχουν άγγελοι, γιατί το διδάσκει το αψευδές στόμα του Χριστού, στο αποδεικνύει η ζωή και η καθημερινότητα. Χρέος δικό σου και δικό μου, να έχεις καθαρά μάτια και άδολη ψυχή... Τότε πίστεψέ με θα δείς και τους δύο! Και του ουρανού και της γης...

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα        (Ματθ. κβ΄, 35-46)

ΑΓΑΠΗ, ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

«Τί ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο νομικός στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ζητάει ένα όχημα που θα τον πάει στον ουρανό, που θα τον οδηγήσει στην κατάκτηση του Παραδείσου. Και πάνω στην μεγάλη του προθυμία, ενθουσιασμό, αγνωσία, έρχεται ο Κύριος να τον προσγειώσει! Είναι σαν να του λέει: ΚΑΤΑΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΓΗ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ. Το ουράνιό σου όχημα για να ανυψωθεί χρειάζεται γήινο διάδρομο, το εισιτήριο του ουρανού εκδίδεται στην γη. Ο Χριστός σήμερα μας αποκαλύπτει το μεγάλο μυστικό Του: Ο δρόμος για την αιωνιότητα (αγάπη Θεού) περνάει από τον διπλανό μας άνθρωπο (την αγάπη του πλησίον). Είναι ο σωστός δρόμος. Αν πάρουμε λανθασμένο δεν θα καταλήξουμε πουθενά...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Σύνδεση: Η πρώτη εντολή του Χριστού αφορά την αγάπη προς τον Θεό. Ομοία εντολή με την πρώτη είναι η αγάπη του συνανθρώπου μας!

Α) Ο ΘΕΟΣ ΕΚΑΝΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥ

* Αλλά γιατί – σύμφωνα με την πρώτη εντολή – ο άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό; Είναι πρώτα απ’ όλα ο Ουράνιος Πατέρας μας και ταυτίζεται με την αγάπη όπως μας λέει ο ευαγ. Ιωάννης. Και αυτή η αγάπη Του εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Αυτός τρέφει και συντηρεί τα σύμπαντα, φροντίζει γι’αυτή την συμπαντική νομοτέλεια χάρη στην οποία η γη κινείται αρμονικά μ’ όλα τα ουράνια σώματα και προνοεί και κυβερνά σ’ όλα τα επίπεδα τον κόσμο!

*«Έκλινε ουρανούς και κατέβη». Εκμηδένισε τις αποστάσεις και έστειλε τον Υιόν Του και μας έκανε όλους δικούς Του, διπλανούς Του, πλησίον μας για να γεφυρώσει το χάσμα της αμαρτίας. Και ήλθε ανάμεσά μας με την Θεία Ευχαριστία για να επουλώσει πληγές, να γεμίσει κενά, να χαρίσει σύνδεση με το Άγιο Πνεύμα. Ταπεινώθηκε έως Θανάτου Σταυρικού για να νικήσει τον θάνατο για χάρη μας και να μας δωρήσει το θαύμα και το δικαίωμα της Αναστάσεως.

*Αυτός ανατέλλει τον Ήλιο σε πονηρούς και αγαθούς και βρέχει σε δικαίους και αδίκους ανεξίκακα και μακρόθυμα. Χαρίζει ευλογίες και λαμβάνει βλασφημίες. Παρέχει δώρα και λαμβάνει χολή. Μας πλησιάζει και φεύγουμε, μας καλεί και κάνουμε πως δεν Τον γνωρίζουμε... Χριστός, ο μεγάλος ΓΝΩΣΤΟΣ που τον λέμε στωικά ΑΓΝΩΣΤΟ.

Β) ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΦΤΑΝΩ ΣΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ

* Ποιός είναι ο πλησίον μας; Είναι αυτός που βρίσκεται κοντά μας απαντάμε αυθόρμητα! Η τοπική απόσταση αρκεί; Είναι και ψυχικά δίπλα μας όπως σωματικά; Είναι μέσα στην καρδιά μας; Αυτό είναι το κριτήριο του πλησίον! Μπορεί να αγαπάμε κάποιον και να βρίσκεται δίπλα μας έστω και αν είναι χιλιόμετρα μακριά μας...

* Άρα λοιπόν καλούμαστε και εμείς να εκμηδενίσουμε τις αποστάσεις! Να πάψουμε να λιβανίζουμε θεατρινίστικα τον Θεό και να είμαστε εχθροί με τους ανθρώπους. Ο Θεός καταργεί τις αποστάσεις και έρχεται μέσα μας. Εκμηδένισε άπειρη απόσταση και εμείς χάριν του εγωισμού ‘τηρούμε’ αποστάσεις. Μα σήμερα ακούγονται όροι όπως: τοπικιστικές διαφορές, πολιτισμικές, κοινωνικές, φυλετικές, χάσμα γενεών, φύλου, ηλικίας. Όλα έχουν μία και μόνη αιτία: ΕΓΩΙΣΜΟΣ = ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΓΑΠΗΣ.

* Ο νομικός έθεσε στον Ιησού μεταφυσικό πρόβλημα. Περίμενε και ανάλογη απάντηση. Ο Χριστός επαναλαμβάνω τον προσγείωσε, του έδωσε στην ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ανθρώπινη απάντηση. Του μίλησε για τον άνθρωπο που πρέπει να είναι άνθρωπος. Και αυτήν την αγάπη καλούμαστε έμπρακτα να την δείξουμε και όχι θεωρητικά και μόνο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όταν λοιπόν θα φύγεις σήμερα από την εκκλησία, εσύ και εγώ που αγαπάμε τον Θεό, και μιλάμε γι’ Αυτόν, και αγωνιζόμαστε για την Δόξα Του, θα επιστρέψεις ξανά στην ζούγκλα του κόσμου. Μην την δείς αρνητικά, ούτε απαισιόδοξα μα πες μέσα σου: ΝΑ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΩ ΟΣΑ ΑΚΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ. Μην στεναχωριέσαι... όλο και κάποιος θα σε βρίσει σ’ ένα φανάρι, όλο και κάποιος θα σε ειρωνευτεί και θα σε ζημιώσει και θα σε αδικήσει και θα σε προσβάλλει. Πίστεψέ με υπάρχουν πολλές και καλές περιπτώσεις για να κάνεις ένα «τσεκάρισμα» στον εαυτό σου... για να δεις πόσο αγαπάς τον άνθρωπο, πόσο αγαπάς τον Θεό!

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

(Ματθ. κβ΄, 2-14)     ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

 

ΠΩΣ ΚΑΘΙΣΕΣ ΕΤΣΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΟΥ;

«εταίρε, πως εισήλθες ώδε μη έχων ένδυμα γάμου;»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

«Και προσελθόντες οι μαθηταί είπον αυτώ· διατί εν παραβολαίς λαλείς αυτοίς; Ο δε αποκριθείς είπεν αυτοίς· ότι υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, εκείνοις δε ου δέδοται» (Ματθ. 13, στίχ. 10-12). Ο Κύριός μας στη διδασκαλία Του χρησιμοποίησε σαν εποπτικό μέσο την παραβολή. Η παραβολή εμπεριέχει νοήματα βαθιά, κρυμμένα πίσω από ένα γεγονός της ζωής μας ή περιστατικό, με το οποίο άλλα παρουσιάζονται και άλλα εννοούνται. Οι μαθητές μαθήτευαν κοντά στο Χριστό και προσπαθούσαν (ως ατελείς) να αντιληφθούν το έργο και την σημασία των ενεργειών του Κυρίου. Εκείνος έδωσε έστω και συνεσκιασμένα την διδασκαλία Του, βλέποντας ότι δεν υπήρχε σε όλους κατάλληλο πνευματικό επίπεδο. Επίσης δεν θέλησε να εκβιάσει τους ανθρώπους ώστε να Τον ακολουθήσουν. Σαν ελεύθεροι, είχαν το «δικαίωμα» να αποδεχτούν ή να απορρίψουν την χάρη Του με την οποία και θα μπορούσαν να καταλάβουν το θεϊκό σπόρο. Μιά τέτοια παραβολή παρουσιάζει ο ευαγ. Ματθαίος, η οποία μιλά για το μεγ. δείπνο που στρώνει ο Χριστός και καλεί όλους τους ανθρώπους! ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Σύνδεση: Στον σημερινό μας λόγο θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε τις τρείς βασικές προϋποθέσεις ώστε να είναι όσο το δυνατόν καταλληλότερη η προετοιμασία μας για την Θ.Κ.

Α) ΑΠΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑΣ

* Πέρα από τους αναγκαίους όρους για συμμετοχή στην λατρεία και μετάληψη των Τιμίων Δώρων, να είναι δηλαδή κάποιος τέλειος Χριστιανός βαπτισμένος στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, υπάρχουν και άλλοι ειδικοί και σημαντικοί όροι. Αυτοί είναι απαραίτητοι για να βιώσουμε την ένωσή μας με τον Κύριο μέσα από το Ποτήριο της Ζωής.

*Η εντολή του Κυρίου είναι ξεκάθαρη: «να κάμνωμεν διαλλαγήν με τον Θεόν και με τους αδελφούς μας και τότε να προσερχώμεθα εις τα Θεία Μυστήρια» (Αγ. Νικόδημος Αγιορ.). Γι’αυτό επαναλαμβάνουμε την Κυριακή προσευχή. Η τόλμη να ζητούμε άφεση αμαρτιών από τον Θεό – Πατέρα προσπηγάζει από την προσπάθεια του ανθρώπου να δώσει και ο ίδιος συγχώρηση στους συνανθρώπους που τον έχουν ποικιλοτρόπως προσβάλλει. Διώχνοντας την μισαρά μνησικακία κάνουμε προετοιμασία αρμόδια για να μεταλάβουμε.

*Η ολοκάρδια συγχώρηση των αδελφών μας δίδει ποιότητα σ’ όποια αρετή υπάρχει και νοηματοδοτεί κάθε άθληση προσωπική που στοχεύει να μας προετοιμάσει για να μεταλάβουμε. Είτε αυτή λέγεται νηστεία, είτε προσευχή, είτε δάκρυα, είτε αγρυπνία πρέπει να συνοδεύεται από «αμνησίκακο καρδία». Διαφορετικά ομοιάζουμε με τους δαίμονες τους οποίους η νηστεία (δεν τρώνε) δεν τους απαλλάσσει από την κακότητά τους.

Β) ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ – ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

* Καλό είναι να προηγείται το «λουτρό της μετανοίας», η Ιερά Εξομολόγηση. Σε καμία περίπτωση η εξομολόγηση δεν είναι ένα ευκαιριακό καταφύγιο απαλλαγής από τις ενοχές για να λάβουμε αυτοδικαίωση και αξιοσύνη και να προσέλθουμε. Δεν είναι η απόθεση ενοχικών συμπλεγμάτων την οποία ακολουθεί η τοποθέτηση της σφραγίδα: «ΠΕΡΑΣΤΕ».

* Ποτέ δεν ταυτίστηκε υποχρεωτικά η προσέλευση στην Ευχαριστία με υποχρεωτική προσέλευση στην εξομολόγηση. Οι Πατέρες δεν την έθεσαν έτσι την ιερή αυτή στιγμή. Γι’αυτό και κατάντησε σήμερα τυπολατρική, μία απαρίθμηση αμαρτημάτων και καθόλου προσπάθεια αλλαγής ζωής και νοοτροπίας. Ο Απ. Παύλος κατέστησε κύριο και αυτεξούσιο τον πιστό άνθρωπο: «Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω» (Α΄ Κορ. ια΄ 28). Δοκίμασε την συνείδησή σου, είναι ο συνεχής αγώνας για ευχαριστιακή συμμετοχή και αν χρειαστεί, με επίγνωση του μυστηρίου και της δυνάμεώς του, κατέφυγε στην χάρη του ιαματικού μυστηρίου προς αποκάθαρση βαρέων ψυχοσωματικών μολυσμών και αμαρτημάτων. Στην εξομολόγηση πρέπει να προσέρχεται αυθόρμητα ο πιστός από ψυχική και πνευματική ανάγκη.

Γ) ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΗΝ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ

* Ότι και αν κάνεις, όπως και αν προετοιμάστηκες, όσο και αν προσπάθησες, να θυμάσαι πόσο λίγο είναι μπροστά στην ευεργεσία της αιωνίου και ατρέπτου αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Τι σχέδιο εκπόνησε ο Πατέρας… στέλνοντας τον μονάκριβο Υιό Του να ελευθερώσει τον άνθρωπο από την φθορά και την αμαρτία. Ποτέ μην θεωρήσεις ότι είσαι έτοιμος σ’ αυτήν την ανταποδοτική προσφορά. Σκύψε το κεφάλι ταπεινά και μέσα απ’ αυτή την κλίση του σώματος και της καρδιάς θα αναδειχθεί «το ανώγειον» της υπάρξεώς σου «εστρωμένο», όπως ζήτησε ο Χριστός από τους μαθητές Του για τον Μυστικό Δείπνο...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κάνε λοιπόν αδελφέ μου ότι μπορείς, προσπάθησε με ζέση καρδιάς και αγάπης Θεού να φτάσεις στην Θεία Μετάληψη των Τιμίων Δώρων. Δείξε την άκρατη επιθυμία της συγκράσεως με τον Κύριο παραχωρώντας καρδιακό τόπο, ώστε ο Κοινωνούμενος Υιός του Θεού να αναπαυθεί και να ποιήσει με τον άνθρωπο ένωση αγαπητική. (Άγ. Νικόδημος )

 

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Η ΑΜΠΕΛΟΣ Η ΘΕΟΦΥΤΕΥΤΟΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σε ένα σημείο της αρχ. Θ. Λειτουργίας ο Αρχιερεύς δέεται προς τον Θεόν με τα εξής λόγια: «Κύριε, Κύριε επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην και κατάρτισαι αυτήν ην εφύτευσεν η δεξιά Σου» και είναι πιστεύω το κατάλληλο σημείο για να γίνει η έναρξη του λόγου μας σχετικά με το νοικοκυρεμένο αμπέλι για το οποίο ο ιδιοκτήτης του (ο Χριστός) φρόντισε να μην του λείπει τίποτα... ήρθε λοιπόν η ώρα να δούμε λίγα για την εκκλησία του Χριστού, όπως πρέπει να την γνωρίζουμε.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ

* Αρχή της εκκλησίας δεν είναι ο άνθρωπος αλλά ο Θεός. Δεν είναι ανθρώπινη και επίγεια αλλά Θεία και Ουράνια. Γι’αυτό και πρέπει να γνωρίζουμε ότι λέγοντας και σχολιάζοντας αυτήν απλά και μόνο ως ανθρώπινο οργανισμό είναι μεγάλο σφάλμα. Καμία σχέση οι διοικούντες την εκκλησία με την προέλευσή της και την πνευματική της διάσταση.

*Σαν Θεανθρώπινος οργανισμός ζωοποιείται και κατευθύνεται από το Πανάγιο Πνεύμα. Οι νηστείες, η λατρεία, οι κανόνες που υπάρχουν δεν είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα αλλά φωτισμός του Αγ. Πνεύματος σε εντεταλμένα πρόσωπα. Χρειάζεται προσοχή εκ μέρους των κληρικών στην διαχείριση αυτής της πνευματικής περιουσίας που έχουν στα χέρια τους.

*«υμείς εστέ ναός Θεού ζώντος» (Β΄ Κορ. 6,16) και τούτο το χωρίο υποδηλώνει πως πέραν του Ναού που εκκλησιαζόμαστε κάθε ένας από μας είναι ένας έμψυχος ναός ο οποίος ανάλογα με την ζωή του δοξάζει ή βλασφημεί τον Δημιουργός του, τον Τριαδικό Θεό.

*Ο Θεός δεν έχει βέβαια ένα τόπο αλλά ο Ίδιος είναι ο τόπος όλων. Όπως όμως μας λέει ο Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός τόπος Θεού είναι ο χώρος όπου γίνεται «έκδηλος η ενέργεια Αυτού» και μόνον το κορυφαίο Μυστήριο της Θ. Λειτουργίας είναι αρκετό να αποδείξει το μέγεθος της αξίας του ναού, της εκκλησίας. Στον ιερό αυτό χώρο ο άνθρωπος βιώνει αλλαγές στον εσωτερικό του κόσμο.

Β) Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

* Στην εκκλησία δίδεται τιμή σε κάθε άνθρωπο. Γίνεται δεκτός χωρίς διακρίσεις και κοινωνική κατάσταση. Ο Κύριος δέχεται όλους τους ανθρώπους γιατί τους περιβάλλει η τιμή του Αγ. Πνεύματος. Ονομάζεται κάθε ένας ξεχωριστά καθώς βιώνει τα Μυστήρια του Θεού, τα αγιαστικά και σωτήρια.

* Στο πρόσωπο του βαπτισμένου χριστιανού συντελείται η αποκατάσταση της εικόνος του Θεού. Γι΄αυτό και ο ιερεύς θυμιά τον πιστό όπως και τις εικόνες. Έχει πνευματική οντότητα κάθε πιστός γιατί σ’ αυτόν βιώνεται το μυστήριο της μετανοίας και της εν Χριστώ κοινωνίας και ζωοποιήσεως.

* Και να η μεγάλη δωρεά... η εκκλησία δέχεται τον αμαρτωλό άνθρωπο, τα ράκη και τα ναυάγια της ζωής. Ότι ο κόσμος περιφρονεί και ρίχνει στα σκουπίδια, έρχεται ο μυστικός κόσμος των αγγέλων, των ανθρώπων, των δακρύων, των στεναγμών και «καταπιάνεται» με το έργο της αποκατάστασης της τραυματισμένης εικόνας στοχεύοντας στο «αρχαίο κάλλος». Πουθενά τόση τιμή, τέτοια διάσταση, για τον άνθρωπο όσο υπάρχει εντός του χώρου της εκκλησίας.

* Βλέπετε πολλές φορές ζητιάνους έξω από τον ναό. Περιμένουν ώρες για λίγα χρήματα. Μεγάλες βεβαίως είναι οι ανάγκες τους. Δεν «υποψιάζονται» όμως ότι σε λίγα βήματα πιο μέσα βρίσκεται ο πραγματικός πλούτος ο οποίος αλλάζει την ζωή μας και είναι ο Χριστός. Βλέπετε πλούσιους αδιάφορα και νωχελικά να γυρίζουν πλευρό ακούγοντας την Κυριακάτικη καμπάνα, απαξιώνοντας την λειτουργική σύναξη. Πόσο φτωχές πνευματικά είναι και οι δύο κατηγορίες. Όταν λείπει η αξία και το νόημα της ζωής...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η πνευματική ζωή είναι μια διαρκής, επίπονη και μακρινή πορεία με ποικίλα εμπόδια διάσπαρτη. Στην εκκλησία βιώνουμε την επικοινωνία Θεού και ανθρώπων. Σκοπός μας είναι σ’ αυτό το χώρο να ζούμε αδελφικά και γεμάτοι χριστιανική αγάπη ο ένας για τον άλλον. Να είναι το πρώτο μας σπίτι. Στην αρχαία εκκλησία έλεγαν «ένας Χριστιανός – κανένας Χριστιανός», θέλοντας να τονίσουν την συντροφικότητα και συναδελφοσύνη εν «Πνεύματι αγίω». Όλοι μαζί συνοδοιπόροι σ’αυτήν την γη αλλά «χάριτι Χριστού» συνοδοιπόροι και στον ουρανό!

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

(Ματθ. ιθ΄, 16-26)    ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

 

ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ει δε θέλεις εισελθείν εις την ζωήν, τήρησον τας εντολάς»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Υπάρχουν και σήμερα νέοι οι οποίοι σαν τον νεανίσκο του Αγ. Ευαγγελίου ενδιαφέρονται για την αιωνιότητα. Υπάρχουν νέοι που θέλουν να πλησιάσουν την χριστιανική διδασκαλία και να βάλουν τον Χριστό στην ζωή τους, αλλά έχουν και κάποιες ενστάσεις να καταθέσουν... Η συνηθέστερη που προβάλλουν αφορά το γεγονός, ότι ο χριστιανισμός προβάλλει ένα σύστημα εντολών το οποίο αδυνατούν να ακολουθήσουν... Μας αρέσει η προσευχή, μας αρέσει η καλοσύνη προς τους συνανθρώπους, ισχυρίζονται, αλλά υπάρχει αυτό το πλαίσιο που στην σημερινή ζωή φαντάζει ανεφάρμοστο... Νομίζω λοιπόν ότι πρέπει να δοθούν κάποιες διευκρινήσεις πάνω σε αυτές τις θέσεις.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ

* Όσοι λοιπόν έχουν τον παραπάνω ισχυρισμό ας σκεφτούν ότι τίποτε στην ζωή μας δεν επιβιώνει χωρίς το πλαίσιο των εντολών. Σε μια οικογένεια, στην εργασία, σε οργανισμούς, σε συλλόγους ακόμα και στις εύθραυστες προσωπικές μας σχέσεις εμφανίζεται ως θεμελιώδη αρχή λειτουργίας. Εντολές και υποχρεώσεις, γίνονται αποδεκτές σεβαστές από τα μέλη μιας κοινωνίας, ή μικροκοινωνίας, ώστε να υπάρχει συνεννόηση, άνθηση και πρόοδος.

*Πόσοι άνθρωποι δεν έζησαν με τις εντολές των γονέων τους, μαθητές με τις εντολές των διδασκάλων τους και άνθρωποι με τις εντολές φίλων τους. Πόσοι από αυτούς δεν θυσίασαν από τον προσωπικό τους χρόνο, τις φιλοδοξίες τους, την καλοπέρασή τους, για να τις εφαρμόσουν δείχνοντας συνέπεια σε αξίες και αρχές κατά την διάρκεια της ζωής τους.

*Δεν καταργούν την δημοκρατικότητα και το αυτεξούσιο στην πίστη μας; θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι… Αδελφοί μου, κάθε ‘μή’ του Χριστού δεν έχει απαγορευτικό χαρακτήρα! Αλλά προτρεπτικό! Το κάθε ‘μή’ είναι μία φραγή σε αρνητικές επιπτώσεις που ακολουθούν αυτές τις πράξεις. Δύσκολο αλλά ασφαλές, βαρύ αλλά σωτήριο. Μοιάζει με την εντολή ενός καρδιολόγου προς τον ασθενή που έχει πάθει έμφραγμα: ‘Μην καπνίζεις’. Δεν τον δένει ούτε τον βάζει σε απομόνωση, αλλά του τονίζει τις ολέθριες συνέπειες.

*Και δείτε παρακαλώ πέρα από την εντολή. Μόνος του ο άνθρωπος που θα την παραβεί, εάν είναι συνετός, δίνει οδηγίες σ’ άλλους μέσα από την αρνητική του πείρα και παίρνει έστω και αργά μέτρα και μεθόδους που εξ’ αρχής του πρότεινε η εντολή του Θεού. Η χριστιανική πίστη μας με αγάπη παρέχει έτοιμα και μεθοδευμένα όσα είναι ωφέλιμα και σωτήρια για μια «εν Χριστώ» βιωτή.

Β) Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΥΠΗΚΟΟΣ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ

* Ο Χριστός μας κατά τον Απόστολο έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού» (Φιλιπ. 2,8). Εφάρμοσε τις εντολές του Θεού – Πατέρα. Προσευχόμενος λίγο πριν το Πάθος είπε: «όχι όπως εγώ θέλω αλλά όπως θέλεις Εσύ» (Ματθ. 26,39). Ακολούθησε με ακρίβεια το σχέδιο του Τριαδικού Θεού για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

* Μέσα λοιπόν στην Καινή Διαθήκη ευρίσκεται ο νόμος του Θεού για τον άνθρωπο. Νόμος ‘παιδαγωγός εις Χριστόν’ που ανάλογα με την προαίρεση του ατόμου οδηγεί βαθμηδόν προς την τελειότητα. Ο Άγιος Μάξιμος απλά θα υπογραμμίσει: «Αυτός που δέχεται μία των εντολών του Χριστού, μυστικά κρύβει την Αγία Τριάδα στην ύπαρξή του».

* Μιά από τις εντολές του Χριστού είναι η Θ. Λειτουργία, το κορυφαίο αυτό μυστήριο σωτηρίας. Ο ίδιος ο Κύριος μας δίνει την εντολή: «Τούτο ποιείτε είς την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 20,19). Γι’ αυτό και εμείς σε κάθε Λειτουργία εφαρμόζουμε την σωτήριο εντολή και προσευχόμενοι λέγομεν: «Μεμνημένοι τοίνυν της σωτηρίου ταύτης εντολής και πάντων των υπέρ ημών γεγενημένων».

* Πόση αξία έχουν οι εντολές του Χριστού... πόσο όμορφα και σωτήρια μας προφυλάσσουν, σαν τον στοργικό πατέρα που συμβουλεύει τα παιδιά του. Δεν υπάρχει λοιπόν τιμωρία και φόβος, αλλά ως συνέπεια παραβατικής συμπεριφοράς βιώνουμε προσωπικά αδιέξοδα και βασανιστικές ενοχές. Ο Θεός της αγάπης δεν επιβάλλεται δικτατορικά στον ελεύθερο άνθρωπο απειλώντας τον με το φόβητρο της κολάσεως.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καλά όλα αυτά θα μου πείτε! Αλλά δεν μπορούμε, δεν έχουμε προϋποθέσεις για να τα εφαρμόσουμε... Ακούστε τους Πατέρες να προβαίνουν σε μια φωτισμένη τοποθέτηση . Όταν προσπαθούμε να τηρήσουμε το Ευαγγέλιο στην ζωή μας, θα δούμε εκ πείρας, ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε σε απόλυτη συμφωνία με έναν τέτοιο τέλειο Θεό! Έτσι αρχίζει το κλάμα, η μετάνοια, η θλίψη, το κατά Θεόν πένθος, η καρδιακή προσευχή, που οδηγεί τον άνθρωπο μέσα από την ταπείνωση στον δρόμο για την σωτηρία του. Εάν το καταφέρουμε συμβαίνει το καταπληκτικό: «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστίν ο αγαπών με· ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του Πατρός μου και εγώ αγαπήσω αυτόν και εμφανίσω αυτώ εμαυτόν» (Ιωάν. 14, 21).

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

ΑΝΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Πάντοτε είχα προ οφθαλμών μου ένα αίτημα που έχει ο ακροατής από τον ιεροκήρυκα... το αίτημα για απλό και κατανοητό λόγο και πάντοτε προσπαθούσα και προσπαθώ να είναι μέσα στα πλαίσια αυτά ότι κηρυγματικά σας παρουσιάζω. Είναι όμως φορές που όσο και να θέλω ο λόγος γίνεται πυκνός σε νοήματα, απαιτεί συγκέντρωση, προσοχή, προσευχή, γνώσεις πνευματικές καθώς άπτεται μεγάλων γεγονότων. «Δεύτε αναβώμεν εις το όρος Κυρίου και θεασώμεθα την δόξαν της Μεταμορφώσεως». Και ο ψαλμωδός βάζει υψηλά σήμερα τον πήχη...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

* Έγινε η Μεταμόρφωση λίγο πριν το Πάθος του Χριστού για να στηριχθούν οι μαθητές στην πίστη και να μην κλονισθούν βλέποντας τα γεγονότα που θα ακολουθούσαν. Τα τροπάρια το δηλώνουν. «Προ του Τιμίου Σταυρού Σου και του Πάθους», «ίνα όταν σε ίδωσιν Σταυρούμενον». Λογικά λοιπόν πρέπει να εορταζόταν η εορτή αυτή μέσα στο Μάρτιο, πριν το Πάσχα, όμως λόγω του χαρμόσυνου χαρακτήρα μπήκε 40 μέρες πριν την Ύψωση, όχι τυχαία, μιά και εκείνη η ημέρα είναι σαν Μεγ. Παρασκευή.

* Η λέξη μεταμόρφωση δηλώνει την αλλαγή της μορφής. Αποκάλυψε ο Κύριος την δόξα της Θεότητος Του, την οποία με φιλανθρωπία ‘κάλυπτε’ από τους μαθητές. Ήταν αυτή που ‘αφανώς’ κρατούσε στο σώμα Του. Άλλαξαν όμως και οι μαθητές για να μπορέσουν να δούν την αλλαγή του Κυρίου. «Ενηλλάγησαν ουν και ούτω την εναλλαγήν είδον» (Άγ. Γρηγ. Παλαμάς).

* Ανέβηκε ο Ιησούς σε όρος υψηλό για να δείξει την Θεότητά Του. Θα μπορούσε να γίνει αυτό κάπου σε μία πεδιάδα απόμακρα, γιατί το όρος; Όλα τα υψηλά γεγονότα συνηθίζονταν σε όρος (ειδωλολατρεία – Π.Δ.), αλλά και το πλανώμενο πρόβατο χάθηκε στα βουνά. Αυτός το βρήκε και το ελευθέρωσε από το διάβολο και την αμαρτία.

* «Αμήν λέγω υμίν, εισί τινές των ώδε εστηκότων, οίτινες ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσι την Βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει» (Μαρκ. Θ΄). Η Βασιλεία του Θεού είναι η θέα της ακτίστου χάριτος και δόξης του Τριαδικού Θεού. Όσοι προσεγγίζουν με πίστη και πόθο την Θ. Ευχαριστία και τα Μυστήρια βιώνουν την θέα του Θεού.

* Μια στάση που μπορεί να γίνει αφορμή για γόνιμη έρευνα είναι το γεγονός ότι ο Χριστός πήρε μόνο 3 μαθητές μαζί Του. Και βεβαίως είναι λάθος να σκεφτούμε ότι ο Χριστός έχει διαθέσεις ανθρώπινες και εμπαθή αισθήματα! Ήταν οι πιό κατάλληλοι πνευματικά για να δούν το μέγιστο αυτό γεγονός. Η φανέρωση του Θεού μπορεί να γίνει για άλλους Παράδεισος και γι’ άλλους Κόλαση. Πέρα από τα παραπάνω οι μαθητές που επιλέχθηκαν είχαν κάποια στοιχεία υπεροχής σε σχέση με τους υπόλοιπους: Ο Πέτρος αγαπούσε (σφόδρα) τον Χριστό, ο Ιωάννης αγαπιόταν (σφόδρα) πολύ από τον Χριστό και ο Ιάκωβος (σφόδρα) ήταν βαρύς προς τους Ιουδαίους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όποιος προσεγγίσει τον Χριστό χωρίς πίστη και μέσα από τις σημερινές επικρατούσες αντιλήψεις θα Τον δει «ως υιόν ανθρώπου». Θα δεχθεί αυτό που βλέπουν τα πήλινα μάτια του. Η αποκάλυψη της θεϊκής φύσεως θέλει δουλειά για να γίνει βίωμα στους ανθρώπους. Αυτό ο Χριστός το αφήνει στην ελευθερία μας, καθώς σέβεται το αγαθό που μας έχει δώσει. Θα μπορούσε να Το κάνει εκβιαστικά και εξουσιαστικά αλλά τότε δεν θα ήταν Θεός αγάπης και ελευθερίας. Οι Πατέρες μας μιλούν για προσωπική ανάβαση αφού προηγηθεί η προσωπική συντριβή: «λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς το φως Σου το αΐδιον». Κάθε μέρα η εκκλησία αναγινώσκει την ευχή της Α΄ ΩΡΑΣ: «Χριστέ, το Φως το αληθινόν»...

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

(Α΄ Κορ. 9, 2-12)     ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Η ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ...

«...μή ουκ έχομεν εξουσίαν φαγείν και πιείν;»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η τεχνολογική επανάσταση που βιώνουμε, μπορεί να βελτίωσε την ζωή του ανθρώπου, συνάμα όμως δημιούργησε και την κατάσταση της καλοπέρασης. Ροπή του ανθρώπινου χαρακτήρα ανέκαθεν ήταν η επανάπαυση στο βολικό, το ευχάριστο και στο ξεκούραστο. Ήταν ο τρόπος που ‘βολεύει’ τις αισθήσεις μας. Όταν νοσεί ο ανθρώπινος χαρακτήρας εμφανίζει συμπτώματα όπως την αμέλεια και την ραθυμία τόσο στα πνευματικά όσο και στα σωματικά. Το όλο κλίμα που δημιουργείται κάνει τον άνθρωπο να αρνείται οποιαδήποτε θυσία και κακοπάθεια και να θέλει τα πάντα να τα έχει ‘έτοιμα’ και χωρίς κόπο... Μεγάλος κίνδυνος ιδίως για την πνευματική μας ζωή.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΜΑ.

* Η δραστηριότητα του ανθρώπου εξαντλείται όλη στο να ‘κατασκευάσει’ ένα τρόπο ‘βολικό’ για τις σωματικές του ανάγκες. Η απόκτηση αγαθών, το κυνήγι εφήμερων απολαύσεων μας φέρνει μπροστά σε προσπάθειες οι οποίες πέρα από την επιβίωση, φανερώνουν μια υπερβολή που δεν αφήνει ίχνη στο πέρασμα του χρόνου. Κατασκευάζουμε, δουλεύουμε, αγαπάμε, μισούμε, σαν να είμαστε αιώνιοι σ’αυτή την γη. Οι μέριμνες του βίου μας συμπνίγουν την ψυχή, η οποία δεν σκέπτεται για την σωτηρία.

*Περιποίηση της σάρκας, υπακοή στα θελήματά της. Αύξηση των παθών μας. «Προσέχετε δε εαυτοίς μήποτε βαρηθώσιν υμών αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μέριμναις βιωτικαίς, και αιφνίδιος εφ’υμάς επιστή η ημέρα εκείνη» (Λουκ. 20, 34). Χάνουμε κάθε επαφή με την πνευματική μας σωτηρία. Ο Παύλος ταλαιπωρούσε το σώμα του για να μην γίνει μαλθακό και πέσει στην ολιγωρία. «Συ δε νήφε εν πάσιν, κακοπάθησον, έργον ποίησον ευαγγελιστού, την διακονία σου πληροφόρησον». Να είσαι νηφάλιος, όχι κοιμισμένος λέει ο Παύλος στον Τιμόθεον αλλά και σε κάθε χριστιανό. Ενέργεια – δράση – έργο – παραγωγή! «Μακάριοι οι δούλοι εκείνοι, ούς ελθών ο Κύριος ευρήσει γρηγορούντας» (Λουκ. 12, 37).

Β) ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΠΝΕΥΜΑ.

* Έτσι λοιπόν δουλεύει το σώμα (λάθος) και το πνεύμα παραμένει νεκρό. Δεν το τρέφουμε. Αυτά που ζητάει (το πνεύμα) δεν μπορούμε να τα προσφέρουμε γιατί είναι αντίθετα με την καλοπέραση. Το πνεύμα ζητάει απλότητα ζωής, μη εργασία των παθών, προσευχή, νηστεία, κακοπάθεια, δοκιμασίες, ο οργανισμός στα ανθρώπινα όρια... Που όλα αυτά, αφού εμείς τα έχουμε διαγράψει από την ζωή μας!

* «ακαλλής (η ψυχή) και άχρηστος προς σωτηρίαν ευρίσκεται» (Μέγ. Αντώνιος). Αμέλεια και ραθυμία μας αχρηστεύουν. Είναι μια παραλυσία η οποία ξεκινά από την αδιαφορία του σώματος για κάθε πνευματικό έργο και φτάνει να δημιουργεί δεσμά απραξίας στην ψυχή. Ο Άγιος Εφραίμ θα μας πει: «Πρόσελθε, λοιπόν, προς Αυτόν μετά θάρρους, πρόσπεσαι, στέναξον, κλαύσον και ειπέ προς Αυτόν. Σώσον με τον αμαρτωλόν ότι προς Σε κατέφυγον». Μόνο με την δύναμη του Θεού, μπορούμε να βγούμε νικητές της αδυναμίας μας. Δες το παράδειγμα. Ο σίδηρος και ο χαλκός, άμα μείνουν χωρίς επεξεργασία καταστρέφονται. Το ίδιο και η ψυχή, αν δεν τραφεί φθείρεται και χάνει τον δυναμισμό της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ας προσπαθήσουμε να έχουμε μια νηφαλιότητα στην ζωή μας. Δεν ήρθαμε μόνο να φάμε και να πιούμε και να γλεντήσουμε στον χρόνο που μας δόθηκε. Υπάρχει και ο ουράνιος προορισμός μας. Ο κόσμος μας, ο διάβολος, τα πάθη και οι λανθασμένες συνήθειες της ζωής μας, λανσάρουν ένα νέο τρόπο διαβίωσης γεμάτο άχρηστους στόχους. Όλα έχουν αρχή και τέλος. Η ποιότητα που βάζει η χριστιανική ζωή στην ζωή μας προσδίδει νόημα και χρησιμότητα.

Οι φιλόυλοι άνθρωποι έκαναν λάθος αξιολογήσεις. Αυτά που είναι τελευταία στην ζωή τα έβαλαν πρώτα και το αντίθετο φυσικά. Κυριαρχεί το σύνθημα: όσα περισσότερα αγαθά μαζέψω τόσο πιο ευτυχισμένος θα είμαι! Η πραγματικότητα όμως καθημερινά διαψεύδει τις φρούδες ελπίδες τους. Μόνο ο Θεός χαρίζει την ευτυχία στην καρδιά. Η αληθινή γνώση του Θεού μας κάνει να νιώθουμε άνετοι και πλήρεις και νικητές της φθαρτότητος!!!

(Ματθ. ιη΄, 23-25)

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

«ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου, ως και εγώ σε ηλέησα;»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ανακουφισμένος εξήλθε απ’ το αρχοντικό του αφεντικού του ο χρεωφειλέτης δούλος των μυρίων ταλάντων. Γλύτωσε την τιμωρία και το χρέος. Ο ίδιος όμως δεν κατάφερε να γίνει ελεήμων ανάλογα προς τον συνάνθρωπό του και να χαρίσει το μικρό χρέος που αυτός είχε απέναντι του. Πόσο ταιριάζει αυτή η κατάσταση με μας... πόσες φορές τελειώνει ο εκκλησιασμός και απαλλαγμένοι από το βάρος της αμαρτίας συναντάμε έξω από την εκκλησία τον δικό μας χρεωφειλέτη!

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΕΚΚΛΗΣΙΑ = ΟΙΚΟΣ ΕΛΕΟΥΣ

* Ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς εξηγώντας την συγκεκριμένη παραβολή θα πει πως στον Ιερό Ναό, και στο Ι. Βήμα συγκεκριμένα, κάθεται ο Κύριός μας. Ο Βασιλεύς του παντός «συναίρει λόγον αοράτως μετά των δούλων αυτού». Όσα γίνονται μέσα στην Θ. Λατρεία είναι ένα πνευματικό αλισβερίσι.

*Βλέποντας την φιλανθρωπία του Δεσπότου μας νιώθουμε το χρέος των αμαρτιών μας βαρύ. Μετανοούμε και προσευχόμαστε και κλαίμε για το πλήθος των αμαρτιών μας. Δίνουμε υπόσχεση ότι θα αλλάξουμε και θα ζήσουμε θεαρέστως την υπόλοιπη ζωή μας.

*Συγκινούμαστε από τα παραδείγματα της ζωής των Αγίων και των Μαρτύρων. Οι ευαγγελικές και αποστολικές περικοπές, οι ερμηνείες του ιεροκήρυκα μαλακώνουν την πέτρινη ψυχή μας. Βιώνουμε την αγάπη και το έλεος του Θεού στην καρδιά μας και μέσω της Θ. Λειτουργίας καλούμαστε να «αγαπήσουμε αλλήλους» κατά την υπόδειξη και την πράξη του Ιησού.

*Οι προσευχές μας μιλούν για εκζήτηση του «Θείου ελέους». Θα πούμε πολλές φορές τον Ν΄ ψαλμό της μετανοίας το «ελέησόν με ο Θεός». Θα ψάλουμε μέσα από τα τροπάρια ζητώντας το εύσπλαχνο βλέμμα του Θεού να πέσει στο χώρο της υπάρξεώς μας. Αμέτρητες φορές το «Κύριε ελέησον» θα ακουστεί στους θόλους των ναών. Ένα «Κύριε ελέησον» που δεν το βαριέται ούτε ο ψάλτης, ούτε ο παπάς!

Β) ΕΞΕΡΧΟΜΕΝΟΙ

* Βγαίνοντας από τον Ναόν συναντάμε τις αιτίες του μίσους και τις κακίες. Ο «λειτουργημένος» και «μεταμορφωμένος» εσωτερικά πιστός τα παραθεωρεί όλα και δίνει συγχώρηση. Ο επιφανειακά λειτουργηθείς καταπιάνεται εκζητώντας το δίκιο του.

* Το σημερινό ευαγγελικό χωρίο φανερώνει το ‘ήθος’ και την ανωτερότητα του Χριστιανισμού. Όχι την ‘ηθική’ που μονομερώς τονίζουν πολλοί σήμερα, ούτε ‘τους τρόπους ευγενείας και καλής συμπεριφοράς’ που γίνονται ατμός και καπνός μπροστά σε κάθε προκλητική κατάσταση. Αλλά την στάση του Χριστιανού απέναντι στο Θεό και στους συνανθρώπους του.

* Παρατηρώντας λοιπόν λίγο τους ανθρώπους θα δούμε ότι όσοι έχουν εργασθεί πνευματικά και έχουν ανεπτυγμένες τις πνευματικές αισθήσεις τους είναι εύσπλαχνοι, φιλόθεοι και φιλάνθρωποι. Όσοι απομακρύνονται από τον Θεό άσπλαγχνοι και σκληροί. Και ενώ μπορούμε να μιλάμε και να διαδηλώνουμε για ανθρώπινα δικαιώματα, συγχρόνως μπορούμε να τσακωνόμαστε και να εκφραζόμαστε χυδαία απέναντι στον ταξιτζή που μας ίσως μας έχει κλείσει τον δρόμο. Λεπτομέρειες… που όμως κάνουν την διαφορά στον Χριστιανισμό!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Ιερός Αυγουστίνος θέλοντας να δώσει το νόημα της διδασκαλίας του Ιησού και να μας ενεργοποιήσει στην κορυφαία αρετή της αγάπης και της συγχωρητικότητος θα μας πεί εύστοχα: «Κανένα καρφί δεν θα ήτο δυνατόν να κρατήσει το σώμα του Ιησού Χριστού πάνω στο σταυρό εάν δεν υπήρχε η ευσπλαγχνία και η αγάπη Του για τον πεπτωκότα άνθρωπο». Σ’ αυτό καλούμαστε να δώσουμε εξετάσεις στην επίγεια ζωή μας μιμούμενοι τον Δεσπότη μας.

Περί των κηρυγματικών σχεδιαγραμμάτων

(Ματθ. ιζ΄, 14-23)

ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΩ

«Κύριε ελέησόν μου τον υιόν»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όλοι έχουμε βρεθεί μπροστά σε καταστάσεις παρόμοιες με την σημερινή περιγραφή του Ευαγγελίου. Πολλές φορές ο πόνος μας για τους συνανθρώπους μας που έχουν ψυχολογικά προβλήματα γίνεται τόσο δυνατός, που από την ψυχή ανεβαίνει στα μάτια μας και από ’κει σαν καυτό δάκρυ πέφτει στην γη... Ας δούμε την πορεία αυτού του μαρτυρικού πατέρα η οποία έχει δύο στάδια.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

* Μπροστά στο Χριστό αναφέρει τις διαπιστώσεις του σχετικά με το δράμα του. Περιγράφει εικόνες, καταστάσεις πόνου, αφόρητης θλίψης, το δράμα της πατρικής καρδιάς να βλέπει το παιδί του σε τέτοιο χάλι.

*Ο πόνος... ένα συστατικό της ζωής μας. Μικρός ή μεγάλος, προσωρινός ή μόνιμος, εμφανίζεται ξαφνικά ή σταδιακά, απρόσμενα σαν την καταιγίδα στον ανοιξιάτικο ουρανό. Δίκαια είπαν, ότι η ζωή του ανθρώπου είναι ένα έγχορδο όργανο με 99 χορδές λυπητερού ήχου και μία χαρμόσυνου.

*Σίγουρα λοιπόν κάθε άνθρωπος έχει να μας πεί την δική του ιστορία, την δική του δοκιμασία. Σκοπός όμως δεν είναι να σταματάμε μπροστά στις διαπιστώσεις και να καταγράφουμε δεδομένα, αλλά να επιθυμούμε να τα αλλάξουμε υπερνικώντας τις δυσκολίες που έχουμε μπροστά μας. Δηλαδή να πάρουμε γενναία και σωστή απόφαση.

*Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που έρχονται στην εξομολόγηση. Καταθέτουν το πρόβλημά τους εξαγορεύονται την αμαρτία και την παράβασή τους, παίρνουν την συγχώρηση και το έλεος του Θεού. Παράλληλα ακούνε και κάποια συμβουλή από τον πνευματικό τους την οποία ασπάζονται αλλά δεν έχουν την δύναμη και το κουράγιο να την εφαρμόσουν κάνοντας την υπέρβαση, την αλλαγή στην ζωή τους. Μια δυναμική απόφαση, με την συνδρομή της θείας χάριτος, σίγουρα θα βελτιώσει και θα δώσει λύση στο πρόβλημά τους.

Β) Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

* Ο πονεμένος πατέρας δεν παρέμεινε απαθής μπροστά στο δράμα του γιού του. Ανησύχησε, έτρεξε, παρακάλεσε, πήγε στους μαθητές Του και στον Ίδιο ακόμα. Έκανε όποιες ενέργειες του υποδείκνυε η λογική και η αγάπη προς τον άρρωστο γιό του.

* «Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασε» (Ησ. 53,4), αυτός είναι ο ευεργέτης μας, ο δικός μας φίλος και προστάτης, ο Κύριος Ιησούς. Να αποθέσουμε τους πόνους μας, στα τρυπημένα χέρια του Χριστού. Εύστοχα ο ψαλμωδός θα μας πεί: «Εκχεώ ενώπιον Αυτού την δέησίν μου, την θλίψιν μου ενώπιον Αυτού απαγγελώ» (Ψαλμ. 141).

* Οι Πατέρες με την σοφία τους μας διδάσκουν: εάν πάσχει κάποιος στην οικογένειά μας από ψυχοσωματική ασθένεια, εμείς οι υγιείς έχουμε χρέος να φροντίζουμε και να προσευχόμαστε γι’ αυτόν. Ίσως πάσχει για να διορθώσει και εμάς, για να μας πείσει αυτή η δύσκολη κατάσταση να αλλάξουμε πορεία και νοοτροπία στην ζωή μας. Από το συγγενικό περιβάλλον περνάει η θεραπεία του δικού μας ανθρώπου.

* Στην πορεία για την απόφαση υπάρχουν δισταγμοί... Μας ακούει εμάς τους αμαρτωλούς ο Θεός; Κάναμε κάτι καλό ώστε να ζητάμε κάτι από τον Θεό; Το θαύμα θέλει πίστη για να γίνει... Ο Θεός κινείται πάντοτε από αγάπη. Ας υποθέσουμε ότι το παιδί μας πέφτει σε μια παγίδα άγριων ζώων... Ποιός πατέρας θα σκεφτεί να το σώσει με γνώμονα αν είναι καλό ή κακό, υπάκουο ή ζωηρό το παιδί του; Πόσο παραπάνω μας αγαπάει ο Θεός…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σε λίγες ημέρες θα αρχίσουμε τις παρακλήσεις προς την Παναγία. Μεταφέρει η Μητέρα τα αιτήματα μας προς τον Υιόν της. Παράλληλα και εμείς θα νιώσουμε να ανέρχεται η προσευχή μας στην εύσπλαχνη αγκαλιά του Διδασκάλου μας. Να φεύγει ο πόνος, να γαληνεύει η τρικυμία, να υποχωρεί το σκοτάδι και να έρχεται το φως. Να έρχεται ο Χριστός «η Ειρήνη ημών» (Εφ. 2, 14-22) στην ύπαρξή μας.

Joomla SEF URLs by Artio