(Πράξ. ε΄, 12-20)

ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

«Διά χειρών των Αποστόλων εγίνετο σημεία και τέρατα εν τω λαώ πολλά».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η πρώτη χριστιανική Εκκλησία που ιδρύθηκε στα Ιεροσόλυμα είχε ένα μεγάλο πλεονέκτημα: την παρουσία των Αποστόλων. Είχε τους μαθητές του Χριστού ανάμεσα στον πιστό λαό που θέρμαιναν τις ψυχές τους, αναζωογονούσαν το πνεύμα τους, βεβαίωναν την παρουσία και την ευλογία του Ιησού. Μπορεί ο Διδάσκαλος να είχε ολοκληρώσει το έργο Του, όμως και οι άξιοι μαθητές Του φρόντιζαν να διασκορπίζουν την ευλογία και τη δύναμη της πίστεως στους γύρω τους. Έτσι η Εκκλησία ταξίδευε σωστά και με ευνοϊκό άνεμο, καθώς οι Απόστολοι προσπαθούσαν να κάνουν τα πάντα για να μιμηθούν τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Ιησού. Τί μας διασώζει η σημερινή αποστολική περικοπή από την ζωή και δράση της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων;

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ

* Όπου και να πήγαιναν οι Απόστολοι είχαν ευεργετική παρουσία. Εκπροσωπώντας την Αναστημένη Αγάπη και ευσπλαχνία του Ιησού έκαναν εκπληκτικά θαύματα ανάμεσα στον Λαό του Θεού. Έπρεπε να πιστοποιηθεί η δύναμη της Αναστάσεως. Ιδιαίτερα ο Απόστολος Πέτρος σε όποια μέρη εμφανιζόταν δημόσια έκανε μεγάλες ευεργεσίες. Αρκούσε μόνο οι άρρωστοι να βρίσκονται στην σκιά του Πέτρου, καθώς περνούσε, και οι αρρώστιες υποχωρούσαν.

* Η δύναμη της Εκκλησίας έχει μία εσωτερικότητα. Πολλές φορές και εμείς που εκκλησιαζόμαστε προσπαθούμε να την αναζητήσουμε σε πρόσωπα ή υλικά αγαθά. Η δύναμη της Εκκλησίας πηγάζει από τον Αναστημένο Ιησού. Από το βάθος του Ζωοδόχου και Θεανδρικού μνήματος. Από εκεί όπου «εξεπήγασε» η Ζωή και το Φως και «χαράχτηκε» η Οδός Σωτηρίας για όλους τους ανθρώπους. Έτσι άντεξε η Εκκλησία στους πειρασμούς και στις διώξεις από εξωγενείς παράγοντες.

* Εμείς οι κληρικοί σαν αξιωματούχοι της Εκκλησίας έχουμε στο χέρι μας το πλεονέκτημα να αυξήσουμε τη δύναμή της, να αμβλύνουμε τα Μυστήρια, να τα κάνουμε προσιτά στο λαό, να δείξουμε το κύρος και την αποτελεσματικότητα που έχουν. Εμείς οι ίδιοι με την αδιαφορία μας, τα παραπτώματά μας, τις λανθασμένες επιλογές μπορούμε ανάλογα να την «αδρανοποιήσουμε», δίνοντας το δικαίωμα να παραθεωρείται από τους ανθρώπους.

Β) ΟΥΡΑΝΙΑ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ

* Ενοχλημένοι οι Σαδουκαίοι από το έργο των Αποστόλων τους συνέλαβαν και τους έρριξαν στην φυλακή. Άγγελος Κυρίου άνοιξε τις πύλες και τους έδωσε οδηγίες! «Συνεχίστε να διδάσκετε στον λαό τις αλήθειες της Πίστεως» πράγμα που δείχνει την συνέχιση της Εκκλησίας μέσα στο χρόνο και τις δοκιμασίες με την σκέπη και την φροντίδα του Ουρανού.

* Όλοι μαζί οι Απόστολοι στο έργο του Ευαγγελισμού των ψυχών. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιησού που τους μάζευε και τους είχε σε ενότητα. «Είς άρτος (= ο Χριστός) εν σώμα οι πολλοί εσμέν εν Χριστώ» (Α΄ Κορ. 10, 17). Τα λόγια του Χριστού είχαν χαραχθεί στην ψυχή τους και η Εκκλησία ακολούθησε τον λόγο και το θέλημα του Ιδρυτή Της.

* Αλλά και σήμερα μέσα στην ιδεολογική σύγχυση, στην ψευτοδιδασκαλία και εμείς ως ταπεινοί συνεχιστές των Αποστόλων θα πρέπει να βαδίζουμε στα ίχνη τους με συνέπεια και ακρίβεια, για να κρατούμε σωστά την ομολογία της Πίστεως και να αμυνόμαστε στις αιρέσεις και στις κάλπικες δοξασίες που εισηγούνται άτομα εχθρικά προς τον αμπελώνα του Κυρίου. Να έχουμε πάντοτε προ οφθαλμών αυτό του Ευαγγελίου: «Εκείνοι (=οι Απόστολοι) δε εξελθόντες, εκήρυξαν πανταχού, του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγο βεβαιούντος διά των επακολουθούντων σημείων» (Μάρκ. 16, 19-20), έτσι και σήμερα κάθε ιερεύς αντιλαμβάνεται τα θαύματα του Κυρίου στο ποίμνιο του...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η πρώτη Χριστιανική Εκκλησία είναι ένας καθρέπτης που μπροστά του πρέπει να καθρεπτιζόμαστε. Να βλέπουμε την δραστηριότητά τους, την αγάπη τους, τον ηρωισμό τους και να συστοιχιζόμαστε ως ποίμνιο και ως ποιμένες, ώστε να μην χάνουμε την πορεία της Πίστεώς μας και τον γνήσιο χαρακτήρα της.

(Φιλιπ. δ΄ 4-9)

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ

«Ο Κύριος εγγύς»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Για μια ακόμη φορά η ζωή μας στέκεται μπροστά στο Πάθος του Κυρίου. Στα γεγονότα τα οποία, αν και γνωρίζουμε ακόμα και την λειτουργική τους θέση μέσα στην Εκκλησία, μας φαίνονται καινούρια και μοναδικά. Η φράση του Αποστόλου «ο Κύριος εγγύς» θα αποτελέσει το κλειδί της σημερινής μου ομιλίας. Για την Εκκλησία ο Χριστός είναι πάντοτε κοντά. Τόσο κοντά που λειτουργική σύναξη, ομαδική προσευχή δεν γίνεται χωρίς την παρουσία Του. Γι’ αυτό και στο Ευαγγέλιό Του λέει καθαρά: «όπου δύο ή τρείς είναι συναγμένοι για το όνομά μου, εγώ είμαι ανάμεσά τους» (Ματθ. 18, 20). Καθώς όμως φτάνει Μεγ. Εβδομάδα τα βήματά Του ακούγονται όλο και πιό ζωηρά και η ύπαρξή μας προσδοκεί την έλευσή Του...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) «ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ...»

* Ο Κύριός μας έρχεται στα Ιεροσόλυμα. Το βράδυ η Εκκλησία θα ψάλλει: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», «ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος» και θα ξεκινήσουμε και εμείς το δικό μας οδοιπορικό να πλησιάσουμε τον Κύριο, να τον κάνουμε «κοντινό» στην ψυχή μας.

* Έρχεται με την διδασκαλία και το κήρυγμά Του. Να «συντρίψει τους εχθρούς ως σκεύη κεραμέως», όχι με όπλα και μεθόδους κακοβουλίας, αλλά με την αγάπη και την ανεξικακία. Να τους «μαστιγώσει» με την ανοχή και μακροθυμία Του. Αυτό είναι που κάνει μοναδική την Ορθόδοξη Πίστη, που συγκινεί την ύπαρξη του Χριστιανού και την προτρέπει στον πνευματικό της αγώνα.

* Στην καρδιά του έτους, στην αρχή της ανοίξεως, στο ξεσήκωμα της φύσης και της ζωής, στις καρδιές των ανθρώπων έρχεται ο Ματωμένος μας Βασιλιάς, Μοναδικός για την μοναδική μας ψυχή, Αυτός που τον αλλάξαμε με άλλους ποταπούς βασιλιάδες και αμαρτωλές επιθυμίες. Η φύση και ο Ουρανός πενθεί, τα απόβραδα κρατούν την ανάσα τους για να αφουγκραστούν το Θείο Δράμα.

* Και να εγώ και εσύ κοντά στον Διδάσκαλο, αφήνοντας για λίγο τις μέριμνες και τις οικονομικές συμφωνίες, τα κέρδη και τις ζημιές στο μαγαζί, ατενίζοντες την Θέα και το βίωμα του ερχομού του Υψηλού Προσώπου. Ναί θα είμαστε μαζί στον πόνο, στην θλίψη και την Ανάσταση.

Β) ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ

* Και τα χρόνια περνούν, κόσμος έρχεται και φεύγει, η ιστορία γράφεται και καθένας με το πέρασμά του βάζει το δικό του λιθαράκι. Το τέρμα αυτού του κόσμου, διδάσκει η Εκκλησία, θα είναι η έλευση του Χριστού, με δόξα και τιμή βεβαίως αυτή την φορά. «Θα έλθει πάλι» (Ιωάν. ιδ΄, 3) μας διαβεβαιώνει διά του Ευαγγελιστού. Το ομολογούμε και εμείς στο Σύμβολο της Πίστεως, στην «επιτομή» της χριστιανικής διδασκαλίας.

* Το μέλλον ατενίζει ο Ιωάννης στο σπήλαιο της Πάτμου. Τί βλέπεις αγαπημένε μαθητή του Ιησού; Τί σου ομολογεί το Άγιον Πνεύμα; «έρχεται ταχύ» (Αποκ. 11, 14). Έρχεται γρήγορα, είναι το σημαντικότερο γεγονός του μέλλοντος και θέλει οι λαμπάδες μας να είναι αναμμένες, οι υπάρξεις μας δεκτικές στην χάρη του Ουρανού.

     Ο Ιησούς ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα με τους μαθητές του και άλλους που τον ακολουθούν.

     Όλοι όμως ήταν σε ένα καθεστώς φόβου. ‘’ ἐθαμβοῦντο καί ἐφοβοῦντο. ‘’

     Αυτό ίσως οφείλοταν στο ότι έβλεπαν το δάσκαλο να πηγαίνει με αποφασιστικότητα στα Ιεροσόλυμα, ενώ γνωρίζουν την εχθρότητα και το μίσος των γραμματέων και των Φαρισαίων πρός αυτόν.

    Σε αυτή την κατάσταση ο Ιησούς παίρνει ιδιαιτέρως τους δώδεκα και τους μιλά για το πάθος Του .

    Ο Κύριος ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα, ξέρει γιατί ανεβαίνει, ξέρει τι θα συμβεί εκεί, όλα είναι εν γνώσει του.

    Πηγαίνει και τίποτα δεν μπορεί να τον εμποδίσει να συνεχίσει τον δρόμο προς το Πάθος, τον δρόμο που είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού Πατέρα.

    Ο Κύριος ακόμη γνωρίζει τα πάντα για τους μαθητές του, γνωρίζει ότι δεν θα καταλάβουν αυτά που θα τους πει.

    Δεν θα τον ακολουθήσουν, όχι μόνον εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, γνωρίζει ότι θα τον αρνηθούν, θα τον εγκαταλείψουν, θα μείνει μόνος μονότατος.

    Γνωρίζει γιατί ήλθε στον κόσμο, δεν επηρεάζεται από την πραγματικότητα των μαθητών του.

    Γνωρίζει τι κάνει, τίποτα δεν τον εμποδίζει πρέπει να προχωρήσει μέχρι το τέλος, την κατάργηση του θανάτου, του έσχατου εχθρού.

   Δύο φορές προηγουμένως ο Ιησούς προαναγγέλλει το πάθος του στους μαθητές και τρίτη φορά στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή.

   Τους περιγράφει με απλά λόγια όλα όσα θα επακολουθήσουν και με την σειρά που θα συμβούν:

Περισσότερα...

(Εβρ. θ΄ 11-14)

ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΕΓΕΘΗ

«διά δε του ιδίου αίματος εισήλθεν εφάπαξ είς τα Άγια, λύτρωσιν αιωνίαν ευράμενος».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στην Π. Δ. αναφέρεται σήμερα ο Απ. Παύλος προβαίνοντας σε μία σύγκριση που διαχωρίζει τον λειτουργικό τύπο από την ουσία και την πραγματικότητα. Η Εκκλησία προχωράει εορτολογικά και πλησιάζει στην εορτή του Πάσχα. Οι Άγιοι Πατέρες έκριναν απαραίτητο να δώσουν έμφαση στην Θυσία του Ιησού Χριστού. Ο Αρχιερεύς των Εβραίων μία φορά τον χρόνο έμπαινε στην σκηνή του μαρτυρίου στον Ναό του Σολομώντα και ράντιζε τον ιερό χώρο με αίμα τράγων και προσφορών του θυσιαστηρίου. Συγχρόνως έκανε δεήσεις για τον ίδιο και τον λαό. Αυτή η θυσία προεικόνιζε την θυσία του Ιησού Χριστού, την τελεία και άμωμο, με θύτην και θύμα τον Μέγα Αρχιερέα Ιησού Χριστό, ο οποίος με το δικό Του Πανάγιο Αίμα ξεπλένει τα αμαρτήματά μας και καθαρίζει τις συνειδήσεις μας.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Περισσότερα...

(Εβρ. στ΄ 13-20)

Ιωάννου της Κλίμακος

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ

«...εν οίς αδύνατον ψεύσασθαι Θεόν»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Εορτάζοντας σήμερα η Εκκλησία μας ένα μεγάλο Άγιο (Ιωάννη της Κλίμακος), που στο περίφημο βιβλίο του «ΚΛΙΜΑΞ» γράφει για τα ανθρώπινα πάθη και αρετές, ο Απ. Παύλος έρχεται να συμπληρώσει την αφυπνιστική προσπάθεια της Εκκλησίας με την σημερινή αποστολική περικοπή. Αναφέρεται στην Π. Δ., στον Αβραάμ και στις υποσχέσεις που του έδωκε ο Θεός, βεβαιώνοντας ότι ο Ουράνιος Δημιουργός είναι Πατέρας της αληθείας. Μέσα από αυτήν την αναφορά παρουσιάζεται η ευκαιρία να δούμε λίγο το ολέθριο και αντίθετο πάθος του ψεύδους. Και τούτο μας αφορά όλους, καθώς σύμφωνα με τον Προφητάναξ Δαυίδ «πας άνθρωπος ψεύστης» (Ψαλμ. 115, 2)…

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΤΟ ΥΠΟΥΛΟ ΨΕΜΑ

* Ο σήμερον εορταζόμενος Άγιος μας λέει ότι «ψεύδος εστίν αγάπης αφανισμός» και είναι γέννημα της πολυλογίας, ευτραπελίας. Είναι ένα πάθος που διαιρεί την ψυχή και συνδέεται αυτόματα με την συκοφαντία, υποκρισία, κακία. Ο Ψαλμωδός και πάλι απόλυτος: «απολεί πάντας τους λαλούντας το ψεύδος» (Ψαλμ. 5,7). Βλέπουμε λοιπόν ότι ενώ κάτι το έχουμε εκτιμήσει για τόσο «ακίνδυνο», στ’ αλήθεια είναι δυνατόν να μας καταστρέψει απλώνοντας παντού τα πλοκάμια του.

* Ένας μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, ο Αββάς Δωρόθεος, μας εξηγεί τρείς τρόπους με τους οποίους φτάνουμε στο αμάρτημα του ψεύδους: α) κάποιος ψεύδεται κατά διάνοιαν, δηλαδή είναι καχύποπτος. Νομίζει ότι δύο μιλούν γι’ αυτόν και όταν τον δούν και σταματήσουν, σταμάτησαν γι’ αυτόν. Και φαντάζεται στο νού του καταστάσεις που συμβαίνουν, αλλά στην πραγματικότητα πλανάται από τον αρχηγό του ψεύδους τον, διάβολο. β) Κάποιος ψεύδεται με τον λόγο, δηλαδή χρησιμοποιεί δικαιολογίες, υπεκφυγές, τροποποιεί κατηγορίες, φαντάζεται, δημιουργεί εντυπώσεις για να ωφεληθεί, να κάνει κακό ή να κερδίσει χρήματα και αγαθά. Αυτός στο τέλος και αν λέγει αλήθεια δεν γίνεται πιστευτός. γ) Κάποιος λέει ψέματα ψευδόμενος με τον βίο του, άλλος είναι και άλλος φαίνεται: υποκριτής, διπρόσωπος, απατεώνας, λύκος με ένδυμα προβάτου. «Ούτος ούκ έστιν άνθρωπος απλούς, αλλά διπλούς» (Κλίμαξ Ιωάννου, Λόγος 4). Εδώ έχουμε ταύτιση ψεύδους και υποκρισίας.

Β) Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΨΕΥΤΗΣ

* Νομίζω ότι αντιληφθήκαμε ότι σε κάποια κατηγορία ανήκουμε και εμείς λίγο ή πολύ. Ας μην σπεύσουμε να κατηγορήσουμε τον τρόπο ζωής και τις απαιτήσεις της σύγχρονης πραγματικότητας. Όλοι κάνουμε χρήση αυτής της άρρωστης καταστάσεως για διαφορετικές αιτίες… ή για να προκαλέσουμε γέλιο ή για την φιλαυτία μας ή για την φιληδονία μας.

* Τα ψέματα μας εκθέτουν και μας ρεζιλεύουν. Όσο εύκολα λέγονται, τόσο εύκολα αποκαλύπτονται. Συνήθως με το ψέμα φορτώνουμε σ’ άλλους κατηγορίες που εμείς έχουμε κάνει πράξη. Ιδίως, όταν το ψεύδος συνδέεται με την καχυποψία (πρβλ. τον ασκητή με τα δεμάτια στο γεροντικό) τότε μέσα στα ζευγάρια έχουμε ατέλειωτες ώρες – μέρες καυγάδων.

* Οι Πατέρες μας λένε ότι το πάθος του ψεύδους χρειάζεται προσοχή. Καμιά φορά για να γλιτώσουμε οδυνηρές καταστάσεις ε ένα ευαίσθητο χώρο (π.χ. οικογένεια), αναγκαζόμαστε, για να μην γίνει φασαρία, να κάνουμε χρήση του ψεύδους. Όμως αυτό είναι «δίκοπο» μαχαίρι και χρειάζεται φόβος και προσοχή. Κάτι που ανήκει στο διάβολο (λέγεται πατέρας του ψεύδους) πρέπει να μας προβληματίζει η χρήση του και να φοβόμαστε τις συνέπειες του.

* Ας μην ξεχάσουμε όμως και εκείνους που μαρτύρησαν και δεν δέχθηκαν κανένα αντάλλαγμα για την αληθινή πίστη. Που έδωσαν την μαρτυρία του αληθινού Θεού μπροστά σε τυράννους και βασανιστήρια. Αξιώθηκαν να περάσουν από το ψεύτικο κόσμο, στον αληθινό της δόξης του Θεού. Είναι όλοι αυτοί που προτίμησαν να πεθάνουν για αξίες όχι μόνο πίστεως, αλλά και ηθικής και ποικίλων ιδανικών.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Θα πρέπει να αγαπήσουμε την αλήθεια. Όσο και αν είναι δύσκολη και πονάει. Ιδίως εμείς οι Ιερείς που κηρύττουμε την ίδια την Αλήθεια. Για να βοηθηθούμε σε αυτόν τον αγώνα ας κρατήσουμε ένα: «ο ψεύτης δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του, ούτε φυσικά τους άλλους», κυρίως δε, στερεί την ευλογία του Θεού από την ζωή του. Και το κέρδος με ψεύδος είναι άνεμος, που σκορπίζει όχι μόνο τα συναχθέντα με απάτη, αλλά πολλές φορές και τα τίμια. Ας μας βοηθήσει ο Θεός να ακολουθήσουμε ένα τέτοιο δρόμο στην ζωή μας.

ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

     Η άρση του Σταυρού, η αυταπάρνηση και η μαθητεία στο πρόσωπο του Χριστού αποτελούν το θέμα του Ευαγγελικού αναγνώσματος της Γ Κυριακής των νηστειών και υπάρχει και στους τρείς συνοπτικούς Ευαγγελιστές.

     Βρισκόμαστε στην αρχή της τρίτης περιόδου της δημόσιας παρουσίας του Κυρίου, στην έναρξη του τρίτου έτους.

     Το κήρυγμα του Ιησού έχει μεγάλη διάδοση, έχει κηρύξει σε όλη σχεδόν την γη της Ιουδαίας.

     Ρωτά λοιπόν τους μαθητές του τι γνώμη έχει για το πρόσωπο του ο λαός, οι πατριώτες του, τι έχουν ακούσει να λέγεται?

   ‘’ τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι; ‘’ Οι μαθητές του απαντούν ότι ο λαός πιστεύει ότι είναι ένας από τους μεγάλους αρχαίους προφήτες ή ο Ηλίας ή ο Ιερεμίας αλλά και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής.

     Κατόπιν τους ρωτά την δικής τους γνώμη για το πρόσωπο του. Την απάντηση λαμβάνει από τον Πέτρο, ότι είναι ο γιος του Θεού του ζώντος.

     Ο λαός τον θαυμάζει, αλλά δεν τον κατανοεί, δεν μπορεί να φανταστεί ο λαός ότι ο απλός δάσκαλος είναι ο Ιαχωβά του Ισραήλ.

     Το ίδιο και συμβαίνει και με τους μαθητές κανείς δεν τον καταλαβαίνει.

     Η ομολογία του Πέτρου δεν ήταν δικά του λόγια αλλά αποκάλυψη Θεού.

     Ακόμη μέχρι αυτού του σημείου ο Ιησούς δεν έχει ποτέ μιλήσει τους μαθητές για τον δικό του μαρτυρικό θάνατο.

     Από τώρα όμως αρχίζει να τους καλλιεργεί την ιδέα περί του πάθους Του πράγμα που θα είχε ασφαλώς σαν συνέπεια στη συνέχεια και το πάθος των μαθητών.

     Μέχρι τα τώρα φαίνεται στα μάτια των μαθητών σαν ένας φωτισμένος δάσκαλος η ακόμη και ο υιός του Θεού, ο οποίος ήλθε να ιδρύσει την βασιλεία του επί της γης και έτσι να περάσουν όλοι μαζί καλά και ένδοξα.

   Λέει χαρακτηριστικά ο Ματθαίος για την χρονική αυτή στιγμή. ‘’ Ἀπό τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι δεῖ αὐτόν ἀπελθεῖν εἰς Ἱεροσόλυμα και πολλά παθεῖν ἀπό τῶν πρεσβυτέρων καί ἀρχιερέων καί γραμματέων και ἀποκτανθῆναι ……….’’.

   Μόλις άκουσε τα λόγια αυτά ο Πέτρος επιτίμησε τον δάσκαλο για την επιλογή του να θυσιαστεί, λέγονοντας την προσωπική του θέση στο θέμα αλλά ίσως και των άλλων μαθητών που δεν θέλουν τον θάνατο του δασκάλου πράγμα που θα είχε σαν συνέπεια την διάψευση των επιγείων προσδοκιών τους αλλά και τον διωγμό τους.

   Αμέσως μετά την δήλωση του Πέτρου ο Κύριος τον ονομάζει σατανά ‘’ὕπαγε ὀπίσω μου Σατανᾶ ‘’ και αμέσως μετά ακολουθεί ο λόγος του Χριστού που αποτελεί και το Ευαγγελικό μας ανάγνωσμα.

   Πλέον παύει η απλή διδαχή και αρχίζει η προπαρασκευή των συνειδήσεων των μαθητών για να μπορέσουν να υπομείνουν τον πολύ μεγάλο πειρασμό του πάθους Του.

   Ο Ιησούς με τα λόγια του ζητά την αυταπάρνηση χωρίς την οποία κάθε αρετή είναι ανάξια. ‘’ οὐκ ἔστι μου ἄξιος ‘’.

   Η αυταπάρνηση μας στο πρόσωπό του είναι η ακρότης της χριστιανικής Πίστεως.

   Το αίτημα Του της αυταπαρνήσεως δεν απευθύνεται μόνον τους μαθητές αλλά σε όλους, δεν εξαιρείται κανένας. Λέει ο Ευαγγελιστή ‘’ καί προσκαλεσάμενος τόν ὄχλο σύν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς ‘’

Όλοι όσοι θέλουν να είναι του Χριστού, θέλουν να ακολουθούν τον Χριστό, θέλουν να είναι χριστιανοί, θέλουν να γίνουν χριστιανοί, πρέπει να έχουν υπόψη τους την αυταπάρνηση και να συμμορφωθούν με τις υποδείξεις του Κυρίου.

   Τα λόγια του είναι λόγια Θεού, λόγια Αγάπης, λόγια αυτού που ξέρει, δεν φαντάζετε τα πράγματα, τον δρόμο και το τέρμα του.

   ‘’ ὅστις θέλει’’ δεν πιέζει κανέναν, όμως πολλοί ερμηνεύουν λαθεμένα τον λόγο αυτό του Κυρίου και μένουν ήσυχοι στην λάθος ερμηνείας τους.

   ‘’ ὅστις θέλει’’ θα πει ότι όποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τον Χριστό, να είναι με τον Χριστό, από εκεί και πέρα θα πρέπει να κάνει όλα αυτά που λέει πιο κάτω ο Χριστός.

   Δεν είναι αν θέλει να τα κάνει και αν δεν τα κάνει δεν είναι του Χρήστου.

Αν κάποιος δεν θέλει να είναι του Χριστού δεν τον πιέζει κανείς να είναι του Χριστού.

   Το ‘’ ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν ‘’ είναι η μοναδική έκφραση στην παγκόσμια γραμματεία από την οποία γεννήθηκε η χριστιανική λέξη ‘’αυταπάρνηση ‘’

   Πρέπει να βάλει ο καθένας μας το χέρι στην καρδιά του και να διερωτηθεί εάν έχει απαρνηθεί τον εαυτό του για να γίνει παιδί του Χριστού, να ακούει μόνον αυτόν, τον Πατέρα και Θεό του.

   Όχι όπως ο Αδάμ και η Εύα που άκουσαν τα ψέματα του δολοφόνου Διαβόλου και όχι τις αλήθειες και τις συστάσεις ζωής που τους έδωσε, όπως και εδώ δίνει ο Χριστός.

   Πρέπει να ανοίξουμε τον κακό εαυτό μας και να δούμε μέσα του.

Δεν μπορεί να είσαι χριστιανός και να μην έχεις απαρνηθεί τον κακό εαυτό σου.

   Ο ίδιος ο Χριστός έλεγε για τον εαυτό του, ‘’ δεν κάνω το θέλημα το δικό μου αλλά το θέλημα του πέψαντος με Πατρός ‘’

   Στην ίδια γραμμή και οι χριστιανοί πρέπει να απαρνηθούμε το θέλημα μας και να κάνουμε το θέλημα της Εκκλησίας του Πατέρα και όχι να χρησιμοποιήσουμε το Ευαγγέλιο και τον χώρο της Εκκλησίας για να ενισχύσουμε το θέλημά μας, να περισωθεί ο εαυτός μας, ακριβώς αυτός που πρέπει να αρνιθούμε.

Το ‘’ ἀράτω τόν σταυρόν ‘’ αποδεικνύει την συνέπεια της αυταπάρνησης.

   Αυτός που απαρνείται τον εαυτό του και στην σημερινή εποχή είναι πάντοτε το θύμα.

   Η ζωή του μπορεί να γίνει ένα συνεχές μαρτύριο και μπορεί να καταλήξει σε σκληρό τέλος, όμως τα ίδια έπαθε και ο Χριστός ο Πατέρα μας. Εάν εμένα εδίωξαν θα διώξουν και εσάς, μας προετοίμασε.

   Η αυταπάρνησης και ο σταυρός είναι οι δύο προϋποθέσεις για το ακουλουθείν τον Χριστό.

   Ο Ιησούς φαίνεται να ζητά από τους μαθητές του το ακριβότερο τίμημα που μπορεί να συλλάβει το ανθρώπινο μυαλό.

   Όλοι οι φιλόσοφοι και οι δάσκαλοι έπαιρναν χρήματα από τους μαθητές, έπαιρναν μία αμοιβή για την μαθητεία, άλλος πολλά άλλος λίγα .

   Ο Χριστός ζητά την ίδια την ζωή των μαθητών του για αυτόν.

   Ίσως γεννιέστε η απορία : Γιατί τέτοιο ακριβό τίμημα ζητά ο Κύριος από τους χριστιανούς.

   Το τίμημα όμως δεν είναι καθόλου ακριβό και βαρύ, δεν είναι καν τίμημα.

   Δεν ζητά τίποτε.

   Τα λόγια του είναι κατάθεση αλήθειας για πράγματα που δεν γνωρίζουμε και μπορεί να ξεγελαστούμε από τον διάβολο και να δώσουμε αξία σε πράγματα που δεν έχουν αξία, είναι η προστασία μας, είναι το φώς.

   Για τον Δημιουργό η ζωή είναι μία και είναι αιώνια γιατί Αυτός ως ζωοδότης την δίνει και ξέρει τι μας χαρίζει.

   Ως δημιουργός, όπως και κάθε δημιουργός θέλει και κάνει οντότητες που να μένουν στο χρόνο και όχι να φθείρονται και να πεθαίνουν και να χάνονται, πόσο μάλιστα Αυτός που είναι ο Θεός.

   Ο άνθρωπος δεν εξαντλείται με την επί γης παρουσία του, πράγμα που είναι διήκουσα θέση της ανθρωπότητας.

   Από την άλλη πλευρά ο Διάβολος πλανά τον άνθρωπο, του ψιθυρίζει ότι όλη η ζωή του είναι αυτή επί της γης, αυτό που βλέπει και δεν χρειάζεται να ψάχνει για τίποτε άλλο

   Επομένως πρέπει ο άνθρωπος να εργάζεται και να προσπαθεί μόνο γι΄ αυτή τη ζωή επάνω στη γή και τίποτε άλλο.

   Μόνο για την σάρκα και τα περί αυτής, κανένα υπαρξιακό ερώτημα, όλο το δόσιμο του ανθρώπου στο χώμα και το ψέμα. Πέραν τούτο απόλυτο σκοτάδι.

Έρχεται λοιπόν ο Χριστός, όπως και τότε στον Παράδεισο και εξηγεί τα πράγματα, φανερώνει αλήθειες για να πάρουμε τις σωστές και σωτήριες αποφάσεις.

Τις επιλογές που θα μας σώσουν για να μην πέσουμε στην απάτη του Διαβόλου ξανά, όπως κάνει ο κάθε γονιός για τα παιδιά του.,

Μας λέει ότι : ‘’ Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του πρέπει να την χάσει.

Όποιος χάσει την ψυχή του εξ αιτίας μου και του Ευαγγελίου αυτός θα την σώσει. Γιατί τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος εάν κερδίσει όλο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του ‘’;

Ο Κύριος εξηγεί ότι η μία και ενιαία ζωή του ανθρώπου έχει ένα κομβικό σημείο τον, θάνατο.

   Χωρίζεται στην πρό και μετά τον θάνατο ζωή.

Όποιος πιστεύει ότι η ζωή είναι μόνο αυτή πρό του θανάτου και αγωνίζεται μόνο γι΄ αυτή, τότε θα την χάσει.

Το απείρως μεγαλύτερο τμήμα της βρίσκεται μετά τον θάνατο για το οποίο όμως δεν ενδιαφέρεται δεν φροντίζει, δεν έχει καμία μέριμνα.

Όποιος όμως ‘’ χάσει ‘’ την πρόσκαιρη ζωή την πρίν του θανάτου, για το όνομα του Χριστού του Θεού και του Ευαγγελίου του, τότε κερδίζει το ατέλειωτο κομμάτι της μίας και ενιαίας ζωής, το αιώνιο, το πραγματικό, γι΄ αυτό που ο Δημιουργός μας κατασκεύασε.

Τα πράγματα γίνονται απλά και ξεκάθαρα με τις συμβουλές του Χριστού, θέλουν όμως και σωστές επιλογές και αποφάσεις δικές μας.

Ο άνθρωπος είτε πιστεύει στην αιώνια ζωή είτε όχι, δεν θεωρεί ως άξιο αντάλλαγμα της ζωής του αυτής ούτε την απόκτηση όλου του κόσμου.

Τι να κάνει την περιουσία όλου του κόσμου εάν σε μια στιγμή πεθάνει και τελειώνουν όλα.

Αφού λοιπόν ο κόσμος δεν έχει καμία αξία εμπρός στην ζωή μας γιατί να αγωνιζόμαστε να τον κατακτήσουμε, να τον εξουσιάσουμε, να τον κάνουμε δικό μας με όλες τις συνέπειες που θα έχει αυτή η προσπάθεια στην ποιότητα μας, στην ανθρωπιά μας, στον εαυτό μας, στους γύρο συνανθρώπους μας, στην ζωή μας. Δεν θέλει ιδιαίτερη εξυπνάδα να καταλάβει κανείς την τάξη των πραγμάτων.

   Αυτές τις αλήθειες αποκαλύπτει ο Χριστός σήμερα με την περικοπή όπως παλιά στον Αδάμ στον Παράδεισο.

   Εμείς να τον πιστέψουμε και να του προσφέρουμε την ζωή μας, αυτή που τόσο απλόχερα μας χάρισε, πάντα για το δικό μας συμφέρον και όφελος, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό.

   Στη συνέχεια ο Κύριος, όπως τότε στον Παράδεισο φανερώνει τις συνέπειες των κακών επιλογών για να μην έχει κανείς δικαιολογία ότι δεν ήξερε.

Όποιος παραθεωρήσει, όποιος προσπεράσει τον Κύριο και τα λόγια Του σ΄ αυτό τον κόσμο που άφησε τον Νυμφίο Δημιουργό, την αγάπη μας και μοιχεύει με τα κοσμικά και τις αμαρτωλές επιλογές του διαβόλου.

Είναι επόμενο και ο Νυμφίος να δώσει διαζύγιο στη μοιχεία ο Πατέρας να αφαίρεση το δικαίωμα της κληρονομιά από τα παιδιά που δεν τον αναγνωρίζουν και δεν επιθυμούν την Πατρότητα Του.

Τους αναλαμβάνει ο πατριός που διάλεξαν, ο αρχιδολοφόνος διάβολος.

   Τότε θα καλοπεράσουν στο μίσος του, αλλά θα είναι αργά για δάκρυα.

 

Αθανάσιος Κατσίκης

αρχιτέκτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα          (Εβρ. δ΄ 14-16, ε΄ 1-10)

Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ

«Ου γαρ έχομεν αρχιερέα μή δυνάμενον συμπαθήσαι

ταις ασθενείαις ημών, πεπειρασμένον δε κατά πάντα

καθ’ ομοιότητα χωρίς αμαρτίας».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μέσoν της Αγ. Τεσσαρακοστής και στο κέντρο του ιερού ναού ευρίσκεται ο «Θρόνος» του Βασιλέως Χριστού. Ο Απ. Παύλος μας μιλάει σήμερα για την θυσιαστική αρχιερωσύνη του Χριστού, η οποία και συνδέεται με την θυσία Του πάνω στον Γολγοθά. Όλη η ζωή του Ιησού ήταν μία θυσία και ένας πόνος. Ο Θεός επτώχευσε, έγινε άνθρωπος για να πλουτίσει τον άνθρωπο με θεϊκή δόξα και να τον καταστήσει συγκληρονόμο Του. Γι’ αυτό και όπως διδάσκει η Ορθόδοξη Θεολογία δεν έχουμε (σύμφωνα και με τον Παύλο) έναν αρχιερέα ο οποίος δεν γνωρίζει από δοκιμασίες. Έναν φιλόσοφο όπου με ασφάλεια γράφει θεωρίες, αλλά μιλάει η πράξη και η εμπειρία της Αγίας Του μαρτυρικής ζωής, η οποία Τον κάνει συμπαθή και ευήκοον στον πόνο του θνητού ανθρώπου. Ας δούμε τον ματωμένο Βασιλιά στον Θρόνο Του...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΘΡΟΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

* Ο θρόνος είναι σύμβολο κυριαρχίας και εξουσίας για έναν Βασιλέα. Κάθονται σ’ αυτόν για να δικάσουν, να κρίνουν, να πάρουν αποφάσεις, να δείξουν τη δύναμή τους και το μέγεθος της υπεροχής τους. Φοβερό θέαμα για τον τρεμάμενο παραβάτη του νόμου να στέκεται μπροστά στον εξουσιαστή ζωής και θανάτου και να αναμένει κρίση και αποτέλεσμα.

* Ο δικός μας ματωμένος Βασιλιάς στέκεται χωρίς «είδος και κάλλος», χωρίς να θυμίζει κάτι από την Μεσσιανική Του προσωπικότητα, γεμάτος μώλωπες και αιμόφυρτος, «αδύναμος» κατά ορισμένους να βοηθήσει τον εαυτό Του. Μα πάνω από εκεί κάνει το σημαντικότερο κήρυγμα, το ανόθευτο και πρωτάκουστο. Δίνει τον ορισμό της αγάπης και συγχωρητικότητος. «Άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκ. 23,24).

* Βιώνει την εγκατάλειψη και την μοναξιά. Βιώνει την απόρριψη των ανθρώπων. Αυτός που δέχθηκε τα πάντα και τους πάντες. Και αναφωνεί, όχι γι’ Αυτόν αλλά για μας: «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τί με εγκατέλειπες;» (Ματθ. 27,46), δηλώνοντας την εγκατάλειψη του ανθρώπου (με τις πράξεις του) από τον Θεό. Χάρη, αγάπη, συγχωρητικότητα από τον Σταυρό του Ιησού.

* Γι’ αυτό και ο Απόστολος σήμερα εκφράζει την σιγουριά του στο Πρόσωπό Του, ότι μπορεί ο Διδάσκαλός μας να δείξει συμπάθεια και κατανόηση σε μας τους αμαρτωλούς. Φόρεσε ακάνθινο στέφανο, υπέμεινε πόνους και ύβρεις, άρνηση από τον καλύτερό Του μαθητή και όμως ανώτερος γεμάτος Θεϊκή αγάπη προχώρησε στην Θυσία, Θύτης και Θύμα ο Αυτός. Ένας σύγχρονος Θεολόγος θα πεί το εξής ωραιότατο και φοβερό: «Οι άνθρωποι κατεδίκασαν τον Θεό σε θάνατο και εκείνος τους κατεδίκασε σε αθανασία» (π. Ιουστίνος Πόποβιτς).

Β) ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ

* Η πρόταση της Εκκλησίας μας είναι να παραμείνουμε κοντά στον Σταυρό του Κυρίου, όχι τοπικά αλλά τροπικά. Να βιώνουμε την αξία του Σταυρού στην ύπαρξή μας και να βγαίνουμε Αναστημένοι – χαρούμενοι από κάθε δοκιμασία.

* Οδυνηρός αλλά λυτρωτικός αυτός ο συσχετισμός. Α) Πόνος και θλίψη για την αμαρτία που υπάρχει μέσα μας και παραμένει ζώσα και ανίκητη. Ωραιότατα το λέει ο ψαλμωδός «εταράχθη τα οστά μου και η ψυχή μου τω Άδη ήγγισεν» (Ψαλμ. ιξ, 4). Τα πάθη λυμαίνονται την ύπαρξή μας. Β) Πόνος για την τήρηση των εντολών Του. Αγωνίζεται ο άνθρωπος για να τηρήσει τα του Θεού. Συγκρούεται αυτόματα με κόσμο, κοινωνία, οικογένεια, φίλους, συνήθειες. Γ) Πόνος για την λήθη των ανθρώπων στο λυτρωτικό έργο του Θεού. Τί θα εορτάσουμε αλήθεια φέτος το Πάσχα; Ένα Πάσχα «παραδοσιακό» ελληνικό (με έθιμα και CD΄s πανηγυρικών τραγουδιών σαν αυτά που κάνουν δώρο οι εφημερίδες αυτές τις ημέρες;) χωρίς βιωματική μετοχή στο θάνατο και την Ανάσταση του Διδασκάλου μας; Αυτά πρέπει να μας προβληματίζουν όλους και ιδιαιτέρους τους κληρικούς…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μέρα με την μέρα πλησιάζουμε τον Γολγοθά του Ιησού. Φτάνουμε στον Σταυρό. Όχι μόνο εορταστικά αλλά και τροπικά θέλω να πιστεύω. Πάντοτε ο χριστιανός ζει τον Σταυρό και την Ανάσταση. Ιδιαίτερα όμως αυτή την περίοδο κορυφώνονται τα συναισθήματά του. Σαν υπήκοοί Του έχουμε ένα πλεονέκτημα: Να έρθουμε άφοβα να ζητήσουμε συγχώρηση και χάρη από τον Θρόνο Του. Για μας δεν είναι κατάδικος, δεν είναι αδύναμος, το μυστήριο του Σταυρού δεν είναι «μωρία», ούτε σκάνδαλο, είναι πηγή αγάπης ενός Θεού προς το πλάσμα που τον πίκρανε και τον αρνήθηκε.

(Εβρ. α΄ 10-14, β΄ 1-3) ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

«Έργα των χειρών σου εισίν οι ουρανοί...

ωσεί περιβόλαιον ελίξεις αυτούς και αλλαγήσονται».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Απ. Παύλος στην σημερινή επιστολή του επιχειρεί να παρουσιάσει την θέση του χριστιανισμού για την δημιουργία και την πορεία του σύμπαντος. Είναι αλήθεια, ότι τόσο ο επιστήμονας μελετητής, όσο και ο απλός άνθρωπος, στέκονται αμφότεροι με θάμβος και αινιγματική περιέργεια μπροστά στο αχανές σύμπαν. Τα μυστηριώδη νεφελώματα, τα πλανητικά συστήματα, οι γαλαξίες και όλα τα ουράνια σώματα αποτελούν έναν πλούσιο χώρο για έρευνα και προβληματισμό. Και όμως η επιστήμη, αυτή καθ’εαυτήν, έχει σημείο επαφής με την χριστιανική διδασκαλία και ο ερευνητής είναι έτοιμος μαζί με τον Προφήτη Δαυίδ να αναφωνήσει: «οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού, αναγγέλλει το στερέωμα».

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

* Ο Θεός δημιούργησε την κτίση και τον άνθρωπο «εκ του μηδενός» με τις άκτιστες ενέργειές Του και την άπειρη αγάπη Του, η οποία και εκφράζεται με την παραχώρηση της «ελευθέρας βουλήσεως» στον άνθρωπο. Αν ο κόσμος ήταν αιώνιος – όπως έλεγαν οι αρχαίοι – τότε θα υπήρχε ανέκαθεν και δεν θα απασχολούσε τον άνθρωπο η «εν χρόνω» προέλευσή του.

* Χαρακτηριστικό της Θεότητος είναι το δημιουργικό. Ο ιερός Καβάσιλας θα μας πει: «Ο Πατέρας ήθελε να δημιουργηθεί ο κόσμος, ο Υιός τον δημιούργησε και το Άγ. Πνεύμα τον τελειοποίησε». Είναι ο Κύριός μας ο «Δημιουργός των αιώνων» και Αυτός με σοφία κατασκευάζει τα πάντα, τους δίνει μία αρχή παρόλο που ο Τριαδικός Θεός προϋπήρχε «προ πάντων των αιώνων» γι’ αυτό και η υμνολογία Του προσδίδει τον όρο «Άναρχος».

* Η χριστιανική κοσμολογία λοιπόν, δηλαδή η θεώρησή της περί δημιουργίας του σύμπαντος και ύλης «εκ του μηδενός» χάρη στην παντοδυναμία του Θεού, βρίσκεται σε «σύμπλευση» με την επικρατέστερη θεωρία του επιστημονικού χώρου περί «δημιουργίας» του κόσμου και της ύλης.

Β) Ο ΧΡΙΣΤΟΣ «ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ» ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

* Βλέποντας την λάθος πορεία του ανθρώπου πάνω στην γη ο Χριστός «ενηνθρώπησε» για να ανακαινίσει την ανθρώπινη φύση. Είναι η μεγαλύτερη έκφραση αγάπης του Θεού – Λόγου η κίνηση αυτή. Ενώ η αμαρτία είναι δρόμος προς την ανυπαρξία, ο Χριστός μας χαρίζει τον εαυτό Του και μας βάζει σε κίνηση, τροχιά, προορισμό μέσα στον χρόνο. Και μαζί με την αλλαγή της ανθρωπίνης φύσεως επιδρά στο φυσικό και άψυχο περιβάλλον. Ο Κύριός μας στην γη έζησε αρμονικά «μετά των θηρίων» (Μαρκ. 1,13) και «οι άνεμοι και η θάλασσα» (Ματθ. 8, 27) ήταν υπό την εξουσία Του.

* Αλλά και το σύμπαν θα αλλάξει μας λέει ο Παύλος την σημερινή του μορφή. Θα παλιώσει όπως παλιώνουν τα ρούχα μας. Ο Κύριός μας με μία νέα δημιουργική επέμβαση θα αλλάξει και θα ανανεώσει τα πάντα. Αυτή η αλλαγή όμως δεν θα είναι αφανισμός, αλλά μεταμόρφωση. Θα γίνουν καινούρια. Να πως το παρουσιάζει αυτό και ο Ευαγ. Ιωάννης στην Αποκάλυψη: «Είδα, λέγει, νέον ουράνιο κόσμο και καινούρια γη. Ο πρώτος ουράνιος κόσμος είχε φύγει, καθώς και η πρώτη θάλασσα. Δεν υπήρχε τίποτε από τα παλιά. Όλα είχαν γίνει καινούρια» (κα΄ 1).

* Και μην απορείτε και φοβείσθε για όλα αυτά αδελφοί μου. Υπάρχει η αγάπη του Θεού «μία αδιάπτωτος σταθερά», που φροντίζει για το συμφέρον του ανθρώπου. Εδώ δεχόμαστε ότι οι άνθρωποι θ’ αναστηθούν, κατά την κοινήν Ανάσταση και θα δουν έναν «καινό κόσμο» όμορφο και διαφορετικό, τον πνευματικό και άυλο. Έτσι ανάλογα ότι υπάρχει γύρω μας θα μεταμορφωθεί. Το ρήμα «αλλαγήσονται» επεξηγεί το «απολούνται». Το σχήμα του παρόντος κόσμου θα πάρει πνευματική μορφή.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ίσως αυτά να δείχνουν αβέβαια, υποθετικά, συζητήσιμα. Θα πω όμως ότι όποιος ζει το πέρασμα από τον παλαιό άνθρωπο της αμαρτίας στον νέο τον «κατά Θεόν κτισθέντα» δεν αμφιβάλλει... Όποιος ζεί την μεταμόρφωση του ψωμιού και του κρασιού σε Σώμα και Αίμα Του δεν αμφιβάλλει... Μέσα στην αγιαστική χάρη των Μυστηρίων ο πιστός «ανακαινίζεται» και «ξαναδημιουργείται». Αν ο Θεός άφηνε χωρίς πρόνοια και συνέχεια τα δημιουργήματά Του θα ήταν όλα γύρω άθλια. Όμως εμείς βλέπουμε την παρουσία Του και την δύναμή Του από εδώ. «Ως εν εσόπτρω» (Α΄ Κορ. 13,12), διερμηνεύουμε και τα μέλλοντα.

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

(Εβρ. ια΄, 24-26, 32-40)

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

«ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, επειράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Απ. Παύλος στην σημερινή του επιστολή απευθύνεται στους Χριστιανούς που προήλθαν από την τάξη των Εβραίων. Επειδή αρνήθηκαν την Ιουδαϊκή πίστη περνούσαν σκληρές δοκιμασίες, ως αντίποινα εκ μέρους των παραδοσιακών Ιουδαίων. Έτσι θέλει να τους δυναμώσει, να τονίσει τη δύναμη της πίστεως προβάλλοντας μία σειρά από ηρωικά παραδείγματα της Π.Δ., που αφορούν πνευματικά αναστήματα που έμειναν αμετακίνητα στην πίστη του Ιησού. Σήμερα και εμείς, που εορτάζουμε την νίκη της Ορθοδοξίας, εναντίον κάθε αιρέσεως και ψεύτικης διδασκαλίας, αναζητούμε παράλληλα στην δική μας ζωή το σθένος εκείνο που θα μας δυναμώνει, ώστε να κρατούμε άσβεστη τη φλόγα της χριστιανικής πίστεως στην ύπαρξή μας.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΗΜΕΡΑ

* Ο τεχνοκράτης άνθρωπος του 21ου αιώνα είναι δύσκολο να πιστέψει στην ύπαρξη του Θεού. Είναι τέτοιες οι προτεραιότητές του, οι στόχοι του, οι ασχολίες του, που δεν τον αφήνουν να δεί πέρα από την ψυχρή λογική. Η νοοτροπία στη σκέψη, η μεθοδολογία στον εργασιακό χώρο, δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια.

* Η υποταγή μας στις αισθήσεις… ότι ακουμπάω, ότι ψηλαφώ, ότι βλέπω, ότι αισθάνομαι και απολαμβάνω, δεν δίνουν ερεθίσματα για κάτι ανώτερο και υπερφυσικό. Κάπου κάπου υπάρχει η αναγκαιότητα ενός θαύματος (ιατρικό, οικονομικό, εργασιακό), αλλά όταν και αυτό γίνει (αν γίνει) ξεχνούμε τις όποιες προσευχές και ταξίματα και θυμόμαστε τα προτερήματά μας, τα ταλέντα μας, τις ικανότητές που μας «χάρισαν» μία επιτυχία.

* Η πίστη ανήκει στις γιαγιάδες και στα μικρά παιδιά που κοινωνούν για να «βγάλουν χρυσό δοντάκι» και να πάνε καλά στα μαθήματά τους. Γι’ αυτό δεν κουνιόμαστε τις Κυριακές από τα κρεβάτια μας, γιατί δεν πιστεύουμε ότι κάτι υπάρχει στην εκκλησία, ότι κάπου ωφελεί η πίστη στον Χριστό, αλλά στηριζόμαστε στην ομορφιά (που κρατάει μέχρι τα 40α), στο χρήμα (που εξανεμίζεται με την πρώτη συμφορά) ή στην υγεία του σώματος (που δεν ξέρεις πότε θα σου βγεί το πρόβλημα).

Β) Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

* Διαφορετική άποψη φαίνεται να υπάρχει σ’αυτούς όλους που αναφέρει ο Παύλος. Έδωσαν την ζωή τους όχι μόνο με έναν θάνατο, αλλά με μαρτύριο σκληρό και οδυνηρό (αναλ. ετυμπανίσθησαν, επρίσθησαν). Τί ήταν όλοι αυτοί παράλογοι; Φανατισμένοι; Άξεστοι; Ανόητοι; Η θρησκευτική μας πίστη δεν είναι παρατήρηση με τα φυσικά μας μάτια, ούτε μία αυθαίρετη προσωπική γνώμη. Είναι δώρο και χάρισμα. Είναι φως που απλώνεται στην ύπαρξή μας με την γνώση του Θεού μέσα από τα Άγια Μυστήρια.

* Είναι αίσθηση ψυχής που προέρχεται από την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και το αντίθετο φυσικά. Ο άνθρωπος λαμβάνει μυστικά και μυσταγωγικά την χάρη του Ιησού και με φώτιση ουράνια επιτελεί τα πάντα στην ζωή του. Μήπως έτσι εξηγούνται και οι διωγμοί και τα μαρτύρια και ο θάνατος ακόμα για την πίστη στην αλήθεια του Ιησού Χριστού;

* Ένας μεγάλος Θεολόγος αναφέρει, ότι για να είναι κάποιος πιστός χριστιανός πρέπει να ζει τρείς μεγάλες αλήθειες:

1. Να ανήκει στην εκκλησία: να γνωρίζει τις δογματικές αλήθειες που υπάρχουν στον χώρο, το μυστήριο της οικονομίας του Θεού, να υπάρχει αποστολική διαδοχή χάριτος, γιατί όπου υπάρχει αυτή έχουμε αλήθεια και χάρη.

2. Να είναι Ορθόδοξος: πορεία σωστή και Ορθόδοξη διδασκαλία. Ενωμένη με την ζωντανή παράδοση του Χριστού, την Αγία Τριάδα. Δεν φτάνει να πιστεύουμε, αλλά να πιστεύουμε ορθά χωρίς να αλλοιώνουμε κάτι.

3. Ευχαριστία του Θεού: να συμμετέχουμε με επίγνωση στο Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας, που σημαίνει ότι βιώνουμε προσωπικά τον Χριστό. Εδώ απαγγέλουμε το Σύμβολο της Πίστεως, κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα Του, γινόμαστε μέλη Του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας (Θαύμα – ανάλυση). Αναφορά και για το τροπάριο «Σου η τροπαιούχος δεξιά» που με ευγνωμοσύνη ο Άγιος έγραψε για την περίσταση.

Στην περικοπή αυτή τα Κυριακά λόγια χωρίζονται σε τρεις προτροπές:

α) Στην συγχωρητικότητα προς τους συνανθρώπους και αδελφούς μας, β) στην αληθινή και όχι φαρισαϊκή νηστεία και επίδειξη, και γ) στον αληθινό θησαυρισμό του ανθρώπου.

Στην Κυριακή προσευχή ο Χριστός διδάσκει στο πέμπτο αίτημα της «καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν». Ακόμη, στην παραβολή του αγνώμονος δούλου ο Κύριος καταλήγει: «οὕτω καί ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐάν μή ἀφῆτε ἕκαστος τῶ ἀδελφῶ αὐτοῦ ἀπό τῶν καρδιῶν ἡμῶν τά παραπτώματα αὐτῶν».

Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει την μεγάλη σημασία που έχει για μας τους ανθρώπους η συγχωρητικότητα, η ανθρωπιά, η μεγαλοψυχία προς τους συνανθρώπους μας.

Αυτή ανοίγει την δυνατότητα της κοινωνίας από την ευσπλαχνία του Πατρός, ο οποίος απαντά στην προθυμία του ανθρώπου να συγχωρήσει τους συνανθρώπους του με την ευσπλαχνία Του.

Φυσικά δεν σημαίνει ότι η συγνώμη που δίνουμε σε κάθε συνάνθρωπο μας αποτελεί έργο αξιομισθίας, αλλά η ανεκτικότητα, η ευσπλαχνία και η συγνώμη που δείχνουμε είναι απόρροια του βιώματος και της εμπειρίας που έχουμε από την ευσπλαχνία του Πατέρα προς εμάς τους αμαρτωλούς.

Όταν ο άνθρωπος απολαμβάνει την αγάπη του Θεού Πατρός και την ευλογία της συγχώρησης των παραπτωμάτων του από Εκείνον, τότε αυτή η γεύση, αυτή η γνώση της αγάπης, αντικατοπτρίζεται στην διαγωγή του απέναντι στους συνανθρώπους του.

Εάν δεν υπάρχει βίωμα από το πατρικό χάδι και την αγάπη Του δεν πρόκειται ποτέ ο άνθρωπος να δώσει ανάλογα και αυτός αγάπη και συγχώρηση στους άλλους.

Περισσότερα...

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα   (Α΄ Κορ. η΄ 8-13, θ΄ 1-2)

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

«δι’ ον Χριστός απέθανεν»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Εντονότερη από ποτέ η αίσθηση σήμερα για τον ευτελισμό της αξίας του ανθρώπου. Στα ποικίλα αρνητικά που έχτισε η απουσία της αγάπης και της συμπόνιας προστίθεται μετά πάσης βεβαιότητος και η θεώρησή του σαν «αντικείμενο χωρίς αξία». Πράγματι, θα έχετε διαπιστώσει πως όταν κάποιοι μιλούν για ένα άτομο το προσεγγίζουν με βάση το αξίωμά του, «τι έχει» (=κατέχει υλικό), παρά με το «τι είναι» (= προσωπικότητα, ιδιαίτερη αξία), γιατί ακριβώς ποιός νοιάζεται σήμερα για πνευματικό και ψυχικό κόσμο, αφού προκρίνεται ο υλικός πλούτος, τα φθειρόμενα αγαθά και η παντοδυναμία της εξουσίας... Δεν είναι επίσης τυχαίο πως παντού ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται σαν αριθμός (ταυτότητα, αρ. προτεραιότητας, στατιστικές, αξιολογήσεις κ.λπ.) και όχι σαν ιδιαίτερη οντότητα που καταπλήττει ακόμα και τους ερευνητές – γενετιστές (βλέποντας λ.χ. τη διαφορετικότητα των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων).

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΠΟΣΟ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΞΙΖΕΙ;

* Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει την αξία του όταν αρχίσει να υπολογίζει τους συνανθρώπους του όπως αρμόζει. Εάν ο ίδιος αφαιρεί ζωές, προβαίνει σε βιαιότητες, σε πράξεις που εξευτελίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, πραγματικά δεν μπορεί να κατανοήσει την ίδια την αξία του. Και όμως είναι πολλοί που «νικούν» κάθε δισταγμό μπροστά στο συμφέρον και την ιδιοτέλεια, καθώς «πατούν επί πτωμάτων» για εφήμερες στιγμές δόξας και πλουτισμού. Ας μην μπούμε αδελφοί μου ποτέ σ’ αυτόν τον παραλογισμό. «Μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω» (Ρωμ. 12, 2) παραγγέλει ο Απόστολος, θέλοντας να μας απομακρύνει από την κακιά νοοτροπία και το καταστροφικό ρεύμα που παρασύρει ότι ευγενικό στο διάβα του.

* Εάν πραγματικά έχουμε «αγκαλιάσει» την πίστη του Χριστού, τότε αυτή έχει τη δυνατότητα να μας ελευθερώσει από άρρωστες αντιλήψεις, όσον αφορά το διπλανό μας άνθρωπο. «Ουκ ένι Ιουδαίος, ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ή ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3, 28). Να η αληθινή δημοκρατία του χριστιανισμού, μακριά από τα κούφια και επίπλαστα κηρύγματα του πολιτικού κόσμου που επιμένει στην υποκρισία να μιλά για ανθρώπινα δικαιώματα... και να βομβαρδίζει αμάχους!

Β) Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

* Ένα κεντρικό στοιχείο και συνάμα σπουδαίο στην επιχειρηματολογία μας, αποτελεί η Θυσία του Ιησού για να σώσει τον αμαρτωλό άνθρωπο. Ο Τριαδικός Θεός έπλασε με τόσα χαρίσματα το κορυφαίο δημιούργημά Του και ο πανκάκιστος Διάβολος, με όργανό του την αμαρτία, έτρεξε όλα αυτά να τα διασκορπίσει. Θυσιάζει λοιπόν τον εαυτό Του ο Χριστός «γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2, 8), διότι ο Θεός «τόσον ηγάπησε τον Κόσμο, ώστε έδωκε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή, δια να μην απολεσθή πας ο πιστεύων εις Αυτόν αλλά να έχη ζωήν αιώνιον» (Ιω. 3, 16).

* Αυτή την αγάπη αμβλύνει η μυστηριακή σύναξη του λειτουργικού Σώματος του Χριστού. Στο κορυφαίο Χριστοκεντρικό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο πιστός επωνύμως μεταλαμβάνει το Σώμα και το Αίμα Του «εις ζωήν αιώνιον». Παύει να είναι όχλος και μάζα, αριθμητικό δεδομένο, αλλά προσωπικότητα «δι’ ον Χριστός απέθανεν» (Ρωμ. ιδ΄, 15). Η σταυρική θυσία του Διδασκάλου μας γίνεται στοχευμένη: για κάθε άνθρωπο, για κάθε αμαρτωλό.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Χριστός μας εκτιμά και αναγνωρίζει την αξία μας. Συμβαίνει άραγε σε εμάς το ανάλογο; Εκτιμούμε τη Θυσιαστική Του προσφορά και την αδιάκοπη μέριμνά Του να μας οδηγήσει στη σωτηρία; Φοβούμαι πως ακόμα και για πολλούς που «εκκλησιάζονται» τα δεδομένα αυτά δεν έχουν συνεκτιμηθεί αρκούντως. Ο Θεός να φωτίζει τη διάνοιά μας και τις πράξεις μας.

(Α΄ Κορ. η΄ 8-13, θ΄ 1-2)  (Αποστολικό)

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

«δι’ ον Χριστός απέθανεν»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Εντονότερη από ποτέ η αίσθηση σήμερα για τον ευτελισμό της αξίας του ανθρώπου. Στα ποικίλα αρνητικά που έχτισε η απουσία της αγάπης και της συμπόνιας προστίθεται μετά πάσης βεβαιότητος και η θεώρησή του σαν «αντικείμενο χωρίς αξία». Πράγματι, θα έχετε διαπιστώσει πως όταν κάποιοι μιλούν για ένα άτομο το προσεγγίζουν με βάση το αξίωμά του, «τι έχει» (=κατέχει υλικό), παρά με το «τι είναι» (= προσωπικότητα, ιδιαίτερη αξία), γιατί ακριβώς ποιός νοιάζεται σήμερα για πνευματικό και ψυχικό κόσμο, αφού προκρίνεται ο υλικός πλούτος, τα φθειρόμενα αγαθά και η παντοδυναμία της εξουσίας... Δεν είναι επίσης τυχαίο πως παντού ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται σαν αριθμός (ταυτότητα, αρ. προτεραιότητας, στατιστικές, αξιολογήσεις κ.λπ.) και όχι σαν ιδιαίτερη οντότητα που καταπλήττει ακόμα και τους ερευνητές – γενετιστές (βλέποντας λ.χ. τη διαφορετικότητα των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων).

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΠΟΣΟ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΞΙΖΕΙ;

* Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει την αξία του όταν αρχίσει να υπολογίζει τους συνανθρώπους του όπως αρμόζει. Εάν ο ίδιος αφαιρεί ζωές, προβαίνει σε βιαιότητες, σε πράξεις που εξευτελίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, πραγματικά δεν μπορεί να κατανοήσει την ίδια την αξία του. Και όμως είναι πολλοί που «νικούν» κάθε δισταγμό μπροστά στο συμφέρον και την ιδιοτέλεια, καθώς «πατούν επί πτωμάτων» για εφήμερες στιγμές δόξας και πλουτισμού. Ας μην μπούμε αδελφοί μου ποτέ σ’ αυτόν τον παραλογισμό. «Μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω» (Ρωμ. 12, 2) παραγγέλει ο Απόστολος, θέλοντας να μας απομακρύνει από την κακιά νοοτροπία και το καταστροφικό ρεύμα που παρασύρει ότι ευγενικό στο διάβα του.

* Εάν πραγματικά έχουμε «αγκαλιάσει» την πίστη του Χριστού, τότε αυτή έχει τη δυνατότητα να μας ελευθερώσει από άρρωστες αντιλήψεις, όσον αφορά το διπλανό μας άνθρωπο. «Ουκ ένι Ιουδαίος, ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ή ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3, 28). Να η αληθινή δημοκρατία του χριστιανισμού, μακριά από τα κούφια και επίπλαστα κηρύγματα του πολιτικού κόσμου που επιμένει στην υποκρισία να μιλά για ανθρώπινα δικαιώματα... και να βομβαρδίζει αμάχους!

Β) Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

* Ένα κεντρικό στοιχείο και συνάμα σπουδαίο στην επιχειρηματολογία μας, αποτελεί η Θυσία του Ιησού για να σώσει τον αμαρτωλό άνθρωπο. Ο Τριαδικός Θεός έπλασε με τόσα χαρίσματα το κορυφαίο δημιούργημά Του και ο πανκάκιστος Διάβολος, με όργανό του την αμαρτία, έτρεξε όλα αυτά να τα διασκορπίσει. Θυσιάζει λοιπόν τον εαυτό Του ο Χριστός «γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2, 8), διότι ο Θεός «τόσον ηγάπησε τον Κόσμο, ώστε έδωκε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή, δια να μην απολεσθή πας ο πιστεύων εις Αυτόν αλλά να έχη ζωήν αιώνιον» (Ιω. 3, 16).

* Αυτή την αγάπη αμβλύνει η μυστηριακή σύναξη του λειτουργικού Σώματος του Χριστού. Στο κορυφαίο Χριστοκεντρικό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο πιστός επωνύμως μεταλαμβάνει το Σώμα και το Αίμα Του «εις ζωήν αιώνιον». Παύει να είναι όχλος και μάζα, αριθμητικό δεδομένο, αλλά προσωπικότητα «δι’ ον Χριστός απέθανεν» (Ρωμ. ιδ΄, 15). Η σταυρική θυσία του Διδασκάλου μας γίνεται στοχευμένη: για κάθε άνθρωπο, για κάθε αμαρτωλό.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Χριστός μας εκτιμά και αναγνωρίζει την αξία μας. Συμβαίνει άραγε σε εμάς το ανάλογο; Εκτιμούμε τη Θυσιαστική Του προσφορά και την αδιάκοπη μέριμνά Του να μας οδηγήσει στη σωτηρία; Φοβούμαι πως ακόμα και για πολλούς που «εκκλησιάζονται» τα δεδομένα αυτά δεν έχουν συνεκτιμηθεί αρκούντως. Ο Θεός να φωτίζει τη διάνοιά μας και τις πράξεις μας.

   Η παραβολή αυτής της Κυριακής χαρακτηρίζεται από όλους τους ερμηνευτές σαν τον μαργαρίτη μεταξύ των παραβολών, σαν το Ευαγγέλιο μέσα στο Ευαγγέλιο. Αυτή και η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, το δεύτερο πολύεδρο διαμάντι, αναφέρονται μόνο στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, το οποίο είναι το κατά Παύλον Ευαγγέλιο.

   Η παραβολή είναι εξαιρετικά πλούσια σε νοήματα και αλήθειες.

   Αναφέρεται στον άνθρωπο, στην πιο τραγική και άθλια κατάσταση που μπορεί να φτάσει.

   Αυτή είναι η ώρα που απομακρύνεται από τον Δημιουργό του, τον Πατέρα του, τον Θεό.

   Είναι η ώρα που εγκαταλείπει το σπίτι του Πατέρα του, την πατρίδα του, τον παράδεισο για να πάρει το δρόμο «εἰς χώραν μακράν», σε ξένη γη, όπου πιστεύει ότι θα βρει την ελευθερία του, την ηδονή, την ξενοιασιά.

   Δεν έχουμε μπροστά μας μια μεμονωμένη αμαρτία, αλλά εδώ αποκαλύπτεται η ίδια η ουσία της αμαρτίας και η φοβερή και τρομερή για τον άνθρωπο δύναμη της.

   Ένας πατέρας έχει δύο παιδιά, ο νεότερος ζητάει χωρίς υπεκφυγές, χωρίς περιστροφές, ωμά και ψυχρά από τον πατέρα του το μερίδιο που του ανήκει από την κληρονομιά.

   Εδώ πρέπει να σταθούμε με προσοχή στο αίτημα του νεαρού γιατί η απαίτηση του ‘’ «Πάτερ, δός μοι ……………» σημαίνει πατέρα δώσε μου τώρα αυτήν την στιγμήν, ότι θα γίνει σίγουρα δικό μου, όταν εσύ θα πεθάνεις.

   Διότι κληρονομεί κάποιος την όποια περιουσία όταν ο πατέρας του πεθάνει.

Περισσότερα...

(Αγίων) (Εβρ. ιγ΄, 7-16)

ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ

«μνημονεύετε των ηγουμένων υμών»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, που επιλέγει η εκκλησία για να πλαισιώσει την μεγάλη εορτή των Τριών Ιεραρχών, στηρίζεται στην προτροπή του Παύλου, ο οποίος παραγγέλει να διαβάζουμε και να μελετάμε τους βίους και τις πράξεις των Αγίων. Και η ανάγνωσή μας να μην έχει χαρακτήρα ιστορικό – γνωστικό μόνο, αλλά να προχωρεί στη μίμηση («μιμείστε την πίστη») των κατορθωμάτων τους με όπλο την πίστη του Χριστού. Δίνοντας δηλαδή μία πλατύτερη ερμηνεία του Παύλειου λόγου, ο Απόστολος συνιστά να βάλουμε τα κατορθώματα των Αγίων στην καθημερινότητά μας...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

* Η προσπάθεια του ανθρώπου να κατακτήσει την γνώση του κόσμου ανάγεται σε ποικίλα επίπεδα. Άνθρωποι κάθε τάξεως και οικονομικής καταστάσεως έχουν πρόσβαση σε έναν τεράστιο γνωστικό χώρο, για να ικανοποιήσουν τη δίψα και το μαθησιακό τους ενδιαφέρον. Σπάνια όμως αυτό στρέφεται σε εκείνους που αγωνίστηκαν να αναβιβάσουν τον άνθρωπο στην πραγματική του αξία και στο θεϊκό του μεγαλείο.

* Οι Πατέρες της εκκλησίας έχοντας αναγεννηθεί προσωπικά με την χάρη του Αγ. Πνεύματος, έχοντας επιτύχει την κάθαρση και τον φωτισμό, καλούν όλους εμάς, στα πλαίσια της «διαχρονικής ποιμαντικής τους», να τους ακολουθήσουμε. Έτσι με περισσή σύνεση ο Απ. Παύλος προσκαλεί τα πνευματικά του παιδιά: «παρακαλώ ουν υμάς, μιμηταί μου γίνεσθε» (Α΄ Κορ. 4, 16). Έχοντας παιδαγωγική αυτοσυνειδησία ο Απόστολος καλεί τον άνθρωπο σε μία προσπάθεια που δεν παρέχει απλές γνώσεις, αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την έλευση της σώζουσας Θείας Χάριτος.

Β) ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ

* Μπορεί τα κατορθώματα των Αγίων να φαντάζουν τεράστια, ακατόρθωτα και «προϊόντα» αλλοτινών εποχών. Που τα τηγάνια, οι σούβλες, οι μάχες για την πίστη, η αυστηρή άσκηση και η προσευχή... Αρχικά να θυμίσουμε ότι οι Άγιοι ήταν άνθρωποι σαν και εμάς και όχι υπερφυσικά όντα. Όλοι βρισκόμαστε μπροστά σε δοκιμασίες, ανάλογα με την εποχή και τις συνθήκες που επικρατούν. Υπάρχει όμως ένα κοινό σημείο: η Πίστη!

* «μιμείσθαι την πίστη» (Εβρ. 13, 7). Να το κλειδί των πάσης φύσεως και μεγέθους κατορθωμάτων: η Πίστις! Μέσα από αυτή ο αγωνιζόμενος πιστός έχει ελπίδα, προορισμό, δύναμη, εργαλείο για να πορεύεται και να επιβιώνει. Σε ένα κόσμο που πνευματικά αποχρωματίζεται διαρκώς, που λατρεύεται το απτό και το λογικό, το μαθηματικό και το βέβαιο, ο «χαριτωμένος» άνθρωπος της Πίστεως αναφωνεί με τον Παύλο: «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλιπ. δ΄, 13).

* Μέσα από το πρίσμα της πίστεως τίποτα δεν είναι τυχαίο και ανούσιο στην ζωή μας. Όλα, μα όλα, συντελούν στην «κατά Θεόν» τελείωσίν μας, συντελούν σε μία αποκάλυψη των διαχρονικών δυνατοτήτων του ανθρώπου. Κάθε φορά που εορτάζουμε Αγίους, Μάρτυρες, Ασκητές, Ιεράρχες θα δούμε πίσω από κάθε υπερφυές αγώνισμά τους να υπάρχει το γερό θεμέλιο της Πίστεως.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Έτσι για όλους εμάς οι Άγιοι αναδεικνύονται τα πρότυπά μας, όχι τα θεωρητικά και απόμακρα, αλλά εκείνα που μας αποκαλύπτουν την αγωνιστική μέθοδο, ώστε να λυτρωθούμε από πάθη και αμαρτίες, πλησιάζοντας τον αμόλυντο Κύριο. Τώρα ξέρουμε το «μυστικό» τους και θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε και εμείς δικό μας...

ΛΓ΄ Τελ. & Φαρισαίου  (Αποστολικό)  (Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15)

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ

«Πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην, διωχθήσονται»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το 64 μ. Χ. ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά στη Ρώμη, όπου και κατέκαψε μεγάλο μέρος της πόλεως. Οι κάτοικοι στράφηκαν με οργή προς την εξουσία και τον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας έστρεψε την οργή του προς τους χριστιανούς, οι οποίοι και διώχθηκαν για 186 χρόνια με την κατηγορία, ότι δεν σέβονται τους αρχαίους θεούς που προστάτευαν την πόλη και γι’ αυτό οργίσθηκαν εκείνοι και την έκαψαν. Αυτό το μεμονωμένο γεγονός αρκεί και μόνο για να επιβεβαιώσει τον Απόστολο Παύλο στην επιστολή του. Ο διωγμός, η θλίψη, η δοκιμασία, ο αγώνας ο πνευματικός είναι το χαρακτηριστικό στη ζωή του χριστιανού. Ο Κύριος μας είπε καθαρά: «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν» (Ιω. 15,20). Στην αρχή του Τριωδίου, στο σκαλοπάτι της Αγ. Τεσσαρακοστής, η εκκλησία διατρανώνει το φρόνημά της: ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΓΩΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ

* Ο Απ. Παύλος δίνει το παράδειγμά του σε μας για να μας εμψυχώσει... Υπάρχουν σήμερα όμως τύραννοι, τηγάνια, φωτιές, άγρια θηρία; Όχι, αλλά υπάρχουν πιο ύπουλοι εχθροί, πειστικότερα καμουφλαρισμένοι, σχεδόν «αόρατοι». Οι χριστιανοί έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τον υλισμό, την αθεΐα, την πρόοδο της τεχνολογίας, της ευδαιμονίας και όλων όσων επιχειρούν να πείσουν ότι ο άνθρωπος είναι μόνο μια σπουδαία κατασκευή με ημερομηνία λήξεως…

* Επίσης, σήμερα είναι η εποχή του χλευασμού και της περιφρονήσεως. Ο πιστός άνθρωπος της Χάριτος βιώνει έναν κοινωνικό εξοστρακισμό ως ο παράλογος, ο σκουριασμένος, ο οπισθοδρομικός. Γι’ αυτό ανήκει στον μακαρισμό του Κυρίου που μακαρίζει όσους διώκονται «ένεκεν δικαιοσύνης». Είναι το τίμημα της «εν Χριστώ» ευσέβειας: να πολιτεύεται σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά και να απέχεις από τα άχρηστα που βλάπτουν τη ψυχή σου.

* Μιλάμε για ένα διμέτωπο αγώνα: α) τον εσωτερικό που έχει να κάνει με τα πάθη και τις κακές συνήθειες, οι οποίες φωλιάζουν στον άνθρωπο λόγω της αμαρτίας. Την κλίση της καρδιάς σε συγκεκριμένες κακές καταστάσεις λ. χ. την εγωκεντρικότητα, η οποία περικλείει «θωπευτικά» την κακιά μας περιουσία β) τον εξωτερικό, που περιλαμβάνει τον πόνο, τις θλίψεις, τις απογοητεύσεις που προκαλούνται από τους συνανθρώπους μας, από αυτούς που ίσως αγαπήσαμε και βοηθήσαμε. Αλλά αυτή είναι η πορεία του ανθρώπου, ιδίως του ευσεβή. «Η θλίψη την υπομονή κατεργάζεται» (Ρωμ. 5, 3).

Β) ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΙ

* Έτσι ακριβώς μας θέλει ο Κύριος. Όπως και ο Απόστολος ο οποίος λέγει στον μαθητή του Τιμόθεο: «Συ μένε, εν οις έμαθες» (Β΄ Τιμ.3, 14). Αυτή είναι η ομορφιά του χριστιανού. Μείνε ότι και αν συμβαίνει γύρω σου ακλόνητος, εδρασμένος στα προστάγματα του Θεού, στη διδασκαλία της αλήθειας, στο πρόσωπο του Διδασκάλου.

* Πολλά είναι εκείνα που μας προτρέπουν ν’ αφήσουμε το «μετερίζι» των ηθικών αξιών, πότε η πρόκληση του εύκολου πλουτισμού, της ψεύτικης άνετης ζωής, των ποικίλων απολαύσεων. Αυτός είναι ο χριστιανός, γίνεται το «αλάτι» της κοινωνίας που προστατεύει από τη σήψη και τη διαφθορά.

* Μη ζηλέψεις τους άλλους που «πετυχαίνουν» και «βελτιώνονται» οικονομικά και κοινωνικά. «Πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουσι επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. 3, 13), θα βιαστεί να μας προλάβει και πάλι ο Απόστολος. Η πανουργία του Σατανά, τα πάθη και οι απατεωνιές θα τους οδηγούν ψηλά. «Τί ότι οδός ασεβών ευοδούται;» (Ιερ. 12, 1). Για ν’ ανέβουν και άλλο και να πέσουν με κρότο! Για να απολαύσουν εδώ και να γίνει δικαιοτέρα η κρίση στον Ουρανό! Για να δοκιμάζουν τους ευσεβείς και να τους στεφανώνουν! Αυτή η «προκοπή» των κακών είναι «επί το χείρον» στο τέλος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Για να μην χαθεί ο άνθρωπος και απελπιστεί, ο Κύριος μας έδωσε «πυξίδα» ζωής το Ευαγγέλιό Του και τους Αγίους που το εφάρμοσαν. Τροφή για να μην λιμοκτονήσει η ψυχή μας, πέτρα για να κτίσουμε τη ζωή μας και την ύπαρξή μας. Μας έδωσε τα Άγια Μυστήρια, ώστε εξερχόμενοι από εδώ να ομοιάζουμε με «λέοντες πυρ πνέοντες» (Ι. Χρ.) και να έχουμε αντίδοτο στη θλίψη και τη δοκιμασία.

(Α΄ Τιμ. δ΄, 9-15)

ΓΙΝΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

«Τύπος γίνου των πιστών»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όταν ο Κύριος καλέσει τον ταπεινό άνθρωπο να εργαστεί στον αμπελώνα Του και εκείνος αποδεχθεί το κάλεσμα, λαμβάνει τη πνευματική εξουσία που τον διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος της εκκλησίας. Η χάρη της ιερωσύνης δεν αφορά μόνο την τέλεση των Μυστηρίων, αλλά επεκτείνεται μεταξύ άλλων και στη διδασκαλία του Θείου Λόγου. Ως διδάσκαλος, ο ιερωμένος οφείλει πρώτα με το παράδειγμα και έπειτα με τα λόγια του, να αναδεικνύει ως αληθινά και πραγματοποιήσιμα τα όσα πραγματεύεται. Στη σημερινή επιστολή που η εκκλησία ανέγνωσε, ο Παύλος παραγγέλνει στο μαθητή του Τιμόθεο να είναι πάντοτε τύπος (= υπόδειγμα) για τους πιστούς που ακροώνται τη διδασκαλία του.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΤΑ «ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ» ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

* Η ακοή του σημερινού ανθρώπου βάλλεται καθημερινά. Εν ονόματι της «ελευθερίας του λόγου» ζεί σε μία πληθωριστική ατμόσφαιρα, όπου χωρίς ίχνος σοβαρότητος, ουσίας, αλήθειας, χρησιμότητας κυριαρχούν τα κίβδηλα λόγια που γκρεμίζουν, παραπλανούν και απογοητεύουν. Είναι δύσκολο μέσα σε τέτοια πολυφωνία να διακρίνεις το αληθές, το ωφέλιμο, το γνήσιο.

* «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω» (Ματθ. 11, 15) υπογραμμίζει ο Κύριός μας στο Άγιο Ευαγγέλιό Του, υποδηλώνοντας τα «ώτα της ψυχής» και την ικανότητα να «λιχνίζουν» το λόγο, επιλέγοντας αυτόν που οικοδομεί, κατανοώντας παράλληλα και το συμβολιστικό του περιεχόμενο. Ο Λόγος του Θεού, ο πνευματικός λόγος, θα πρέπει (όσο άπτεται της δικής μας ευθύνης) να υπερβεί τις παραπλανητικές – δαιμονικές φωνές του σήμερα, των αιρέσεων, των παραθρησκευτικών οργανώσεων και να κυριαρχήσει στις καρδιές των ανθρώπων. Πρέπει να «καταπνίξει» τα πάθη και τα πονηρά πνεύματα που εμφωλεύουν μέσα σε αυτές, να διατρήσει το σκληρό ψυχικό έδαφος, ώστε να επιτύχει τη ποθητή και σωτήρια πνευματική καρποφορία.

Β) ΟΙ ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

* Ο Παύλος έχοντας ο ίδιος γυρίσει, ως μέγιστος φωστήρας και διδάσκαλος, την οικουμένη καταθέτει την πείρα του στον μαθητή του. Παράδειγμα, παράδειγμα, παράδειγμα... φανταζόμαστε να φωνάζει στον νεαρό Τιμόθεο. Όχι λόγια κούφια και ατέλειωτα, χρονοβόρα και εντυπωσιακά! Ας γίνουμε συγκεκριμένοι: «Εις τύπον Χριστού», ένα υπόδειγμα που δεν λανσάρει ένα ηθικιστικό πρότυπο αναστροφής του ανθρώπου, αλλά φανερώνει την παρουσία του Χριστού στην ανθρώπινη ύπαρξη.

* Και αν για κάποιους αυτό φαντάζει ως έσχατος προορισμός της ανθρώπινης ζωής, για το διδάσκαλο, τον ιεροκήρυκα, το λειτουργό των μυστηρίων γίνεται πραγματικότητα του παρόντος χρόνου. Γίνεται μέλημά του, αφού η βιωματική σύνδεση έργων – λόγων παρέχει τη μέγιστη δύναμη στον πιστό να επιχειρήσει κάθε πνευματικό αγώνισμα. Σήμερα το λόγο μας τον στηρίζουμε στη γνώση, τον αναμειγνύουμε με την αλαζονεία και τον δίνουμε στους ανυποψίαστους για να εντυπωσιάσει τις ακοές τους.

* «Ταύτα μελέτα, εν τούτοις ίσθι» (Α΄ Τιμ. 4, 15). Στρέψε τη καρδιά σου σε αυτά που λες. Κράτησέ την και μετά το κήρυγμα. Ο ιεροκήρυκας δεν ζεί για τη στιγμή του άμβωνα, αλλά η ζωή του όλη είναι άμβωνας στον οποίο «ρητορεύει» η δύναμη του παραδείγματος. Έτσι φανερώνεται καθημερινά η «εν Αγίω Πνεύματι» προκοπή του ανθρώπου, η οποία ως «εύλαλος» σιωπή διδάσκει και οικοδομεί το γύρω του περιβάλλον.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ας παρατηρήσουμε τις προτροπές του Παύλου προς τον μαθητή του. Ο ρηματικός χρόνος είναι ενεστωτικός (προστακτική): «παράγγελλε, δίδασκε, πρόσεχε, γίνου, μη αμέλει, μελέτα» ... Δεν είναι τυχαίο και δεν εξυπηρετεί καμία φιλολογική ή ρητορική τεχνική. Πιστεύω, πως επιθυμεί ο μεγάλος Απόστολος να επιστήσει τη προσήλωση σε ένα διαρκή αγώνα (εκ μέρους κάθε εργάτου του αμπελώνος), διαχρονικό, ο οποίος με τη συνδρομή της χάριτος του Χριστού θα παράγει χρήσιμους καρπούς στον χώρο που δραστηριοποιείται πνευματικά. Διαφορετικά η προσπάθειά του θα θυμίζει «έπεα πτερόεντα» (Όμηρος, Ιλιάδα, Α 201, Γ 155), δηλαδή λόγια του αέρα που θα πετούν και θα χάνονται...

(Εφ. δ΄, 7-13)

ΤΑ ΠΟΙΚΙΛΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ

«ενί δε εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρο της δωρεάς του Χριστού».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δεν είναι λίγες οι φορές που στεκόμαστε έκθαμβοι μπροστά στις ιδιαίτερες ικανότητες ενός ανθρώπου. Θαυμάζουμε τα χαρίσματά του και συχνά επιθυμούμε να είχαμε κάποιο από αυτά και εμείς. Ο Απόστολος Παύλος ονομάζει τα χαρίσματα «δώρα» της χάριτος του Θεού προς τον άνθρωπο. Υποστηρίζει δε ότι κάθε ένας από μας λαμβάνει κάτι από τον Ουρανό, όπως η πανσοφία Του διακρίνει και οικονομεί.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΕΙΔΗ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ

Περισσότερα...

(Β΄ Τιμ. δ΄, 5-8)          (Αποστολικόν)                              

Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η σημερινή αποστολική επιστολή, αν τη προσέξουμε λεπτομερώς, θα δούμε ότι δείχνει, ως προς το περιεχόμενο, ξένη με την εορτή των Αγ. Θεοφανείων. Λίγο μας υποψιάζει μία λέξη «επιφάνεια» και συνειρμικά μας οδηγεί στη λέξη «Θεοφάνεια». Πραγματικά μία λέξη φτάνει να γίνει αφετηρία και υπόθεση εορτής, αντικείμενο μελέτης, διατυπώσεων, σκέψεων πρόκληση, θέμα ολόκληρο για ατέλειωτη συζήτηση. «Επιφάνεια» είναι η αρχαία ονομασία της εορτής, η οποία σχετίζεται με το αποστολικό σημερινό ακροτελεύτιο. Αν στη Γέννηση δεν έγινε σε όλους κατάδηλη η παρουσία του Θεού, στη Βάπτιση έχουμε τη πεντακάθαρη διακήρυξη του τριαδικού δόγματος (τη Βάπτιση του Υιού, την ομολογία της Πατρότητος από το Θεό, τη κάθοδο του Αγ. Πνεύματος με μορφή περιστεριού) και την αποκάλυψη του Υιού στο κόσμο μας. Επίσης και στον Απόστολο των Θεοφανείων υπάρχει η φράση «επεφάνη η χάρις του Θεού η σωτήριος» (Προς Τιτ. 2, 11).

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Η ΠΡΟ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

* Αρκετά πράγματα στη ζωή μας ή και καταστάσεις φανερώνονται μπροστά μας, χωρίς καν να έχουμε υπολογίσει την ύπαρξή τους. Μιά ξαφνική ασθένεια που προϋπήρχε γίνεται έκδηλη σ’ ένα τελευταίο στάδιο από τα έντονα συμπτώματα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ευχάριστα, έτσι λ. χ. η μυστική εργασία ενός ερευνητή βλέπει μετά από χρόνια το φως της δημοσιότητας και γίνονται γνωστά τα ευρήματα της έρευνας. Επειδή δεν τα βλέπαμε δεν μπορούμε να πούμε ότι και δεν προϋπήρχαν.

* Και ο Θεός υπάρχει, αλλά τα «αδύναμα» μάτια των ανθρώπων δεν μπορούν να Τον δουν. Οι καρδιές χωρίς καθαρότητα, πίστη και καλή προαίρεση δεν έχουν κατάσταση για να τον «συλλάβουν» στην ύπαρξή τους. Και ο Υιός του Θεού υπήρχε πάντοτε, ξέχωρα ότι οι άνθρωποι δεν ήταν σε κατάλληλη θέση να δεχθούν την έλευσή Του και τη διδασκαλία Του.

* Ολόκληρη η π.Χ. χρονική περίοδος ήταν εποχή που κυριαρχούσε το σκότος της αγνωσίας για τα θεϊκά πρόσωπα. Ένα ψηλαφητό, παχύ σκότος του ανθρώπου, του φιλοσόφου, του στοχαστή, ώστε να λατρεύει πέρα από τους Θεούς των ειδώλων και κάποιον «άγνωστο Θεόν». Αλλά και ο «σπερματικός λόγος» κατά τους Θεολόγους Πατέρες ήταν τα ψήγματα της αλήθειας, που άνθρωποι του Πνεύματος κατέγραψαν με ασίγαστο πόθο για την έρευνα του θεϊκού στοιχείου, σε συνάρτηση πάντα με το θνητό και πεπερασμένο.

Β) Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ

* Ο Χριστός σαρκώνεται και λάμπει η παρουσία Του ως Φως στο κόσμο. Ο Χριστός υπήρξε πραγματικό και ιστορικό πρόσωπο. Η γέννηση Του συνετελέσθη μία συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, όταν ηγεμόνευε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ο Καίσαρας Αύγουστος και βασίλευε στην Ιουδαία ο Ηρώδης. Αυτό σημαίνει, ότι έλαβε σάρκα πραγματική και όχι κατά φαντασία. Η ιστορικότητα του γεγονότος δεν αίρει το μυστήριο, αλλά και το μυστήριο δεν καταργεί την ιστορικότητα.

* Ο Θεός με την υπερκόσμια φωνή Του «μαρτυρεί» τον εκλεκτό Του απεσταλμένο, ο οποίος έχει συγκεκριμένο έργο να επιτελέσει: τη φανέρωση του Τριαδικού Θεού στους ανθρώπους, τη χριστιανική διδασκαλία και τον τρόπο σωτηρίας τους. Γενεές περίμεναν μέσω της ιουδαϊκής διδασκαλίας τούτο το σπουδαίο Πρόσωπο.

* Ως Πρόσωπο έδωσε όχι μόνο λόγια αλλά και έργα. Όχι μόνο θεωρία αλλά και πράξη. «Ο εωρακώς Εμέ, εώρακε τον Πατέρα» (Ιω. 14, 9) λέγει στον Φίλιππο λίγο πριν το Πάθος Του. Η «γνώση» του Χριστού οδηγεί στη «γνώση» του Τριαδικού Θεού. Είναι η σύνδεση και η σύμπνοια της Αγ. Τριάδος. Γι’ αυτό και οι Άγιοι αγωνίστηκαν να δείξουν με έργα την αγάπη τους στο Θεό. Τούτο λέει και ο Απόστολος στο μαθητή του και σ’ όλους τους χριστιανούς: «κακοπάθησον», αγωνίσου, πόνεσε, δούλεψε, κινδύνεψε γιατί τούτο έκανε για σένα ο Χριστός. Ο Θεοδώρητος Κύρου γράφει για τον Παύλο: «μεθ’ ηδονής τους υπέρ της ευσεβείας κινδύνους» υπέμεινε για την αγάπη του Χριστού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στο κόσμο του φωτός και της προόδου, στο «αψεγάδιαστο τεχνολογικά» παρόν, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που στερούνται τη «γνώση» του Χριστού. Γι’ αυτούς ο Χριστός παραμένει άγνωστος, κρυμμένος από τη λογική τους. Στη μία κατηγορία βρίσκονται αυτοί που ανήκουν σε άλλα δόγματα ή λατρεύουν «ψεύτικους θεούς» ή υλικά δεδομένα και δεν άκουσαν τη Φωνή Του, την αληθινή και μοναδική. Στη δεύτερη αυτοί που είναι συνειδητά αρνητές ή και πολέμιοι του Θεανδρικού Του Προσώπου. Για τους μεν πρώτους οφείλει η εκκλησία να έχει μέθοδο ιεραποστολής, μέριμνα για τον Ευαγγελισμό της ψυχής τους. Για τους δεύτερους όμως δεν υπάρχει δικαιολογία. Ζούν σε μία χώρα που κάθε πέτρα σιωπηλά λέει το όνομα του Χριστού και η εκκλησία, με τα όποια λάθη της, αγωνίζεται να σώσει τα τέκνα της. Οι εορτές του Αγ. Δωδεκαημέρου και όλες του χρόνου δίνουν αφορμή για έρευνα και πνευματικό προβληματισμό στο πρόσωπο του «επιφανέντος Χριστού».

(Εβρ. ια΄, 9-10, 32-40) 

ΣΤΗΛΕΣ ΦΩΤΟΣ

«μαρτυρηθέντες διά της πίστεως».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Λίγες μέρες πριν το μεγάλο γεγονός της ενανθρωπήσεως του Κυρίου μας, ο Απόστολος στέκεται σ’ εκείνους τους ανθρώπους που έζησαν με πίστη περιμένοντας τον ερχομό του Κυρίου. Ήταν οι «προ Χριστού» ευσεβείς και ενάρετοι, οι οποίοι μπορεί να ζούσαν σε ένα κόσμο σκοτεινό γεμάτο άγνοια και ειδωλολατρία, αλλά διατηρούσαν τη πίστη τους στον ένα και αληθινό Θεό. Είναι οι Ιουδαίοι τους οποίους σήμερα αναφέρει ο Παύλος, όπου αν και έζησαν χιλιάδες και εκατοντάδες χρόνια προ Χριστού, πορεύονταν διά της πίστεως και είχαν βαθιά πεποίθηση, ότι θα εμφανιστεί εκείνο το Πρόσωπο (όπως είχε υποσχεθεί ο Θεός), που θα αλλάξει τον ρούν της ιστορίας και θα δώσει λύσεις και προτάσεις στα αδιέξοδα του ανθρώπου.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΘΕΟ

* Αναφέρει λοιπόν ο Παύλος μία κατηγορία πιστών στη Π.Δ. οι οποίοι άκουσαν μέσα τους τη φωνή του Θεού και Τον εμπιστεύτηκαν σ’ αυτά που τους έλεγε. Ο Αβραάμ π.χ. άφησε τη χώρα του και ξεκίνησε για μία άγνωστη και μακρινή, κάνοντας υπακοή στην εντολή Του. Ο Μωυσής, με την ίδια γνώμη για το Θεό, ξεκίνησε να ηγηθεί της Εξόδου του Ισραήλ προς τη γη της επαγγελίας. Φοβερά σχέδια στα οποία τούτοι οι άνθρωποι έβαλαν μπροστά το Θεό και μακριά τη λογική.

* Ήταν το εκλεκτό λείμμα που δεν αποξενώθηκε από το Θεό. Τούτοι αξιώθηκαν να δούν το Θεό όχι διά της Σαρκώσεως, αλλά «έσωθεν» διά της εσωτερικής ζωής και πληροφορίας. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης γράφει «πως ο Χριστός ήταν και είναι το κέντρο της Ορθοδόξου Παραδόσεως». Έτσι μαρτυρίες για την σάρκωσή Του έχουμε από τους «φίλους» του που είναι οι Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Αγίους, οι οποίοι «είδαν» και μίλησαν (συνεσκιασμένα η όχι) για τη γέννησή Του δι’ Αγίου Πνεύματος.

Β) ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

* Μιά άλλη κατηγορία ανθρώπων της Π.Δ. είναι εκείνοι οι οποίοι πίστευαν στη πρόνοια του Θεού και στη δύναμή Του και επετέλεσαν σπουδαία κατορθώματα στις περιστάσεις που βρέθηκαν π.χ. Γεδεών και Σαμψών, οι οποίοι με τις ενέργειές τους βοήθησαν τους Ισραηλίτες απέναντι στις ασταμάτητες επιθέσεις των εχθρών.

* Άλλοι Ισραηλίτες της Π.Δ. λόγω της πίστεώς τους ήρθαν σε σύγκρουση με τους ειδωλολάτρες. Και πέρασαν βασανιστήρια, όπως μας περιγράφει ο Παύλος με λεπτομέρεια: ξυλοδαρμούς, πριονισμούς, λιθοβολισμούς, εμπρησμούς, βρέθηκαν αντιμέτωποι με θηρία, εξορίστηκαν και γενικά όλοι τους στάθηκαν με γενναιότητα και δύναμη σε διωγμούς και μαρτύρια. Η δύναμή τους ήταν αποτέλεσμα της πίστεώς τους στο Θεό, για έναν και μόνο λόγο: ότι πέρα απ’ όλα τα βάσανα υπήρχε η Ανάσταση και μία καλύτερη ζωή. «ίνα κρείττονος Αναστάσεως τύχωσιν» (Εβρ. 11,35)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αδελφοί μου όλοι αυτοί επιτέλεσαν τα θαυμαστά αυτά αγωνίσματα χωρίς να δούν τη σωτηρία να «γεννάται». Χωρίς να δούν την ελπίδα του κόσμου να ανατέλλει. Αλλά έζησαν και προετοίμασαν τον εαυτό τους για κάτι που θα ερχόταν κάποια στιγμή. Εμείς όμως οι «μετά Χριστόν» πιστοί έχουμε μία διαφορετική κατάσταση μπροστά μας. Εμείς είδαμε τη «προσδοκίαν των εθνών», είδαμε στην ύπαρξή μας το «Φως το Αληθινόν» και τη πραγμάτωση των υποσχέσεων του Θεού. Τα Χριστούγεννα που καλούμαστε να ζήσουμε σε μία εβδομάδα είναι η απόδειξη της υπάρξεως και σαρκώσεως του Θεού. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η προετοιμασία και η αγωνιστικότητα που προτείνει πάντοτε τέτοιες μέρες η Ορθόδοξη Εκκλησία. Χρειάζεται να προχωρήσουμε πέρα από την επιφάνεια του εορταστικού διακόσμου και του κοσμικού τρόπου προσέγγισης των εορτών. Χρειάζεται η μυσταγωγία της χριστιανικής Θεολογίας να αγγίξει μέσα από τα «θεουργά» μυστήρια την ύπαρξη μας. Έτσι θα ψάλλουμε και εμείς μαζί με τον υμνωδό: «Μυστήριον ξένον, ορώ και παράδοξον».

Το Ευαγγέλιο που διαβάζεται την Κυριακή αυτή είναι από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο και γίνεται αναφορά στην γενεαλογία και την γέννηση του Ιησού Χριστού.

   Ο Ματθαίος απευθύνεται σε χριστιανούς εξ Ιουδαίων για τον λόγο αυτό αρχίζει την γενεαλογία του Ιησού από τον πρώτο Πατριάρχη τον Αβραάμ.           Ενώ ο Λουκάς αρχίσει την γενεαλογία του Ιησού από τον Αδάμ.

Διαβάζοντας την γενεαλογία παρατηρούμε ότι υπάρχει αναφορά σε τέσσερις γυναίκες. Πρόκειται για την νύφη του Ιούδα την Θάμαρ η οποία

γέννησε με τον πεθερό της τα δίδυμα τέκνα του τον Φαρές και τον Ζαρά. Για την χαναναία πόρνη Ραάβ ή Ραχάβ που εδώ φέρεται ως σύζυγος του Σαλμών.

Την μωαβίτισα Ρούθ που είναι γνωστή από τον γάμο της μαζί με τον Βοόζ. Και για την σύζυγο του Χετταίου Ουρίου την Βηρσαβεέ, ή οποία βέβαια δεν ονομάζεται στο κείμενο.

   Με την αναφορά αυτών των γυναικών με επιλήψιμη ζωή θέλει να τονίσει ο ευαγγελιστής ότι ο Θεός δεν βλέπει κατά τα ανθρώπινα κριτήρια, τα πρόσωπα, την καταγωγή, τήν εθνικότητα αλλά ακόμη και θρησκευτικότητα.

Κατά την επέμβαση του στην ανθρώπινη ιστορία και προκειμένου να πραγματοποιηθεί το σχέδιο της οικονομίας Του δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ξένες, προσήλυτες ή και ακόμη γυναίκες αμαρτωλές για την ανάδειξη των προγόνων του Μεσσία.

Είναι γνωστό ότι ο Θεός ‘’πρόσωπον ανθρώπου ου λαμβάνει’’ και του οποίου κανείς άνθρωπος ‘’έγνω τον νουν’’. Ως Κύριος των πάντων και παντογνώστης παρεμβαίνει και δίνει λύσεις διότι γνωρίζει και δεν ψάχνει τις λύσεις.

Περισσότερα...

Τό Μέγα Δεῖπνο

Ὁ Κύριος εἶναι προσκεκλημένος σέ δεῖπνο στό σπίτι κάποιου ἄρχοντα τῶν Φαρισαίων. Ἡ συζήτηση ποῦ γίνεται ἐκεί ἀφορά τίς πρωτοκαθεδρίες πού ἐπεδίωκαν νά ἔχουν πάντα οἱ Φαρισαῖοι.

Τότε κάποιος ἀπό τούς συνδαιτυμόνες τοῦ δείπνου τήν ὥρα τῆς συζήτησης   ἀναφωνεί, ‘’ μακάριος ὅποιος φάει ἄρτο στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ’’. Αὐτός ὁ μακαρισμός παρουσιάζει τήν αὐτάρεσκη βεβαιότητα τῶν Φαρισαίων, ὅτι αὐτοί φυσικά θά εἶναι στό ἐσχατολογικό τραπέζι, στό ὁποῖο βέβαια δέν μποροῦν καί δέν εἶναι δυνατόν νά παρακαθίσουν μαζί τους καί οἱ ἀνάξιοι τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, πτωχοί, χολοί καί ὁ λοιπός ἐπικατάρατος καί ἀμόρφωτος ὄχλος.

Ὁ Ἰησοῦς παίρνει ἀφορμή ἀπό τή συζήτηση, καί ἰδιαίτερα ἀπό τόν μακαρισμό πού εἶπε ὁ φαρισαῖος γιά νά διδάξῃ ὅτι ὅποια θέση καί ἄν κατέχῃ κανείς, ἐάν δέν δεχθῇ μέ ταπείνωση τήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ γιά τήν Βασιλεῖα Του, θά ἀποκλεισθῇ ὁριστικῶς ἀπό αὐτή.

Βέβαια τά λόγια τοῦ Κυρίου δέν εἶναι μόνον γιά τοῦς Ἰουδαίους ἀλλά ἀναφέρονται σέ ὅλους, ἀπευθύνεται σέ ὅλους, ἡ παραβολή ταιριάζει γιά ὅλους.

Περισσότερα...

 (ΚΣΤ΄ Εφεσ. ε΄, 8-19)

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ.

«Ως τέκνα Φωτός περιπατείτε».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο χριστιανός ζει και κινείται μέσα στο κόσμο. Συναναστρέφεται ανθρώπους που δεν εξαρτάται η ζωή τους από το Άγ. Ευαγγέλιο. Και τίθεται ένα ερώτημα στους χριστιανούς κάθε εποχής: Πως θα ζούν μέσα σ’ένα κόσμο πειρασμών και σκανδάλων ή διαφορετικά σε μία δίνη απόρριψης, αμφισβήτησης και απαξίωσης της χριστιανικής Πίστεως; Ποιά είναι η στάση του σ’ ένα κόσμο διαφθοράς και αθλιότητος; Αυτή την απάντηση επιχειρεί να δώσει στη σημερινή αποστολική περικοπή ο Απ. Παύλος...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΣΚΟΤΑΔΙ

* Ο άνθρωπος σήμερα ζεί σ’ένα σκοτάδι. Δεν γνωρίζει ποιά επιλογή να κάνει, ή και εάν γνωρίζει δεν έχει τη δύναμη να το πραγματοποιήσει. «Μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους» (Εφ. 5, 11). Άκαρπα τα έργα του σκότους. Χωρίς νόημα συντελούμενα στο ψηλαφητό σκοτάδι.

* Και όχι μόνο οι άνθρωποι πραγματοποιούν τα έργα του σκότους, αλλά και ζούν «εν κραιπάλη και μέθη». Μεθούν με οινόπνευμα και ενθουσιασμένοι, με κέφι πραγματοποιούν αυτά τα οποία αποφεύγει ο Απόστολος να γράψει στις επιστολές του. Έτσι ο άνθρωπος τραβάει το δικό του αμαρτωλό προορισμό απομακρυνόμενος απ’ όλους… από τη κοινωνία του Θεού και των ανθρώπων. Αυτό είναι το σκοτάδι: το σημείο ακοινωνησίας! Ο ένας να μην μπορεί να δει το πρόσωπο του άλλου. Άλλωστε τι σημαίνει ΑΔΗΣ; (α-ιδείν = αυτό που δεν βλέπεται).

* Αγωνίζεται λοιπόν ο χριστιανός όχι μόνο να διαφύγει αυτά τα έργα τα σκοτεινά, αλλά και να προφυλαχθεί, ώστε να μην αναμειχθεί μ’αυτούς που τα πράττουν. Είναι πάντοτε η επιταγή του χριστιανισμού. Χριστιανός χωρίς αγώνα δεν υπάρχει, χωρίς μάχη δεν γίνεται κάποιος στρατιώτης.

Β) ΦΩΣ

* Το σκοτάδι το διώχνει μια φωτεινή πηγή. «Ως τέκνα Φωτός περιπατείτε» (Εφ. 5, 8). Το φως είναι σημάδι θεϊκής παρουσίας, τόσο στη Π.Δ. όσο και στη Κ.Δ. (στήλη πυρός στην έρημο, Μεταμόρφωση κ.λπ.). Το πνευματικό σκοτάδι που σας κυκλώνει, φωνάζει ο Απόστολος, να το απομακρύνετε με το θεϊκό Φως που έχετε πάρει από το Χριστό. («Είδομεν το Φως», Άγια Μυστήρια, Θεία Κοινωνία). Το σκοτάδι δεν χρειάζεται «ειδική» προσπάθεια για να φύγει, φτάνει η παρουσία του φωτός.

* Μεθούν οι άνθρωποι του σκότους; «Μεθύστε» και εσείς, όχι με οινόπνευμα, αλλά με Πνεύμα Άγιον για να «πλημμυρίσει» ο καρδιακός σας χώρος με αγάπη Θεού «λαλούντες εαυτοίς ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικές» (Εφ. 5, 19). Η «πλημμύρα» της χάριτος του Θεού θα σας κάνει πάντοτε θαρραλέους, δυνατούς και χαρούμενους.

* Ο Χριστός μας θέλει να «παλεύουμε» μέσα στο κόσμο. Έφτιαξε τη χορεία των μαθητών και τους έστειλε με «όπλο» τη φωτεινή διδασκαλία να εκδιώξουν το σκότος της αθεΐας. Τους άφησε να αγωνίζονται ενάντια στη σήψη και τη διαφθορά και τους είπε να γίνουν το «αλάτι» που προλαβαίνει τη σήψη και η «ζύμη» που ζυμώνει με άγιο προζύμι το «αλεύρι» της κοινωνίας. Αυτό κάνει και σήμερα ο χριστιανός, γίνεται κάτι απ’ αυτά, γίνεται «πυξίδα» και προσανατολίζει σιωπηλά και μυστηριακά τη κοινωνία. Παρουσιάζει τα ιδανικά του Χριστού μέσα από τις αδυναμίες του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το σκοτάδι είναι μία πραγματικότητα. Το αντιμετωπίζουμε κάθε νύχτα. Δεν παραπονιόμαστε γι’αυτό, ούτε το καταριόμαστε. Αλλά απλά, απλούστατα, ανάβουμε το φως και το σκοτάδι γύρω μας χάνεται... Το φως του Χριστού, η χάρις του Χριστού έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει τα πάντα. Εδώ «αλλάζει» κάθε Κυριακή μπροστά στα αμαρτωλά μάτια μας το ψωμί και το κρασί σε Σώμα και Αίμα Του, πανάγιο και φωτεινό. Αντί να «θρηνούμε» γι’αυτό που έχουμε γύρω μας ας φροντίζουμε να βάζουμε το Φως μέσα μας. Γύρω μας τότε όλα θα λάμπουν φωτεινά και αληθινά...

Ἡ θεραπεία τῆς συγκύπτουσας γυναίκας.

Ἡ περικοπή αὐτή τῆς θεραπείας τῆς συγκύπτουσας γυναίκας σώζεται μόνον ἀπό τόν εὐαγγελιστή Λουκᾶ, δέν εἶναι βέβαια ἡ μοναδική θαυματουργία τοῦ Ἰησοῦ πού ἔγινε κατά τήν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου σέ Συναγωγή.

Ὁ Κύριος ἀσφαλῶς καθημερινά ἔκανε θαύματα σέ δυστυχισμένους άνθρώπους καί ὄχι μόνον τά Σάββατα. Ἔκανε ἀσφαλῶς πολύ περισσότερα ἀπό ὅσα ἀναφέρουν οἱ εὐαγγελιστές γιατί ὅπως διαβάζουμε στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διῆλθε τήν ζωή του ‘’ εὐεργετῶν καί ἰώμενος πάντας τούς καταδυναστευομένους ὑπό τοῦ διαβόλου ‘’.

Ἐάν τώρα οἱ εὐαγγελιστές ὑπογραμίζουν τά θαύματα πού γίνονται ἰδιαίτερα κατά τό Σάββατο σέ συναγωγές, εἶναι γιατί θέλουν νά μᾶς μεταφέρουν τίς συζητήσεις πού ἔγιναν μεταξύ τοῦ Ἰησοῦ καί τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν μετά τίς θαυματουργίες αὐτές.

Ὁ διάβολος τούς κρατοῦσε δεμένους καί συγκύπτοντες ἔτσι ὥστε νά μήν μποροῦν νά μάθουν τήν οὐσία τοῦ νόμου πού ζωοποιεί καί νά βλέπουν μόνο τό γράμμα καί τόν τύπο πού τραυματίζει πολλές φορές. Ἡ γυναῖκα τῆς περικοπῆς χαρακτηρίζεται ὅτι ἔχει πνεῦμα ἀσθενείας. Δέν γίνεται καμμία ἀναφορά περί ἁμαρτιῶν της, ἀπεναντίας ὀνομάζεται θυγατέρα τοῦ Ἀβραάμ.

Περισσότερα...

(Γαλ.5,22-6,2)

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ…

«ὁ δὲ καρπός τοῦ Πνεύματός ἑστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστης, πρᾳότης, ἐγκράτεια…».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο καθημερινός αγώνας των πατέρων και ασκητών ήταν να υποτάξουν τα πάθη τους. Η ερημία σε συνδυασμό με την άσκηση έγινε παλαιστήριο όπου αναμετρήθηκαν με τον διάβολο. Σκοπός τους να αποκτήσουν τις δωρεές, τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, όπως ακριβώς απαρίθμησε περιεκτικά ο Απόστολος. Η μακαρία πραότητα, η απουσία του θυμού από την ψυχή, έρχεται θετικά να μας προβληματίσει και να μας υπενθυμίσει πόσο μακριά βρισκόμαστε από αυτήν. Οργή σήμερα στους ανθρώπους. Έτοιμοι κάθε στιγμή να ξεσπάσουν στους άλλους. Πότε η μνησικακία, άλλοτε ο υπέρμετρος εγωισμός, υπερηφάνεια, η ψευδαίσθηση της υπεροχής έναντι των άλλων δημιουργούν παράλογες συγκρούσεις με αποτέλεσμα να πικραίνουμε και να πικραινόμαστε…

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΔΩΡΟ ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ

* Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, αυτός ο σπουδαίος ανατόμος της ψυχής ορίζει την πραότητα ως εξής: «Πραότης ἑστιν, ἀκίνητος κατάστασις ἐν άτιμίαις καὶ εὐφημίαις ὡσαύτως ἔχουσα». Η πραότητα δεν ταυτίζεται με την αναισθησία. Σε πολλούς επικρατεί η αντίληψη ότι ο πράος, ο ήσυχος και ο ήρεμος θεωρείται ως μη δυναμικός τύπος. Ο πράος όμως έχει μέσα του τον καλό θυμό.

* Ναι λοιπόν, υπάρχουν δύο είδη θυμού. Είναι αυτός ο οποίος προξενεί τα προβλήματα που αναφέραμε, όπως αναλύσαμε και παραπάνω και ο καλός που έχει βάλει ο Θεός στην φύση μας (θυμικό) και παράγει την ανδρεία, για να κατορθώσουμε εκείνα τα οποία είναι συμφέροντα για την ψυχή μας. Ας δούμε μερικά παραδείγματα καλού θυμού: α) η αγωνιστικότητα από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση είναι προϊόν καλού θυμού που προτρέπει την ψυχή για την απόκτηση αρετών β) το πασίγνωστο χωρίο της Αγ. Γραφής , «ὀργίζεσθαι καὶ μή ἀμαρτάνεται» (ψαλμ. 4,5). Τέτοιο θυμό χρησιμοποίησε ο Κύριος με το φραγγέλιο και καθάρισε τον Ναό από τους εμπόρους (Ιω. 2,15).

* Κάποτε οι μαθητές είχαν έντονη την απορία τι να κρύβει μέσα στην καρδιά του ο Ιησούς… Στάθηκε και τους κοίταξε διεισδυτικά και έδωσε ο Ίδιος την απάντηση: «ἄρατε τόν ζυγό μού ἑφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾳος εἰμί καὶ ταπεινός τῆ καρδία, εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν». Αν ο χριστιανός ακολουθήσει αυτήν την θεωρεία του Κυρίου (και πρέπει) αυτομάτως οφείλει να θεωρήσει τον εαυτό του τελευταίο. Έτσι αντιπαρέρχεται ύβρεις, αδικίες, παραμένει ατάραχος σαν να του επιτίθεται ένα νήπιο. Αναπαύεται μέσα του ο Θεός «… καὶ ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ’ ἑπί τόν ταπεινόν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τούς λόγους μου;.» (Ης. 66,2)

Β) Η ΠΡΑΟΤΗΤΑ ΚΑΡΠΟΦΟΡΕΙ

* Η πραότητα δημιουργεί προϋποθέσεις να κερδίσουμε τον Χριστό. «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὑτοί κληρονομήσουσιν τήν γῆν.» (Ματθ. 5,5). Η γη εδώ δηλώνει την καρποφορημένη καρδιά. Σημαίνει ότι κατοικεί ο Χριστός και αρχίζει καρποφορεί τριάκοντα, εξήκοντα και εκατό. Ο πράος έχει όλο τον κόσμο δικό του αφού δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα γήινα.

* Ο πράος άνθρωπος γνωρίζει να χειρίζεται τον λόγο ώστε να μην χρησιμοποιεί λόγια περιττά τα οποία δημιουργούν αντιπαλότητες και οξύνουν τα πνεύματα. Καταλαμβάνεται όλος από διάκριση και υπομονή. Ο πράος αναδεικνύεται σοφότερος αφού ξέρει να επιλέξει τον χρόνο που θα μιλήσει αλλά και τι θα πει. Εάν κάποιος υπομένει με πραότητα τον πλησίον του, αυτό ισοδυναμεί με μαρτυρική θυσία. Δεν καταδικάζονται μόνο οι φονιάδες αλλά και αυτοί που σκοτώνουν την καρδιά του αδελφού τους.

* Ο πράος άνθρωπος, ενώνεται με τον Θεό κατά την Θεία Κοινωνία. Είναι οξύμωρο το σχήμα να έχουμε μεταλάβει και να μας καταλαμβάνει ο θυμός. Χρειάζεται εξέταση, καθώς δεν κάνουμε τόπο στην καρδιά μας για να αναπαυθεί ο Θεός... εκεί θρόνο κατέχει ο διάβολος. Όσες φορές μιλήσαμε οργισμένοι το έχουμε μετανιώσει, ποτέ όμως όταν κρατήσαμε σιωπή. Στην μοναχική-οσιακή ζωή ο θυμός είναι μεγάλο αμάρτημα καθώς αποκαλύπτει πολλά επισυρόμενα πάθη, δείγμα ακαλλιέργητης ψυχής. Ο Αββάς Αγάθων έλεγε πως εκείνος που οργίζεται εύκολα και νεκρό να αναστήσει, δεν είναι δεκτός ενώπιον του Θεού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μπορούμε να βρούμε αρκετές προφάσεις να δικαιολογήσουμε τον θυμό. Να επικαλεστούμε την κούραση, τις συνθήκες διαβίωσης, τον τρόπο εργασίας, το γενικό σχεδίασμα του κοινωνικού μας βίου, τις αδικίες, την κακοήθεια των ανθρώπων και έτσι να απαλύνουμε τις τύψεις της συνειδήσεως μας. Στην πραγματικότητα όμως ο θυμός αποδεικνύει την νηπιότητα της πνευματικής μας ηλικίας.

† ὁ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΣΑΒΒΑΣ

(κε΄, Εφ. δ΄, 1-7)

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Εν σώμα και εν πνεύμα»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο σημερινός λόγος του Αποστόλου είναι ιδιαίτερα συγκινητικός. Αρχίζει με τα εξής: «Αδελφοί, παρακαλώ ουν υμάς εγώ ο δέσμιος εν Κυρίω» (Εφ. 4, 1) και είναι λόγια που υποδηλώνουν τη δοκιμασία που περνάει ο Απόστολος του Χριστού, αλλά και λόγια ανύστακτης φροντίδας για το ποίμνιο, σε όποια κατάσταση και να βρίσκεται ο βοσκός του. Φανερώνουν τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που δυναμώνει και ενισχύει τους εργάτες του Ευαγγελίου. Γι’ αυτό και πάντοτε θα πρέπει να στεκόμαστε με ευλάβεια στα Αποστολικά λόγια. Κρατάω για σήμερα μία φράση «εν πνεύμα και εν σώμα» (Εφ. 4, 6), να τη δουλέψουμε και να αντλήσουμε νοήματα σημαντικά για τη καθημερινότητά μας...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ

* Μέσα στην Εκκλησία αρχηγός είναι ο Κύριός μας. Η Κεφαλή στο Εκκλησιαστικό Σώμα. Είναι Αυτός που έχει με αγάπη ποτίσει την Εκκλησία Του, την έχει περιποιηθεί με το ίδιο Του το Αίμα. Εμείς οι πιστοί είμαστε το Σώμα το οποίο αποπνέει μία ενότητα: μία πίστη, ένα Βάπτισμα, μία ελπίδα, μία κοινή Ουράνια Πατρίδα, ένα προορισμό τη Βασιλεία του Θεού.

* Γι’ αυτό και ανάμεσά μας δεν χωράει ο εγωισμός, η διάσπαση, η ψυχρότητα, αλλά όπως φωνάζει ο Παύλος «μετά πάσης ταπεινοφροσύνης και πραότητος, μετά μακροθυμίας, ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη» (Εφ. 4, 2). Και αυτή είναι η ωραία εικόνα την οποία ασφαλώς επιθυμεί ο Παύλος για το αμπέλι του Χριστού. Όμως, πόσες φορές συμβαίνει μεταξύ μας να αναπτύσσονται τα αντίθετα τα οποία χαροποιούν το διάβολο…

* Είμαστε λοιπόν ζωντανός οργανισμός. Ο κάθε ένας μας είναι μέλος του Σώματος και όταν το μέλος αποκοπεί θα υποστεί και ανάλογες συνέπειες, με κυριότερη τη νέκρωσή του. Και αυτό γίνεται γιατί παύουν οι ζωτικοί χυμοί της Κεφαλής. Σταματούν οι ζωογόνες ουσίες του Αγ. Πνεύματος να ρέουν στις φλέβες μας. Μπορεί να είμαστε σωματικά στην Εκκλησία, αλλά ο εγωισμός και η ψυχρότητα δεν είναι «καλοί αγωγοί» του Αγ. Πνεύματος.

Β) Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ

* Είναι απαραίτητη λοιπόν η αξία της συνεργασίας. Δείτε τον ανθρώπινο οργανισμό. Κάθε όργανο μπορεί να κάνει διαφορετική εργασία και όμως μόνο με συνεργασία θα μπορέσουν να κινήσουν το σώμα και να το έχουν σε φυσική ισορροπία. Έτσι και εδώ εμείς όλοι, με τη διαφορετική μόρφωση, διαφορετικές συνήθειες, καταγωγή, απασχόληση γινόμαστε ένα και νιώθουμε ότι ανήκουμε στο χώρο του Χριστού.

* Μπροστά στην αγάπη των Μυστηρίων του Θεού όλα υποχωρούν ώστε να συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους τα μέλη. Και επαναλαμβάνω, τούτο το λέει ο φυλακισμένος Παύλος όπου τα σίδερα της φυλακής τον διαχωρίζουν από το ποίμνιό του, του απαγορεύουν να το συναντήσει, αλλά νιώθει την ενότητα του Τριαδικού Θεού στην ύπαρξή του.

* «ενί εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού» (Εφ. 4, 7), στον κάθε ένα μας δόθηκε χάρις με μέτρο, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη και αγάπη του Θεού. ΚΑΝΕΙΣ δεν τα έχει όλα, για να υπάρχει ανάγκη για συνεργασία, ενότητα, ταπεινοφροσύνη, αν έπρεπε να είμασταν μόνοι μας θα τα είχαμε ΟΛΑ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στην Ορθόδοξη λατρεία μεταλαμβάνουμε όλοι από το ίδιο ποτήριο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Πρώτα ο θύτης, ο ιερεύς, που προσφέρει τη Θυσία και έπειτα όλοι μέσα απ’ αυτό γινόμαστε ένα Σώμα με Αρχηγό το Χριστό. Δεν συμβαίνει το ίδιο στους Καθολικούς. Ο ιερεύς κοινωνεί από το Άγ. Ποτήριο, όμως στο λαό προσφέρεται η Όστια, που συμβολίζει το Σώμα του Χριστού και εδώ έχουμε διάσπαση της ενότητος. Απλά πράγματα, χωρίς πομφόλυγες και φιλοσοφίες. Η έχεις κάτι ή δεν το έχεις αδελφοί μου...

Joomla SEF URLs by Artio