Οι Ευαγγελιστές Ματθαίος και  Λουκάς αρχίζουν τα Ευαγγέλια τους με την αφήγηση της γέννησης του Ιησού.

           Στην συνέχεια αναφέρονται στον Αγ. Πρόδρομο και αυτό με αφορμή την βάπτιση Του.

           Ο Μάρκος θεωρεί ‘’ αρχή ’’ του  ‘’ Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού ‘’ την παρουσίαση  και το κήρυγμα του Βαπτιστού.

           Ακόμη, από την πρώτη φράση του ο ευαγγελιστής διδάσκει με σαφή  τρόπο την Εκκλησία.

           Ότι το περιεχόμενο του βιβλίου του είναι το ‘’ Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού του υιού του Θεού.’’

            Ο Ευαγγελιστής μας παρά πολύ λίγες φορές  αναφέρεται σε παραθέσεις προφητειών από την Παλαιά Διαθήκη με αναφορές στο πρόσωπο του Χριστού.

            Ωστόσο αρχίζει το Ευαγγέλιο του με χωρίο από την Παλαιά Διαθήκη. 

            Θέλει να δείξει ευθύς εξαρχής ότι όσα θα διηγηθεί αποτελούν συνέχεια και πραγματοποίηση.

            Των παλαιών υποσχέσεων και της καλής αγγελίας του Θεού που αφορούν τη σωτηρία του λαού Του.

            Η χαρμόσυνη αγγελία για την ανθρωπότητα που διδάσκει η Καινή Διαθήκη είναι η ελευθερία και η θέωση.

            Αυτή προσφέρει ο Θεός με την γέννηση, τον σταυρό και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

            Από τον δεύτερο αιώνα και ύστερα ο όρος Ευαγγελία χρησιμοποιείται για τα βιβλία εκείνα της Καινής διαθήκης.

            Τα οποία αφηγούνται το γεγονός της νίκης του Χριστού κατά του θανάτου.

            Με τα θαύματα, τις διδασκαλίες, το θάνατό  και την Ανάστασή Του.

            Το αρχαιότερο Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης αρχίζει με την λέξη ‘’αρχή’’ όπως και το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης.

           ’εν αρχή εποίησε  ο Θεός …………’’ 

             ή όπως το Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη του θεολόγου που ομιλεί για την προΰπαρξη του Λόγου, ‘’εν αρχή ην’’.

             ‘’ αρχή του Ευαγγελίου Ιησού Χριστού ‘’ είναι για τον Ευαγγελιστή η εμφάνιση και η δράση του Αγίου Ιωάννη που βαπτίζει στην έρημο.

           Δεν το κάνει τυχαία για να μας δώσει ορισμένες ιστορικές πληροφορίες η για την ασκητική ζωή και των κηρυγμάτων του.

           Αλλά γιατί υπάρχει ένας βαθύτερος θεολογικός σκοπός.

           Υπήρχε στην εποχή της Καινής Διαθήκης πολύ έντονη η πεποίθηση μεταξύ των Ιουδαίων.

           Ότι προ της ελεύσεως του Μεσσία και της τελικής κρίσης του Θεού, θα εμφανιστεί ο προφήτης Ηλίας.

           Ο οποίος δεν έχει πεθάνει και είναι εκείνος που θα αναγγείλει τον ερχομό του Μεσσία.

          Κατά την ίδια αντίληψη ο λαός όσο μένει στις αμαρτίες του καθυστερεί η έλευση του Μεσσία.

          Ενώ η αληθινή μετάνοια του λαού θα επισπεύσει την έλευση.

          Για την πρωτοχριστιανική παράδοση και στη συνέχεια ο αναμενόμενος αυτός προφήτης ήλθε στο πρόσωπο του Αγίου Ιωάννη.

          Ο οποίος και υπέστη την μαρτυρική τύχη των προφητών.

          Είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

          Είναι αυτό που λέει και ο Ιησούς στους τρεις μαθητές όταν κατεβαίνουν από το Θαβώρ.

          Η εμφάνιση  λοιπόν και η δράση του Αγίου Ιωάννη  δηλώνει την έναρξη των μεσσιανικών χρόνων και την χαραυγή της Βασιλείας του Θεού.

          Το όνομα Ιησούς είναι η σύντμηση του εβραϊκού Joshua και σημαίνει ο Γιαχβέ είναι η σωτηρία.

          Τη σημασία την φανερώνει και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στον Ιωσήφ ο οποίος αναγγέλλει το όνομα του παιδιού που θα γεννήσει η Μαρία.

          ‘’ Τέξεται δε υιόν και καλέσει το όνομα αυτού Ιησού αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών’’.

         Ποιος όμως μπορεί να σώζει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους παρά μόνο ο ΘΕΟΣ.

         Άρα ο Αρχάγγελος ομολογεί ότι αυτός που θα γεννήσει η Μαρία είναι ο ΘΕΟΣ απλά και ξεκάθαρα.

          Έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι ο χώρος στον οποίο περιγράφεται η δράση του Αγίου Ιωάννου είναι η έρημος.

          Πρόκειται για τον τόπο ο οποίος στην Αγία Γραφή δεν έχει μόνο γεωγραφική αλλά προπάντων θεολογική σημασία.

          Η έρημος σχετίζεται με την ιστορία των Εβραίων.

          Μετά την έξοδο από την Αίγυπτο στην έρημο δοκιμάζεται ο λαός του Θεού.

          Δέχεται την προστασία και την παρουσία Του, εκεί τιμωρείται, αλλά εκεί και μετανοεί.

         Εκεί  δέχεται τον νόμο, εκεί γίνεται η διαθήκη, εκεί δέχεται τις ευεργεσίες ( το μάννα, το νερό, τα ορτύκια, την νεφέλη κ.α ).

         Διά μέσου δε της ερήμου κατοικεί την γη της επαγγελίας.

         Αλλά και στην Καινή Διαθήκη στην έρημο συγκρούεται ο Χριστός με τον Σατανά.

           Στην έρημο θα χορτάσει με άρτους και ψάρια τον λαό Του. Σε έρημα μέρη κατά μόνας πηγαίνει και προσεύχεται προς τον Πατέρα

           Πια είναι όμως η σημασία του βαπτίσματος του Ιωάννη;

           Το βάπτισμα του προετοιμάζει τους ανθρώπους ώστε να δεχθούν καθαροί τον Μεσσία.

            Ο λαός είναι μολυσμένος από το κακό και την αμαρτία αφού έρχεται ο Μεσσίας και πλησιάζει η κρίσης.

            Είναι μεγάλη η ανάγκη να καθαρθεί ο λαός του Θεού.

            Ο άγιος Ιωάννης και οι προφήτες έχουν μία κοινή γραμμή στο προφητικό κήρυγμα.

           Ταυτόχρονα όμως διαφοροποιείται,.

           Ενώ οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης με το κήρυγμα τους ζητούσαν από το λαό να μετανοήσει ώστε να φέρει ο Θεός τη Βασιλεία του.

           Εκείνος ζητά την μετάνοια για το γεγονός ότι η βασιλεία του Θεού είναι πλησίον.   

          Η μετάνοια είναι η επιστροφή του ανθρώπου από τον αμαρτωλό εαυτό του στο Θεό και στο θέλημα του Θεού.

           Η μεταστροφή του από τον ανθρωποκεντρικό τρόπο σκέψης και ζωής στο Θεοκεντρικό.

           Με την ειλικρινή μετάνοια ανοίγει η καρδιά μας στο Άγιο Πνεύμα και τα χαρίσματα του.

          Ως εκ τούτου δεν μπορεί να πει κανείς ότι βάζει αρχή χωρίς μετάνοια αν θέλει να κατοικήσει μέσα του το Πνεύμα.

          Η μετάνοια δεν σημαίνει απλώς βρίσκω δύο τρία πραγματάκια τα εξομολογούμαι και λέω μέσα μου ότι έτσι μετανοώ.

          Πρέπει να αισθανθώ ότι μετανοώ από τα βάθη της ψυχής μου με ένα τρόπο ολοκληρωτικό.

         Με ένα τρόπο τέτοιο που θα αλλάξει όλη τη ζωή μου, όλη την ύπαρξη μου ενώπιον του Θεού θα με κάνει θεοχαριτωμένο.

         Εάν δεν αισθανθώ έτσι την μετάνοια τότε δεν είναι μετάνοια αυτό που νομίζω ότι έχω.

         Επίσης δεν έχει τέλος η μετάνοια διότι και εάν ακόμη ζήσουμε χίλια χρόνια στον κόσμο αυτόν.

         Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι μετανιώσαμε πρέπει να μετανοούμε συνεχώς.

         Προπάντων όταν βάλουμε αρχή στη μετάνοια αυτή να είναι η ειλικρινής τίμια και με συνέπεια.

         Η μετάνοια πρέπει ακόμη να είναι ριζική, χωρίς πισωγυρίσματα.

         Όπως δηλαδή όταν πεθαίνει κάτι και τελείωσε και στη θέση του βγαίνει κάτι καινούργιο.

         Έτσι και  η μετάνοια είναι θάνατος του παλιού ανθρώπου και πρέπει να αισθάνεσαι αυτόν τον θάνατο του παλαιού.

          Τότε γεννιέται ο νέος άνθρωπος, της μετανοίας ο θεοχαριτωμένος. 

          Με ξεγελάσματα και καμώματα και ψευδαισθήσεις δεν υπάρχει Χάρις.

          Διότι όλη η υπόθεση της μετανοίας είναι για να κατοικήσει μέσα μας το Πνεύμα το Άγιο.

          Το Πνεύμα της αληθείας που γνωρίζει τα πάντα και δεν ξεγελιέται από κανένα. 

          Μετανοούμε και πρέπει να μετανοούμε αληθινά για να έρθει Εκείνος που θα μας βάπτιση στο Άγιο Πνεύμα.

          Το οποίο και θα μας ανοίξει την πόρτα της Βασιλείας.   

          Αργότερα το αίτημα της μετανοίας θα κυριαρχήσει και στο κήρυγμα του Ιησού όχι για να φέρει ο Θεός τη Βασιλεία του.

          Ούτε γιατί αυτή πλησιάζει, αλλά γιατί αυτή είναι παρούσα στο Πρόσωπο και το έργο Του.

    ‘’ εφθασε εφ΄ υμάς η βασιλεία του Θεού’’   ‘’ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν ‘’.

           Η άφεση των αμαρτιών στην Καινή διαθήκη συνδέεται με τον σταυρικό θάνατο του Χριστού.

           ‘’ τούτο γάρ εστίν το αίμα μου της διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενων εις άφεσιν αμαρτιών.

           Η απήχηση του έργου του Ιωάννη στους Ιουδαίους ήταν καθολική

 ‘’ πάσα’’ ‘’ πάντες’’ .

          ‘’ εξεπορεύετο προς αυτόν πάσα η Ιουδαία χώρα και οι Ιεροσολυμίται πάντες

          και εβαπτίζοντο υπ΄ αυτού εν τω Ιορδάνη ποταμό εξομολογούμένοι τας αμαρτίας αυτών ‘’.

          Στην έρημο που ασκήτευε ο Ιωάννης έτρωγε ακρίδες και μέλι άγριο. Οι ακρίδες είναι τα γνωστά έντομα.

          Που αποτελούν συνηθισμένη τροφή στις ερήμους και όχι οι άκρες των φυτών που δεν υπάρχουν στην έρημο.

          ‘’ Ην ενδεδυμένος τρίχας καμήλου και ζώνην δερμάτινην περί την οσφήν αυτού’’.

          Η περιγραφή αυτή μας θυμίζει τον Προφήτη Ηλία που είχε την ίδια ενδυμασία.

          Το κήρυγμα όμως του Ιωάννη εκτός από το αίτημα της μετανοίας αναφερόταν και στον επικείμενο ερχομό του ‘’ισχυρότερου’’.

          Είναι άξιο να ειπωθεί ότι όλοι οι ευαγγελιστές προβάλλουν το ταπεινό φρόνημα του Ιωάννη.

          Το κάνουν αυτό γιατί κυρίως θέλουν να δείξουν πως αισθανόταν ο Ιωάννης σε σχέση με τον ερχόμενο Μεσσία.

          Γιατί θεωρούσε τον εαυτό του μόνο Πρόδρομο, που προηγείται χρονικά του Μεσσία.

            Για τον οποίο δεν αισθάνεται ικανός ούτε ως δούλο να θεωρήσει τον εαυτό του.

            Διότι το ‘’ λύειν τον ιμάντα του υποδήματος ‘’ ήταν η πιο ευτελή εργασία που έκαναν οι δούλοι στον κύριό τους όταν επέστρεφε από οδοιπορία.

           Εξ άλλου ως έμβρυο διδάσκει στην μητέρα του ότι η μικρή Μαριάμ που έρχεται να την βοηθήσει είναι μητέρα του Θεού Σαβαώθ. 

                                                                                         Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                               αρχιτέκτων


Joomla SEF URLs by Artio

Τελευταίες αναρτήσεις