Η ανάσταση της κόρης τού Ἰαείρου

και ἡ θεραπεία της αιμορροούσης

        Ἡ περικοπή αναφέρεται στο τρίτο κατά συνέχεια θαύμα του Ιησού.

         Πρώτα παύει  την τρικυμία και τον άνεμο ως κύριος της φύσεως.

         Δεύτερο θεραπεύει τον δαιμονιζόμενο ως εξουσιαστής των δαιμόνων και τον αναδεικνύει απόστολο.

         Πόσο μάλιστα σε έναν κόσμο ειδωλολατρικό οπού ὁ διάβολος είχε και τη μεγαλύτερη εξουσία και δύναμη επάνω του.

         Τρίτο με την σημερινή περικοπή αποδεικνύεται αφέντης και κύριος της αρρώστιας και του έσχατου εχθρού μας του θανάτου.

         Πράξεις που μόνο ο Θεός μπορεί να επιτελέσει.

         Στον κόσμο της φθοράς που ζούμε ο θάνατος είναι η αδήριτη κατάληξη κάθε ανθρώπου.

         Ἡ ασθένεια αποτελεί την πρώτη και πλέον ευδιάκριτη  απόδειξη του θανάτου.

         Ώστε να μην μπορεί κανείς να τρέφει αυταπάτες για το ποιο είναι το μέλλον του δεν είναι τυχαίο ότι η γέννηση της κόρης συμπίπτει με την έναρξη της ασθένειας της αιμορραγούσης.

         Αυτή όμως την τραγική θέση των ανθρώπων, έρχεται να καταλύσει ὁ Ιησούς.

        ‘’ εάν γάρ και πορευτώ εν μέσον σκιάς θανάτου ου φοβηθήσομαι κακά ότι συ μετ’  εμού ει ‘’ψαλμός.

         Ενδιαφέρεται ακόμη να προετοιμάσει τούς μαθητές του με λόγια και πράξεις.

         Να δείξει λίγο-λίγο ότι αυτός είναι ὁ γιος του Θεού. ἡ φανέρωση του Λόγου.

         Ότι είναι ὁ Δημιουργός, ἡ δύναμη πού θα τους έδινε φτερά.

         Θα τους οδηγούσε να κηρύξουν την εμπειρία τους στο πρόσωπο του σε όλο τον κόσμο.

         Παρά τις δυσκολίες και τούς διωγμούς που θα υφίσταντο και όχι συνταγές ηθικής η άλλης διδασκαλίας.

         Η μυσταγωγία της γνώσεως της θεότητας του Χριστού μας οδηγεί στην απελευθέρωση από τα του κόσμου και την εισαγωγή μας στην νέα ζωή, μακριά από το έδαφος ‘’των μη εχόντων ελπίδα ‘’.

         Ο ληστής και ἡ πόρνη πίστεψαν και ζήτησαν μετάνοια ‘’ αἰσθομένη τήν Σήν θεότητα ‘’.

         Ὁ Παύλος όταν κατάλαβε ότι ὅ Ιησούς τον οποίον εδίωκε ήταν ὁ Κύριος της Δόξης τότε έγινε ὁ κήρυκας του νέου κόσμου σ’ όλη την Γη.

          Μόλις επέστρεψε ὁ Ιησούς από την Δεκάπολη, περιοχή του πρώην δαιμονισμένου τον περίμενε πολύς κόσμος.

          Όπως λέει ὁ Λουκάς ‘’ ὅλοι ἥσαν προσδοκόντες αὐτόν ‘’  Τον περίμεναν με λαχτάρα.

          Ανάμεσα σε αυτούς πού Τον περίμεναν με λαχτάρα ήτανε και ένας αρχισυνάγωγος με το όνομα Ιάειρος.

         Αυτός είχε μία κόρη που ήτανε δώδεκα χρόνων.

        Ἡ γέννηση της κόρης τού συμπίπτει με την έναρξη της ασθένειας της αιμορραγούσης γυναικός.

        Ήταν άρχων της συναγωγής, σημαντικό πρόσωπο σε μία μικρή κοινωνία της υπαίθρου της Ιουδαίας.

        Ως αρχισυνάγωγος ήταν ὁ επίτροπος της συναγωγής.

        Μαζί με άλλους δύο ή τρεις αξιωματούχους φρόντιζαν για την ομαλή διεξαγωγή των συναθροίσεων και την τάξη στη συναγωγή.

        Πιθανότατα ὁ Ιάειρος να ανήκε στην τάξη των Φαρισαίων.

        Αυτοί είχαν  ως επί το πλείστον παρόμοιες θέσεις. 

        Με την ασυνήθιστη για επώνυμο Ιουδαίο προσκύνηση του Ιησού μπροστά στον λαό.

        Ο Ιάειρος αποδίδει  υψίστη τιμή στο πρόσωπό Του.

        Για τον Ιάειρο ὁ θάνατος της κόρης του που μπορούσε να συμβεί από στιγμή σε στιγμή λόγω της βαριάς μορφής της αρρώστιας.

        Δεν σήμαινε μόνον την στέρηση του μονάκριβου παιδιού του αλλά και την μείωση της θέσεώς και της τιμής του στην επαρχιακή κοινωνία.

        Αυτός που έχανε το μονάκριβο παιδί του καθώς και ὁ άτεκνος θεωρείτο για την παράδοση των Ιουδαίων.

        Παραβάτης των θείων εντολών ασεβής και ως εκ τούτου δικαίως τον τιμωρούσε  ο Θεός.

        Δεν θα είχε λοιπόν μόνο το  προσωπικό δράμα του σαν πατέρας για τον χαμό τού παιδιού του.

        Αλλά και ἡ θέση του στην κοινωνία των Ιουδαίων σαν ασεβής και αμαρτωλός.

       Ο Ιάειρος βαδίζει ‘’ εν μέσω σκιάς θανάτου ‘’ έρχεται στον Ιησού και ελπίζει στη λύση του δράματός του.

        Ὁ Ιησούς αποδέχεται το κάλεσμα του Ιάειρου και όλοι μαζί βαδίζουν προς την οικία του.  

        Ενώ ἡ περιέργεια ήταν κυρίως το κίνητρο του λαού πού ακολουθούσαν τον Ιησού.

        Δεν  συνέβαινε το ίδιο και για μια αιμορραγούσα γυναίκα.

        Επί δώδεκα χρόνια έπασχε από γυναικείο νόσημα που ὁ ευαγγελιστής το χαρακτηρίζει σαν ‘’ ρήση του αίματος ‘’.

        Η αιμορραγία κατά την εποχή αυτή σήμαινε ότι ἡ γυναίκα ήταν ακάθαρτη.

        Όποιος τύχαινε να ακουμπήσει την ίδια η τα πράγματά της τότε και αυτός θεωρείτο βέβηλος.

        Έπρεπε να δεχθεί τούς προβλεπόμενους καθαρισμός από την Τορρά και τις υποδείξεις των ραβίνων.

        Ἡ συγκεκριμένη γυναίκα επί δώδεκα χρόνια ήταν αποκλεισμένη  και απομονωμένη.     

        Εξαιτίας της αρρώστιας της οπό την κοινωνική και θρησκευτική ζωή της κοινωνίας.

          Θεωρείτο ότι η αρρώστια της ήταν απόδειξη της  τιμωρίας από τον Θεό εξ αιτίας των αμαρτιών της.

          Οι προσπάθειες των γιατρών επέβησαν άκαρπες αν και έδωσε όλα τα χρήματά της για την θεραπεία της.

          Σε αυτό το σημείο ὁ Λουκάς μετριάζει τα λόγια του για την συμπεριφορά των γιατρών.

          Ενώ ὁ Μάρκος, που περιγράφει την  ίδια περικοπή εκφράζεται εναντίον των γιατρών.

         ‘’ τράβηξε πολλά από πολλούς γιατρούς ’’.

         Για τον λόγο αυτό ή παράδοσης δέχεται ότι ὅ Λουκάς ήταν γιατρός.

        Δεν αμφιβάλλει, ήταν γεμάτη από πίστη και ελπίδα, ήταν σίγουρη για την θεραπεία της.

         Έλεγε μέσα της εάν και μόνο ακουμπήσω το ρούχο του θα γιατρευτώ.

        Ἡ θέληση για γιατρειά ‘’ ὕψατω τοῦ κράσπεδου τοῦ ἰματίου αὐτού’’

        Την οδηγεί να  υπερνικήσει τούς κοινωνικούς και θρησκευτικούς κανόνες και αποκλεισμούς.

        Ἡ γυναίκα κανονικά δεν έπρεπε να βρίσκεται μαζί με το πλήθος.

         Γνώριζε ότι ἡ πράξη τής αποτελούσε τόλμημα, για τον λόγο αυτό  ακουμπά μόνο το άκρο του ιματίου του Χριστού.

         Ἡ πίστη της, ἡ τόλμη της και ἡ ταπείνωσή της αμείβεται  αμέσως.

         Ἡ γιατρειά της έρχεται ‘’ παρά χρῆμα’’ .

         Εδώ επεμβαίνει ὁ Χριστός για να φανερώσει την τολμηρή ψυχή που είχε έλθει σε επαφή με τον Θεό.

         Με την απολυτρωτική χάρη του για αυτό ρωτά.

       ‘’ τίς ὁ ἀψάμενός μου ‘’.

         Ὁ Πέτρος δεν αντιλαμβάνεται το νόημα της ερώτησης του Διδασκάλου.

         Δίνει απάντηση λογική και με μία ελαφρά ειρωνεία μάλιστα.

         ‘’ Δάσκαλε ο κόσμος σε περιτριγυρίζει, σε σκουντά, σε ζουλάει και εσύ λες ποιος με ακούμπησε ;

         Ἡ πραγματικότητα του ζουλήγματος του Ιησού από το πλήθος.

         Αποδεικνύει ότι είχε σάρκα ήταν πραγματικά και όχι κατά φαντασία άνθρωπος όπως πίστευαν οι αιρετικοί Δοκήται.

         Ὁ Ιησούς επιμένει  στην ερώτηση του υπενθυμίζει στον μαθητή και σε όσους ήταν εκεί ότι αυτός είναι ὁ παντογνώστης Λόγος του Θεού.

         Αυτός πού έχει και δίνει δυνάμεις ζωής.

         Από την δύναμη πού έχει, βγαίνει λίγη από πάνω του και κτίζει την ασθενή γυναίκα.

         Σε  καινό  άνθρωπο του νέου αιώνος, την Αγία Βερονίκη.

         Φέρνει την γυναίκα στο μέσον.

         Δέος και φόβος την καταλαμβάνει.

         Τρεμάμενη φανερώνεται και προσκυνεί τον Ιησού. Ομολογεί το τόλμημα και την γιατρειά της.

          Ἡ απάντηση του Χριστού προς την  γυναίκα δείχνει τη νέα σχέση του  Θεού προς τον άνθρωπο.

           ‘’ Έχε θάρρος θυγατέρα μου ‘’.

          Πλέον αυτός πού έρχεται στον Κύριο με ταπείνωση και φόβο υψώνεται σε τέκνο του Θεού.

          Ἡ αποκομμένη από την κοινωνία και αποκλεισμένη από τη λατρεία γίνεται τώρα θυγατέρα του Θεού, κόρη του Δημιουργού.

           Από την στιγμή της εισόδου στην οικογένεια του Χριστού ὁ άνθρωπος δεν μένει ποτέ άγνωστος, ανώνυμος .

          Γίνεται μέλος μιας νέας κοινωνίας και πρέπει να αγωνιστεί μαζί με τούς λοιπούς αδελφούς του με πρόσωπο και ευθύνη.

          Σε ένα δρόμο ειρήνης συνεχώς και αδιάλειπτα έως ότου να φτάσει τελικά στη σωτηρία, στη βασιλεία του Θεού στη νέα κτήση.

          Δεν αρκεί μόνον ἡ αρχική ταπείνωση και το θάρρος, μένει ακόμη η πορεία για την σωτηρία και την γεύση της αιωνιότητας.

         ‘’ πορεύου έν εἰρήνη ‘’ είναι ἠ εντολή του Χριστού.

         Αυτός είναι ὁ άρχων της ειρήνης, ὁ Πατήρ του μέλλοντος αιώνος.

         Η ζωή του Χριστιανού και της Εκκλησίας είναι μια πορεία, ποτέ στάσιμη.

         Η μητέρα Μελάνη ηγουμένη μονής στην Ρώμη και κλεισμένη στο μοναστήρι της.

         Όταν ρωτήθηκε από τον αββά Κασιανό πως ζει, απάντησε.

         ‘’ ΠΟΡΕΥΟΜΑΙ‘’.

             Ἡ θεραπεία της γυναικός ασφαλώς θα αναπτέρωσε τις ελπίδες του Ιαείρου για τη σωτηρία της βαριάς άρρωστης κόρης του.

           ‘’ Ἡ πίστης σου σέσωκέ σε ‘’ .

           Τα λόγια αυτά του Ιησού προς την θεραπευμένη γυναίκα, ασφαλώς ενισχύουν την πίστη του αρχισυνάγωγου.

          Ἡ δύναμη του Χριστού στην επί δώδεκα χρόνια ασθενούσα γυναίκα έδινε σε αυτόν την βεβαιότητα.

          Είναι δυνατόν να γιατρέψει και το δωδεκάχρονο κορίτσι του.

          Ακριβώς τη στιγμή που ἡ ελπίδα του είχε αναπτερωθεί  για την

γιατρειά της κόρης του.

          Έρχονται απεσταλμένοι από το σπίτι του και αναγγέλλουν  τον θάνατο της κόρης του .

           Ὁ Κύριος καθυστερεί επίτηδες ,παρατείνει τις συνομιλίες του με τη γυναίκα για να πεθάνει στο μεταξύ η μικρή.

           Να είναι σίγουρος ὁ θάνατος της, να μην υπάρχουν υποψίες για την ανάσταση.

          Αυτό υπονοεί και ὁ Ευαγγελιστής και το επισημαίνει λέγοντας, ‘’ ἕτι λαλούντος αὐτοῦ ἦλθον από της οικίας. ‘’

          Αυτό κάνει πάντα. Έτσι έκανε και  με  την περίπτωση του Λαζάρου.

          Περίμενε και μία και  δύο και τρεις ημέρες αφ΄   ότου ήλθαν  οι αγγελιαφόροι της είδησης της ασθενείας του.

          Ὁ θάνατος της κόρης του Ιαείρου αποτελεί και το τέρμα της ελπίδας του.

          Τον αφήνει και αυτόν μισοπεθαμένο.

          Η ψυχρή λογική των απεσταλμένων υπενθυμίζει στον Ιάειρο ότι δεν υπάρχει ανθρώπινο στήριγμα γι’ αυτόν.

          Ο θάνατος της κόρης του σηματοδοτεί το τέρμα των ελπίδων του και σ’ αυτή τη δύναμη του Ιησού.

          ‘’ μην φοβάσαι μόνο πίστευε η κόρη σου θα σωθεί ‘’

          Στην οριακή κατάσταση του ανθρώπου πάντα επεμβαίνει το χέρι του Θεού.

          Θέλει να δώσει ελπίδα, να  καλέσει πάλι στη ζωή  τον μισοπεθαμένο, τον απελπισμένο, τον χαμένο στο σκοτάδι άνθρωπο.

          Αρκεί να απλώσουμε και εμείς το δικό μας.

          Όπως το έκανε ὁ καλός Σαμαρείτης στον μισοπεθαμένο άνθρωπο τον χτυπημένο από τούς ληστές δαίμονες και ήρθε και τον έσωσε.

          Ὁ θάνατος αποτελεί τον μεγαλύτερο και τελευταίο εχθρό του ανθρώπου.

          Όμως ὁ νέος αιώνας πού άρχισε με την είσοδο του  άναρχου Χριστού  στο χρόνο, στην ανθρώπινη ιστορία.

          Με την είσοδο της αιωνιότητας στον φθαρτό κόσμο αφαιρεί το κέντρο του θανάτου και τον καθιστά πλέον ένα ακίνδυνο ύπνο.

          Ὁ Χριστός δίνει εντολή στους ανθρώπους του σπιτιού και τούς παρευρεθέντες να μην κλαίνε.

          Δεν χρειάζεται θρήνος, αυτός πού πρέπει να κλαίει και να θρηνεί είναι ὀ διάβολος.

          Ας χτυπά το κεφάλι του, να οδύρεται γιατί θα τα χάσει όλα, θα τον σκύλευσει ὁ Κύριος με την ανάσταση Του.

          Βέβαια οι κοσμικοί άνθρωποι ‘’ κατεγέλων αυτόν ‘’.

         Η λογική για μια ακόμη φορά δείχνει την καταγωγή της.

          Θεωρεί και αυτού του Θεού τα όρια επέμβασης ορισμένα και περιορισμένα.

          Η λογική είναι η προσπάθεια του ανθρώπου που θέλει να αντιμετωπίζει τα πάντα μόνος του και με δικές του δυνάμεις.

          Το θάρρος προ του θανάτου δεν είναι δική μας κατάκτηση αλλά δώρο της Χάριτος.

           Εκείνο το κορίτσι μετά την  ανάσταση του πέθανε και πάλι.

           Εμείς όμως έχουμε την τιμή με την ένωση μας με τον Χριστό, με την είσοδο μας στην Εκκλησία στον νέο Παράδεισο να ντυθούμε την αθανασία.

      ‘’ ὁ πιστεύων εἴς ἐμέ κάν ἀποθάνῃ ζήσεται ‘’.

                                                                              Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                   ἀρχιτέκτων

Η θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών

         Ο Άγιος Ευαγγελιστής με τρεις συνεχόμενες περικοπές φανερώνει την Θεότητα του Ιησού.

         Πριν ακριβώς από την σημερινή περικοπή αναφέρει το θαύμα της καταπαύσεως της τρικυμίας ‘’ λαίλαψ ανέμου ‘’.

         Ο Κύριος με μια εντολή κατέπαυσε ακαριαία τον άνεμο και τον φοβερό κυματισμό της λίμνης ταυτόχρονα.

          Με την περιγραφή δείχνει την κυριαρχία Του επί των δυσμενών για τον άνθρωπο δυνάμεων της φύσεως.

          Με την σημερινή περικοπή θα δείξει την δύναμη-εξουσία Του επί των δαιμόνων.

          Των αοράτων δυνάμεων πού ταλαιπωρούν  και βασανίζουν τον άνθρωπο σαν δυνάστες και κυρίαρχοι.

          Αμέσως μετά το σημερινό κείμενο του Ευαγγελίου  ακολουθεί η περικοπή της αναστάσεως της κόρης του Ἰαείρου.

          Απόδειξη της εξουσίας Του στο θάνατο.

          Να σημειωθεί ότι ἡ εξουσία πού αναφέρεται επί των δυσμενών δυνάμεων της φύσεως και η κυριαρχία Του.

          Δείχνει την ελευθερία πού θα έχουν  επί των φυσικών δυνάμεων και νόμων οι χριστιανοί  των εσχάτων.

          Στον καιρό του αντίχριστου και των διωγμών οι φυσικές δυνάμεις θα είναι φιλικές προς τους διωκόμενους Χριστιανούς.

          Δεν θα τους εμποδίζουν ἠ θα τους ταλαιπωρούν.

         Την αλήθεια αυτή φανερώνει και η Αποκάλυψη με την περιγραφή.

         Όταν ὀ δράκων ρίχνει ένα ποταμό πίσω από την διωκόμενη γυναίκα-Εκκλησία για να την πνίξει ‘’ ποταμοφόρητο ‘’.

         Τότε ἠ γη αποσβένει τον κίνδυνο και σώζεται ἠ Εκκλησία.

         Ὁ Κύριος φτάνει με το πλοιάριο και τους μαθητές μετά την κατάπαυση της τρικυμίας στη χώρα των Γαδαρηνών.

         Όπως είναι γνωστό ὀ Ιησούς δεν επιτέλεσε ιεραποστολικό έργο στην περιοχή αυτή της Περαίας πού ονομάζεται Δεκάπολης.

         Η  θεραπεία του δαιμονιζόμενου είχε σαν συνέπεια να τον διώξουν.

         Το Ευαγγέλιο κήρυξε στην περιοχή ο πρώην δαιμονιζόμενος που ὀ Ιησούς έχρισε ιεραπόστολο.

         Ο Κύριος συνήθως μετά από θεραπείες ασθενών τους έδινε εντολή να μην τον αποκαλύπτουν.

         Εδώ αντιθέτως ό θεραπευθείς παίρνει την εντολή.

        ‘’ ὐπόστεφε εἰς τον οἴκον σου και διηγού ὄσα ἐποίησέ σοι ὀ Θεός και απήλθε καθ’ ὄλην την πόλιν κηρύσσων ὄσα ἐποίησεν αυτώ ό Ίησούς’’.

         Μάλιστα ὁ Ευαγγελιστής Μάρκος διευκρινίζει.

        ‘’ και ἀπήλθε και ἤρξατο κηρύσσειν εν τῆ Δεκαπόλει ὄσα ἐποίησεν αὐτῶ ο Ἰησοῦς και πάντες ἐθαύμαζον’’.

       Μόλις βγήκαν ὁ Ιησούς και οι μαθητές από το πλοιάριο τους συναντά ὁ δαιμονιζόμενος που κατά την περιγραφή.

       Δεν φορούσε ρούχα, δεν έμενε σε οικία παρά στα μνήματα.

       Είναι μία περιγραφή ανθρώπου πού την συναντάμε και στη σημερινή κοινωνία.

       Σήμερα οι άνθρωποι, ιδίως οι νέοι δεν φοράνε ρούχα και μάλιστα τους καλοκαιρινούς μήνες.

       Οι άνθρωποι σήμερα ντρέπονται να είναι ντυμένοι.

       Αισθάνονται άνετα όταν ξεντυθούν έτσι όπως το ζητά ο Διάβολος και η αμαρτία.

       Μόλις ο άνθρωπος λυτρωθεί από αυτά, τότε ντύνεται.

       Δεν είναι ότι θα φορέσει φορέματα αλλά ο άνθρωπος γίνεται σεμνός, ταπεινός, συνετός, λογικός, γίνεται άνθρωπος.

       Ακόμη δεν θέλουν να μένουν στα σπίτια τους, πάντα θέλουν να βγαίνουν έξω, οπουδήποτε όχι πάντως στο σπίτι τους.

       Πού πηγαίνουν; Στα μνήματα στα καταγώγια του θανάτου, στους χώρους πού μυρίζει σαπίλα χώμα και εκμετάλλευση.

       Η προσπάθεια του Διάβολου είναι να αφαιρέσει από τον άνθρωπο το ιμάτιο την στολή του βαπτίσματος, το ἐμφώτιο.

       ‘’ όσοι εις Χριστόν βαπτιστήκατε, ντυθήκατε τον Χριστό σαν ρούχο ‘’.

       Το κατόρθωσε στον Αδάμ.

       Στον Παράδεισο ὁ Αδάμ φορούσε την στολή της θεόσεως, την αγιότητα.

       Όταν τον είδε ὁ διάβολος να λάμπει τον μίσησε, τον φθόνησε, ήταν γι’ αυτόν απαράδεκτο να υπάρχει  τέτοιο πλάσμα στο σύμπαν.

      Έβαλε  σκοπό να του αφαιρέσει αυτή τη φορεσιά και το κατόρθωσε.

       Με τον ίδιο τρόπο ενεργεί και στον χριστιανό.

       Του βγάζει την στολή του βαπτίσματος και τον οδηγεί έξω από την Εκκλησία.

       Τον νέο Παράδεισο που οικοδόμησε ὁ Κύριος με το τίμιο αίμα Του.

       Τον κατευθύνει στα νεκρά έργα της αμαρτίας εις χώρα μακράν του Πατρός, στα ξυλοκέρατα, χωρίς προσωπικότητα.

       Με το αόριστο όνομα ‘’Λεγεών’’, μάζα ,χωρίς προσωπικότητα.

       Γνωρίζουμε ότι όταν ὁ διάβολος κατόρθωσε να βγάλει τον άνθρωπο από τον Παράδεισο από εκεί και πέρα.

        Ο άνθρωπος άλλοτε λιγότερο άλλοτε περισσότερο δέχεται την δαιμονική επήρεια συνεχώς και αδιάκοπα.

       Μια κατάσταση που τον δηλητηριάζει και τον τυραννάει.

       Όσα φάρμακα, όσα επιθέματα και να βάζει κανείς δεν μπορεί να θεραπεύσει αυτή καθ’ εαυτή την ασθένεια της αμαρτίας.

         Δεν υπάρχει λύτρωση εάν δεν μας λυτρώσει ὁ Κύριος και να φέρει την ελευθερία μας.

          ‘’ εξ ύψους κατήλθες ὁ εύσπλαχνος…….ίνα υμάς ἐλευθερώσῃς των παθών…..’’

        Ήλθε που ήλθε το κακό στον κόσμο, υπάρχει που υπάρχει μέσα μας η ροπή προς αμαρτία.

        Τα οικονόμησε έτσι ο Θεός τα πράγματα, να αρρωσταίνει ο άνθρωπος, να υποφέρει από την φθορά μέσα στην οποία ζει.

        Από δική μας επιλογή μπήκε η φθορά στην δημιουργία.

        Τα οικονόμησε έτσι ο Θεός διότι ο άνθρωπος δηλητηριάστηκε, απέκτησε έπαρση, υπερηφάνεια, εγωισμό, δεν τα βάζει κάτω.

        Έγινε περίγελο και παιχνίδι του Διαβόλου.

        Έτσι η αλλιώς ο διάβολος θα μας παιδέψει, θα μας τυραννήσει λίγο η πολύ ανάλογα πόσο θα του επιτρέψουμε να μας μεταχειρίζεται.

        Η αμαρτία είναι δράμα, πικρία, δηλητήριο, αρρώστια.

        Δεν υπάρχει τέλος με τον διάβολο. Όσο πιο γρήγορα τα βάζει κάτω κανείς και ταπεινωθεί και ζητήσει το έλεος του Θεού.

        Τόσο πιο γρήγορα λυτρώνεται από τον λυτρωτή και σωτήρα.

        Στην αρρώστια ο Κύριος βλέπει ένα καρπό της αμαρτίας, μια εξουσία του Διαβόλου επί του ανθρώπου.

        Οι θεραπείες του έχουν την σημειολογικό χαρακτήρα της νίκης του επάνω στο κράτος του διαβόλου και την κατάσταση που θα φέρει η Βασιλεία του.

        Φυσικά στην παρούσα πτωτική κατάσταση του Σύμπαντος η ασθένεια δεν πρόκειται να αφανιστεί.

       Αλλά οι θεραπείες που επιτελούν οι Άγιοι και τα μυστήρια της Εκκλησίας φανερώνουν ότι όλα αυτά που μας βασανίζουν εδώ θα τελειώσουν στην παλιγγενεσία.

        Η θεραπεία τόσο πολλών δαιμονιζόμενων, όπως μας αναφέρουν οι Ευαγγελιστές θέλει να καταδείξει ότι Αυτός είναι ο καταλύτης της εξουσίας του διαβόλου επί της ανθρωπότητας. 

        Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ιησούς ζητά ένα πράγμα μόνο, την πίστη μας.

        Η πίστη αυτή είναι απόδειξη της αληθείας του ερχομού της Βασιλείας Του Θεού αυτή που τελικά σώζει. 

        Ακόμη η θεραπεία μιάς αρρώστιας συμβολίζει και την πνευματική θεραπεία που φέρνει ο Χριστός με το έργο του στον κόσμο.

          Στη συνάντηση του δαιμονιζόμενου με τον Χριστό ὁ διάβολος χρησιμοποιεί το μόνο πράγμα πού ξέρει, το ΨΕΜΑ.

          ‘’Δέομαι σου, μη με βασανίσεις’’.

          Είναι ποτέ δυνατόν ὁ Πράος, ὁ Άρχων της ειρήνης, ὁ Πατήρ των οικτιρμών, ὁ Δημιουργός να θέλει να βασανίζει και να κολάζει τα δημιουργήματά Του.

          Αυτός πού είναι όλος αγιασμός και ποταμός αγάπης διότι ‘’αγάπη εστί’’.

          Πώς είναι δυνατόν να θέλει να βασανίζει αφού το μόνο που ξέρει είναι να ΑΓΑΠΑ.

          Το μίσος του διαβόλου στην αγάπη Του τον βασανίζει και τον καίει.

          Η κόλασης των Διαβόλων είναι το μίσος που έχουν προς την αγάπη Του.

          Το ίδιο και οι σύγχρονοι άνθρωποι δηλητηριασμένοι από τον διάβολο.

          Συκοφαντούν τον Θεό ότι οργίζεται, τιμωρεί, βασανίζει, φέρνει θεομηνίες.

         Τον παρουσιάζουν έτσι γιατί γνωρίζουν μόνο την παπική αποδοχή για τις τιμωρίες, την ιερά εξέταση.

          Δεν γνωρίζουν ότι τα κακά που μας συμβαίνουν και προκαλούν βάσανα και προβλήματα.

          Προέρχονται είτε από τις κακές επιλογές μας είτε από το διάβολο όταν τον προτιμούμε.

          Όταν γυρίζουμε την πλάτη μας στην αγάπη Του τότε μας παραλαμβάνει ο διάβολος  για τα περεταίρω. 

           Ποιο είναι το όνομά σου, ρωτά ο Ιησούς, ‘’ λεγεών ‘’ απαντά ο διάβολος.

           Σε μια διασπασμένη προσωπικότητα το εγώ δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά πλήθος δυνάμεων με αλληλοσυγκρουόμενους σκοπούς.

           Τότε παρουσιάζεται η ανάγκη της ενότητας που πρέπει να έρθει στον κόσμο μας και τις ψυχές μας.

           Πολλές φορές ανακαλύπτουμε το χάος που είναι μέσα μας με τις συνεχείς μεταπτώσεις σε διαθέσεις και επιλογές που μας τρελαίνουν.

           Δηλαδή πολλές φορές μέσα μας υπάρχει ένας ‘’ λεγεών ‘’.

           Οι δαίμονες ‘’Λεγεών’’ βλέποντας την αδυναμία τους να σταθούν μπροστά στον Χριστό.

           Τον παρακαλούν αναγνωρίζοντας την εξουσία και την κυριότητά Του.

           Να τους επιτρέψει να εισέλθουν σε ένα κοπάδι από γουρούνια πού έβοσκαν στο βουνό.

          Ο Κύριος της αγάπης ποτέ δεν θέλει να καταστρέφονται τα πλάσματά Του και να αφανίζονται.

          Έπρεπε όμως οι άνθρωποι να καταλάβουν το μένος και το μίσος του διαβόλου προς την δημιουργία Του.

           Ικανοποιεί λοιπόν την παράκλησή του.

           Τι τον έφταιγαν τα αθώα ζωντανά και τα αφάνισε στον γκρεμό;;

           Το μίσος του για κάθε πλάσμα του Δημιουργού τον κάνει σκοτεινό και δολοφόνο .

            Πράγμα που έπρεπε να φανεί σ’ εμάς, για να μάθουμε τι σημαίνει διάβολος.

            Οι Πατέρες μας διδάσκουν ότι θέλει και θα μπορούσε μέσα σε λίγα λεπτά να καταστρέψει όλο το σύμπαν.

            Όλη την δημιουργία από μίσος προς τον Δημιουργό.

            Όμως οι άγιοι Άγγελοι φύλακες και φρουροί τον εμποδίζουν και τον απαγορεύουν  αυξάνοντας με τον τρόπο αυτό το μίσος του.

            Όταν έμαθαν οι Γαδαρηνοί από τους χοιροβοσκούς τα συμβάντα βγήκαν να δουν και οι ίδιοι τα γεγονότα.

            Είδαν τον δυστυχισμένο συνάνθρωπό τους γιατρεμένο, ντυμένο με ρούχα, μυαλωμένο ήρεμο, γαλήνιο και φοβήθηκαν.

            Φοβήθηκαν όπως οι δαίμονες, φοβήθηκαν όπως οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ όταν γεννήθηκε ὁ Χριστός.

            Όταν ήλθαν οι μάγοι και μαθεύτηκε ότι ζητούν τον Βασιλέα των Ιουδαίων.

            Φοβήθηκε ὁ Ηρώδης μήπως χάσει την βασιλεία του.

            Οι Ἰεροσολημήτες φοβήθηκαν μας -εξηγεί ὁ Θεολόγος – διότι ‘’ἤν γάρ πονηρά τα έργα αὔτών’’.

            Για άλλους Ιουδαίους όμως ἡ παρουσία του Χριστού σήμαινε ‘’ὁ Θεός ἐπεσκέψατω τον λαόν αὐτού’’, κάτοικοι της Ναῒν.

            Η παρουσία του Χριστού για άλλους είναι έλεος και ευλογιά και δώρο και για άλλους είναι πρόβλημα και πρέπει να φύγει.

           Ήταν ανίκανοι να καταλάβουν την ευλογία και να αρπάξουν την ευκαιρία για φωτισμό και σωτηρία που τους έδωσε ὅ Θεός.

            Αυτή την ευκαιρία πού άρπαξαν οι Σαμαρείτες.

            Όταν η Αγ. Φωτεινή τους διηγήθηκε για την παρουσία του Μεσσία  αποκαλύπτοντας ότι της φανέρωσε όλη την κρυφή ζωή της.

             Θα μπορούσαν και οι Σαμαρείτες να φοβηθούν μήπως ὁ Μεσσίας τους φανερώσει τα κρύφιά τους και να μην τον δεχθούν.

             Οι Γαδαρηνοί αισθάνθηκαν την δύναμη του Χριστού και φοβήθηκαν. Προτίμησαν τα μικροσυμφέροντα τους και όχι Εκείνον.

            Δεν αισθάνθηκαν όμως την αγάπη Του από την θεραπεία του δυστυχισμένου συμπατριώτη τους.

            Ὁ Θεός ζητά για να κατανοήσουμε την αγάπη του μια αναπροσαρμογή του τρόπου που περπατάμε και ζούμε.

            Ένα νέο προσανατολισμό της ζωής μας, μια πνευματική πειθαρχία πάντα όμως προς το συμφέρον μας.

            Όπως προς το συμφέρον μας βάζουμε τα κάγκελα στα μπαλκόνια και τις μπάρες στους δρόμους.

            Αυτά αληθινά απαιτούν κόπο, μόχθο μεγάλη προσπάθεια και πόνο για την κοπή του κακού μας θελήματος και την επιθυμία της γιατρειάς μας.

           Δεν αρνούμαστε βέβαια παντελώς την δύναμή του Χριστού αλλά δεν τον αγαπάμε τόσο ώστε η δύναμή του να γίνει και δική μας δύναμη.

           Μόλις όμως με την μετάνοια λάβουμε τον σωστό προσανατολισμό και φωτιστούμε και έχουμε την γνώση των πραγμάτων.

           Τότε ὁ Θεός γίνεται συμπαραστάτης, βοηθός, επίκουρος, παράκλητος και η Δύναμή Του γίνεται και δική μας Δύναμη. 

                                                               

Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                           ἀρχιτέκτων

Η παραβολή του σπορέως

         ‘’ Εξήλθε ο σπείρων ‘’ Εξήλθε όχι βέβαια από κάποιο χώρο για να έλθει σε κάποιο άλλο ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

        Αλλά ‘’τρόπω’’, ήλθε σαν εμάς άνθρωπος να μας δει στα μάτια και να τον κατανοήσουμε.

        Η μεγάλη ευλογία είναι ότι εξήλθε Εκείνος και όχι κάποιος απεσταλμένος του άγγελος, αρχάγγελος η άνθρωπος.

        Εξ άλλου τους ανθρώπους του τους φονεύσαμε.

        Η είσοδός του στο χωροχρόνο μας έφερε την ανατροπή των πάντων.

        Το αιώνιο και άχρονο έρχεται στο εδώ για να λυτρώσει τον άνθρωπο.

       Αυτή η τομή που γίνεται στο χρόνο αναιρεί την συνέχεια του, το κύλισμά του σαν δουλεία του παρελθόντος και του μέλλοντος.

        Μας δίνει αυτή η είσοδος τη δυνατότητα προσωπικής σχέσεις μαζί του, με το αιώνιο και άχρονο.

        Για να αιωνίσει αυτόν που θα κοινωνήσει μαζί του με σχέση προσωπικής εμπιστοσύνης.

       Εγκαινιάζεται ο λειτουργικός χρόνος.  

       Έρχεται αλλά δεν εγκλωβίζεται από τον χρονοχώρο, τον σχίζει, τον μεταβάλλει σε αιωνιότητα.

       Όπως στην Βάπτιση ο Πρόδρομος είδε σκιζομένους τους ουρανούς και το Πνεύμα το Άγιο να κατέρχεται.

       Διότι δεν άντεχε το φθαρτό την Αστραπή της Θεότητος.

       Έρχεται να σπείρει τον σπόρο του αυτό το θαύμα της δημιουργίας, το ανεπανάληπτο μεγαλείο της θεϊκής δύναμης.

        Ο σπόρος δυνάμει έχει μέσα του όλο το φυτό, τις ρίζες, τον κορμό, τα φύλα, τα άνθη, τον καρπό.

        Από ένα απειράκις απειροελάχιστο σπόρο που έβαλε ο Δημιουργός ξεκίνησε η δημιουργία του σύμπαντος.

        Εκείνος ο απειράκις ελάχιστος σπόρος είχε μέσα του το σύμπαν.

        Τους γαλαξίες, τα νεφελώματα, τις μαύρες τρύπες, την σκοτεινή ύλη και ενέργεια.

        Όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε με τα σημερινά μέσα.

        Είχε και εμάς τους ανθρώπους μέσα για να γεννηθούμε και να θαυμάσουμε την Σοφία του.

        Έρχεται Εκείνος για να συντρίψει την φθορά , να καθαιρέσει τον θάνατο, να φέρει ξανά το φως στη γη.

         Όπως την πρώτη φορά με το ‘’ γεννηθήτω ‘’ 

         Έρχεται ο Ανίκητος σαν απλός άνθρωπος για να τσιμπήσει την

 ‘’ αδυναμία ‘’ του ο διάβολος και να τα βάλει μαζί του.

         Έρχεται ο Αιώνιος, η Αλήθεια, ο Ανεκτίμητος, που σημαίνει ότι τα λόγια του, οι σπόροι του Ευαγγελίου.

          Είναι αλήθειες αιώνιες και ασύγκριτες σε αξία με οτιδήποτε κοσμικό.

          Χωράφι του είναι οι καρδιές όλων των ανθρώπων στις οποίες η παρουσία του δεν μένει αμάρτυρη.

          Το Πνεύμα το Άγιο δορυφορεί λέει ο άγ. Μάξιμος και στους υπέρ άγαν βάρβαρους ζητώντας την άδεια να κατοικήσει.

         Για εμάς τους Χριστιανούς η είδηση ότι Εκείνος εξήλθε είναι χαρά και ενθουσιασμός για το αποτέλεσμα της παρουσίας του.

         Όλο το νόημα και η ουσία της παραβολής βασίζεται στο γεγονός ότι ο Μεσσίας είναι ο σπορέας και ότι ο θερισμός είναι κοντά.

         Ακόμη γεννά στον ακροατή το ερώτημα.

         Εγώ τώρα που ρίχνεται ο σπόρος του Ευαγγελίου σε ποια κατηγορία εδάφους είμαι για την υποδοχή του λόγου του Θεού;;

         Είναι απαράδεκτες και βλάστημες για τον χαρακτήρα και την αποστολή του Ιησού ορισμένες συκοφαντίες.

         Ότι δήθεν σκόπιμα μιλούσε με παραβολές και απέβλεπε στο να κρύψει το νόημα της διδασκαλίας του.

         Ότι το κρατούσε για τον στενό κύκλο των μαθητών του.

         Η παραβολή πάντα διευκολύνει τον ακροατή να καταλάβει το νόημα του Ευαγγελίου.

         Είναι η μοναδική δυνατότητα για την μετάδοση των μυστηρίων της Βασιλείας του Θεού.

         Τα μυστήρια της δημιουργίας μας, της οικονομίας για την σωτηρία μας, η παλιγγενεσία της κτήσης, η θέωσή μας.

         Δεν μπορεί να ιδωθούν με κοινά μάτια και να ακουστούν με κοινά αυτιά.

         Παραβολή είναι όλη η θεολογία της Εκκλησίας, οι ιεροπραξίες της, η γλώσσα της.

         Η ακρόαση και η αποδοχή του λόγου του Θεού συνδέεται πάντα με την χάρη του με τον Σπορέα και τον σπόρο του.

         Ο σπόρος- λόγος δίνεται πολλές φορές με παραβολές και στη διδασκαλία και στο δόγμα και στη λατρεία.

        Επειδή είναι πολύτιμος μένει κρυμμένος για να αναζητηθεί και να καρποφορήσει.

        Ζητά προετοιμασία και εσωτερική καλλιέργεια για να φανερωθεί, αλλιώς μπορεί να κολάσει.

        Όπου δεν καταλαβαίνουμε τις παραβολές δεν σημαίνει ότι αυτές μας κρύβουν την αλήθεια.

        Αλλά ότι εμείς είμαστε τυφλοί και δεν μπορούμε να τις καταλάβουμε.

        Χρειάζεται η ταπείνωσή μας να ζητήσουμε την ερμηνεία της από την Εκκλησία και τους Πατέρες.

        Τους ερμηνευτές του λόγου του Θεού.

        Ο Ιησούς ερμηνεύει ότι υπάρχουν τέσσερεις κατηγορίες ακροατών.

                                        1η    Η ΠΑΤΗΜΕΝΗ ΓΗ.

        Ο σπόρος που έπεσε στο δρόμο, έξω εντελώς από το χωράφι σε χώρο καταπατημένο, στεγνό.

        Πέφτει στην επιφάνεια της ψυχής πολλών ανθρώπων αλλά εύκολα αφανίζεται.

        Υπάρχουν πολλές δυνάμεις που συντελούν στην καταπάτηση του μέσα στο δρόμο της ψυχής.

        Η καθημερινή ρουτίνα που ισοπεδώνει το πνευματικό μας ενδιαφέρον.

        Η έλλειψη πνευματικών αναζητήσεων από τους ανθρώπους που βλέπουν μόνο το χώμα και του δίνουν αξία.

        Η αυτοϊκανοποίηση μας που μας κάνει να μην αισθανόμαστε την ανάγκη της αναζήτησης της αλήθειας των πραγμάτων που μας περιβάλλουν

        Ανούσιες και κοινότυπες επιλογές που βάζουμε σαν στόχους της ύπαρξης μας.

        Όλα αυτά μεταβάλλουν την ψυχή μας σε πατημένο και σκληρό πεζόδρομο.

       Φυσικά υπεύθυνοι γι’ αυτό είμαστε εμείς.

       Δεν υπάρχει κανένα όφελος εάν μπαίνουμε και βγαίνουμε στις Εκκλησίες χωρίς να γίνεται τίποτε στην ψυχή μας.

       Καμιά μεταβολή, καμιά αναζήτηση προσωπικής γνωριμίας με τον Χριστό.

       Δεν μιλάμε για τον κόσμο τον μακρά της Εκκλησίας.

       Την αξία του σπόρου μας την αποδεικνύει η παρουσία του διαβόλου.

       Γιατί ενδιαφέρεται ο διάβολος για τον σπόρο, εάν δεν υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει τα θύματά του από την ανάπτυξη του σπόρου.

       Γιατί σπεύδει να τον αφαίρεση από το χωράφι- καρδιές των ανθρώπων.;;

       Την απάντηση μας δίνει ο Κύριος ‘’ για να μην σωθούν αυτοί που θα ακούσουν τον λόγο-σπόρο και θα πιστέψουν σ’ αυτόν.

       Επομένως η αξία της αποδοχής του λόγου-σπόρου του Ευαγγελίου είναι η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ την οποία απεχθάνεται ο πολέμιος σατανάς.

                                 2η  ΤΟ ΠΕΤΡΩΔΕΣ ΕΔΑΦΟΣ

      Είναι μια πεντακάθαρη εικόνα της επιφανειακής ζωής, της ζωής χωρίς ρίζες και ικμάδα.

      Ο πρόωρος ενθουσιασμός, η ανωριμότητα χωρίς την βαθειά χαρά της ψυχής όταν βρίσκει τον κρυμμένο θησαυρό της.

        Όχι λίγοι μέσα στην Εκκλησία ενθουσιάζονται και χαίρονται από την ζωή της.

        Με τις πρώτες όμως δυσκολίες, με τους πρώτους πειρασμούς, τις πρώτες αντιξοότητες τα παρατούν.

        Ο άνθρωπος πρέπει να στρωθεί στην πνευματική ζωή, να είναι σταθερός με υπομονή.

        Μέχρι να τον εμπιστευθεί ο Θεός και να ριζώσει βαθειά μέσα του ο λόγος του για να έρθει ο καρπός.

                                                  3η  ΤΑ ΖΙΖΑΝΙΑ

       Τα αγκάθια αντιπροσωπεύουν ότι στραγγαλίζει την ζωή και την ανάπτυξή της.

       Μια ζωή χωρίς διαφορά δυναμικού, δεν υπάρχουν προτιμήσεις και όλα παρουσιάζονται με το ίδιο μέγεθος και σημασία.

       Η ζωή απαιτεί μια σωτήρια προτεραιότητα, ένα νόημα, μια σημασία, όχι όλα στο ίδιο επίπεδο.

       Ο πλούτος και οι ηδονές ως αξίες είναι ένα τίποτε μπροστά στη Βασιλεία του Θεού.

       Το μόνο που κάνουν είναι να πνίγουν τον άνθρωπο και είναι άκρως εθιστικές.

       Τρέχεις γι’ αυτά και ποτέ δεν τελειώνει το τρέξιμο ώστε να μην υπάρχει χρόνος για Θεό και Εκκλησία.

                                                 4α  Η ΑΓΑΘΗ ΓΗ

        Η καλή και αγαθή καρδιά είναι αυτή που δεν εμποδίζεται από προκαταλήψεις και συνήθειες κοσμικές, δεν τα βάζει κάτω.

        Η αποδοχή ότι ο λόγος του Θεού είναι η αλήθεια τον εαυτό μας δεν είναι εύκολο πράγμα.

        Εκείνος που θέλει να καλλιεργήσει την ψυχή του, κάνει αγώνα να κόψει τα ελαττώματα του, να ξεριζώσει την αμαρτία.

        Τις κοσμικές επιθυμίες του, να μην κάνει το κέφι του, να μην παρασύρεται από τις ηδονές του κόσμου και όλα τα κάνει ‘’ εν υπομονή ‘’.

        Αυτή η σωτήρια υπομονή έσωσε το γένος από μακροχρόνιες δουλείες και αφανισμούς.

        Αυτή η αρετή θεμελιώνει ακλόνητο το έργο της σωτηρίας μας.

        Χωρίς αυτήν ο διάβολος βρίσκει χώρο για ζιζάνια και κλονισμούς απιστίας.

        Υπομονή αδελφοί μου και θα ακούσουμε τον Κύριο να μας ανταμείβει.

         ‘’ Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, στα λίγα ήσουνα πιστός τώρα θα σε ανταμείψω πλουσιοπάροχα, έλα στη χαρά της Βασιλείας του Κυρίου σου. 

                                                               

                                                                  Αθανάσιος Κατσίκης αρχιτέκτων 

Η κλήση των πρώτων μαθητών

         Μετά από τους πειρασμούς του διαβόλου στην έρημο της Ιουδαίας, ο Ιησούς όταν έμαθε ότι συνελήφθει ο Αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος ανεβαίνει προς βορρά στη Γαλιλαία.

         Κηρύσσει για πρώτη φορά στην πατρίδα του την Ναζαρέτ.

         Εκεί δέχεται την απρεπή και ανάρμοστη συμπεριφορά των συμπατριωτών του των Ναζαρηνών.

         Εξ αιτίας τους κατεβαίνει και εγκαθίσταται στην παραθαλάσσια Καπερναούμ στην οποία και μένει σε όλη την τριετή δράση του.

         ‘’ και καταλειπών την Ναζαρέτ ελθών κατώκησεν εις Καπερναούμ ‘’.

         Ο Ιησούς δεν ήταν από τον κύκλο των Φαρισαίων και γραμματέων τους οποίους φοβόταν ο λαός και τους αποστρέφονταν.

         Ήταν λαϊκός, πολύ απλός και προσιτός στον απλό κόσμο γι’ αυτό αρχίζει την δράση του από τον χώρο της παραλίας με τα πλοιάρια.

          Φυσικά εκεί θα ήταν και η αγορά της Καπερναούμ και θα σύχναζε πολύς κόσμος.

          Αναζητεί με το κήρυγμα του την πίστη όχι μεταξύ της θρησκευτικής τάξης των Ισραηλιτών που είχε καθημερινό ανάγνωσμα την Γραφή.

          Αλλά τους απλούς και αγραμμάτους εργαζόμενους, αυτούς που διψούσαν για αλήθειες και λόγους τόνωσης και παρηγοριάς.

          Δύο πλοιάρια ήταν δεμένα στην παραλία και οι ψαράδες τους ‘’ απέπλυναν τα δίκτυα ‘’.

          Αυτό σήμαινε με βεβαιότητα ότι κατά την διάρκεια της νύκτας είχε γίνει προσπάθεια για αλιεία.

          Άρα η ώρα που τους συναντά ο Ιησούς ήταν πρωινή η τουλάχιστον πολύ πριν το μεσημέρι.

          Παρακαλεί τον Πέτρο που ήταν ιδιοκτήτης ενός εκ των πλοιαρίων να απομακρύνει το σκάφος λίγα μέτρα μόνο από την ξηρά.

          Μπαίνει μέσα στο πλοιάριο και ‘’ καθίσας εδίδασκε ‘’, δηλαδή μίλησε καθιστός στα πλήθη υπό τύπον μαθήματος και όχι λόγου.

          Πρακτική που κάνει πιο οικείο και προσιτό τον ομιλητή στο ακροατήριο και πιο φιλική την διάθεσή τους.

          Με το τέλος της ομιλίας του προτρέπει τον Πέτρο να λύσει το σκάφος και να προχωρήσει στα ανοικτά.

          Του ζητά  να επαναλάβει την νυκτερινή προσπάθεια του ψαρέματος.

          Ο Κύριος προβάλλει ένα εντελώς αδικαιολόγητο παράγγελμα στον Πέτρο.

          Αυτός ξέρει από την εμπειρία του τόσα χρόνια ότι και ο καιρός και η ώρα της ημέρας ήταν εντελώς ακατάλληλες για ένα τέτοιο εγχείρημα.

          Με άλλες συνθήκες θα γελούσαν με την προτροπή και θα έδειχναν απαρέσκεια για τον λόγο .

          Αλλά είτε με την πρώτη γνωριμία που έγινε κοντά στον Βαπτιστή, είτε και τώρα με την ομιλία του που προηγήθηκε.

          Τον θεώρησαν σαν σπουδαίο ραβίνο και σεβαστό πρόσωπο άξιο υπακοής.

          Ο Σίμων απαντά καταφατικά αλλά  χατιρικά. ‘’ Επιστάτα όλη την νύκτα κοπιάσαμε και δεν πιάσαμε τίποτε, όμως για τον λόγο σου θα ρίξω το δίκτυ ‘’

          Η από καρδιάς αυτή έκφραση του Πέτρου που δείχνει την προθυμία της υπακοής ακόμη και σε περίπτωση λογικά αδικαιολόγητη.

         Έμελε να μείνει παροιμιώδης στον ορθόδοξο χώρο μέχρι σήμερα.

         Μόνο ο εθνικός Λουκάς χρησιμοποιεί πάντα την ονομασία ‘’επιστάτης ‘’

και σε καμία περίπτωση την ονομασία ‘’ ραβί ‘’.

         Όπως κάνουν οι άλλοι τρεις Ευαγγελιστές αναφερόμενοι στο πρόσωπο του Ιησού.

         Η ψαριά πέρα από κάθε προσδοκία ήταν απίστευτα μεγάλη ώστε πήγε να σκιστεί το δίκτυ.

         Ο Πέτρος κάνει συνιάλο στους άλλους ‘’ μετόχους’’ τους συνεταίρους του που ήταν στο άλλο πλοιάριο στην παραλία να έρθουν και να επωφεληθούν από την μεγάλη ψαριά.

         Αυτοί έρχονται και τα δύο σκάφη γεμίζουν ‘’ ώστε βυθίζεστε ‘’ πήγαιναν δηλαδή να βυθιστούν από το πλήθος των ψαριών.

         Μόλις ο Πέτρος είδε το θαύμα γονατίζει μπροστά στον Ιησού και του ζητά να ‘’φύγει ‘’ από το σκάφος του.

         Αισθάνεται ανάξιος, αυτός ο αμαρτωλός να βρίσκεται στο ίδιο μέρος δίπλα – δίπλα μαζί του.

         ‘’ Κύριε ‘’ Πρώτη φορά οι μαθητές αποκαλούν τον Ιησού Κύριο. Μέχρι εκείνη την στιγμή γι’ αυτούς ήταν ο ραβί, ο επιστάτης.

        Τώρα που βλέπουν να έχει θαυματουργικές δυνάμεις αυθόρμητα τον αποκαλούν Κύριο.

        Όχι βέβαια με την έννοια του Γιαχβέ Κύριος αλλά ότι μπροστά τους ήταν κάποιος προφήτης η άνθρωπος του Θεού.

        Τα αισθήματα του Πέτρου είναι τα ίδια που αισθάνθηκε  ο εκατόνταρχος ο οποίος δεν ήθελε να δεχθεί στο σπίτι του τον Ιησού.

        Με αποτέλεσμα να δεχθεί τον έπαινο του Ιησού για την εκτάκτως μεγάλη πίστη του.

        Ο πιστός άνθρωπος που θέλει να σωθεί αποκαλύπτει το εσωτερικό του, δεν κρύβεται δεν αποφεύγει τις αλήθειες.

        Με την προσωπική εξομολόγηση του αποκαλύπτει  την αμαρτολότητα του γιατί έχει πίστη που τον πληροφορεί για το κάτι άλλο αυτού του διδασκάλου.

       Αυτή ακριβώς η πίστη ήταν και το κυριότερο κριτήριο της εκλογής του Πέτρου αλλά και όλων των μαθητών και ημών των χριστιανών.

       Οι συνέταιροι του Πέτρου από το άλλο πλοιάριο τα παιδιά του Ζεβεδαίου Ιωάννης και Ιάκωβος θαμπώθηκαν από το υπερβολικό πλήθος των ψαριών.

       Αναφέρονται στο Ευαγγέλιο μόνο τρία ονόματα από τους συνεταίρους.

       Όμως στο πλοιάριο του Πέτρου υπήρχε και ένας ακόμη διότι χρησιμοποιείται  πληθυντικός γι’ αυτούς που ήταν επάνω στο σκάφος του Πέτρου.

         ‘’ χαλάσατε ‘’, ‘’ κοπιάσαντες ‘’, ‘’ ελάμβανον ‘’ κ.τ.λ ήταν δηλαδή δύο στο ένα και δύο στου Πέτρου αυτός ο άλλος ήταν ο αδελφός του Ανδρέας.

        Ίσως ο Λουκάς αναφέρει μόνο τους τρείς με τα ονόματά τους θέλοντας να μας πληροφορήσει  τον πιο τρόπο κάλεσε ο Κύριος τους τρεις κορυφαίους μαθητές.

        Αυτούς που έμελε να παίρνει μαζί του στις πιο μεγάλες στιγμές του δημοσίου βίου του ο Ιησούς.

        Ο Κύριος βλέποντας τον Πέτρο θορυβημένο τον καθησυχάζει

 ‘’μη φοβού ‘’, μια παρηγοριά που απευθύνει σε όλα τα παιδιά του.

         Δεν έχουμε να φοβηθούμε από τίποτε του κόσμου τούτου γιατί ‘’ μεθ’ ημών ο Θεός ‘’.

        Η ταραχή του Πέτρου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο φόβος που βγαίνει από ένα ταπεινό άνθρωπο όταν συναισθανθεί την παρουσία του Θεού, η  βρεθεί μπροστά σε κάποιον άνθρωπο του .

        Βέβαια ο καιρός του Σινά έχει τελείωσε είμαστε στην Καινή Διαθήκη τώρα δίνεται η εντολή ‘’ μη φοβού ‘’.

        Ο Θεός ήλθε στον κόσμο όχι για να φοβίσει, όχι για να κρίνει αλλά για να προσκαλέσει τα δημιουργήματά του στο μεγαλείο της Βασιλείας του.

        Στην αιωνιότητα σαν φίλους και όχι σαν δούλους σαν παιδιά του  αγαπημένα και ταλαιπορημένα, όχι σαν εχθρούς και αντίπαλους.

        Το ‘’ ζωγρώ ‘’ σημαίνει συλλαμβάνω ζωντανά όντα, είναι οι άνθρωποι που θα συλλάβουν οι Απόστολοι.

        Θα τους πάρουν τρόπο τινά μέσα από το στόμα του λύκου μέσα από το ψέμα της ειδωλολατρίας, το χώμα του θανάτου.

         Να μείνουν αληθινά ζωντανά όντα ελεύθερα και φωτισμένα με δυνατότητα επιλογής της όντως ζωής .

        Οι μαθητές φέρνουν τα πλοιάρια στην παραλία γεμάτα στο έπακρο από ψάρια τα δένουν και :

        ‘’  αφέντες άπαντα ακολούθησαν τον Ιησού ‘’.

        Χάρηκαν για την υπερπλούσια ψαριά όμως πέρα και πάνω από κάθε ανθρώπινη λογική και υπολογισμούς.

        Δεν έμειναν έστω και λίγο να την εκμεταλευθούν οικονομικά διότι:

          ‘’  αφέντες άπαντα ‘’, τα παράτησαν όλα και πήγαν μαζί του.

        Είναι μια πράξη που την κατανοούν μόνο όσοι την ζουν, όσοι γευθούν το μεγαλείο Εκείνου.

        Έλεγε ο Παύλος ‘’ θεωρώ ότι όλα είναι σκύβαλα προκειμένου να κερδίσω τον Χριστό.

        Όταν βρεις και αναγνωρίσεις το πολύτιμο διαμάντι, την όντος Ζωή, όταν γευθείς τον θείο έρωτα, την πατρική ζεστασιά, όταν αποκτήσεις πνεύμα ηγεμονικό.

       Τότε δεν σε σταματά κανένα κέρδος, καμία ηδονή του κόσμου τούτου.

        Όλα αυτά σου φαίνονται σκύβαλα μηδαμινά ξυλοκέρατα που δεν χορταίνουν αλλά βαραίνουν, νεκρώνουν το πρόσωπο το κάνουν μάζα.

        Από παιδιά του δρόμου γινόμαστε παιδιά του Δημιουργού, από άστεγοι και πλανήτες μας ανοίγεται όχι απλά ένα σπίτι.

        Αλλά ΤΟ παλάτι ο παράδεισος που είναι κτισμένος με του Δημιουργού, προσφορά της αγάπης του, η ζωή και η ανάστασης.

        Πολλοί ερμηνευτές Θεοφύλακτος, Ζυγαβινός κ.α προσεγγίζουν την Ευαγγελική διήγηση με αλληγορική ερμηνεία.

        Πλοιάριο είναι η συναγωγή.

        Η βραδινή ατελέσφορη προσπάθεια του Πέτρου, οι προ Χριστού νομοδιδάσκαλοι.

        Αυτοί  αν και κόπιασαν όλη την νύκτα δηλαδή την σκοτεινή περίοδο προ Χριστού τίποτε δεν κατόρθωσαν.

        Όταν έγινε ημέρα επάνω στη γη με την παρουσία του Σωτήρα οι απόστολοι πήραν την θέση των προ Χριστού διδασκάλων.

        Έριξαν το δίκτυ δηλαδή το Ευαγγέλιο εις τα ανοικτά των εθνών και συνέλαβαν πολλά ψάρια.

        Επειδή όμως δεν μπορούσαν να κουμαντάρουν το φορτίο κάλεσαν σε βοήθεια τους ποιμένας και διδασκάλους της Εκκλησίας.

        Όπως και εάν δει κανείς την Ευαγγελική διήγηση.

        Η σημασία της είναι ότι ο ερχομός του Σωτήρα στη γη, έλυσε την κατάρα, τον φόβο, το σκοτάδι της αγνωσίας.

        Έφερε το ζωντανό νερό, το Πνεύμα το Άγιο τον φωτιστή και παρηγορητή μας.

        Για να γίνει αντιληπτή η διαφορά του πρό Χριστού κόσμου με τον  μετά αρκεί να σκεφτούμε μια σκηνή σε ένα ειδωλολατρικό ναό.

        Μετά από μία θυσία ζώων να τρέχουν τα αίματα, να ακούγονται τα μουγκρητά των σφαχτών.

        Να βγαίνει από τον ναό ένας ιερεύς των ειδώλων με φύλλα μυρσίνης στα χέρια βουτηγμένα στο αίμα των ζώων να ραντίζει τον κόσμο που περιμένει και να τον γεμίζει με αίματα από πάνω μέχρι κάτω.

        Αν έχει να πει κανείς κάτι να το πει.

       

                                                                       Ἀθανάσιος Κατσίκης

 

Ο σταυρός του αληθινού μαθητή

        Ο Κύριος προλέγει το πάθος και την ανάσταση του, ‘’ και προσκαλεσάμενος τον όχλο και τους μαθητές του ‘’.

        Τους είπε τα λόγια της ευαγγελικής περικοπής μας.

        Τα λόγια του βέβαια απευθύνονται ‘’ εις πάντας ‘’ όπως λέει ο Λουκάς.

        Η λέξη μαθητής στα Ευαγγέλια δεν έχει την στενή έννοια των δώδεκα αποστόλων, αλλά όλων όσων ακολουθούσαν τον Ιησού και αποφάσισαν να είναι πραγματικοί μαθητές του.

        Οι πραγματικοί μαθητές δεν μπορούμε να έχουμε στον κόσμο διαφορετική πορεία από αυτή του ιδίου του Ιησού.

        Πορεία που οδηγεί από το πάθος στη δόξα της ζωής, στην ανάσταση.

        ‘’ Εάν εσείς μείνετε και εμπιστεύεστε στο λόγο μου τότε είστε αληθινοί μαθητές μου τότε θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει ‘’ ( Ιω.η 36)

        Για τον λόγο αυτό και η περικοπή μας μιλά για τον σταυρό που πρέπει να σηκώσουν οι μαθητές και τελειώνει με την αναφορά στον ένδοξο ερχομό της Βασιλείας του Θεού.

        Η προϋπόθεση για το ‘’ ακολουθειν ‘’ τον Χριστό δηλώνεται με δύο προστακτικές.

        ‘’ απαρνησάσθω εαυτόν ‘’ και ‘’ αράτω τον σταυρόν ‘’ .

        Αποφάσεις και πράξεις εκτάκτου σημασίας διότι είναι αντίθετες προς το εγώ μας, τον κακό εαυτό μας και τις συνήθειές του.

       ‘’ το μεν φρόνημα της σαρκός θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη ‘’ ( Ρωμ η,6 ).

        Ο κακός εαυτός μας οδηγεί στην αυτοπροβολή και την αυτοβεβαίωσή μας, και όχι στην Πατρική φροντίδα.

        Η απάρνηση του εαυτού μας σημαίνει εγκατάλειψη των ‘’ φυσιολογικών απαιτήσεων του ανθρώπου για ασφάλεια  ικανοποίηση και προβολή του εγώ.

       Σημαίνει να μην ανήκουμε στον εαυτό μας, να απαρνηθούμε την προσωπική μας ασφαλή ζωή και να ενταχθούμε στην πατρική εστία, την Εκκλησία.

       Όχι αυτό που πάντα θέλει από ένστικτο να απολαμβάνει ο άνθρωπος αλλά να ακολουθούμε τον Χριστό στο δρόμο του σταυρού και του πάθους.

       Εάν ο Ιησούς σήκωσε τον Σταυρό δεν είναι δυνατόν να είναι διαφορετική η τύχη ημών των μαθητών του.

        Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η δόξα του Χριστού είναι ο σταυρός του άρα και δική μας δόξα θα είναι ο σταυρός μας.

       Ο πιστός μαθητής ακολουθεί και έχει σαν κανόνα τον δάσκαλο του όχι μόνο στη ζωή αλλά ακόμη και στον θάνατο.

       ‘’ Εάν εμένα έδιωξαν και εσάς θα διώξουν, προειδοποίησε ο Κύριος.

       Βέβαια αυτή η στάση μας είναι θέση προσωπικής επιλογής και παίρνεται με την ελεύθερη απόφαση μας και σε καμιά περίπτωση δεν μας επιβάλετε.

       ‘’ όστις θέλει ‘’. Μια τέτοια απόφαση επόμενο είναι να έχει σοβαρότατες συνέπειες στη ζωή μας και όχι συμβιβασμούς.

       Ο Κύριος προσκαλεί τον άνθρωπο στον Παράδεισο που πρίν ήταν αποκλεισμένος από τα χερουβίμ.

        Αφήνετε ελεύθερος αν θέλει να εισέλθει η όχι. Η Εκκλησία είναι η κατ’ εξοχή κατάσταση της ελευθερίας.

        Οι άνθρωποι δεν υποχρεούνται αλλά προσκαλούνται να ακολουθήσουν τον Ιησού.

        Επομένως η όποια απόφαση θετική η αρνητική συνοδεύεται από το αίσθημα της ευθύνης.

        Πρέπει να σημειωθεί και η αναφορά του Λουκά στα λόγια αυτά του Κυρίου που λέει ‘’ αράτω τον σταυρόν αυτού καθ’  ημέρα ‘’

       Τονίζει δηλαδή ο Ευαγγελιστής όχι τόσο το ενδεχόμενο διά μαρτυρικού θανάτου σήκωμα του σταυρού από τον χριστιανό.

       Αλλά η άρση του σταυρού που προκαλείται στην καθημερινή ζωή από τις  θλίψεις και τις δοκιμασίες και τα τραύματα.

        ‘’ διά πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την Βασιλεία του Θεού ‘’.

        Κατά ένα τρόπο παράδοξο για την λογική του κόσμου που ζούμε, με τα λόγια του Ιησού η ζωή κερδίζεται με το να θυσιαστεί ο πιστός όχι βέβαια άσκοπα αλλά ‘’ ένεκεν ‘’ του Χριστού και του Ευαγγελίου του.

         Διότι πολλοί για λόγους ιδεολογικούς θυσιάζονται για πολιτικά σχήματα, για σέκτες, για διάφορες αρχηγικές μορφές και δίνουν και την ζωή τους ακόμη, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΕΝΕΚΕΝ ΕΚΕΙΝΟΥ.

         Η λέξη ‘’ ψυχή ‘’ του Ευαγγελίου έχει την βιβλική έννοια της ζωής και όχι την φιλοσοφική έννοια του υποτιθέμενου άυλου συστατικού του ανθρώπου.

          Όλα αυτά τα ορίζει ο Ιησούς επειδή γνωρίζει την ΑΞΙΑ της αιώνιας ζωής για την οποία εμείς δεν έχουμε προσλαμβάνουσες παραστάσεις.

          Μας πληροφορεί λοιπόν η ΑΛΗΘΕΙΑ ότι η αιώνια ζωή έχει τόση αξία ώστε ολόκληρος ‘’ ο κόσμος ‘’, η ορατή δημιουργία του Θεού, το σύμπαν, δεν μπορεί να την ισοσταθμίσει.

         Άρα εντελώς ανώφελο είναι στον άνθρωπο να στοχεύσει στην  κατάκτηση του παρόντα κόσμο.

         Στερηθεί όμως την αιώνια ζωή για την οποία δεν υπάρχει αντίστοιχο αντάλλαγμα.

         Στη μία περίπτωση, με τον θάνατό σου τα χάνεις όλα ‘’ και ετάφει ‘’.

          Ενώ στην άλλη  με την αιώνια ζωή και την αγάπη απολαμβάνεις την Θεία πραγματικότητα, για την οποία είμαστε πλασμένοι από τον Δημιουργό.

          Η σημερινή γενεά χαρακτηρίζεται μοιχαλίδα διότι διασπά τον γάμο της με τον Νυμφίο.

         Όποιος ντραπεί τον Χριστό και τους λόγους του μέσα στην ‘’ μοιχαλίδα‘’ και αμαρτωλή σημερινή γενεά δηλαδή αρνηθεί την πίστη στο πρόσωπό του.

        Φυσικό είναι να μην περιμένει κατά την ώρα της κρίσης ότι η ΑΓΑΠΗ που απέρριψε μπορεί να τον βοηθήσει.

         Πράγματι όταν κάποιος προδώσει τα του οίκου του κατά περίεργο τρόπο τον κυριεύει ένα μίσος γι’ αυτούς που πρόδωσε.

         Κάτι που βλέπουμε στην καθημερινή μας ζωή και στην ιστορία της ανθρωπότητας.

         Επομένως όποιος προδώσει την πίστη του μετά θα μισήσει την αγάπη που αντί της προδοσίας προσφέρει πάντα ο Κύριος.

         Με αποτέλεσμα η αγάπη να μην μπορεί να βοηθήσει και σε τούτο τον κόσμο και στην κρίση επειδή θα συναντά το τοίχος της αδιαφορίας και του μίσους πολλές φορές.

         Η επιείκεια και η αγάπη του υιού του ανθρώπου υπάρχει πάντα και για όλους τους ανθρώπους και για κάθε περίπτωση.

          Όμως η ελεύθερη θέληση του ανθρώπου είναι αυτή και μόνο που αποπιείτε την προσφορά και επιλέγει την άρνηση.

          Οι πατέρες είναι αποκαλυπτικοί.

          Ο Άγιος Χρυσόστομος μας λέει: ‘’ Η χάρις μολονότι είναι χάρις (δωρεά) σώζει μόνο όσους το θέλουν.

           Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: ‘’ Η σωτηρία πρέπει να προέρθει από την συνεργασία την δική μας με τον Θεό ‘’.

           Ο Άγιος Κλήμης  : ‘’ Όταν οι ψυχές το θέλουν αποστέλλει ο Θεός το Πνεύμα, αν όμως λείψει η προθυμία συστέλλεται και το εκ Θεού Πνεύμα ‘’.

           Και ο Άγιος Ιουστίνος  ‘’ Ο Θεός, ο οποίος δημιούργησε τον άνθρωπο χωρίς τον άνθρωπο, αδυνατεί να τον σώσει χωρίς αυτός να το θελήσει ‘’.

            Διδασκόμαστε επομένως ότι οι παράγοντες της σωτηρίας είναι δύο.

            Πρώτη η ελεύθερη θέληση του ανθρώπου και δεύτερη η χάρις του Θεού.

          Η χάρις βέβαια είναι δεδομένη το ζητούμενο είναι πάντα η θέληση του ανθρώπου.

          Θέλοντας ο Κύριος να δείξει την αιωνιότητα, την Βασιλεία του Θεού και να μαρτυρήσουν γι’ αυτή οι μαθητές.

         Όσο μπορούσαν για την αλήθεια των λόγων του δηλώνει ότι ‘’ τινές ‘’ θα δουν την Βασιλεία του Θεού σ’ αυτή την ζωή.

         Οι πατέρες συνδέουν στενά την εν δυνάμει έλευση της Βασιλείας του Θεού με την Εκκλησία.

         Όχι βέβαια με την ταύτιση των δύο πραγματικοτήτων, αλλά με την έννοια ότι εντός της Εκκλησίας που κτίζει ο Κύριος με το ίδιο του το αίμα.

          Ο πιστός γεύεται τα αγαθά του μέλλοντος αιώνος της ζωής.

         Είναι η δυναμική παρουσία του Αγίου Πνεύματος στα μυστήρια και την ζωή της Εκκλησίας.

          Αυτή που κάνει δυνατή την άρση του σταυρού και των δοκιμασιών.

         Όποιος όμως ζεί εκτός Εκκλησίας ο σταυρός είναι μία ανέφικτη δυνατότητα.

         Όλες αυτές οι ‘’ απαιτήσεις ‘’ για την θυσία της επίγειας ζωής μας για το πρόσωπο του Ιησού είναι έξω από την ανθρώπινη λογική.

         Εάν δεν ήταν εκείνος ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ η ζωή των απάντων και πηγή της ζωής.

         Θα ήταν από τις πιο απαίσιες μορφές της ιστορίας να ζητά την ζωή των μαθητών του υποσχόμενος ψέματα.

        Αυτή την απαίσια πρακτική μεταχειρίζεται ο διάβολος.

         Φουσκώνει τα μυαλά όσων τον ακούνε και τον ακολουθούν.

         Τους υπόσχεται εξουσίες, δύναμη, πλούτο, γνώση ηδονές και ότι άλλο.

         Επειδή όμως είναι ο πατριάρχης του ψεύδους όσοι τον πιστέψουν και τον ακολουθήσουν δίνει ξυλοκέρατα.

        Την φρίκη της μοναξιάς, της εξάρτησης, του μίσους και του θανάτου.

         Ο Κύριος μας όμως είναι Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, Η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ.  

                                                                   

                                                                                Αθανάσιος Κατσίκης

αρχιτέκτων

                                      

         Η περικοπή που διαβάζουμε την Κυριακή προ της Υψώσεως του Σταυρού Ιωαν.(3 ,13-17).

         Είναι ένα απόσπασμα από τον διάλογο που είχε ο Ιησούς με τον νυκτερινό μαθητή Νικόδημο τον Φαρισαίο μέλος του Μεγάλου συνεδρίου.

         Όμως για την κατανόηση της περικοπής θα δούμε και λίγους στίχους πιο μπροστά.

         Ο Ιησούς είναι στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή του Πάσχα. Πολλοί Ιουδαίοι επίστευαν στο όνομά του βλέποντας τα θαύματα και τα σημεία που έκανε. 

          Μας τονίζει όμως ο Ευαγγελιστής ότι ο Ιησούς δεν τους είχε εμπιστοσύνη γιατί ήξερε τι είχε ο κάθε άνθρωπος μέσα του.

          Δηλαδή δεν εμπιστευόταν αυτούς που τον πίστευαν θαμπωμένοι από τα θαύματα και όχι από την αποδοχή της διδασκαλίας του

          Αμέσως μετά ο Ευαγγελιστής μας αναφέρει την συνάντηση του Ιησού με τον Νικόδημο.

          Αυτός παραδέχεται ότι ο ίδιος και οι άλλοι Ιουδαίοι γνώριζαν πως ήρθε από Θεού σαν δάσκαλος, σε συνδυασμό με τα θαύματα που έκανε.

           Κανείς δεν μπορεί να κάνει τέτοια θαύματα, όμως ο τρόπος που διαχειρίζεται τα πράγματα δεν επικυρώνει την δύναμη  του.

           Η συμπεριφορά του Ιησού δεν δείχνει μια δύναμη ισχύος όπως οι ρωμαϊκές αρχές η όπως είχε αυτός.

           Κάτι που θα αποδείκνυε πέρα από κάθε αμφισβήτηση την θεϊκή προέλευσή του. Δεν φαινόταν Θεός ισχυρός ο άνθρωπος που είχε μπροστά του.

           Ο Χριστός τον καταλαβαίνει όμως δεν ζητά τον θαυμασμό από τα θαύματα του.

          Αυτά γίνονται για να δείχνουν πως θα είναι τα πράγματα στην Βασιλεία του ‘’ ένθα ουκ έστι πόνος ου λύπη ου στεναγμός αλλά καινά πάντα ΄΄.

          Σ΄ αυτή όμως τη Βασιλεία για να μπει κανείς πρέπει να γεννηθεί από νερό και το Πνεύμα, να γεννηθεί άνωθεν.

          Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει ότι ο άνθρωπος ζει τρεις γεννήσεις.

          Η ΠΡΩΤΗ γίνεται από σάρκα και αίμα, από τους φυσικούς γονείς του.

          Η ΔΕΥΤΕΡΗ από το Άγιο Πνεύμα κατά την βάπτιση του, ο άνθρωπος αναδύεται ‘’ εν ετέρα μορφή ‘’.

          Η φλόγα της χάριτος παραπέρα οικοδομή την νέα υπόσταση του ανθρώπου.

         Η ΤΡΙΤΗ γέννηση αναφέρεται στον προσωπικό αγώνα του καθενός για να συναντήσει τον Σωτήρα και να εισέλθει στην Βασιλεία του.

         Ο Νικόδημος δεν καταλαβαίνει ‘’ πως μπορούν να γίνουν αυτά ‘’. Ο Ιησούς τον επιπλήττει.

         Σαν δάσκαλος του Ισραήλ και γνώστης των γραφών έπρεπε να γνωρίζει για τι ποιότητας κάλεσμα είχε προετοιμαστεί ο λαός μέσα στους αιώνες.

        Τι θα ήταν ο Μεσσίας που ανέμενε και μάλιστα στο πρόσωπο του Χριστού.

        Θα είναι οδηγός σε επίγεια δόξα όπως παχυλά περίμεναν οι Ιουδαίοι; η οδηγός σε δόξα θεότητας ουράνια.

       Αμέσως ο Κύριος συνεχίζει με τα λόγια της περικοπής μας.

      ‘’ Κανείς δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο υιός του ανθρώπου, αυτός που και τώρα είναι στον ουρανό.

      Ο απανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο Θεός.

        Ο Χριστός ήταν ταυτόχρονα απλός άνθρωπος μπροστά στον Νικόδημο και δοξασμένος Θεός συνάναρχος του Πατρός στους ουρανούς.

        Είναι το εσφαγμένο αρνίο και ο καθήμενος ο δοξασμένος επί του Θρόνου στην Αποκάλυψη.

        Ο ‘’ως υιός ανθρώπου ‘’ και ο Παλαιός των Ημερών του Δανιήλ.

       Αυτός  είναι έξω από τους περιορισμούς της δημιουργίας του, του χωροχρόνου ημών των ανθρώπων και του χωροχρόνου των αγγέλων.

        Μυστήριο δυσκολονόητο από τον άνθρωπο αλλά θεία πραγματικότητα.

       Με τα λόγια αυτά θέλει να πει στον Νικόδημο. ‘’Εγώ είμαι ο Χριστός που περιμένετε ‘’.

       Επειδή αυτός είναι ο υιός του ανθρώπου, όπως πάντα ονόμαζε τον εαυτό του.

       Στη συνέχεια προλέγει το Πάθος και τον Σταυρό του χρησιμοποιώντας την γνωστή ιστορία του χάλκινου φιδιού από την Π. Διαθήκη Αριθ.(21,4-9).

       Ο Ισραηλιτικός λαός οδηγείται από τον Μωυσή διά μέσου της ερήμου στη γη της επαγγελίας.

       Παρόλα τα καθημερινά θαύματα αποδεικνύεται σκληρός στην καρδιά και ολιγόπιστος.

       Αρχίζει να γογγύζει και να στρέφεται κατά του Θεού του και του Μωυσή.

       ‘’ Γιατί μας έβγαλες από την Αίγυπτο;; για να πεθάνουμε στην έρημο;;

Δεν υπήρχαν μνήματα εκεί να μας θάψεις;;

       Τώρα δεν έχουμε ούτε ψωμί ούτε νερό και η ψυχή μας μπούχτισε από το κούφιο ψωμί που μας στέλνει ο Θεός, το μάννα!!!

       Είναι πολύ αποκαλυπτικά τα λόγια της Γραφής και φανερώνουν με τι έμψυχο υλικό προσπάθησε ο Χριστός την σωτηρία μας.

       Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και νερό είχαν άφθονο από την ακολουθούσα πέτρα και ορτύκια από τον ουρανό έπεφταν στο στρατόπεδο για φαγητό.

         Όσο για το μάννα—όπως αποκαλύπτει ο Σολομών στις Παροιμίες –είχε την Θεϊκή ευλογία ‘’ εις ο τις εβούλετο μετεκιρνάτο ‘’.

         Δηλαδή όταν έτρωγε κάποιός το μάννα στο στόμα του είχε την γεύση του επιθυμητού φαγητού που θα ήθελε να φάει.

         Π.χ. έτρωγε ο Ιουδαίος το μάννα εάν η επιθυμία του –που την γνώριζε ο Θεός—ήταν να φάει κρέας, η ζυμαρικά, η τυριά ,η λαχανικά τότε η γεύση του μάννα γινόταν του επιθυμητού φαγητού.

          Τότε ο Θεός για να συνετίσει τον λαό και να μην φτάσουν σε ακρότητες στέλνει φίδια φαρμακερά να τους δαγκάνουν ώστε να θανατώνονταν πολλοί.

         Ο Λαός συνέρχεται, καταλαβαίνει την διαστροφή του και ζητά συγχώρηση για τις βλασφημίες του.

       Ο Μωυσής σαν φίλος προς φίλο ζητά το έλεος του Θεού και Εκείνος του υποδεικνύει την λύση.

       Να τοποθετήσει επί ‘’ σημείου ‘’ επάνω σε ένα σταυρό ένα μεταλλικό φίδι.

       Όποιος από τον λαό δαγκανόταν από τα φίδια και έβλεπε το χάλκινο φίδι που ήταν κρεμασμένο από τον σταυρό δεν θα πέθαινε από το δηλητήριο.

        Ο Παύλος για να αποδείξει την παρουσία του Χριστού και πριν από την επί της γης παρουσίας του λέει σχετικά Α Κορ 7,9.

        ‘’ μην εκπειράζουμε τον Χριστό όπως μερικοί τον επείρασαν και έτσι θανατώθηκαν από τα φαρμακερά δαγκώματα των φιδιών’’

       Ο Ιησούς προλέγει το Σταυρικό θάνατό του στην συνέχεια.

       Έτσι ‘’ δεί ‘’ πρέπει, να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου.

       Το ‘’ υψωθεί ‘’ χρησιμοποιείται και με την έννοια της σταύρωσης στην εποχή του Χριστού.

       Το ‘’ δεί ‘’ δεν εκφράζει αδύρητη ανάγκη στην οποία υπακούει και υποτάσσεται ο Θεός.

        Αλλά φανερώνει την αμετάκλητη και ευλογημένη βούληση του για την σωτηρία της δημιουργίας του.

        Είναι όπως έλεγε ο Κολοκοτρώνης ‘’ ο Θεός υπέγραψε την απελευθέρωση της Ελλάδας και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του’’.

        Το χάλκινο φίδι είναι ένας τύπος του σταυροθέντος Χριστού του υιού του ανθρώπου όπως πάρα πολλά συμβάντα της Π. Διαθήκης.

        Είναι τύποι και προφητείες των μεγάλων γεγονότων της Καινής Διαθήκης.

        Ο παλαιός Ισραήλ είναι τύπος του Νέου Ισραήλ.

        Φίδια και θανατηφόρο δηλητήριο είναι οι δυνάμεις και οι ενέργειες των δυνάμεων του διαβόλου και η αμαρτία.

        Ο σωματικός εκείνος θάνατος των Εβραίων είναι τύπος του αιωνίου θανάτου.

        Η πρόσκαιρη ζωή που χάριζε η θεωρία του χάλκινου φιδιού και την οποία κέρδιζαν οι Ισραηλίτες.

        Είναι τύπος της αιώνιας ζωής που απολαμβάνουν ως προφορά αγάπης οι πιστοί που ελπίζουν στον σταυρωθέντα Χριστό.

         Το ότι το χάλκινο φίδι έγινε τύπος του Χριστού δεν πρέπει να μας ξενίζει επειδή φίδι ονομάστηκε και ο πατέρας της αμαρτίας από την Γραφή.

         Στη συνέχεια ο Ιησούς αποκαλύπτει στον Νικόδημο αλήθειες που πρέπει να τις τονίσουμε και να τις γνωρίσουμε.

         Πρέπει να είναι με κεφαλαία γράμματα μέσα μας γραμμένες. Είναι οι αποδείξεις ότι ο Ιησούς είναι ο ΘΕΟΣ, ο ζωοδότης.

         Κάθε άνθρωπος που τον πιστεύει, τον αποδέχεται, τον αγκαλιάζει σαν πατέρα, αυτόν που είναι:

         Πιο στοργικός από κάθε φίλο.

         Πιο δίκαιος από κάθε κυβερνήτη.

         Πιο τρυφερός από κάθε πατέρα.

         Πιο πολύ ένα μέλος από εμάς, από όσο τα ίδια μας τα μέλη.

         Πιο αναγκαίος σε μας από την ίδια μας την καρδιά. Κατά τον Καβάσιλα.

         Δεν χάνεται, δεν πεθαίνει, αλλά θα έχει ζωή αιώνιο.

         Πως μπορεί όμως ένας ραβί, ένας προφήτης, ένας άγιος άνθρωπος να δώσει αιώνια ζωή.

         Όλοι αυτοί οι άνθρωποι του Θεού είναι ετερόφωτοι, είναι δέκτες της αιώνιας ζωής και όχι η πηγή, ο προβολέας της.

         Μόνο ο Υιός του ανθρώπου είναι η αιώνια ζωή και μόνον αυτός την δίνει και μάλιστα δωρεάν.

         Συνεχίζει ο Κύριος τις αποκαλύψεις του στον νομοδιδάσκαλο.

         ‘’ διότι τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο ώστε………………’’

         Η έκφραση του Ιησού ‘’ τόσο αγάπησε ‘’είναι η αδυναμία του να περιγράψει το ‘’ πόσο ‘’ διότι το πόσο δεν περιγράφετε.

         Δημιούργησε το σύμπαν από το μηδέν με κίνητρο την αγάπη του που δεν μετριέται και δεν περιγράφεται.

         Το δημιούργησε από τον ίδιο τον εαυτό του από αγάπη.

         Η δημιουργία, ο κόσμος--- από το κόσμημα, το στολίδι ---είναι πράξη της ελεύθερης αγάπης του.

         Η Θεϊκή αγάπη όμως είναι ‘’ εκστατική ‘’.

         Με την εκστατική αγάπη δημιουργεί τα πάντα, υπάρξεις, οντότητες για να μετέχουν στη ζωή και την αγάπη που είναι δικά του.

        Ο Θεός ‘’ έδωσε ‘’ --επέτρεψε τον θάνατό—τον μονογενή γιό του για την δική μας σωτηρία και αιωνιότητα.

        Δεν σκότωσε το παιδί του –όπως πιστεύουν οι καθολικοί – για να ικανοποιηθεί η τρωθήσα θεία δικαιοσύνη του από την παράβαση του Αδάμ.

        Ο Θεός δεν έστειλε τον μονογενή στον κόσμο για να κρίνει τον κόσμο ΑΛΛΑ για να σωθεί ο κόσμος.

        Ο Ιησούς ανατρέπει την διεστραμμένη αντίληψη και προσδοκία των Ιουδαίων ότι ο Μεσσίας έρχεται να εκδικηθεί και να σφάξει τα έθνη διότι ταλαιπώρησαν τον Ισραήλ.

        Ο Μεσσίας έρχεται όχι για να κρίνει αλλά για να σώσει τα έθνη.

        Τότε γιατί ο μονογενής ονομάζεται κριτής ‘’ ο κρίνων την οικουμένη ‘’; αφού δεν είχε τέτοια αποστολή πως τον αποκαλούμε ‘’ κριτά δικαιότατε ‘’;;

        Μήπως υπάρχει αντίφαση ;;

        Όχι αδελφοί μου ο Χριστός ήλθε στη γη, περπάτησε και κήρυξε στην Ιουδαία για να μας δείξει την οδό, την αλήθεια, να μας απαλλάξει από τον θάνατο.

       Η αποστολή του ήταν αυτή και ‘’ γινόμενος υπήκοος άχρι θανάτου ‘’ την ολοκλήρωσε κατά την πρώτη του έλευση.

       Όμως στην ένδοξη και φοβερά δευτέρα του έλευση, τότε θα κρίνει ζώντας και νεκρούς.

       Τότε ‘’ όψονται και κόψονται αυτοί που τον λόγχευσαν’’.

       Όχι μόνο οι ρωμαίοι στρατιώτες αλλά και όλοι όσοι με πράξεις και λόγους αρνήθηκαν την αγάπη του, την ελευθερία, την Ζωή.

      Η κρίση του θα είναι η φανέρωση του τι ο καθένας ήταν και δεν φαινόταν επί της γης.

       Στην  παραβολή της κρίσεως παρουσιάστηκαν μπροστά του οι άνθρωποι ως ερίφια και ως πρόβατα δεν τους έκανε ο κριτής. Απλώς ‘’ αφορίζει αυτους από αλλήλους ‘’.

        

       

                                                                                                        Αθανάσιος Κατσίκης

                                                       αρχιτέκτων

             

 

          Πάλι ο καλός Δεσπότης και Κύριος συμβουλεύει τα παιδιά του με παραβολές και διδάγματα.

          Η χαρά μας είναι να τα ακούμε και να τα προσέχουμε γιατί υπόθηκαν για εμάς με αγάπη.

          Θέλει να μας  βοηθήσει στον καλό αγώνα και να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες του πάντα για το καλό μας την σωτηρία μας.

          Μας φανερώνει το ξαφνικό της δευτέρας του Παρουσίας λέγοντας:

          ‘’γρηγορείτε διότι δεν γνωρίζεται την ημέρα και την ώρα που έρχεται ο Υιός του ανθρώπου’’ και αμέσως μετά προσθέτει την σημερινή παραβολή.

          Επειδή όπως μας λέει ένα παλιό ανέκδοτο η όλη προσπάθεια του διαβόλου στους ανθρώπους είναι να μας πείσει ότι υπάρχει πάντα χρόνος και δεν χρειάζεται βιασύνη.

          Σε ένα σχολείο δαιμόνων όταν τελείωσαν τα μαθήματα και δόθηκαν τα πτυχία, ο πρύτανης διάβολος ρωτά τους αποφοίτους τι θα κάνουν τώρα που θα πάνε στη Γή για να δουλέψουν;

         Ένας λέει, θα τους λέω ότι δεν υπάρχει Θεός!! Παλιά πρακτική που δεν έχει μεγάλη πέραση τώρα απαντά ο πρύτανης.

         Ένας άλλος λέει, θα τους πώ ότι δεν υπάρχει κόλαση!! Θα είχε κάποιο αποτέλεσμα ο λόγος σου, λέει ο πρύτανης.

         Αλλά πολλοί την βιώνουν από τώρα και μάλιστα πολλές φορές με σκληρότερο τρόπο.      

         Ένας τρίτος λέει, θα τους λέω ότι υπάρχει χρόνος για να διορθωθούν και δεν χρειάζεται βιασύνη.

         Τρέξε να πιάσεις γρήγορα δουλειά προστάζει ο πρύτανης.

         Η παραβολή λέγετε στη συνέχεια των υποθηκών του Κυρίου όπου γίνεται λόγος για προετοιμασία και εγρήγορση ενόψει της κρίσεως που έρχεται.

          Η οποία αργεί μεν ( χρονίζοντος του νυμφίου ), ( μετά δε χρόνον πολύν έρχεται ο Κύριος ), όμως έρχεται αιφνίδια.

         Στην παραβολή μας η εγρήγορση εστιάζει στην υπεύθυνη εργασία μας στον καιρό της απουσίας του Κυρίου και όχι στην παθητική και άπρακτη προσμονή.

        Ο άρχοντας της παραβολής εν όψη της αναχώρησης του από τον τόπο του δίνει τα υπάρχοντα του στους ανθρώπους του.

        Η αξία των παραχωρημένων είναι πολύ μεγάλη σε σχέση με το γεγονός ότι οι αποδέκται ήταν δούλοι.

        Το τάλαντο ισούται την εποχή του Χριστού περίπου με 6.000 χρυσές δραχμές.

        Φυσικά τα χαρίσματα που δίνει ο Κύριος στα παιδιά του που βρίσκονται μέσα στην Εκκλησία, στην Βασιλεία του είναι αμύθητης αξίας.

          Είναι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος αιώνια και αθάνατα και όχι υλικά και πρόσκαιρα του κόσμου τούτου.

          Και μόνο το γεγονός ότι είμαστε μέσα στον αμπελώνα του μαζί με όλους τους –Αγίους- φίλους του και αδελφούς μας.

          Και δεν κατάφεραν δε να μας βγάλουν έξω από την Βασιλεία όλες οι δαιμονικές σειρήνες και διαστροφές είναι χάρισμα αμέτρητο.

          Και μόνο που πιστεύουμε και προσδοκούμε ανάσταση νεκρών, κρίση και αιώνια ζωή και δεν μας πτοούν τα ’’ συμπαθητικά ‘’ χαμόγελα και λόγια του κόσμου είναι χάρισμα ζωής.

          Να προσέξουμε πολύ ότι: Ο Σοφός Κύριος δίνει τα τάλαντα, τα

-χαρίσματα – όχι αυθαίρετα αλλά ‘’ στον καθένα κατά την δύναμή του’’.

     Αυτό προϋποθέτει ότι ο Κύριος έχει γνώση και ενεργεί με σεβασμό στις

δυνατότητες των δούλων του και όχι χύμα και αδιάκριτα.

        Αποδεικνύει ότι ο Χριστός δεν υποτάσσει τον άνθρωπο σε ένα αυστηρά προδιαγεγραμμένο σύστημα.

        Αλλά σε μία ελεύθερη σχέση του προσώπου του Θεού με τον κάθε άνθρωπο προσωπικά.

         Εκείνος γνωρίζει τις δυνατότητες του καθενός μας τις σέβεται και δίνει τα ανάλογα τάλαντα.

         Η λέξη τάλαντο δεν αναφέρετε σε συγκεκριμένη δωρεά η χάρισμα από τον Θεό.

         Αλλά στην πολυμορφία και την ποικιλία των δωρεών του Θεού στους ανθρώπους.

         Ο Άγιος Κύριλλος θεωρεί τάλαντα όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

         Ο Ιερός Χρυσόστομος ότι διά των ταλάντων νοείται η αγαθοποιός δράση του ανθρώπου μέσα στην κοινωνική ζωή.

         Η συνέχεια της αναφοράς στη διαχείριση των ταλάντων από τους δούλους είναι σύντομη.

         Ο πρώτος με την εργασία του διπλασιάζει τα πέντε τάλαντα επαινείται και χαρακτηρίζεται ‘’ αγαθός και πιστός ‘’.

         Προσκαλείται να εισέλθει ( στη χαρά του Κυρίου του ) δηλαδή στη χαρά και την ευφροσύνη της Βασιλείας του Θεού.

           Την ίδια αμοιβή παίρνει και ο εργάτης των δύο ταλάντων που χαρακτηρίζεται με τις ίδιες λέξεις.

           Το υπόλοιπο μέρος της διήγησης αναφέρεται στον οκνηρό δούλο, ο οποίος δεν εργάστηκε όπως οι δύο πρώτοι αλλά έκρυψε το τάλαντο στη γη.

           Ο ‘’ πονηρός ‘’ και ‘’ οκνηρός ‘’ δούλος προβάλλει σαν ‘’δικαιολογία’’ της πράξης του ότι ο Κύριος είναι σκληρός και άδικος.

          Θερίζει εκεί που δεν έσπειρε και ζητά καρπούς από εκεί που δεν σκόρπισε.

          Αποδεικνύεται από τα λόγια του ότι δεν έχει αγάπη και εμπιστοσύνη προς τον Θεό αλλά και προς τους ανθρώπους.

          Θέση που στηρίζεται σε μία εντελώς διεστραμμένη αντίληψη περί Θεού σαν αυστηρού δικαστή και δεσπότη.

          Πίστη της Παπικής πλάνης που με την δικανική νοοτροπία παρουσιάζει ένα Θεό τιμωρό να ικανοποιείται με τον θάνατο του μονογενούς.

          Δεν βλέπουν οι παπικοί και οι όμοιοί τους ότι ο Θεός ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΑ και τίποτε άλλο περί δικαιοσύνης και νομικισμούς.

          Το αποτέλεσμα βέβαια μιας τέτοιας διδασκαλίας γεμίζει φόβο τον άνθρωπο που δεν θέλει να συναντήσει ένα τέτοιο Θεό και αναστέλλει κάθε δημιουργική του διάθεση.

          Τότε ο άνθρωπος γίνεται οκνηρός αλλά και πονηρός και δεν θέλει να ριψοκινδυνεύσει ένα αμφίβολο αποτέλεσμα εργαζόμενος το τάλαντο και προτιμά την σιγουριά της ραθυμίας.

         Επιστρέφει το τάλαντο ακέραιο στον Κύριο του και δεν του περνά στο μυαλό ότι ο Κύριος δεν ζητά την διαφύλαξη του ταλάντου.

         Αλλά την αξιοποίηση και τον πολλαπλασιασμό του με έργα για την ωφέλεια του πλησίον.

         Δεν ζητά ο Κύριος από όλους μας να γίνουμε Απόστολοι και Ιεράρχες και Απολογητές.

         Αλλά όπως η χήρα εκείνη έδωσε από το υστέρημά της και μακαρίστηκε έτσι και εμείς.

          Με την σεμνότητα της ζωής μας, με την όποια προσφορά στον Αμπελώνα του Κυρίου, με την προσευχή μας για τον συγκεκριμένο αδελφό που έχει ανάγκη.

          Με την ακεραιότητα της πίστεως μας, με την υπομονή στις θλίψεις, τις δοκιμασίες και πειρασμούς.

          Επιτυγχάνεται η καρποφορία του ταλάντου μας διότι βλέποντας όλα τα παραπάνω οι αδελφοί αλλά και οι κοσμικοί άνθρωποι που είναι γύρω μας.

          Θα θαυμάσουν στο πρόσωπό μας τον Θεό και το ζωντανό παράδειγμα μας θα αποδεικνύει τον πολλαπλασιασμό του ταλάντου μας.

          Π.Χ εάν δεν μπορείς να πεις λόγια καλά γι’ αυτόν που σε βρίζει τουλάχιστον σιώπα.

          Η προσπάθειά μας είναι η επιείκεια και η πραότης και η προσευχή, τα βασιλικά χαρακτηριστικά.

          Τα όπλα τις νίκης μας εναντίων του διαβόλου. Η σίγουρη αύξηση των δοθέντων ταλάντων.

           Ο Κύριος είναι φιλάνθρωπος και έχει δώρα για τους φιλότιμους αγωνιστές.

           Με την συμπεριφορά αυτή ο Κύριος χαρακτηρίζει τον δούλο ‘’ πονηρό ‘’ και ‘’ οκνηρό ‘’ διότι συντέλεσε στην πλήρη αχρήστευση του ταλάντου που του δόθηκε.

           Διατάζει αμέσως να του αφαιρεθεί το τάλαντο και να δοθεί σ’ αυτόν που είχε τα δέκα τάλαντα.

           Ταυτόχρονα να οδηγηθεί ο πονηρός δούλος έξω από την χαρά της Βασιλείας στο σκοτάδι που ετοιμάστηκε όχι για τους ανθρώπους αλλά για τον διάβολο.

            Αυτός που έχει σκοτάδι στην καρδιά του η θέση του είναι στο σκοτάδι σε συγγενή χώρο με την καρδιά του.

           Το κείμενο που διαβάζετε στην Εκκλησία τελειώνει με την φράση

 ‘’ αυτός που έχει αυτιά να προσέξει καλά και να ακούσει καλά’’.

           Τονίζοντας με ακόμη πιο δυνατό τρόπο την προειδοποίηση που θέλει να προβάλει ο Κύριος για την σωστή διαχείριση των ταλάντων που μας δίνει.

           Ο χρόνος της τελικής κρίσης απαιτεί την συνεχή εγρήγορση μας και την αδιάκοπη εργασία της αποστολής – ταλάντου – που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός.

           Η υπευθυνότητα που θα δείξουμε στην ζωή μας στην εντολή του Θεού της αγάπης είναι και η απόδειξη της καρποφορίας της χάριτος που μας εμπιστεύθηκε.

           Αποτελεί το γόνιμο έδαφος προς την σωτηρία μας, ο Θεός δεν κοιτάζει μόνο την διάπραξη του κακού,

           Αλλά βλέπει και την αμέλεια και παράληψη της αγαθής πράξης αγάπης προς τους αδελφούς και την εργασία του αμπελώνα.

 

                                                                                                       Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                                                         αρχιτέκτων

                                      

         Το θέμα της Ευαγγελικής περικοπής μας παρουσιάζει την τελευταία  διαμάχη του Ιησού με τους Φαρισαίους πριν από το Πάθος.

         Χρονικά ήμαστε μετά την θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα.

         Ο Ιησούς είναι το πρόσωπο της ημέρας με τα πλήθη να τον ακολουθούν.

         Εντός του αυλόγυρου του Ναού ομιλεί συνεχώς στον κόσμο.

         Οι εχθροί του τον πλησιάζουν και προσπαθούν να τον παγιδεύσουν με λόγο ή να τον χλευάσουν και να τον ευτελίσουν μπροστά στον λαό.

        Φαρισαίοι, Ηρωδιανοί και Σαδδουκαίοι, όλη η θρησκευτική ηγεσία.

        Οι δύο πρώτοι με προσποιητό θαυμασμό προσπαθούν να τον μπλέξουν σε πολιτικό θέμα με την ερώτηση του κήνσου και να τον παγιδεύσουν.

        Φυσικά αποτυγχάνουν και υποχωρούν.

        Οι Σαδδουκαίοι τον πλησιάζουν με το σαθρό ερώτημα της γυναίκας με τους επτά άνδρες και γελοιοποιούνται.

        Τότε οι Φαρισαίοι ‘’ ακούσαντες ότι φίμωσε τους Σαδδουκαίους συνήχθησαν επί το αυτό’’.

        Έβαλαν ένα νομικό να ρωτήσει ‘’ πειράζων αυτόν ‘’ δηλαδή δοκιμάζοντάς τον μήπως και τον παγιδεύσει.

         Ο νομικός τον αποκαλεί ‘’ διδάσκαλο ‘’ δείχνοντας ότι δήθεν του αναγνωρίζει την ιδιότητα και το κύρος του δασκάλου.

         Είναι όμως γνωστό ότι οι Φαρισαίοι δεν παραδέχονταν τον Ιησού σαν δάσκαλο ούτε ποτέ τον ονόμαζαν έτσι.

         Απεναντίας έλεγαν ειρωνικά στους μαθητές ‘’ ο δάσκαλός σας ‘’.

         Νομικός είναι ο ειδικός επί της ερμηνείας του Νόμου από μία μερίδα φαρισαίων

         Τον ρωτά ποια είναι η μεγαλύτερη εντολή στο νόμο. Ερώτηση απλή σύντομη ώστε να μην δίνει λαβή ούτε να δείχνει πονηράδα. 

        Περιμένοντας ίσως ότι ο Ιησούς θα ανέφερε σαν σπουδαία κάποια άλλη εντολή για την οποία θα έφερνε αντίρρηση για να τον εκθέσει.

        Η απάντηση του Κυρίου προς τον νομικό είναι τέτοια ώστε να περιλαμβάνει και τις δέκα εντολές, όλο τον Νόμο.

        Είναι γνωστό ότι από τις δέκα εντολές οι τέσσερεις πρώτες ήταν γραμμένες στην πρώτη πλάκα και αναφέρονται στον Θεό—το δόγμα--.

        Οι άλλες έξη ήταν γραμμένες στη δεύτερη πλάκα και αφορούσαν στη σχέση με τον πλησίον---ο ηθικός νόμος---.

       ‘’ Να αγαπήσεις τον Κύριο και Θεόν σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη την δύναμή σου.

           Αυτή την εντολή του Θεού έπρεπε κάθε Ισραηλίτης να την τυπώσει στη σκέψη και την συνείδησή του.

           Να την απαγγέλει όταν κάθετε για να ξεκουραστεί, όταν περπατά στο δρόμο, όταν πάει να κοιμηθεί.

           Μόλις σηκωθεί το πρωί, να την γράψει σε κάποιο σημείο της παλάμης του, στην παραστάδα της εξώπορτας του σπιτιού του, να την παραδίδει στα παιδιά του.

           Η δεύτερη και πρακτική εντολή βρίσκετε στο Λευιτικό ( 19,18 ).

          ‘’ Να αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου ‘’.

          Σ΄ αυτές τις δύο εντολές συνεχίζει ο Κύριος, βασίζετε όλος ο νόμος και οι προφήτες.

           Διότι η ΑΓΑΠΗ προς τον Θεό και προς τον πλησίον είναι όλος ο νόμος.

          Οι Φαρισαίοι κόμπαζαν ότι ήταν μεγάλοι τηρητές των τεσσάρων εντολών και παραμέριζαν τις δεύτερες, ήταν εγωισταί, φθονεροί, σκληροί και άδικοι κριτές προς τον πλησίον.

          Ο νομικός τον ρωτά για μία εντολή, ο Ιησούς του αναφέρει δύο.

          Μόλις λέει την πρώτη προσθέτει ‘’ Αυτή είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή, Δευτέρα δε και όμοια με αυτή…….’’.

          Δευτέρα αλλά όμοια, δηλαδή εξ ίσου σπουδαία και μεγάλη, επομένως.

         ’’ δευτέρα ‘’ λέγετε κατά την σειρά που τις ανέφερε ο Ιησούς και όχι κατά την σπουδαιότητα τους διότι κατά την αξία τους είναι ΟΜΟΙΕΣ.

          Αυτό είναι μία μεγάλη απόδειξη και υπόδειξη από το στόμα του Κυρίου, ότι δεν υπάρχουν εντολές μικρές ή μεγάλες.

           Μεγάλη που αναφέρετε στον Θεό και άλλες δευτεροκλασάτες για άλλα θέματα της ζωής μας.

          Να προσέξουμε!! ο Κύριος αναφέρει αυτές τις εντολές που έχουν σχέση με την ΑΓΑΠΗ.

         Το δώρο που χάρισε εξ αρχής ο Θεός στον άνθρωπο, που το ξεχείλισμα της είναι η δημιουργία του σύμπαντος.

        Αυτή που είναι η φύση του και στην Βασιλεία της είμαστε καλεσμένοι να ζήσουμε.

        Η Βασιλεία του Θεού είναι η Βασιλεία της αγάπης καθώς Εκείνος

 ‘’ Αγάπη εστί ‘’.

        Όποιος μένει με την αγάπη μένει με τον Θεό και ταυτόχρονα ο Θεός μ’ αυτόν ( Α Ιων. Δ,16).

        Το σημάδι εκείνο που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαθητών του είναι το ‘’ αγαπάτε αλλήλους ‘’ κατά τον λόγο του.

        Από αγάπη σ’ εμάς και για χάρη μας έκανε το σύμπαν, όλη την δημιουργία του, φθαρτή, για να την ανακαινίσει πάλη.

        Παραχώρησε για μας να κακοποιηθούν οι Προφήτες του, τους έστειλε στην αιχμαλωσία, στην κάμινο, στο λάκκο των λεόντων.

          Το ίδιο επέτρεψε και με τους αποστόλους του.  Η αγάπη τον έφερε στη διάσταση του χώρου και του χρόνου, για να καταργήσει τον χρόνο και την διάσταση για μας.

          Η αγάπη του έκανε δούλο τον Δεσπότη, τον Αγαπητό να παραδοθεί στους εχθρούς του, τον μόνο ελεύθερο για τους δούλους του.

        ‘’ Δι ημάς Θεός εν ανθρώποις, διά την καταφθαρείσα φύσιν ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, μετά των αχαρίστων ο ευεργέτης, προς τους αιχμαλώτους ο ελευθερωτής,  προς τους εν σκότι καθημένους ο ήλιος της δικαιοσύνης, επί τον σταυρό ο απαθής, επί τον θάνατον η ζωή, επί τον Άδη το φώς η Ανάστασης διά τους πεσόντας ‘’. 

          Από αυτή την αγάπη γεμάτος ο Παύλος έλεγε: ‘’εύχομαι να γίνω εγώ ανάθεμα από Χριστού υπέρ των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα. (ρωμ,θ3)

          Αφού ο Ιησούς απάντησε στην ερώτηση του νομικού ερωτά και αυτός με την σειρά τους.

          ‘’ συνηγμένων των Φαρισαίων ‘’ μια που τους βρήκε όλους μαζί συγκεντρωμένους.

           Τους ρωτά ‘’ τι γνώμη έχετε για τον Χριστό που περιμένει όλος ο Ισραήλ, ποιανού γιος είναι; ;

          Ο νομικός απαντά ‘’ γιος του Δαβίδ ‘’ εύκολη απάντηση αλλά παγίδα ερώτηση και  μένει  αναπάντητη.

         ‘’ Αφού ο Χριστός είναι γιος του Δαβίδ γιατί ο Δαβίδ φωτισμένος μάλιστα από το Άγιο Πνεύμα τον ονομάζει Κύριο του; ; ;

           Οι Φαρισαίοι μένουν άναυδοι ‘’ κανείς δεν μπορούσε να τον απαντήσει και δεν τόλμησαν από εκείνη την ημέρα να τον ρωτήσουν το οτιδήποτε’’.

           Ο Χριστός είναι μεν κατά σάρκα γιος του Δαβίδ αλλά είναι και Θεός και Κύριος του.

           Ο Δαβίδ είναι δημιούργημα και δούλος αυτού που θα γίνει γιος του!!!

         Αυτό προφητεύεται σε όλη την Π. Διαθήκη με χαριτωμένο τρόπο για τους ταπεινούς. Δεν πρέπει να καταλάβει τίποτε ο Διάβολος.

          Οι Φαρισαίοι και οι ανά τους αιώνες ομόφρονες τους παρ’ όλη την μελέτη και σπουδή τους στη Π. Διαθήκη.

          Δεν έμαθαν ότι ο Θεός που αναφέρεται σ’αυτή είναι ο Χριστός. Ότι Αυτός είναι ο Κύριος Σαβαώθ ο Κύριος της Δόξης.

         Αυτός είναι ο Παλαιός των Ημερών φωνάζει η Εκκλησία με την υμνολογία της.

         Επειδή παρουσιάστηκαν αιρετικοί – Άρειος κ.λ.π—που έλεγαν ότι ο Χριστός δεν είναι συνάναρχος με τον Πατέρα.

           Η Εκκλησία θέλοντας να ομολογήσει ότι είναι συνάναρχος λέει σε όλους τους τόνους ότι είναι Αυτός ο Παλαιός των ημερών. Πιο παλιός από τον Χριστό δεν υπάρχει.

          Αυτός μιλούσε με τον Αδάμ την Εύα και τον Κάιν, ο Χριστός.

          Αυτός μιλούσε με τον Αβραάμ και την Σάρα και έφαγε μαζί τους, ο Χριστός.

         Αυτός ευλόγησε και πάλεψε με τον Ιακώβ ο Χριστός.

         Αυτός είναι ο ισχυρός Θεός, ο εξουσιαστής, ο Άρχων ειρήνης, ο Μεγάλης βουλής Άγγελος ο Χριστός, διότι τίνος άγγελος θα ήταν ο Πατήρ.

          Αυτός φανερώθηκε στη βάτο στο Σινά, οδήγησε τον Μωυσή και τον λαό του στην  έρημο επί σαράντα χρόνια και μιλούσε σχεδόν καθημερινά μαζί του.

          Αυτός ήταν η φωτεινή νεφέλη, η ακολουθούσα Πέτρα ,ο Χριστός.

          ‘’ Να μην εκπειράζουμε τον Χριστό όπως μερικοί στην έρημο και πέθαιναν από τα τσιμπήματα των φιδιών (Α. Κορ.ι9)

           Αυτόν είδε ο Ηλίας, ο Ησαΐας, οι προφήτες, ο Δανιήλ, τα παιδία στο καμίνι στη Βαβυλώνα.

           ‘’ Θα βάλω την παρουσία μου ανάμεσά σας, δεν θα σας αποστραφώ, θα περπατήσω ανάμεσα σας, και θα είμαι θεός σας και εσείς θα είστε λαός μου. Εγώ είμαι Κύριος ο θεός σας που σας έβγαλα από την Αίγυπτο. (Λευτ.κ)

          ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ έβλεπαν όλοι οι προφήτες και δίκαιοι της Π. Διαθήκης όχι τον Πατέρα.     

           Οι οράσεις και οι εμφάνειες του Θεού σ’αυτή είναι του Χριστός και όχι του Πατέρα, αυτό το ξεκαθαρίζει σαφέστατα ο Ίδιος στους Ιουδαίους.

         ‘’ Ούτε φωνή αυτού—του Πατέρα—ακούσατε πόποτε ούτε είδος ( όραση ) αυτού εωράκατε. ( Ιων. ε,37).

          Αυτός που στους έσχατους χρόνους επί της γης εφάνει και μετά των ανθρώπων συνανεστράφει κατά τον προφήτη Βαρούχ, ο Χριστός.

          Μην γινόμαστε Φαρισαίοι για το πρόσωπο του Κυριου.

          Μην απορεί κανείς πως προ Χριστού οι Δίκαιοι της Π. Διαθήκης τον είδαν και μίλησαν μαζί του.

          Η σάρκωση είναι βέβαια κάθοδος του Θεού σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο ΟΜΩΣ ο Δημιουργός δεν δεσμεύεται από την δημιουργία του.

         Είναι πανταχού παρόν και στον τόπο και στον χρόνο.

          Η ενανθρώπηση μην ξεχνάμε δεν είναι μόνο ιστορικό γεγονός, αλλά και οντολογικό και αφορά όλη την δημιουργία παρελθούσα και μέλλουσα.

        ‘’ Βλέπεις ότι και οι προφήτες τότε έβλεπαν τον Χριστό αλλά κατά την δυνατότητα του καθενός. Κυρλ. Ιερσλ. Κατχ 10η.

        Αυτός ήταν και ο τελευταίος διάλογος του Ιησού με τους Φαρισαίους, μετά ακολούθησε το Πάθος Του.                                                                                    

                                                                                                       Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                                                         αρχιτέκτων

          Η περικοπή υπάρχει και στους τρεις συνοπτικούς ΅Ευαγγελιστές.

          Η διήγηση που αναφέρεται σ΄ αυτή τοποθετείται αμέσως μετά την κατάβαση του Κυρίου και των τριών μαθητών από το όρος της Μεταμορφώσεως.

           Ένας ‘’ άνθρωπος ‘’ γονυπετεί παρακλητικώς μπροστά από τον Ιησού μόλις αντιλήφθηκε ότι έχει κατέβει από το όρος.

           Η περιοχή που συμβαίνουν τα γεγονότα αυτά – όρος της Μεταμορφώσεως

           Βρίσκεται στην Καισάρεια Φιλίππου όπου κατοικούσαν εθνικοί.

           Δεν αποκλείετε ο παρακαλών γονυπετώς να ήταν εθνικός που έρχεται στον Ιησού εξ΄ αιτίας της φήμης του ως θαυματουργού.

          Η παράκληση του αγνώστου αυτού ανθρώπου εκφράζεται με την λιτή και γνωστή σ΄ εμάς από την λειτουργική ζωή το ‘’ Κύριε ελέησον ‘’.

          Οι πατέρες αναφέρουν ότι με αυτή την φράση αφ΄ ενός συνοψίζεται η  παραδοχή της αμαρτωλότητας και της ταπείνωσης μας.

         Αλλά και η προσφυγή με συντριβή του ικέτη ανθρώπου προς τον φιλεύσπλαχνο και ελεήμονα Κύριο και Πατέρα.

         Όλοι γνωρίζουμε ότι το άπειρο έλεος του Κυρίου και η αμέτρητη αγάπη του αποτελεί το μόνο καταφύγιο και όαση.

         Για όλους εμάς που βασανιζόμαστε από τις αμαρτίες, τα πάθη και όλα τα δεινά που μας περιτριγυρίζουν μέσα στον κόσμο και δοκιμάζουν την αντοχή και την ύπαρξη μας.

          Το ‘’ ελέησον ‘’ κατά τους πατέρας εκφράζει την ταπείνωση και την αναξιότητα μας για την αντιμετωπίσει όλων των προβλημάτων που παρουσιάζονται στη ζωή μας.

          Το ‘’ Κύριος ‘’ είναι η αποδοχή της θεότητας του Χριστού που είναι ο μόνος που μπορεί να οικονομήσει την σωτηρία μας από όλα μας τα δεινά.

          Πρέπει να ξέρουμε – συνεχίζουν οι πατέρες – ότι το έλεος του Θεού δεν είναι μία αφηρημένη θεία ιδιότητα όπως πιστεύουν οι παπικοί.

          Αλλά είναι μία έμπρακτη εκδήλωση της ακτίστου χάριτος του Θεού που φάνηκε σε όλη την ζωή του Ισραήλ παλιά.

          Αλλά και στη ζωή αυτών που καταφεύγουν και επικαλούνται το έλεός του σήμερα.

          Εξ΄ άλλου η συχνότατη παράκληση να μας δοθεί ‘’ το Μέγα Έλεος ‘’δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Σωτηρία και Θεωσή μας κατά χάρη.

          Ο δυστυχισμένος πατέρας περιγράφει την ασθένεια του παιδιού του που την χαρακτηρίζει ΄΄ σεληνιασμό ‘’.

           Κατά την επικρατούσα στον εθνικό κόσμο πίστη.

           Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η χρησιμοποίηση του όρου από τον Ευαγγελιστή στην διήγηση του.

           Δεν σημαίνει και αποδοχή της λαϊκής ειδωλολατρικής πίστης περί επιδράσεως της Σελήνης επί των ανθρώπων.

          Αλλά είναι απλή μεταφορά των λόγων του πατέρα του ασθενούς νέου.

          ‘’ Εάν δε σεληνιαζόμενο καλεί, να μην φοβηθείς, είναι η φωνή του πατέρα του δαιμονιζόμενου ‘’ λέει χαρακτηριστικά ο ιερός Χρυσόστομος.

          Πρέπει να γίνει γνωστό και να σημειωθεί με ιδιαίτερη έμφαση ότι ο χριστιανισμός ελευθέρωσε τους ανθρώπους από την υποδούλωση του σε αστρολογικές δεισιδαιμονίες.

          Απεκατέστησε την σχέση των ανθρώπων με την άψυχο δημιουργία του Θεού που έγινε για εμάς.

          Τα ουράνια σώματα ούτε θεοί είναι, ούτε ακόμη περισσότερο μπορούν να επηρεάσουν εμάς τους ανθρώπους στις σχέσεις μας  και τις συμπεριφορές μας.

         Να διαμορφώνουν την επιτυχία η την αποτυχία μας στον επαγγελματικό και συναισθηματικό μας κόσμο.

         Ούτε να ρυθμίζουν το μέλλον μας μπορούν, ούτε έχουν ανάλογα με την θέση τους στο διάστημα θεραπευτικές η καταστρεπτικές δυνάμεις.

         Σήμερα όμως κατά πλησμονή ο κόσμος στράφηκε ‘’ επί των μύθων ‘’ όπως αναφέρει και ο Άγιος Παύλος και τρέχουν σε ‘’ αστρολόγους ‘’ και ‘’ μάγους’’

         Απατεώνες και εκμεταλλευτές της ανοησίας και απιστίας των ανθρώπων με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα εκμετάλλευσης και βασανισμού.

          Από την περιγραφή του πατέρα ο γιος του κινδύνευε όταν τον έπιανε η κρίση να καεί η να πνιγεί.

          Σωζόταν μόνο εξ αιτίας της έγκαιρης επέμβαση συγγενών του η άλλων που βοηθούσαν κατά περίπτωση.

          Είναι η αποκάλυψη του μίσους που έχει ο Διάβολος για εμας τους ανθρώπους και για όλη την δημιουργία.

          Η κυριαρχία του στον άνθρωπο φέρνει βασανισμό, και αργό θάνατο.

          Δεν υπάρχει έλεος στη δολοφονική διάθεσή του επειδή δεν γνωρίζει τι θα πει αγάπη ο πατριάρχης του μίσους και του θανάτου.

           Δείτε τι συμβαίνει στις σατανικές εκδηλώσεις των οργάνων του, αίμα, βιασμοί, βασανισμοί, δολοφονίες.

           Ανθρωποθυσίες, μαύρο περιβάλλον, μαύρα αισθήματα, μαύρα ρούχα, μαύρες κουκούλες, μαύρος θάνατος.

           Μαζί με την περιγραφή της αρρώστιας ο πατέρας του νέου αναφέρει και το γεγονός ότι απευθύνθηκε ήδη στους μαθητές, χωρίς όμως να επιτύχει την θεραπεία του.

         Οι μαθητές βέβαια είχαν προ πολλού λάβει από τον Ιησού την εξουσία να εκδιώκουν δαιμόνια και να θεραπεύουν αρρώστιες.

         Εδώ δεν τα καταφέρνουν, η αδυναμία τους αποδεικνύει και την αδυναμία του κόσμου να ελευθερωθεί από τα δεσμά του διαβόλου.

          Ενόσω παραμένει εγκλωβισμένος στη φθορά και την αγνωσία της λύσης.

           Η όλη περιγραφή οδηγεί τον Ιησού στην έκφραση αγανάκτησης για την άπιστη γενεά που έχει μπροστά του.

          Θυμίζει το ξέσπασμα και το παράπονο των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης για τον λαό της εποχής τους.

          Αλλά και τους λόγους του Μωυσή ‘’ γενεά σκολειά και διεστραμμένη ‘’ (Δευτ 32, 5).

          Ο Κύριος διαμαρτύρεται όπως οι προφήτες για την γενική αποστασία από τον Θεό, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο κατ΄ ευθεία στη διαστροφή.

          Σε δρόμους χωρίς φώς, στους μύθους μακριά από την αλήθεια στα πάθη, στα χέρια του διαβόλου.

          Η απομάκρυνση του ανθρώπου από το θέλημα του Θεού και το φως της αλήθειας, για το ποιοι είμαστε και για ποιο λόγο υπάρχουμε.

          Μήπως ήλθαμε από το τίποτα και οδεύουμε στο μηδέν ??

          Τον οδηγεί στον ανθρωποκεντρισμό και την ειδωλολατρία.

          Δεν υπάρχει τίποτε αφού δεν υπάρχει ελπίδα για την απαλλαγή από τα βάσανα και τον θάνατο.

          Διότι η πίστη κατά τον Παύλο με την χάρη του Θεού δίνει υπόσταση σ΄ εκείνα που ελπίζουμε και τον έλεγχο των πραγμάτων που δεν βλέπουμε.

          Εξανίσταται ο Ιησούς κατά της ανθρώπινης απιστίας και με δύο ερωτήσεις που υποβάλλει.

         Η ανεκτικότης του και η παράταση της παραμονής του εντός του απίστου λαού θα συνεχιστεί διότι αυτό είναι το θέλημα του Πατρός.

         Είναι φιλάνθρωπος και πολυέλεος ‘’ ουκ εις τέλος οργισθήσεται ‘’, περιμένει την επιστροφή του λαού και την πίστη του.

         Δείχνει την αποστροφή του για τα έργα μας, αλλά το αμέτρητο έλεος της αγάπης του είναι η θεραπεία μας.

         Η μακροθυμία του για την πτώση της γενεάς και την απιστία της αποδεικνύεται με την θεραπεία του νέου.

         Ο Ιησούς διά μόνου του λόγου του επιτιμά το δαιμόνιο που είχε δεμένο τον δυστυχή νέο.

         Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα από τον λόγο του Ιησού και τα γεγονός της θεραπείας.

            Με τον λόγο συντελείτε η πράξη και με την πράξη εκπληρώνεται οι λόγος ‘’ είπε και εγεννηθησαν ‘’

            Η λιτή περιγραφή της γιατρειάς του νέου εκφράζει την αυθεντία του Ιησού, της κυριότητός του.

           Ο Ευαγγελιστής θέλει να τονιστεί η θεότητα του Ιησού όπως αυτή αποδείχθηκε στο όρος της Μεταμόρφωσης.

           Η αποκατάσταση του δυστυχισμένου ανθρώπου δείχνει και πιο θα είναι το αποτέλεσμα της ιστορικής παρουσίας του Ιησού στον ταλαίπωρο κόσμο, στο ανθρώπινο γένος.

          Μετά την θεραπεία του επιληπτικού νέου οι μαθητές ρωτούν τον Ιησού για να μάθουν τον λόγο πως αυτοί δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν τον νέο.

          Η απάντηση του Χριστού είναι σαφέστατη ‘’ διά την απιστία σας ‘’.

          Πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα την απάντηση Του, οι μαθητές πριν την Πεντηκοστή ήταν μπερδεμένοι και ολιγόπιστοι ακόμη και για το πρόσωπό του.

          Ήταν εγκλωβισμένοι στον κόσμο τους, όπως και κάθε άνθρωπος είναι εγκλωβισμένος.

          Το Πνεύμα το Άγιο τους έκανε βράχους πίστεως και Εκκλησία. Έσπασε τα δεσμά την φυλακή του κόσμου και τους έφερε στο φως, στη γνώση, στην πίστη, στην ελπίδα στην Αλήθεια.

           Αυτό είναι που στηρίζει δυναμώνει και βεβαιεί και την δική μας πίστη.

           Χωρίς την φώτιση Του δεν θα γνωρίζαμε τον Χριστό, την Αλήθεια.

           Δεν θα γνωρίζαμε τίποτε για την δημιουργία, για τον προορισμό μας, το σκοτάδι του κόσμου τούτου.

          Ο ανθρωποκεντρισμός και το τυχαίο θα ήταν κυρίαρχο στη σκέψη μας και φυσικά θα ήμασταν έξω από τον Παράδεισο την Εκκλησία.

          Η δύναμη της πίστεως στο πρόσωπο Του, την θεότητα Του και η ποιητική εικόνα που χρησιμοποιεί ο Κύριος για να την προβάλει είναι αποκαλυπτική.

          Το μικρότερο των σπερμάτων, ο κόκκος της συνάπεως  τοποθετείται απέναντι στο επιβλητικό για το μέγεθος και τον όγκο του βουνό.

          Το να μετακινήσει κανείς βουνό αποτελεί για την ραβινική γραμματεία κλασικό παράδειγμα προς δήλωση του αδυνάτου.

         Με την δήλωση του ο Χριστός ξεκαθαρίζει και βεβαιεί ότι αυτός που πιστεύει στο πρόσωπο του μπορεί να επιτελέσει ακόμη και τα θεωρούμενα από τους ανθρώπους αδύνατα πράγματα.

          Η πίστη έχει απέραντη δύναμη διότι και Εκείνος είναι απέραντος, ακαταμάχητος και παντοδύναμος.

          Αρκεί ο άνθρωπος να έχει στραμμένη την ύπαρξή του στον Κύριο και να  τον ακολουθεί.

          Να βαδίζει τον δρόμο της ζωής όπως τον παρέδωσε στην  Εκκλησία και όχι όπως θέλει ο κακός εαυτός μας και ο κόσμος.

          Στη συνέχεια ο Κύριος τονίζει στους μαθητές αλλά και σε κάθε χριστιανό όλων των εποχών.

          Η αντιμετώπιση των δαιμονικών δυνάμεων απαιτεί εκτός από την θερμή πίστη στο πρόσωπό του, την θεότητα του.

          Την εκτενή και αληθινή προσευχή  και την βοηθούσα για την απόκτηση των ανωτέρω αρετών νηστεία.

          Η προσευχή και η νηστεία είναι τα απαραίτητα όπλα και εργαλεία για την απαλλαγή μας από κάθε δαιμονική τυραννία.

          Η νηστεία μας φέρνει στην προ της πτώσεως κατάσταση αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνουμε το δράμα της και το χάσιμο της Χάριτος.

          Ακόμη με την νηστεία ομολογούμε ότι δεν φοβόμαστε τον θάνατο πειθόμενει στον Κυριακό λόγο ΄΄ ου μόνον επ΄ άρτον ζήσετε άνθρωπος ‘’

          Η προσευχή από την άλλη είναι κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος

‘’ συνουσία ανθρώπου και Θεού ‘’

          Είναι βίωμα της κοινωνίας μαζί του πρόγευση της παλιγγενεσίας .

          Είναι ο λόγος που όλοι οι Άγιοι χρησιμοποίησαν και αγάπησαν την προτροπή αυτή του Χριστού.

          Σήμερα στην εποχή μας που γαβριά ο δαίμονας και έχει σηκώσει αλαζονικά το φρύδι του και επιτίθεται με όλες του τις δυνάμεις κατά της Εκκλησίας και ημών των χριστιανών.

         Δυστυχώς παραθεωρήται η βασικότατη αυτή αλήθεια και οι άνθρωποι δικαιολογούν την ανυπακοή τους στον Κυριακό λόγο.

         Ισχυριζόμενοι ότι αυτά είναι μόνο για μοναχούς που είναι αφιερωμένοι στο Θεό και οχι για τους ανθρώπους που ζουν στον κόσμο.

         Σατανικές πονηράδες και προφάσεις για να βρίσκει τα θύματά του γυμνά και εύκολη λεία μακριά από τον Προστάτη Πατέρα.

         Πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή στην παρακαταθήκη του Κυρίου για την προσευχή και την νηστεία.

          Επειδή βαδίζουμε τα έσχατα και η πολεμική του διαβόλου συνεχώς κορυφώνεται.

         Στο τέλος της περικοπής ο Ευαγγελιστής αναφέρει την δευτέρα πρόρρηση του Κυρίου για το πάθος του.

         Πρόκειται, λέει ο Ιησούς, ο υιός του ανθρώπου – όπως ονομάζει κάθε φορά τον εαυτό του – να παραδοθεί στα χέρια των ανθρώπων και θα τον σκοτώσουν.

        Όμως αυτός την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί.

       Την μεγάλη Παρασκευή δεν πρέπει να ξεχνάμε και να στεναχωριόμαστε .

         Ο Κύριος δεν είναι ο δυστυχής που συνελήφθει από την ιερατική και κοσμική εξουσία και οδηγήθηκε στο θάνατο αδύναμος και ανήμπορος.

         Αλλά είναι ο Κύριος της δόξης που ξέρει από πριν τα πάντα πως και πότε θα γίνουν και θυσιάζεται με την θέληση του για τα παιδιά του, την δημιουργία του, την αποκατάσταση της αλήθειας.

         Το απίστευτα μεγάλο θαύμα του δεν είναι η Ανάσταση Του αλλά ο θάνατος Του, διότι ο Ιησούς από την Ναζαρέτ μπορούσε αν ήθελε να μην πεθάνει !!!

           Γι΄ αυτό τα άσματα που ψάλει η Εκκλησία δεν είναι νεκρικά αλλά εγκώμια.

  

 

                                                                                                        Αθανάσιος Κατσίκης

                                                       αρχιτέκτων

 

        Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων και με τον τρόπο αυτό του χορτασμού πέντε χιλιάδων ανδρών αναφέρεται από όλους τους Ευαγγελιστές ( Ματθ. 15, 14-22  Μαρκ 6, 31-44  Λουκ. 9, 10-17  Ιωαν. 6

1-15 )

         Ο λόγος είναι ότι το θαύμα είναι πολύ σημαντικό για την πίστη της Εκκλησίας και την Θεολογία.

        Η διήγηση του Ευαγγελιστού  Ματθαίου τοποθετείτε μετά την απόρριψη του Ιησού από των συμπατριωτών του ( 13, 53-58 ) και την θανάτωση του Αγίου Προδρόμου από τον Ηρώδη Αντίπα ( 14, 1-12 ).

         Μόλις ο Ιησούς πληροφορήθηκε την θανάτωση του Ιωάννου φεύγει με πλοιάριο σε τόπο έρημο που δεν προσδιορίζετε από τον Ευαγγελιστή.

        Την πορεία του Ιησού με το σκάφος ακολουθούσε μεγάλο πλήθος ‘’ από των πόλεων ‘’ με τα πόδια παραλιακός.

        Ακολουθούσαν τον ποιμένα τα πρόβατα, οι ασθενείς τον ιατρό και οι ταλαιπωρημένοι τον ελευθερωτή των ψυχών.

        Όταν ο Ιησούς βγήκε στη στεριά από τα πλοιάριο βρέθηκε μπροστά στο συγκεντρωμένο πλήθος.

        ‘’ ἐσπλαχνίσθη ἐπ΄ αὐτοίς καί ἐθεράπευσε τούς άρρώστους  αύτῶν ‘’

        Πρέπει να σημειωθεί ότι το ρήμα ‘’ σπλαχνίζομαι ‘’ που το χρησιμοποιούν και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις οι Ευαγγελιστές.

        Δεν πρέπει να μας οδηγήσει εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι τα θαύματα του Ιησού γίνονται απλά από συμπόνια προς τους ανθρώπους που με οποιονδήποτε τρόπο καταδυναστεύονται από τον Σατανά.

        Αλλά είναι έκφραση και απόδειξη της μεσσιανικής δύναμης και εξουσίας  της Θεϊκής του υπόστασης. 

         Ταυτόχρονα ότι στη Βασιλεία του όλα αυτά δεν είναι ανεκτά και δεν θα υπάρχουν.

         Όλα θα καταργηθούν μαζί με τον θάνατο.

         Με τις θεραπείες που επιτελεί ο Κύριος και την διδασκαλία του, πέρασε ο χρόνος της ημέρας και έφθασε η ‘’ οψία ‘’.

        Δηλαδή το τμήμα της ημέρας μετά την δύση του ηλίου.

         Οι μαθητές βλέποντες την ερημιά του τόπου που ήσαν συγκεντρωμένοι και το προχωρημένο της ώρας προτείνουν στον Δάσκαλο να απολύσει τα πλήθη.

         Ήταν τόσες ώρες χωρίς τροφή, πεινασμένοι, έπρεπε να πάνε στα γύρο χωριά και να αγοράσουν κάτι φαγώσιμο.

          Εάν φυσικά υπήρχε τέτοια δυνατότητα να τραφεί τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων, όσο μια μεγάλη κωμόπολη από τα γύρο χωριά.

          Πέντε χιλιάδες άνδρες εκτός από το μεγαλύτερο ίσως πλήθος των γυναικών και των παιδιών.

           Ήταν πληθυσμός που μόνο μεγάλες κωμοπόλεις είχαν την εποχή εκείνη στη χώρα του Ισραήλ.

           Ο Ιησούς κατά ένα παράδοξο τρόπο δεν δείχνει καμία ανησυχία, ούτε συμμερίζεται τον φόβο των μαθητών του.

           Απευθύνεται προς αυτούς μετά την υπόδειξη τους για την μέριμνα του πλήθους και τους προτρέπει.

           ‘’ Δώσετε εσείς σ’ αυτούς να φάνε ‘’. 

           Πώς είναι δυνατόν Κύριε να δώσουν  τροφή σε τέτοιο τεράστιο πλήθος ανθρώπων  τα πενιχρά και φτωχά ταγάρια των μαθητών ;

           Εκ πρώτης όψεως η εντολή είναι ανεφάρμοστος. Δεν συμβαδίζει με την ανθρώπινη λογική και σκέψη.

            Αυτό φυσικά θέλει να διδάξει ο Κύριος ότι δηλαδή η παρουσία του δεν ερμηνεύεται με την κρατούσαν λογική σειρά.

            Ήλθε υπέρ λόγο στη γη και έγινε άνθρωπος σαν εμάς, η Γέννησή του δεν είναι σαν την δική μας.

            Εκείνος δεν μπαίνει στον χωροχρόνο από το μηδέν και την ανυπαρξία όπως εμείς.

            Η Γέννησή του δεν είναι η αρχή της ζωής του, μιας αδιάκοπα αυξανόμενης ζωής.

            Η Γέννησή του είναι ένας εκούσιος περιορισμός της Θεότητός του, η κένωση του Λόγου.

           Υπήρχε αιώνια με την δόξα της Θεότητος μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα ‘’πρό πάντων των αιώνων ‘’.

           Μπαίνει στον κόσμο μας, στο σύμπαν, μέσα στην δημιουργία, μέσα στον χώρο που ο άνθρωπος, ο Αδάμ, έφερε την αμαρτία, τον πόνο, τον θάνατο.

           Διότι πίστεψε και επέλεξε την αυτονομία και την αυτοθέωση.

            Η παρουσία του έρχεται να καταργήσει το παράλογο, την καρικατούρα, την ασχήμια.

            Το κατάντημα των δημιουργημάτων του και να φέρνει στον κόσμο το υπέρλογο.

           Την πίστη, την κληρονομιά, την παλιγγενεσία, την θέωση.

           Στην αιφνιδιαστική πρόταση του διδασκάλου τους οι μαθητές απαντούν ότι δεν έχουν παρά μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια.

           Παστά κατά πάσα πιθανότητα τα οποία και αποτελούσαν την βασική και συνηθισμένη τροφή των κατοίκων της Παλαιστίνης.

           Ο ατάραχος Κύριος δίνει την εντολή να καθίσουν τα πλήθη επάνω στο έδαφος –φρέσκο χορτάρι—κατά ομάδες των εκατό και πενήντα ατόμων κατά την παράλληλη διήγηση του Μάρκου.

           Μετά την τακτοποίηση του κόσμου ο Κύριος ενεργεί.

          Κάποτε ο ίδιος ο Χριστός στην έρημο έδωσε το μάννα στους Ισραηλίτες και έδωσε εντολή στην πέτρα να μιμηθεί τα νέφη δίνοντας νερό.

         Τι άκουσε τότε ο Σωτήρας, λόγια αχαριστίας.

         ‘’ επί επάτεξε πέτραν και ερρύησαν ύδατα, μη και άρτον δύναται δούναι;; ‘’.

         Επειδή κτύπησε τον βράχο και βγήκε νερό, μήπως μπορεί να μας δώσει και ψωμί ;;

          Τώρα ο Χριστός στα εγγόνια εκείνων κάνει και αυτό το θαύμα.

          Όμως ο Ευαγγελιστής σε καμία αποστροφή της διήγησης δεν μνημονεύει τον θαυμασμό και την δοξολογία του κόσμου.

           Για ένα τόσο μεγάλο και απίστευτα εντυπωσιακό θαύμα, όπως συνέβαινε σε άλλες διηγήσεις θαυμάτων.

           Τα ρήματα που χρησιμοποιεί στη συνέχεια της διήγησης ο Ευαγγελιστής

          ---- λαβών, αναβλέψας εις τον ουρανόν, ευλογήσας και κλάσας έδωκε --

           Μας θυμίζουν με σιγουριά την διήγηση περί του Μυστικού Δείπνου και μας οδηγούν με σαφήνεια στην ευχαριστιακή ερμηνεία του θαύματος.

          Είναι άξιο υπογραμμίσεως ότι σε αυτό το τεράστιο και μοναδικό θαύμα παίρνουν ενεργό μέρος οι μαθητές.

          Αυτοί φέρνουν στον Δάσκαλο τα υπάρχοντα τρόφιμα, αυτοί διανέμουν στον κόσμο τις τροφές, αυτοί μαζεύουν τα περισσεύματα. 

          Η όλη ενεργός συμμετοχή τους σχετίζετε με την ευχαριστιακή ερμηνεία της περικοπής.

             Δίνετε μάλιστα η εντύπωση ότι το θαύμα γίνεται για τους μαθητές.

            Είναι πολύ σαφής η σημείωση του Ευαγγελιστή ότι όλος εκείνος ο μεγάλος αριθμός των ανθρώπων έφαγε και όχι μόνο αλλά ‘’εχορτάστηκαν ‘’.

            Ακόμη δε περισσότερο συγκεντρώθηκαν από τα περισσεύματα των τροφών από τους δώδεκα μαθητές δώδεκα ‘’ κόφινοι ‘’ καλάθια δηλαδή γεμάτα από τα περισσεύματα.

            Ο αριθμός των καλαθιών δώδεκα μας αποκαλύπτει ότι και ο Ιούδας ο παραδιδούς τον Ιησού είχε την τιμή να μετέχει στη διανομή των τροφών.

           Αλλά και στη συγκέντρωση των περισσευμάτων εισπράττοντας τον έπαινο και τον θαυμασμό των συμπατριωτών του για τον ίδιο ως υπέρ λίαν μαθητή.

            Ακόμη με τον αριθμό ο Ευαγγελιστής υπαινήσεται τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.

            Ο έρημος τόπος στον οποίο συμβαίνει το θαύμα θυμίζει την έρημο στην οποία έζησε ο Ισραήλ επί σαράντα χρόνια.

             Τα ψωμιά που πολλαπλασιάζει θαυματουργικά ο Ιησούς παραλληλίζονται με το μάνα που με επίσης με θαυματουργικό τρόπο έδινε ο Χριστός στον λαό.

              Τα ψάρια με την ορτυγόμητρα που με εξ ίσου θαυμαστό τρόπο χορηγούσε Εκείνος.

             Ακόμη η οργάνωση του πλήθους σε ομάδες των εκατό και πενήντα ανθρώπων, θυμίζει την οργάνωση και σύνταξη που με υπόδειξή Του είχε ο λαός στην έρημο και όταν βάδιζε και όταν στρατοπέδευε.

             Ο χορτασμός είναι ένα μικρό δείγμα του Μεγάλου ελέους, της σταυρικής θυσίας του Σωτήρος Χριστού προς τα δημιουργήματα του.

            Τα λογικά πρόβατα εμάς τους ανθρώπους.

           Είναι χαρακτηριστική η πληροφορία που μας δίνει με την παράλληλη διήγηση του ο Μαρκος (6,34).

           Ο Ιησούς είδε τον πολύ όχλο και τους ευσπλαχνίστηκε ‘’ ότι ήσαν ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα ‘’.

           Ο λαός όμως δεν μπορεί να κάνει τον παραλληλισμό του χορτασμού.

           Θεωρεί τον Ιησού ως επίγειου Βασιλιά, πολιτικό ηγέτη που ήλθε να χορτάσει τον πεινασμένο λαό και να αναστήσει την πεσμένη σκηνή του Δαβίδ.

            Μάλιστα στη διήγηση του Ιωάννη ( 6, 14-15) μετά το θαύμα ο λαός ήθελε με βία να αρπάξει τον Ιησού και να τον ανακηρύξει Βασιλιά.

            Η αλήθεια είναι ότι ο Ιησούς προτυπώνει και προανακρούει την κατ’ εξοχή τροφή των ανθρώπων που δίνεται από την Εκκλησία, την Θεία Ευχαριστία.

            Ο Χριστός είναι ο άρτος της ζωής, όχι της πρόσκαιρου αλλά της αιωνίου.

            Τροφοδοτεί τον νέο λαό Του μέσα από την Εκκλησία το σπίτι του, το σπίτι της Μητέρας του και των φίλων του με αυτή την αιώνια βρώση.

            Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αμέσως μετά την διήγηση του θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων, μας παραθέτει και μακρά ομιλία του Ιησού για την Θεία Ευχαριστία (6,22-71).

            Αυτό δείχνει ότι περί τα τέλη ακόμη του 1ου αιώνα που γράφετε το Ευαγγέλιο του Ιωάννη επικρατούσε σαφέστατα η ευχαριστιακή ερμηνεία του θαύματος.

            Η θέση ενισχύετε και από την όλη ευχαριστιακή ορολογία της περικοπής (λαβών, αναβλέψας, ευλόγησε, κλάσας, έδωκεν ).

           Ακόμη αξιοσημείωτος είναι και η προσταγή του Ιησού προς τους μαθητές

           ‘’ δότε αυτοίς υμείς φαγείν ‘’, δώστε εσείς σ΄ αυτούς να φάνε.

           Αυτό θεμελιώνει την ηγετική θέση των μαθητών, των διαδόχων επισκόπων και Ιερέων εντός της Εκκλησίας κατά την τέλεση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

            Αλλά και στην ορθόδοξη ζωγραφική επικρατούσε η ευχαριστιακή ερμηνεία του θαύματος.

            Συν τοις άλλοις και με την παρουσία ιχθύων στις συμβολικές παραστάσεις της Θείας Ευχαριστίας στις κατακόμβες.

            Στη συνέχεια ο Ιησούς στέλνει βιαστικά τους μαθητές στην απέναντι όχθη της λίμνης με το πλοιάριο που τον έφερε και τον περίμενε.

            Εωσότου ο ίδιος απολύσει τα πλήθη διότι ήθελε να προλάβει και να αποφύγει την όποια εκδήλωση του πλήθους που θα δημιουργούσε παρανόηση της πραγματικής αποστολής του Ιησού.

            Απομακρίνει και τους μαθητές που ίσως συμμερίζονταν και αυτοί παρόμοιες προσδοκίες.

            Μένει μόνος και ανεβαίνει στο βουνό για να προσευχηθεί.

            Το βουνό είναι τόπος γειτνίασης με τον Θεό.

            Εξ άλλου πολλά σημαντικά γεγονότα της οικονομίας του Λόγου λαμβάνουν χώρα σε βουνό.

            Νομοδοσία στο Σινά—Επί του όρους ομιλία--- Εκλογή δώδεκα μαθητών---

           Μεταμόρφωση. Κ.α

 

  

    

           Αθανάσιος Κατσίκης

                                                       αρχιτέκτων

 

          Η διήγηση της θεραπείας των δαιμονιζομένων υπάρχει και στα Ευαγγέλια του Μάρκου και του Λουκά.

          Ο Ευαγγελιστής μας είναι συντομότερος των άλλων στην περιγραφή της θεραπείας των ανθρώπων αυτών.

          Ο λόγος είναι διότι θέλει να συγκεντρώσει την προσοχή μας στη θεολογική σημασία του θαύματος.

          Οι δαιμονιζόμενοι όπως περιγράφονται από τους Ευαγγελιστές παρουσιάζουν τα εξής χαρακτηριστικά που με σύγχρονους όρους είναι :  

  1. Ήταν κοινωνικά απροσάρμοστοι, έμεναν μακριά από την κοινωνία των άλλων συνανθρώπων της περιοχής.
  2. Κατείχοντο από μανία επιθετικότητας κατά πάντων.
  3. Είχαν εσωτερική διάσπαση της προσωπικότητας τους.
  4. Κυριαρχούντο από τάση αυτοκαταστροφής.

          Εικόνα που παρουσιάζει και ο σημερινός άνθρωπος στην οικτρή κατάσταση που έχει πάρει η ζωής μας, οδηγημένος από τις δαιμονικές δυνάμεις.

          Μία κατάσταση που μόνο ο Χριστός μπορεί να θεραπεύσει και η Εκκλησία του στην οποία και έδωσε την εξουσία να θεραπεύει και να ανακουφίζει.

           Όσους θέλουν την λευτεριά τους από τα δεσμά που φοράνε.

           Οι δαιμονιζόμενοι κατά την περιγραφή του Ευαγγελιστού ήταν πολύ άγριοι και δυνατοί ώστε να σπάζουν και τα δεσμά τους.

           Τους δάνειζε δύναμη ώστε και ο σίδηρος να αποδεικνύεται ανίσχυρος.

           Στους δυστυχισμένους οι δαίμονες κατοικούσαν μέσα τους και αυτοί στα μνήματα συγκατοικούσαν με τους νεκρούς.

           Επίσης ότι δεν μπορούσε να περάσει κανείς από την περιοχή τους γιατί κινδύνευε η ζωή του.

           Εξαπέλυε ο διάβολος τον άνθρωπο εναντίων των ανθρώπων ως μισάνθρωπος.

           Ωστόσο όταν είδαν τον Ιησού αντί να του επιτεθούν, τον φώναζαν

 ‘’ τι ημίν και σοι Ιησού ‘’

           Μιλούν περιφρονητικά διότι πώς μπορεί ο δούλος να φωνάζει τον Δεσπότη ‘’εμοί και σοί ‘’.

           Περιφρονούν αυτόν που έβλεπαν επειδή δεν έβλεπαν αυτόν που τους έδεσε ώστε να μην μπορούσαν να φύγουν από προσώπου Ιησού για να αποφύγουν την επερχόμενη ‘’τιμωρία ‘’’ τους.

           ‘’ Τι ημίν και σοί Ιησού Ναζαρινέ ‘’ (Μαρκ α,24).

           Δεν απευθύνονται στον Θεό και Δημιουργό αλλά σαν σε πολίτη της Ναζαρέτ. Άνθρωπο βλέπουμε αλλά το μαστίγωμα του δεν είναι Ναζαρινό.

           Μια εξουσία πέρα και πάνω από κάθε δύναμή τους κρατούσε δεμένους και το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να φωνάζουν.

           Να λένε λόγια δειλίας και θρασύτητας. Φωνάζουν σαν δούλοι αυθάδεις αλλά ικετεύουν σαν κατάδικοι που μαστιγώνονται.

           Πως όμως γνώριζαν ότι βασανίζονται πριν την ώρα τους; ;

          Το γνώριζαν διότι από τις καταστροφές και τις δολοφονίες που κάνουν έπρεπε να τιμωρούνταν για τα έργα τους.

           Έβλεπαν όμως ότι δεν τιμωρούνταν και έτσι συμπέραναν ότι δεν έχει έλθει ο καιρός των βασάνων της τιμωρίας τους.

           Ο Ιησούς όμως δεν τιμωρεί είναι ο Δημιουργός και Πατέρας και των εκπεσόντων αγγελικών ταγμάτων.

          Κάθε πατέρας όπως είναι σε όλους γνωστό θέλει με κάθε τρόπο, με κάθε θυσία και προσφορά να βοηθήσει το άρρωστο παιδί του και όχι να το βασανίσει όντας και δυστυχισμένο.

          Αυτοί θεωρούν και αισθάνονται μέσα στην διαστροφή τους ότι η αγάπη του Ιησού είναι μίσος και τιμωρία και βασανισμός.

          Ο αγιασμός και τα μυστήρια της Εκκλησίας αυτούς τους καίνε και εμάς μας δροσίζουν, μας αναπαύουν, μας αγιάζουν.

         Ο Σταυρός είναι ευλογία και ομορφιά για την δημιουργία, αλλά γι’ αυτούς φόβος και τρόμος και ασχήμια.

        Οι δαίμονες με το στόμα του ανθρώπου ομολογούν ότι ο Ιησούς ήλθε ‘’ προ καιρού ‘’, δέχονται δηλαδή ότι κάποιον καιρό, όταν θα έλθει το πλήρωμα του χρόνου ΘΑ ΕΛΘΕΙ.

        Ομολογούν δηλαδή την Δευτέρα και ένδοξη παρουσία Του την οποία θεωρούν και τιμωρία τους.

        Τότε βέβαια τιμωρία γι’ αυτούς θα είναι η αδυναμία τους να κάνουν κακό, να καταστρέφουν.

        Τότε δεν θα υπάρχει η στρέβλωση της κτίσης, η φθορά, το χώμα, ο θάνατος.

       Τιμωρία γι’ αυτούς θα είναι η χαρά που θα έχουν οι άνθρωποι, η ομορφιά της κτίσης, το φως.

        Βλέπουμε τα όργανά τους και σήμερα να δρουν στο σκοτάδι, στο μαύρο.

        Να ευχαρίστιουνται με τα βάσανα των άλλων που τα προξενούν με την μαύρη μάγια, τα βουντού, τις κατάρες.

        Παραδέχεται ο Δαίμονας ακόμη ότι δεν υπάρχει τίποτε κοινό μεταξύ τους και του Ιησού. ΓΙΑΤΙ ;

       Αυτοί θέλουν την καταστροφή και τον θάνατο των ανθρώπων, ενώ Εκείνος την αθανασία και την σωτηρία τους.

       Αυτοί θέλουν διακαώς να συντρίψουν και να καταστρέψουν το σύμπαν, την δημιουργία.

         Ενώ Εκείνος θέλει να επαναφέρει τον αγιασμό και την αφθαρσία του.

         Παραδέχονται ότι αυτός που μιλά μαζί τους, ο Ιησούς είναι ο υιός του Θεού.

         Το άκουσαν να το λέει η φωνή του Θεού στη βάπτιση Του.

         Ο υιός του Θεού όμως είναι Θεός, όπως ο υιός του ανθρώπου είναι άνθρωπος, το γέννημα της έχιδνας είναι φίδι, ο σκύμνος του λέοντος είναι λιοντάρι.

         Ο υιός του Θεού είναι συάναρχος και συναίδιος του Θεού διότι δεν νοείται Θεός και να μην έχει τα πάντα από τότε που υπάρχει.

         Εξάλλου η καλλίτερη απόδειξη της Ανάστασης του Κυρίου είναι ο Διάβολος.

         Εάν ο Κύριος δεν είχε αναστηθεί ο διάβολος θα προσπερνούσε το Όνομα του, τον Σταυρό του, την Εκκλησία του.

           Τι είχε να φοβηθεί ο Σατανάς από ένα νεκρό που τον είχε δεμένο στον Άδη χειροπόδαρα; ΤΙΠΟΤΕ!!

           Γι΄ αυτόν ο Χριστός θα ήταν μία παρένθεση, ένα απλό ιστορικό συμβάν.

           Τι είχε να φοβηθεί ο Διάβολος από τον Σταυρό ενός καταδικασμένου απλού ανθρώπου ;

          Μήπως φοβάται τον σταυρό έστω και τού ευγνώμονος ληστού ;

          Μήπως φοβόταν τον Δαβίδ, τον Αβραάμ, τον Πρόδρομο πριν την Ανάσταση του Σωτήρα;

          Άρα ξέρει ότι ο Χριστός αναστήθηκε, διέλυσε και αφάνισε το κράτος του, ελευθέρωσε όλους από την κυριαρχία του θανάτου.

          Ξέρει τα πάντα γι’ αυτό τον φοβάται, τον τρέμει, τον μισεί μαζί με κάθε παιδί του και την Εκκλησία του.

         Ο Ιησούς δέχεται το αίτημα των δαιμόνων, όχι διότι πείθεται στην παράκληση τους, αλλά γιατί θέλει να μας δείξει τι σημαίνει μίσος δαιμόνων.

          Εάν οι δαίμονες έβγαιναν από τους δυστυχισμένους ανθρώπους και πήγαιναν σε έρημο τόπο.

         Δεν θα γνωρίζαμε την συμπεριφορά τους προς τα αθώα ζώα, την κτίση.

  Δύο χιλιάδες γουρούνια τα θανάτωσαν αμέσως.

         Σε τι τους έφταιγαν οι χοίροι και τους κατέστρεψαν ; γιατί και τα 2000 ζώα; ;

         Γιατί τόση ηδονή στην ολική καταστροφή ;

        Από αυτό καταλαβαίνουμε ότι αν δεν υπήρχαν οι φύλακες άγγελοι το κρυμμένο και ακαταγώνιστο χέρι του Θεού.

        Σε δευτερόλεπτα θα κατέστρεφαν όλα τα όντα, όλη την δημιουργία με χαρά και ευχαρίστηση.

          Έπρεπε να μάθει ο άνθρωπος την συμπεριφορά των δαιμόνων και το μίσος τους προς κάθε ύπαρξη, γι’ αυτό δέχθηκε ο Ιησούς το αίτημά τους.

          Κάτι που συνήθως υποστηρίζεται από μερικούς ότι αυτό έγινε για να τιμωρηθούν οι χοιροβοσκοί και τα αφεντικά τους διότι εξασκούσανε επάγγελμα απαγορευμένο  από τον Μωσαϊκό νόμο δεν είναι σωστό.

          Ο Κύριος είναι αγάπη δεν είναι τιμωρός ούτε και των παραβατών.

          Τότε όλοι θα έπρεπε να είμαστε γεμάτοι πληγές από τα κτυπήματά Του

για τις αστοχίες μας και τις κακές συμπεριφορές μας.

          Το γεγονός της περικοπής έλαβε χώρα σε περιοχή εθνική όπως ήταν η Γαλιλαία των εθνών και αυτή η απαγόρευση του νόμου ήταν χωρίς κανένα νόημα για τους κατοίκους της. 

          Οι βοσκοί τρέχουν να αναγγείλουν τα συμβάντα στους κατοίκους της πόλεως.

         Αυτοί βγαίνουν για να συναντήσουν τον Ιησού και τον παρακαλούν να φύγει μακριά τους .

         Θεώρησαν την καταστροφή της αγέλης σπουδαιότερα από την θεραπεία των συνανθρώπων τους, των συμπατριωτών τους.

         Δέχτηκαν ότι η παρουσία του Ιησού θα ήταν επιζήμια και καταστροφική για τον τόπο τους.

         Φοβόνταν τον Ιησού, αναγνωρίζουν την δύναμη του και την εξουσία του αλλά τον διώχνουν.

          Ο Ιησούς όπως είπε και ο Άγιος Συμεών είναι και θα είναι σημείο αντιλεγόμενο.

          Όσοι δεν θέλουν την αρμονία, την ομορφιά και προτιμούν την διαστροφή και την ασχήμια είναι απέναντι.

          Όσοι είναι δεμένοι στα χώματα και την ύλη τον εχθρεύονται.

          Όσοι πιστεύουν στους ψηθιρισμούς του διαβόλου ότι είναι τιμωρός, αναθεματιστής, κριτής δικαιοσύνης κατά τα ανθρώπινα, τον βλέπουν εχθρό επικίνδυνο και τυραννικό.

         Τότε τοποθετούνται απέναντι με όλες τις τραγικές συνέπιες γι΄ αυτό.

         Είναι μονόδρομος και δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

         Η μαζί Του η με τον διάβολο.

         Ο Σατανάς εργάζεται σκληρά για να μακρύνει από τον Χριστό και το σπίτι του την Εκκλησία κάθε άνθρωπο, για τον θάνατο μας τώρα μάλιστα που γνωρίζει ότι ο καιρός εγγύς.

  

                                                                                       Αθανάσιος Κατσίκης

                                                          αρχιτέκτων

           Μετά από την κάθοδο από το όρος των μακαρισμών ο Ιησούς πηγαίνει στην Καπερναούμ, το κέντρο της δράσης του στην περιοχή της Γαλιλαίας.

           Εκεί έρχεται να τον συναντήσει ένας εκατόνταρχος από την ρωμαϊκή φρουρά της πολίχνης.

           Η Καπερναούμ είχε τελωνείο και στρατιωτική φρουρά.

           Ο εκατόνταρχος ( βαθμός ανάλογος του σημερινού λοχαγού ) ήταν μεγάλο αξίωμα στην ρωμαϊκή ιεραρχία.

           Όπως αναφέρει ο Λουκάς αγαπούσε τους εντόπιους και μάλιστα φρόντισε αυτός για την ανοικοδόμηση της Συναγωγής της μικρής πολίχνης.

            Οι Ιουδαίοι πρόκριτοι της Καπερναούμ μεσολαβούν  γι΄ αυτόν στον Ιησού, λέγοντας ότι είναι άξιος κάθε βοήθειας.

           Ο εκατόνταρχος αναφέροντας το αίτημα του στον Ιησού αποδεικνύει την αγάπη του προς τους συνανθρώπους του.

           Ο δούλος του ήταν κατάκοιτος από παράλυση, αλλά ταυτόχρονα είχε και άλλες παρενέργειες από την αρρώστια που τον βασάνιζαν σε μεγάλο βαθμό.

           Οι δούλοι εκείνη την εποχή και μάλιστα για τους ρωμαίους ήταν ένα τίποτα.

           Ο εκατόνταρχος θα μπορούσε να τον πετάξει στον δρόμο και να αγοράσει άλλον.

          Η αγάπη του όμως για τον άνθρωπο, τον πλησίον του, οδηγεί αυτό τον έγκριτο ρωμαίο να ζητήσει βοήθεια όχι για τον γιό του, όχι για την οικογένειά  του αλλά για ένα δούλο.

          Ο Κύριος αναγνωρίζοντας την ποιότητα του ρωμαίου και θέλοντας να αποκαλύψει την πίστη και την ταπείνωση του δηλώνει την επιθυμία του να πάει αυτοπροσώπως στο σπίτι του και να θεραπεύσει τον παράλυτο.

          ‘’ Ἐγώ ἐλθῶν θεραπεύσω αύτόν ‘’

          Δίδασκε ‘’ ως εξουσίαν έχων ‘’ και για να δείξει ότι αυτό το κάνει γιατί πράγματι έχει εξουσία, θεραπεύει ως ‘’εξουσίαν έχων ‘’.

          Ρητή φανέρωση της δυνάμεως του, της θεότητας του.

          Δεν είπε θα προσευχηθούμε στο Θεό να τον θεραπεύσει, αλλά ΕΓΩ.

          Ποιος άραγε μπορεί να πει ΕΓΩ με τέτοια βεβαιότητα χωρίς να τον λοιδορήσουν.

          Η  έστω να τον θεωρήσουν λογά και υπερήφανο που θα μείνει στα λόγια όταν βρεθεί μπροστά στον παράλυτο.

          Ο λόγος του είναι σημείο της θεότητας Του, δείγμα της εξουσίας που έχει επάνω στη φθορά και τον θάνατο.

           Ο Κύριος που με μόνο τον λόγο του υποτάσσει τις δυνάμεις που βασανίζουν τον άνθρωπο, ανοίγει ένα παράθυρο για να καταλάβουμε και να δούμε πως θα είναι η κτίση στον μέλλοντα αιώνα.

           Τότε θα απουσιάζει η αρρώστια και όλα τα δεινά και προβλήματα που μας βασανίζουν σήμερα.

           Την ζωή μας στη χώρα της επαγγελίας, της κληρονομιάς, της Βασιλείας του Πατέρα μας.

           Στη συνέχεια φανερώνεται η μεγάλη ταπείνωση του εκατόνταρχου.

           Θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο να δεχθεί τον Ιησού στο σπίτι του.

           Αισθάνεται λόγο της αγαθής προαίρεσης του, ότι ο Ιησούς είναι κάτι το ανώτερο, το εξαιρετικό, το υψηλό.

           Έχει προσωπική πείρα τόσο της υπακοής στις διαταγές των ανωτέρων, όσον και της δυνατότητος να δίνει διαταγές σε υφισταμένους και δούλους.

           ΟΜΩΣ αποδίδει στον Ιησού την ίδια δυνατότητα επί των δυνάμεων της φθοράς και της αρρώστιας.

          Αναγνωρίζει ότι ο Ιησούς είναι ο μόνος που μπορεί με μόνο τον λόγο του να νικήσει την ασθένεια και την φθορά.

          Αρκείτε μόνο στο λόγο του Ιησού διότι έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στη δύναμη του.

          Τα λόγια του εκατόνταρχου εντυπωσιάζουν σε μεγάλο βαθμό τον Ιησού, χαρακτηρίζει την πίστη του ‘’ τοσαύτη ‘’ και θαυμάζει γι΄ αυτή.

          Τα Ευαγγέλια αναφέρουν μόνο δύο περιπτώσεις κατά τις οποίες ο Κύριος  ‘’ εθαύμασε ‘’ .

          Η μία ήταν με αφορμή την απιστία των Ναζαρινών ( Μαρκ 6,6) και η δεύτερη με αφορμή την πίστη του εκατόνταρχου.

          Η Μάρθα παρ’ όλο που ήταν γνωστή και αγαπητή και από τους πλέον αφοσιωμένους σ’ αυτόν του είπε για τον αδελφό της ‘’ όσα και αν ζητήσεις από τον Θεό θα στο δώσει ‘’(Ιων ια 22).

         Κάνοντας τον Κύριο να την επιτιμήσει και να την διορθώσει λέγοντας

‘’ Εγώ είμαι η Ανάσταση και η ΖΩΗ ‘’(Ιων ια22).

         Επομένως το να έχει κάποιος την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο εξουσία έχων Θεός είναι αιτία οικείωσης της Βασιλείας του.

         Την ίδια και μεγαλύτερη πίστη έδειξε ο λεπρός, αυτός δεν είπε ΄΄ειπέ λόγον’’ αλλά το πολύ μεγαλύτερο ‘’θέλησον μόνον’’.

         Για να μας θυμίσει τα λόγια του Προφήτη τα οποία λέγει για τον Γιαχβέ ‘’πάντα όσα ηθέλησε εποίησε ‘’

         Κατόπιν υπενθυμίζει τις προφητείες της Π. Διαθήκης που αναφέρονται στη συναγωγή των εθνών στην Ιερουσαλήμ για την προσκύνηση του μόνου Θεού κατά το τέλος του κόσμου.

         Φυσικά αντίθετα προς τις παχυλές εθνικές προσδοκίες των Ιουδαίων.

           Ο Κύριος δεν αναφέρεται σε κάποια υποταγή των εθνών, αλλά για την συμμετοχή τους στην εσχατολογική Βασιλεία.

          Αυτή παρουσιάζεται με την συνηθισμένη εικόνα του Δείπνου.

           Εκεί θα παρακαθίσουν μαζί με τους γενάρχες των Ιουδαίων, τους τρεις Πατριάρχες.

           Η σωτηρία είναι παγκόσμια, αφορά όλα τα δημιουργήματα του Κυρίου.

           Δεν λαμβάνονται υπ΄ όψη διακρίσεις ανθρώπινες, εθνικές η φυλετικές.

           Οι άνθρωποι σώζονται από τον δημιουργό τότε και μόνο εάν θέλουν την σωτηρία τους και τον αναγνωρίζουν ως τον μόνο αληθινό Θεό και Σωτήρα.

           Το ‘’ ανακλιθήσονται ‘’ συμφωνεί με την συνήθεια των ανθρώπων της εποχής να τρώνε ξαπλωμένοι στο ένα χέρι.

          Τα παιδιά της Βασιλείας, ο περιούσιος λαός, αυτοί που δέχθηκαν την κλίση και την απέρριψαν.

         Αυτοί που καυχιόνται ότι είναι παιδιά του Αβραάμ, αλλά και σήμερα αυτοί που καυχιόνται ότι είναι παιδιά της Εκκλησίας, αλλά έχουν την ‘’πίστη ηρνημένη ‘’.

          Οι αιρετικοί, οι οικουμενισται ‘’ ἐκβληθήσονται ‘’ .

          Όχι ότι θα τους διώξουν όταν μπουν στο χώρο του Δείπνου, αλλά ότι δεν θα τους επιτραπεί να εισέλθουν.

         Στο πυρ το ‘’ εξώτερο ‘’

          Μακριά από την φωτισμένη γη του Δείπνου υπάρχει σκοτάδι.

          Η μακριά του Θεού ζωή είναι μια ζωή στο σκοτάδι, στην αγνωσία των πραγμάτων, στο ψέμα, στα ψυχοφάρμακα, στον ψυχικό πόνο.

          Πράγματα που τα βλέπουμε στην καθημερινότητα μας.

          Ο ‘’ κλαυθμός ‘’ είναι η λύπη και η στεναχώρια.

          Ο ‘’ τριγμός των οδόντων ‘’ δείχνει την απελπισία γιατί χάθηκε οριστικά η δυνατότητα να μπουν στο νυμφώνα.  

         Στη συνέχεια ο Ιησούς λέει στον εκατόνταρχο ‘’ γεννηθήτω ‘’ όπως επίστευσες.

         Ο Ευαγγελιστής σημειώνει ότι την ίδια στιγμή της εντολής έγινε καλά ο δούλος.

          Αποδεικνύεται με τον τρόπο αυτό ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός της Δημιουργίας και εκεί ο Χριστός είπε ‘’γεννηθήτω φως ‘’ και εγένετο φως.

         Διότι ‘’ με τον λόγο του Κυρίου στερεώθηκαν οι ουρανοί ‘’.

         Η τελευταία θεωρεία της κοσμογένεσης είναι η θεωρεία των υπερχορδών.

         Αυτό το ‘’είπε’’ του Χριστού ουσιοποιήθηκε και δημιουργήθηκε το Σύμπαν.

         Γι΄ αυτό το σημείο μηδέν της αρχής του σύμπαντος ενώ δεν έχει διαστάσεις ήταν υπέρπυκνο  με άπειρη μάζα και ενέργεια.

          Είναι το ‘’ είπε ‘’ του Χριστού που δεν έχει διαστάσεις αλλά έχει την άπειρη δύναμη της Θεότητας και της Θείας ενέργειας.

                                                                                                Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                 αρχιτέκτων

 

             Η περικοπή αποτελεί τμήμα της επί του όρους ομιλίας του Κυρίου στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου.

            Αναφέρεται:

  1. Στον οφθαλμό σαν λύχνο του σώματος.
  2. Στο αδύνατο της προσκόλλησης του ανθρώπου σε δύο κυρίους με την απόλυτη έννοια.
  3. Την στάση του χριστιανού και ότι πρέπει να εμπιστεύεται απόλυτα τον Θεό σε σχέση με τις βιοτικές μέριμνες.

            Ο ιερός Χρυσόστομος διευκρινίζει τον Κυριακό λόγο και εξηγεί.

           ‘’ ὅσπερ ἐστί ὁ ὁφθαλμός τῶ σώματι, τοῦτο ὁ νοῦς τῆ ψυχή. ‘’

            Με την έννοια του οφθαλμού ο Κύριος εννοεί το σύνολο των πνευματικών δυνάμεων του ανθρώπου, δηλαδή την ψυχή.

            Όπως η υγεία του σωματικού οφθαλμού του ανθρώπου του δίνει την δυνατότητα να διακρίνει τον δρόμο και τα τυχών εμπόδια που υπάρχουν σ΄ αυτόν.

            Ώστε να βαδίζει με ευχέρεια και χωρίς κίνδυνο να κτυπίσει.- αναφερόμαστε σε εποχές αρχαίες χωρίς φωτισμούς στους δρόμους-.

          Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή.

          Όταν η ψυχή είναι αληθινή και πορεύετε σύμφωνα με τα κελεύσματα του Δημιουργού της τότε και η ζωή του ανθρώπου θα είναι όλη φωτεινή και αληθινή.

          Αντίθετα όταν η ψυχή είναι πονηρή και οδηγείται από φρονήματα κοσμικά και επιλογές του αιώνος τούτου.

          Τότε και ο άνθρωπος πορεύεται στο σκοτάδι, την αγνωσία με αβέβαια τελική κατάληξη.

          Όταν ο έσω άνθρωπος εγκαταλείψει τον Θεό και προσκολληθεί στον φθαρτό και μάταιο κόσμο με απόλυτη βεβαιότητα θα εισπράξει ματαιότητα φθορά και κενό.

          Κατάσταση που βιώνουμε και βλέπουμε στις κοινωνίες μας με την αγωνία του κόσμου για το μέλλον.

          Την μεγάλη χρήση ψυχοφαρμάκων, την χρήση εξαρτημένων ουσιών, τα ποτά, τις αυτοκτονίες.

          Όταν κάποιος πιαστεί στην παγίδα της αμαρτίας τότε προοδεύει σ΄ αυτή μέχρι να φθάσει στον θάνατο.

         Το ότι υπάρχει πρόοδος και στην αμαρτία είναι γνωστό αλλά φυσικά προς το χειρότερο.

         Όταν ο άνθρωπος κόβει την επικοινωνία του με τον Θεό αισθάνεται όπως ο δύτης που ελαττώνεται το οξυγόνο του εάν κοπεί ο σωλήνας τροφοδοσίας αέρα.

          Τότε φουντώνουν τα πάθη τα οποία σιγά σιγά τον πνίγουν, τον φέρνουν ζάλη, θολώνει, χάνει τον προσανατολισμό του και οδηγείται εις χώρα μακρά.

           Χώρα της φθοράς και του θανάτου, βόσκοντας γουρούνια.

          Ο καθένας μας σημειωτελικά και υποχρεωτικά εκ των πραγμάτων πρέπει να πάρει μια θεμελιώδη απόφαση ζωής και θανάτου.

          Ο Ιησούς για να βοηθήσει τον άνθρωπο σε σωστή απόφαση καταδεικνύει με τρόπο σαφή και απόλυτο την αδυναμία του ανθρώπου να υπηρετεί δύο Κυρίους που έχουν αλληλοσυγκρουόμενες απαιτήσεις.

         Εξηγεί τον λόγο. Ο δούλος θα είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να  ‘’ αγαπήσει ‘’ τον ένα του οποίου την κυριότητα ‘’ ανθέξεται ‘’ .

         Ενώ για τον άλλο που θα έχει τις αντίθετες απαιτήσεις θα αγανακτεί με συνέπεια να δημιουργηθεί διχασμός εντελώς επιζήμιος της προσωπικότητας του με καταστροφικές συνέπιες που οδηγούν στην τρέλα και την απώλεια.

         Ο μαθητής του Χριστού εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να μοιράζεται την αγάπη του μεταξύ ουρανίων και επιγείων θησαυρών.

         Δεν μπορεί να ακουμπά και να εμπιστεύεται την ζωή του συγχρόνως στην πίστη προς τον Θεό και την προσκόλληση των επιγείων.

         Ο κάθε άνθρωπος διαλέγει ένα Κύριο για να προσφέρει την καρδιά του, την αγάπη και την υπακοή του σ΄ αυτόν.

        Χαρακτηρίζοντας όλη την ύπαρξη του με την επιλογή αυτή.

        Ο Δημιουργός βέβαια σεβόμενος την κεφαλαιώδη ελευθερία των δημιουργημάτων του φανερώνει την αλήθεια των πραγμάτων, όμως χωρίς παρεμβάσεις, πιέσεις και εξαναγκασμό για την επιλογή τους.

        Ο Διάβολος αντίθετα μετασχηματίζεται, ωραιοποιεί την δική του θέση, διαστρέφει την αλήθεια, προφέροντας ψεύτικη δόξα και ηδονή για να παρασύρει και κατευθύνει τις επιλογές των ανθρώπων.

        Το βλέπουμε στα ψεύτικα λόγια και τις υποσχέσεις των πολιτικών για την κλοπή της εμπιστοσύνης μας και μετά την εκλογή τους μας τυραννούν κάνοντας τα εντελώς αντίθετα των υποσχέσεων τους.

         Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος να λάβει την σωστή επιλογή, για να γίνει όμως αυτό πρέπει να γνωρίζει την αξία και την ποιότητα των πραγμάτων που καλεί να εκτιμήσει.

         Πρέπει να γνωρίζει την χαώδη διαφορά της αξίας της ψυχής σε σχέση με την αξία των τροφών και των ηδονών.

        Την αξία του σώματος απέναντι στα ρούχα που χρησιμοποιεί για να το ντύσει.

         Πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα επίγεια αγαθά είναι δώρα του Θεού για την εξυπηρέτηση μας.

          Δεν έχουν καμία αξία για να τα θησαυρίζεις και δεν υπάρχει περίπτωση να αποκτήσεις δόξα και τιμή από αυτά.

         Δόξα από την φθορά, από το χώμα είναι ανοησία να νομίζει κανείς ότι μπορεί να αποκομίσει.

         Η τρίτη αναφορά του Ιησού στην περικοπή έχει να κάνει με την μέριμνα για την διασφάλιση των προς το ζην αναγκαίων.

        Της τροφής, του ποτού και της φορεσιάς, τα κύρια χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ζωής σε τούτο τον κόσμο.

         Τα δύο πρώτα αναφέρονται στη διατήρηση της ζωής, ενώ η ενδυμασία σχετίζεται με το σώμα το οποίο προφυλάγει.

         Για την απόκτηση αυτών ο άνθρωπος μεριμνά με ζήλο και με όλες τις δυνάμεις του πράγμα ολέθριο γι΄ αυτόν.

         Με την υπόδειξη του ο Κύριος δεν εννοεί βέβαια την απλή φροντίδα που καταβάλλει ο άνθρωπος --και πρέπει -- για την διατήρησή του στην επίγεια ζωή.

        Αλλά προειδοποιεί για την περίπτωση της πρόσκλησης του ανθρώπου μόνο στα βιοτικά.

        Για το ενδιαφέρον της όλης ύπαρξής του προς αυτά και την αγωνιώδη προσπάθεια προς εξασφάλισης τους, πιστεύοντας ότι έτσι κατακτά την ζωή και ότι αυτό είναι το όλο.

        Γιατί όμως υπάρχουν αυτές οι ανασφαλείς και αβέβαιες συμπεριφορές των ανθρώπων;

          ‘’ ὅσοι φόβω θανάτου διά παντός τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἥσαν δουλείας ‘’.

         Ο φόβος του θανάτου ο οποίος χαρακτηρίζει τον φυσικό άνθρωπο είναι η ρίζα της αιτίας της αγωνιώδους μέριμνας για επιβίωση.

          Για να αποφύγει το φάσμα του θανάτου ο άνθρωπος δίνεται στην προσπάθεια να διασφαλίσει της συνέχεια της ζωής με ατομικά μέσα και δυνάμεις και κυρίως με την συσσώρευση υλικών αγαθών.

          Αυτό μας το εξήγησε ο Κύριος με την παραβολή του άφρονα πλούσιου  που μεριμνά για τα επίγεια πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζε την ύπαρξη του.

          Λησμόνησε βέβαια ότι ο ΜΟΝΟΣ που μπορεί να δώσει ζωή και να διατηρεί υπάρξεις είναι η αυτοζωή, ο δημιουργός του σύμπαντος και της ζωής σ΄ αυτό.

           Πρέπει να γνωρίζουμε ότι την θρέψει και την ευεξία δεν την δίνουν οι θερμίδες που υπάρχουν στις τροφές, αλλά ο λόγος του Θεού που είπε και γεννήθηκαν.

           Η ουσιοποίηση του είπε, του λόγου του Θεού, αυτού που έγινε φυτικό και ζωικό βασίλειο, είναι που μεταλαμβανόμενο από την φύση δίνει τις θρεπτικές αξίες στον άνθρωπο και τον διατηρεί στη ζωή.

          Η ανθρωποκεντρική και υλιστική αξιολόγηση της ζωής αποτελεί αφροσύνη και έλλειψη στοιχειώδους λογικής.

          Ποιος δεν γνωρίζει ότι ο μόνος που μπορεί να δώσει ζωή είναι αυτός που την δημιούργησε.

          Ο Ιησούς για να καταδείξει την ανάγκη της εμπιστοσύνης στο Θεό και μόνο φέρνει το παράδειγμα των πτηνών του ουρανού.

          Προβάλλονται σαν ξεκάθαρη απόδειξη της πατρικής φροντίδας του Δημιουργού για τα δημιουργήματα του.

         Το παράδειγμα αποδεικνύει:

  1. Την πρόνοιά του για όλα τα ζωντανά πλάσματα.
  2. Την σχέση υιού προς τον Θεό Πατέρα και ρίχνει νέο φως στις σχέσεις μας με τον Δημιουργό.

         Το δεύτερο παράδειγμα που χρησιμοποιεί ο Ιησούς είναι από το φυτικό βασίλειο.

         Θέλει να καταδείξει πάλη την αδυναμία του ανθρώπου ώστε η όποια προσπάθεια του για ενδυματολογικούς καλοπισμούς να υστερεί ασύγκριτα στην εμφάνιση απέναντι και σε αυτά ακόμη  τα αγριολούλουδα και τα κρίνα.

         Αυτά αντί της ανθρώπινης μέριμνας και φροντίδας, έχουν την φροντίδα του Θεού ο οποίος τα περιβάλλει με ασύγκριτη ωραιότητα παρά το εφήμερο της υπάρξεώς τους.

         Ο Ιησούς δεν απορρίπτει την ενασχόληση του ανθρώπου με τις βιοτικές ανάγκες.

         Όμως οι χριστιανοί δεν πρέπει να έχουν αγωνιώδη προσπάθεια και μέριμνα.

          Ούτε να έχουν προσκόλληση στην ύλη, πράγμα αδιανόητο για κάποιο που εμπιστεύεται την ζωή του στην πατρική πρόνοια του Θεού.

          Ο Πατήρ ημών ο εν τοις ουρανοίς γνωρίζει τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου σαν πάνσοφος δημιουργός και φροντίζει γι΄ αυτές σαν στοργικός και φιλάνθρωπος.

         Τονίζει και ζητά την απόλυτη εμπιστοσύνη σ΄ αυτόν και την αναζήτηση της Βασιλείας του.

        Την προσευχή μας για την έλευση της ‘’ ημέρας του Κυρίου ‘’ .

        ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ προς όφελος μας, για την σωτηρία και τη θέωσή μας.

                                                                                            Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                 αρχιτέκτων

 

         Ο Ιησούς βρίσκεται στις όχθες της λίμνης της Γαλιλαίας κοντά στην Καπερναούμ που είναι το κέντρο της δράσεως του.

         Όταν πληροφορήθηκε ότι ο Άγιος Πρόδρομος φυλακίστηκε από τον βασιλιά Αντίπα αναχώρησε στη Γαλιλαία.

         Ενώ περπατά στην όχθη βλέπει τους υιούς Ιωνά να ρίχνουν στη λίμνη

‘’ ἀμφίβληστρον ‘’ δηλαδή μικρό κυκλικό δίκτυ μέσα από την ψαρόβαρκα τους.

         Η αναφορά του Ευαγγελιστού ‘’ ἤσαν γάρ ἁλιεῖς ‘’ δεν είναι τυχαία, ούτε γίνεται για να δοθεί η πληροφορία περί του επαγγέλματος των δύο αδελφών.

         Θέλει να υπογραμμίσει ότι ο Ιησούς δεν επιλέγει τους μαθητές του μεταξύ των ισχυρών η των ‘’ διαβασμένων ‘’ της εποχής του.

         Θέλοντας να διδάξει στους ανθρώπους πράγματα παράδοξα, δόγματα νέα ουράνιες αλήθειες.

         Αναζητά εκείνους που θα υπηρετήσουν ένα τέτοιο έργο, δεν ζητά την βοήθεια βασιλέων, πλουσίων, ρητόρων και φιλοσόφων αλλά των αγραμμάτων και πτωχών ψαράδων.

         Τους επιλέγει μεταξύ των περιφρονημένων από τους Φαρισαίους και άρχοντες του Ισραήλ, όπως ήταν οι ψαράδες της Γαλιλαίας.

         Τα δύο αδέλφια ήταν ο Σίμων ‘’ ὁ λεγόμενος Πέτρος ‘’ και ο αδελφός του Ανδρέας.

         Οι δύο αδελφοί είχαν ο μέν όνομα ελληνικό ο δε εξελληνισμένο ( Σίμων αντί Συμεών ).

         Τα λόγια που τους απευθύνει είναι απλά και απέριττα ‘’ δεῦτε ὀπίσω μου, καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων ‘’.

         Είναι όμως λόγια αυθεντίας, ‘’ελάτε και θα σας κάνω’’.

         Τήρησε βέβαια τον λόγο του και μετά την κάθοδο του Παναγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή οι ψαράδες έγιναν Θεολόγοι και Ευαγγελιστές της αιώνιας ζωής και σωτηρίας.

          Οι λόγοι του προς τους μαθητές περιέχουν δύο καίρια σημεία. Μία προσταγή και μία επαγγελία.

          Η προσταγή γίνετε για να τον ακολουθήσουν οι μαθητές και μάλιστα αμέσως και χωρίς καμία καθυστέρηση. ‘’ δεῦτε ‘’.

          Η επαγγελία αναφέρεται στην επιτυχία της ιεραποστολής που θα αναλάβουν να διακονήσουν οι μαθητές.

         Αλλά και κάθε απλού μαθητή  κατά την αναλογία της πίστεως.

         Διότι η διάδοση του χριστιανισμού στα πέρατα της οικουμένης κατά τους πρώτους αιώνες ήταν έργο απλών μελών της Εκκλησίας σε πολλές περιπτώσεις και όχι κατ΄ αποκλειστικότητα των Αποστολών.

           Ξέρουμε ότι οι Εκκλησίες της Αντιοχείας, της Εφέσου, και της Ρώμης ιδρύθηκαν από αφανείς αγνώστους χριστιανούς.

            Οι δύο ψαράδες αφήσαν αμέσως και ασηζητητή τα δίχτυα τους και ακολούθησαν τον Κύριο.

           Σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος ‘’ βλέπε την πίστη και την υπακοή τους,

 παρ΄ όλο όπου ήσαν στη μέση της εργασίας τους, μόλις τον άκουσαν να τους καλεί δεν ανέβαλαν τον χρόνο.

           Δεν είπαν να τελειώσουμε το ψάρεμα, να τακτοποιήσουμε τα εργαλεία μας και να το συζητήσουμε από κοντά, αλλά άφησαν τα πάντα αυτοστιγμή και τον ακολούθησαν.

            Η υπακοή των δύο μαθητών στην κλίση του Θεού είχε και αυτή δύο χαρακτηριστικά σημεία.

            Πρώτον είναι άμεση και δεύτερο ολοκληρωτική.

            Οπωσδήποτε οι δύο αδελφοί αισθάνονται στο πρόσωπο του καλούντος τον Ζωοδότη Κύριο για να έχουν αυτή την συμπεριφορά.

             Όπως ο ληστής στο σταυρό και η πόρνη που άλειψε με μοίρο τον Κύριο.

            Κανείς δεν ακολουθεί ολοκληρωτικά τον Ιησού και δεν κάνει σπίτι του την Εκκλησία αν δεν αισθανθεί ότι το κάλεσμα που του γίνετε είναι από τον         Δημιουργό του κόσμου, τον Θεό και Πατέρα μας.

           Όπως το μικρό παιδί δίνει το χέρι του με τυφλή εμπιστοσύνη και χωρίς ενδοιασμούς στον πατέρα του για να το περάσει τον δρόμο που τον διασχίζουν αυτοκίνητα.

           Έτσι και οι μαθητές δεν αναβάλλουν την απόφαση τους, ούτε έχουν κάποιες επιφυλάξεις, δεν αφήνουν δεσμούς με το παρελθόν.

          Αποτάσσουν χωρίς ενδοιασμούς το σύνολο αυτών που τους ενώνει με το παρελθόν, για να ακολουθήσουν με αφοσίωση τον Χριστό.

         Αυτή η ‘’ αποταγή ‘’ υπενθυμίζεται πάντοτε και ζητείται από τον βαπτιζόμενο στην ακολουθία του βαπτίσματος.

          Ο Κύριος συνεχίζει την αλιεία ψυχών και απευθύνεται στα παιδιά του Ζεβεδαίου.

          Αυτοί ευρίσκοντο πάνω στο πλοιάριο μαζί με τον πατέρα τους επισκευάζοντας τα δίκτυα.

           Με την κλήση των τεσσάρων μαθητών που τον ακολουθούν αρχίζει την δράση του στην Γαλιλαία περιδιαβένοντας τις κώμες διδάσκοντας στις κατά τόπους Συναγωγές.

            Η επιλογή των συναγωγών γίνεται αφ΄ ενός διότι εκεί συγκεντρώνονταν ο λαός για να λατρεύσουν τον θεό, αλλά και αφ΄ ετέρου για να δειχθεί η συνέχεια των δύο Διαθηκών.

              Ο Χριστός διδάσκει το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού και επιτελεί θεραπείες και ιάσεις.

              Με τον τρόπο αυτό επικυρώνει διά σημείων το ευαγγέλιο Του, δίνοντας δείγματα της αυγής του νέου αιώνα.

              Η έννοια της βασιλείας του Θεού ήταν γνωστή στους Ιουδαίους και αποτελούσε αντικείμενο των προσδοκιών τους.

              Πραγματικότητα που ήταν διατυπωμένη στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

              Ακόμη οι δύσκολες και δυσβάστακτες περιπέτειες του λαού έκαναν πιο έντονη την αναμονή της βασιλείας του Θεού.

              Όμως από την άλλη συνέδεσαν την αναμενόμενη βασιλεία με την εθνική αποκατάσταση και με ένα Μεσσία πολιτικό.

             Αυτός θα υπέταζε τα άλλα έθνη για να αποκτήσει ο λαός ειρήνη και ευημερία.

             Ο Ιησούς φανέρωσε το πραγματικό χαρακτήρα της Βασιλείας του Θεού και τόνιζε ότι αυτή δεν είναι τοπικά η χρονικά καθορισμένο βασίλειο, αλλά ένας καινούριος κόσμος.

             Αυτός δεν θα υπακούει σε χρονικούς η άλλους περιορισμούς του σχήματος του κόσμου τούτου που θα αλλάξει.

             Ότι ανοίγει μία νέα ποιότητα ζωής, μία νέα κατάσταση πραγμάτων που δεν έχει να κάνει με ανθρώπινες προσπάθειες αλλά με την επέμβαση του Δημιουργού για την πραγμάτωση της.

              Η βασιλεία του Ιησού φέρνει την αγάπη αντί του μίσους, την πίστη αντί της αμφιβολίας, την ελπίδα αντί της απόγνωσης.

              Την νέα σχέση με τον Θεό Πατέρα και συνάνθρωπο αδελφό.

              Είναι παρούσα και μελλοντική.

              Είναι ήδη πραγματικότητα αλλά απαιτεί από τον άνθρωπο εγρήγορση για τον αιφνίδιο ερχομό της.

             Τα έσχατα έγιναν πραγματικότητα που ζεί ο άνθρωπος μέσα στον νέο παράδεισο που έκτισε με το τίμιο Αίμα Του, την Εκκλησία.

                                                       Αθανάσιος Κατσίκης αρχιτέκτων

          Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ μας αποκαλύπτει:

          ‘’ Όταν το Πνεύμα του Θεού κατέρχεται σ’ έναν άνθρωπο και τον επισκιάζει με την πληρότητα της έκχυσης του.

           Τότε η ψυχή του ξεχειλίζει από μία χαρά απερίγραπτη γιατί το Πνεύμα χαροποιεί ότι αγγίζει.

            Η Βασιλεία του Θεού είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι. 

           Απόκτησε εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες γύρω σου θα βρουν την σωτηρία τους.

           Ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, ο μύστης της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος μας μεταφέρει ποιητικά - και πως αλλιώς – το βίωμα του.

            Είναι αόρατο και κανένα χέρι δεν μπορεί να το πιάσει.

            Αψηλάφητο και όμως παντού.

            Τι είναι αυτό; Ω θαύμα ! ! Τι δεν είναι. Γιατί δεν έχει όνομα.

            Μέσα στην τρέλα μου προσπάθησα να το αρπάξω.

            Κι’ έκλεισα το χέρι μου, νομίζοντας ότι το κρατώ σφιχτά.

            Αλλά ξέφυγε και δεν μπορούσα

            να το κρατήσω στα δάχτυλα μου.

            Γεμάτος λύπη, ξέσφιξα την παλάμη μου

            και το είδα άλλη μια φορά μέσα στο χέρι μου.

            Ώ άφατο θαύμα ! Ώ παράξενο μυστήριο !

             Γιατί μάταια ταλαιπωρούμαστε; Γιατί όλοι πλανιόμαστε ; ;

           Όταν ο Παράκλητος κατέρχεται στους πρώτους χριστιανούς την ημέρα της Πεντηκοστής είναι γλώσσες φωτιάς.

          Η φωτιά είναι άπιαστη, είναι ζωντανή, ελεύθερη, αεικίνητη, κανείς δεν μπορεί να την μετρήσει η να την ζυγίσει.

         Δεν μπορούμε να την κλείσουμε και να την κρατήσουμε στα χέρια μας αλλά νιώθουμε την ζέστη από τις φλόγες.

         Έτσι και με τον Παράκλητο, έχουμε συνείδηση της παρουσίας του, γευόμαστε την χάρη του, ξέρουμε την δύναμή του, δεχόμαστε την φώτιση του, όμως δεν μπορούμε να απεικονίσουμε το πρόσωπό του.

         Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος ενσαρκώθηκε, έζησε σαν άνθρωπος, σαν εμάς πάνω στη γη.

         Οι Ευαγγελιστές μας κατέθεσαν τα λόγια και τις πράξεις του. Στην Εκκλησία το πρόσωπο του μας κοιτάζει από τις άγιες εικόνες.

         Δεν μας είναι καθόλου δύσκολο να φέρουμε την εικόνα του στις καρδιές μας, να τον κοιτάξουμε στα μάτια ζητώντας την αγάπη του.

          Το Πνεύμα όμως δεν ενσαρκώθηκε, το Άγιο Πρόσωπο του δεν μας φανερώθηκε.

          Δεν μας αποκαλύφθηκε με ανθρώπινη μορφή.

          Στην περίπτωση του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος ο όρος ‘’ γεννά ‘’ η ‘’ γεννάται ‘’που τον χρησιμοποιεί η Εκκλησία για να δείξει την αιώνια προέλευση του από τον Πατέρα, είναι πιο οικείος για εμάς παρ’ όλο η έννοια δεν μας ερμηνεύεται κυριολεκτικά.

          Ο όρος όμως που χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αιώνια σχέση του Πνεύματος προς τον Πατέρα ‘’ εκπόρευση ‘’ είναι εντελώς άγνωστη χωρίς σαφή και συγκεκριμένη ερμηνεία.

           Είναι ένα μυστήριο, ένα ιερογλυφικό που δεν μας έχει αποκαλυφθεί τελείως.

           Διότι η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν μπορεί να οριστεί και να περιγραφεί με κτιστά λόγια και γράμματα, μπορεί όμως να βιωθεί ως εμπειρία αρκεί να το θελήσει ο άνθρωπος.

        Είναι εκπορευτό εξ’ αγεννήτου φάους (φωτός).

        Η Εκκλησία βέβαια διδάσκει σταθερά για το Άγιο Πνεύμα δύο ζωτικές και σωτηριώδεις  αλήθειες.

         ΠΡΩΤΟΝ: το Άγιο Πνεύμα είναι ΠΡΟΣΩΠΟ δεν είναι ενέργεια όπως ο άνεμος η ο ηλεκτρισμός.

          Μια αναίσθητη δύναμη, αλλά ένα από τα τρία Άγια και αιώνια πρόσωπα της Τριάδος.

         ¨Έτσι παρ’ όλη την φαινομενική αδυναμία να το καταλάβουμε μπορούμε και ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε μια προσωπική ‘’ Εγώ – Εσύ ‘’ σχέση μαζί του. Όπως με το οιανδήποτε πρόσωπο που αγαπάμε και μας αγαπά.

         Ο Άγιος Πέτρος συμβουλεύει ‘’ μη λυπείτε το Πνεύμα ‘’- ΠΡΟΣΩΠΟ.

        ΔΕΥΤΕΡΟ : Το Άγιο Πνεύμα σαν τρίτο μέλος της Αγίας Τριάδος είναι Ισότιμο, Συναΐδιο και Ομοούσιο με τα άλλα δύο.

         Δεν εξαρτάτε από αυτά η είναι κάποιος ενδιάμεσος που χρησιμοποιούν.

         Η αίρεση του filioque των Λατίνων δηλαδή η διπλή εκπόρευση του Πνεύματος οδηγεί τους ανθρώπους να αποπροσωποιήσουν και να υποβιβάσουν το Άγιο Πνεύμα.

          Έλεγε ο Άγιος Φώτιος ‘’ δεν μπορούσε ο Πατήρ μόνος του να εκπορεύσει το Πνεύμα και έπρεπε να βοηθήσει και ο Υιός; ‘’.

          Η Εκκλησία έδωσε μάχες και μάτωσε με τους κατά καιρούς Πνευματομάχους και σήμερα ψάλει.

         Το Πνεύμα το Άγιον ην μεν αεί και έστι και έστε,

          ούτε αρξάμενον, ούτε παυσόμενον,

         αλλ΄ αεί Πατρί και Υιώ συντεταγμένον

         και συναριθμούμενον.

         ζωή και ζωοποιούν, φως και φωτός χορηγόν,

           αυτάγαθον και πηγή αγαθότητος.

           δι΄ ου Πατήρ γνωρίζεται,

           και Υιός δοξάζεται, και παρά πάντων γιγνώσκεται.

           Μία δύναμης, μία σύναξης

           μία προσκύνησης της Αγίας Τριάδος.

           

           Το Άγιο Πνεύμα ήτανε πάντα και είναι και θα είναι, δεν έχει αρχή υπάρξεως ούτε πρόκειται να παύσει να υπάρχει.

           Πάντα είναι στην ίδια στοίχιση και αρίθμηση με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι η Ζωή και αυτό που δίνει ζωή, είναι φως και φωτίζει τα πάντα.

          Από μόνο του είναι το αγαθό και ταυτόχρονα είναι πηγή κάθε αγαθού.

          Με αυτό γνωρίζουμε τον Πατέρα, με αυτό δοξάζεται ο Υιός και με αυτόν τον τρόπο από όλους αναγνωρίζεται η μία δύναμη, η μία κατηγορία, η μία προσκύνησης της Αγίας Τριάδος.

         Είναι τα ‘’ δύο χέρια ‘’ του Πατέρα με τα οποία οικονομείται η σωτηρία και η υιοθεσία μας.

         Συχνά δίνουμε μία προτεραιότητα στην μεταξύ τους αμοιβαία σχέση στον Υιό.

         Ο Χριστός λέμε έρχεται πρώτος και έπειτα μετά την Ανάληψη του στον ουρανό στέλνει το Πνεύμα την Πεντηκοστή.

         Στην πραγματικότητα όμως ο Χριστός μας στέλνει το Πνεύμα αλλά ταυτόχρονα είναι το Πνεύμα που στέλνει τον Χριστό πρώτα.

        Στον Ευαγγελισμό το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται στην Παρθένο Μαρία, αυτή συλλαμβάνει τον Χριστό.

        Σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστεως, ο Ιησούς Χριστός ‘’εσαρκώθει εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου ‘’

        Το Πνεύμα λοιπόν στέλνει τον Χριστό στον κόσμο.

         Στη Βάπτιση Όταν ο Ιησούς βγαίνει από τα νερά του Ιορδάνη το Πνεύμα κατέρχεται σ’ αυτόν με την  μορφή περιστεράς.

        Έτσι το Πνεύμα αναπαύεται στον Χριστό και τον στέλνει στην αποστολή του στην Ιουδαία.

         Αμέσως μετά την Βάπτιση όπως λέει ο Μάρκος το Πνεύμα οδηγεί τον Χριστό στην έρημο για να περάσει την δοκιμασία των σαράντα ημερών πρίν αρχίσει να κηρύττει.

         Ο Χριστός μετά το σαρανταήμερο ‘’ υπέστρεφε με την δύναμη του Πνεύματος (Λουκ 4,14).

          Στα πρώτα πρώτα λόγια του κηρύγματος του άμεσα δείχνει το γεγονός ότι τον στέλνει το Πνεύμα.

         Διαβάζει το κομμάτι από τον Ησαία (61.1) για τον εαυτό του. ‘’ Πνεύμα Κυρίου επ’ εμέ ου ένεκεν έχρισε με ευαγγελίζασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με ‘’.

             Ακόμη η ονομασία του ‘’ Χριστός ‘’ η ‘’ Μεσσίας ‘’ αποδεικνύει ότι είναι ο κεχρισμένος από το Πνεύμα.

           Στη Μεταμόρφωση Για μια ακόμη φορά το Πνεύμα κατέρχεται στο Χριστό σαν ένα σύννεφο φωτός.

           Όπως έστειλε τον Χριστό στην έρημο και στο δημόσιο κήρυγμα  τώρα τον στέλνει  στην ‘’έξοδο ‘’ του, στον σταυρικό θάνατο-θυσία στα Ιεροσόλυμα.

           Στην Πεντηκοστή τα πράγματα αντιστρέφονται, έως τα τώρα το Πνεύμα στέλνει τον Χριστό .

           Τώρα ο Αναστημένος Χριστός στέλνει το Πνεύμα.

           ‘’ Ο Λόγος έλαβε σάρκα ώστε να δεχθούμε εμείς το Πνεύμα ‘’ είναι τα λόγια του Αγίου Αθανασίου και η Πεντηκοστή αποτελεί τον σκοπό και την συμπλήρωση της ενσάρκωσης.

           Μέχρι την Ανάληψη είχαμε την οικονομία του Λόγου μετά την Πεντηκοστή έχουμε την οικονομία του Αγίου Πνεύματος για την σωτηρία μας.

            Με την Πεντηκοστή έχουμε την συνέχιση της ενσάρκωσης του Χριστού μέσα στη ζωή της Εκκλησίας.

           Αυτό ακριβώς κάνει το Πνεύμα στην κορυφαία στιγμή της Ευχαριστίας στην ‘’ επίκληση ‘’ του Αγίου Πνεύματος.

           Τα λόγια μας απευθύνονται στον Πατέρα, ο Ιερέας διαβάζει τα λόγια του Αγίου Χρυσοστόμου :

            Έτι προσφέρομέν σοι την λογική ταύτην

             και αναίμακτον λατρείαν, και παρακαλούμεν σε,

            και δεόμεθα και ικετεύομεν κατάπεμψον

            το Πνεύμα σου το Άγιον εφ’ ημάς

            και επί τα προκείμενα δώρα ταύτα.

            Και ποίησον τον μεν Άρτον τούτον,

            τίμιον Σώμα του Χριστού σου,

            το δε εν τω Ποτηρίω τούτω

            τίμιον Αίμα του Χριστού σου

             μεταβαλών τω Πνεύματι σου τω Αγίω.

             Ο Πατέρας στέλνει τον Παράκλητο για να κυρώσει την παρουσία του Υιού στα καθαγιασμένα δώρα.

             Ο Χριστός μας βεβαίωσε ‘’ όπου είναι δύο η τρεις μαζεμένοι στο όνομα μου εκεί ανάμεσα τους είμαι και εγώ ‘’

             Ακόμη μας είπε ‘’ θα είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες και πάντοτε ‘’.

             Ο Χριστός είναι πάντα μαζί μας μέσω του Αγίου Πνεύματος, εξ αιτίας του Παρακλήτου στην καρδιά μας που μας γνωρίζει τον Χριστό και τον γεννά στις καρδιές μας.

             Δεν γνωρίζουμε τον Χριστό απλά από πέμπτο η έκτο χέρι σαν μια μακρινή παρουσία από τα παλιά για την οποία έχουμε αποδεδειγμένες πληροφορίες από γραπτές μαρτυρίες.

             Τον γνωρίζουμε προσωπικά και άμεσα, εδώ και τώρα, στο παρόν, είναι ο προσωπικός μας Σωτήρας, ο Πατέρας και φίλος μας.

          Μπορούμε να φωνάξουμε μαζί με τον Απόστολο Θωμά ‘’ ο Κύριος μου και ο Θεός μου ‘’.

          Λέμε ‘’Χριστός γεννάτε δοξάσατε ‘’ και όχι ‘’γεννήθηκε ‘’. Ο Χριστός πέθανε για εμένα όχι απλώς ‘’πέθανε ‘’.

            Ψάλουμε ‘’ Ανάσταση Χριστού θεασάμενοι ‘’ αν και είμαστε αιώνες μακριά από εκείνη την μια των Σαββάτων.

           Αυτή η αμεσότητα και η προσωπική σχέση με τον Ιησού είναι έργο του Πνεύματος.

           Δεν μας μιλά για τον εαυτό του αλλά μας μιλά πάντα για τον Χριστό.

           Τα θεία Πρόσωπα δεν επιβάλλονται αλλά το ένα μαρτυρεί για το άλλο.

          Ο Άγιος Δαμασκηνός μας είπε ‘’ ο Υιός είναι εικόνα του Πατρός και το Πνεύμα εικόνα του Υιού ‘’ .

          Έτσι το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος είναι το μόνο που δεν απεικονίζεται σε ένα άλλο πρόσωπο.

          Ως πρόσωπο παραμένει αφανέρωτο, κρυμμένο συγκαλύπτοντας τον εαυτό του μόλις εμφανιστεί.

           Είναι το βασιλικό χρίσμα του Χριστού και όλων των Χριστιανών που έχουν κληθεί να βασιλέψουν μαζί του στον μέλλοντα αιώνα.

          Τότε αυτό το θείο πρόσωπο που είναι άγνωστο τώρα χωρίς να έχει εικόνα σε κάποιο άλλο μέλος της τριάδος θα φανερωθεί στα θεοποιημένα πρόσωπα γιατί το πλήθος των αγίων που θα είναι η εικόνα του.

          Το Πνεύμα το Άγιο είναι ο δημιουργός της ζωής πάνω στη γη ‘’ και πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος ‘’( Γενα,2 )

          Ενεργεί επάνω στον απέραντο και σκοτεινό ωκεανό που κάλυπτε την γη αρχέγονα και δημιουργεί την ζωή μέσα σ’ αυτόν.

         Πράγμα που δεν ήταν μια στιγμιαία πράξη αλλά κάτι που αναπτύχθηκε και προόδευσε μέσα στον χρόνο.

         Μια συνεχής επενέργεια του Αγίου Πνεύματος όπως φανερώνει και το ρήμα ‘’ επεφέρετο ‘’.

         Με τον τρόπο αυτό αναπτύχθηκε η ζωή μέσα στον Ωκεανό για να ‘’ εξαχθεί ‘’ με μια καθαρή διαταγή που έδωσε στα νερά ο Θεός.

         Να βγάλουν στη γη κάτι που ήδη είχαν μέσα τους δηλαδή τα ερπετά και τα πετεινά, τα ιπτάμενα ερπετά.

         Ψάρια, ερπετά και πουλιά τρία ζωικά είδη πολύ όμοια μεταξύ τους στα ανατομικά και ζωολογικά χαρακτηριστικά τους.

            Και τα τρία δεν έχουν την ικανότητα να κυοφορούν τους απογόνους τους μέσα τους στο ίδιο τους το σώμα.

            Γεννούν αυγά μέσα στα οποία αναπτύσσονται οι απόγονοι τους έξω από το σώμα της μητέρας τους.

           Αυτό έκανε τον άνθρωπο ψυχή ζώσα ( Γεν β,7 ) όταν φύσηξε στο πρόσωπο μας την πνοή της ζωής.

          ‘’ Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται ‘’ ψάλλουμε στα αντίφωνα.

          Πρόκειται για το ίδιο Πνεύμα που ‘’ επεφέρετο επάνω από τα νερά ‘’

          Το Άγιο Πνεύμα εμφυσά ο Αναστημένος Χριστός στα πρόσωπα των μαθητών και χαρίζει θεϊκές ιδιότητες και δικαιώματα.

           Που με την Χάρη του Πνεύματος γίνονται κτήμα της Εκκλησίας ‘’ το συγχωρείν αμαρτίες ‘’.

           Ο Παράκλητος εκκλησιάζει τους ανθρώπους και συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας κάνοντας όχι μόνο όλους ένα αλλά και τον καθένα μας διαφορετικό.

           Στην Πεντηκοστή η πολλαπλότητα των γλωσσών δεν καταργήθηκε αλλά έπαψε να είναι αιτία χωρισμού όπως προηγουμένως.

           Ο καθένας μιλούσε στη δική του γλώσσα αλλά με την δύναμη του Πνεύματος ο καθένας μπορούσε να καταλάβει τους άλλους.

           Στην εικόνα της Πεντηκοστής έχουμε πάλι το παράδοξο της λογικής όπως σε όλα τα μυστήρια.

          Αφαιρούνται τρεις Απόστολοι ενώ δέχθηκαν τις πύρινες γλώσσες δεν εικονίζονται και στη θέση τους μπαίνουν μη απόστολοι.

           Ο Ματθαίος, ο Μάρκος και ο Λουκάς ως Ευαγγελιστές.

           Αφαιρείται ακόμη ένας Απόστολος για να μπει ο εντελώς απών από το υπερώο και διώκτης Παύλος.

          Η Εκκλησία θέλει να του φωνάξει ‘’ ναι Παύλε ‘’ είσαι εκ των υπέρ λίαν και όχι όπως μικρόψυχα και βλάστημα σε κατηγορούσαν οι Ιουδαίζοντες ότι δεν είσαι Απόστολος.

          Ακόμη απουσιάζει η Θεοτόκος ενώ ήταν παρούσα και πρωτεύον πρόσωπο της Εκκλησίας.

           Όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι η κεχαριτωμένη από τον Ευαγγελισμό δέχθηκε τον φωτισμό του Πνεύματος στο υπερώο.

           Οι Απόστολοι όλοι δεν βαπτίστηκαν ενώ βάπτιζαν όλους τους Χριστιανούς διότι βαπτιστήκαν στο Υπερώο που έγινε κολυμβύθρα όταν ‘’επλήσθει ο οίκος που ήσαν καθήμενοι’’ από το Άγιο Πνεύμα .

           Ποιος έκανε τους μονοθεϊστές Ιουδαίους να λατρεύσουν για Θεό τον πριν πενήντα ημέρες σταυρωθέντα Γαλιλαίο Ιεροκήρυκα;

           Παρά μόνο ο Παράκλητος.

           Ποιος έκανε τον ψαρά, τον σκηνοποιό και τον τελώνη, τους αγραμμάτους και ακαλλιέργητους να πείσουν τον κόσμο να βαπτισθεί στο όνομα του Σταυροθέντος ποιανού ; ;

           Αυτού τον οποίο ούτε είδαν ούτε παρακολούθησαν, αλλά πείστηκαν με τα λόγια ότι αναστήθηκε.

           Ότι ανέβηκε στον ουρανό και ότι θα έλθει να κρίνει ζώντας και νεκρούς.

               ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

                                              Αθανάσιος Κατσίκης

                                                 αρχιτέκτων

 

          Την Κυριακή της Πεντηκοστής η Εκκλησία διαβάζει την περικοπή από το Ευαγγέλιο του Αγ. Ιωάννη ( 7, 37—8, 12).

           Τρεις ήταν οι μεγάλες γιορτές του Ισραήλ.

           α) Το ‘’ Πάσχα ‘’ η ‘’ εορτή των αζύμων ‘’ σε ανάμνηση της εξόδου του λαού από την Αίγυπτο.

           β) Η ‘’ Πεντηκοστή ‘’ η ‘’ εορτή των εβδομάδων ‘’ επτά εβδομάδες μετά το Πάσχα ( 7χ7=49 σχεδόν 50 ημέρες ) σαν εορτή ευχαριστήρια προς τον Θεό για την έναρξη του θερισμού.

            γ) Η ‘’ σκηνοπηγία ‘’ η ‘’ εορτή των σκηνών ‘’ σε ανάμνηση της ζωής που έζησαν οι Ιουδαίοι μέσα σε σκηνές στην έρημο.

            Αυτοί ήταν οι ‘’ τρείς καιροί τοῦ ἐνιαυτοῦ ‘’ που με εντολή του νόμου συγκεντρώνονταν όλοι οι Ισραηλίτες.

            ‘’ ὀφθήσεται πᾶν ἀρσενικόν τοῦ Ἰσραήλ ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ ‘’.

            Η εορτή της σκηνοπηγίας διαρκούσε επτά ημέρες σ΄ αυτές έστηναν σκηνές η καλύβες με κλωνάρια από δένδρα στις ταράτσες η τις αυλές των σπιτιών τους, στους δρόμους και τις πλατείες.

            Στην αυλή του Ναού υπήρχαν σε κοινή θέα δύο πολύ μεγάλες λυχνίες αναμμένες νύκτα και ημέρα σε ανάμνηση της νεφέλης που οδηγούσε τον λαό στην έρημο.

           Ταυτόχρονα γινόταν μεγάλη σπονδή νερού σε ανάμνηση του βράχου που ανέβλυζε νερό και έπινε ο λαός στην έρημο.

            Ο οποίος με θαυμαστό τρόπο ακολουθούσε τον λαό στις μετακινήσεις του.

            Η ‘’ νεφέλη και η ‘’ ἀκολουθούσα πέτρα ‘’ κατά τον Παύλο ήταν ο Χριστός.

            Κατά την όγδοη και τελευταία ημέρα της εορτής έβγαιναν όλοι από τις σκηνές και έρχονταν στον Ναό σε ανάμνηση της εισόδου εις την γη της επαγγελίας.

            Αυτή την ημέρα στην ώρα της αιχμής της συγκέντρωσης και της μεγάλης σπονδής του νερού στάθηκε ο Ιησούς και φώναξε.

            ‘’ Ἐάν τις διψᾶ, ἐρχέσθω προς με καί πινέτω ‘’.

            Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να ξεδιψάσουν αλλά πάντα είναι διψασμένοι και πεινασμένοι.

            Μέχρι να βρουν αυτό το κάτι που πράγματι ξεδιψά και χορταίνει. Η δίψα δεν είναι η έλλειψη νερού.

            Αλλά η θέληση για γνωριμία κάθε ψυχής με τον δημιουργό της που όταν δεν την κατορθώσει καθιστά τον άνθρωπο πεινασμένο και διψασμένο.

           Του δημιουργεί εσωτερικό κενό και απώλεια προσωπικότητας τα οποία όσο και αν καταφεύγει σε γιατρούς και ψυχοφάρμακα μένει αθεράπευτος.  

           Ο Κύριος δεν λέει πολλές κουβέντες λέει μόνο να έρθει όποιος διψά.

           Ο άνθρωπος δεν θέλει να πάει κάνει τον χορτάτο. Το πράγμα είναι μυστήριο γι΄ αυτό ο Κύριος ρωτά ΄΄ θέλεις να γίνεις καλά ΄΄;;.

          Εδώ ο Ιησούς ερμηνεύει ότι αυτός είναι η ακολουθούσα πέτρα από την οποία έπιναν οι πατέρες του Ισραήλ.

          Όποιος πεινά υπάρχει ο αιώνιος χορτασμός, η βρώσης της σαρκός Του .

          Πιστεύουμε στον λόγο του ότι όποιος τρώγει την σάρκα του και πίνει το αίμα του έχει ζωή αιώνιο.

          Χορτασμό αιώνιο διότι η τροφή μας στην βασιλεία του θα είναι ΜΟΝΟΝ η μετάληψη των θείων δώρων του και καμία άλλη τροφή.

          Επειδή και ταύτη ( την κοιλία ) και ταύτα ( τα βρώματα ) κατά τον Παύλο καταργήσει.

         Έτσι και εδώ ο αιώνιος δροσισμός του ανθρώπου είναι ο Ιησούς και μόνον αυτός.

         Όλα όμως αυτά ο χορτασμός και το ‘’ πίνειν ‘’ το ζωντανό νερό του Χριστού, έχουν να κάνουν με το ‘’πιστεύειν ‘’ στον Ιησού.

        ‘’ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ ‘’, αυτός όχι μόνο θα ξεδιψάσει αλλά θα γίνει ο ίδιος πηγή νερού ζωντανού, σαν εκείνου που έδωσε στην Σαμαρείτιδα και έγινε Ιεραπόστολος .

         Το ζωντανό νερό είναι το Πνεύμα το Άγιο, όπως εξηγεί και ο Ευαγγελιστής.

        ‘’ κοιλία ‘’ είναι βέβαια ο έσω άνθρωπος και όχι το στομάχι.

        Ο Ιησούς προλέγει το γεγονός ότι όσοι πιστεύσουν σ’ αυτόν θα γίνουν φορείς του Αγίου Πνεύματος για να το μεταλαμπαδεύσουν και σε άλλους ανθρώπους που  το διψούν.

        ‘’ οὕπω ἤν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι ὁ Ἰησούς οὐδέπω ἐδοξάσθει ‘’.

         Το ‘’οὕπω ἥν ‘’ δεν σημαίνει βέβαια δεν υπήρχε, αλλά δεν ήταν γνωστό, δεν είχε αποκαλυφθεί, δεν υπήρχε στις καρδιές των ανθρώπων.

          Το Πνεύμα το Άγιο υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη, αυτό φώτιζε τους προφήτες και προφήτευαν και μιλούσαν για το θέλημα του Θεού.

          Η δυνατή φωνή του Ιησού έφερε ταραχή αλλά και διχασμό στα πλήθη.

         Πολλοί έλεγαν ‘’ αυτός είναι αληθινά ο προφήτης ‘’ αόριστος αναφορά του αναμενομένου προφήτη.

         Άλλοι έλεγαν ‘’ αυτός είναι ο Χριστός ‘’, ποιο συγκεκριμένη ομολογία.

  Οι άπιστοι έφεραν θεληματικά την γνωστή ‘’ απόδειξη ‘’.

       ‘’ Μή  γάρ ἐκ τῆς Γαληλαίας ὁ Χριστός ἔρχεται ‘’ ;  και με τον τρόπο αυτό κοίμιζαν τις συνειδήσεις τους και δικαιολογούσαν την απιστία τους.

        Τότε ορισμένοι άνθρωποι των Φαρισαίων, τραμπούκοι, ετοιμάζονταν να συλλάβουν τον ενοχλητικό ιεροκύρηκα που βεβήλωνε την πιο ιερή στιγμή της μεγάλης Εορτής.

           Φυσικά κανείς τους δεν τόλμησε να τον συλλάβει παρά τις διαταγές που είχαν.

           Αυτοί ‘’ οι υπηρέτες ‘’ με άδεια χέρια ήρθαν προς τους Αρχιερείς και τους Φαρισαίους.

          Ακολουθούσαν κατά πόδα τον Ιησού για να βρούν την κατάλληλη ευκαιρία.

          Έτσι άκουγαν κατ’ ανάγκη τους λόγους του και σιγά, σιγά τον πίστεψαν.

           Οι Φαρισαίοι ζητούν εξηγήσεις για την απραξία και το ατελέσφορο της αποστολής τους.

           Οι υπηρέτες απαντούν ‘’ σαν τα λόγια που λέει αυτός ο άνθρωπος δεν ακούστηκαν ποτέ από ανθρώπινα χείλη’’.

           Η απάντηση των υπηρετών αποδεικνύει με τον πιο καθαρό τρόπο την αλήθεια και την δύναμη των λόγων του Ιησού.

           Ο χαρακτηρισμός του Ιησού ως ‘’ άνθρωπος ‘’ από τους υπηρέτες φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν είναι και Θεός.

          Τα αφεντικά των υπηρετών απαντούν εξοργισμένοι και προσβεβλημένοι από τα λεγόμενα τους.

         ‘’ Μήπως και εσείς πλανηθήκατε από τον λαοπλάνο ;

          Είδατε κανένα από τους άρχοντες και τους ‘’ μορφωμένους ‘’να πιστέψουν σ’ αυτόν η κάποιο Φαρισαίο.

            Ο λαουτζίκος που δεν γνωρίζει τις Γραφές, αυτοί οι καταραμένοι.

          Λόγια ανθρώπων που έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και αισθάνονται αδυναμία να υπερασπίσουν την γνώμη τους.

          Σας θυμίζουν τίποτε από την σημερινή μετά από 2000 χρόνια τακτική των μισθωτών και κρατούντων;

           Είναι η πάγια θέση των αιρετικών οικουμενιστών σε όσους ζητούν εξηγήσεις για τους Παλαιοημερολογίτες και ψελλίζουν ερωτηματικά για την αίρεση και τα συμβάντα.

           Ποια είναι η γνωστή απάντηση.

           Μήπως κανείς Πατριάρχης η επίσκοπος η ηγούμενος η καθηγητής η μεγάλος θεολόγος η αφρόκρεμα της ορθοδοξίας πίστεψε και έγινε παλαιοημερολογίτης ;

           Μόνο κάτι γραΐδια κάποιοι αμόρφωτοι φανατικοί που δεν γνωρίζουν τίποτε από τα θεολογικά, οι εκτός Εκκλησίας, οι αδιάδοχοι των Αποστόλων δηλαδή οι καταραμένοι, οι αφορισμένοι.

           Τι απόλυτη σύμπτωση φρασεολογικής δικαιολογίας και τότε και σήμερα για το θάψιμο της αλήθειας.

           Αφού οι μεγάλοι δεν γίνονται παλαιοημερολογίτες και ο λαός δεν πρέπει να  γίνει, είναι το μόνιμο επιχείρημα τους.

           Στη σύνοδο των Αρχιερέων και των Φαρισαίων ακούγεται μια φωνή αντίρρησης του Νικοδήμου, μέλος του μεγάλου Συνεδρίου, γνώστης των Γραφών και γνήσιος ‘’ δάσκαλος του Ισραήλ ‘’ .

          ‘’ Ο Νόμος μας δεν κρίνει κανένα άνθρωπο εάν πρώτα δεν ακούσει από αυτόν την γνώμη του και το πιστεύω του.

           Απάντηση συνετή όχι μόνο από πλευράς Ιησού αλλά και από φαρισαϊκής.

            Δεν υποστηρίζει τον Ιησού, αλλά ελέγχει την παράνομη κρίση χωρίς απολογία του ‘’ ενόχου ‘’.

           Στοιχειώδης κανόνας κάθε δικαίου πόσο μάλλον του Μωσαϊκού Νόμου.

           Όμως για τους Φαρισαίους εάν κάποιος δεν ήταν εναντίον του Ιησού θεωρήτω ότι τον παραδεχόταν.

          Στο πρόσωπο του Ιησού δεν χωρούσε ουδετερότητα και ορθός η είσαι μαζί του η όχι.

            Ο Κύριος είναι πάντα ‘’ σημείο αντιλεγόμενο ‘’.

          Έξω φρενών οι Φαρισαίοι τον ψέγουν. ‘’ Μήπως είσαι Γαλιλαίος και θέλεις να δικαιολογίσεις την καταγωγή σου;

          Ψάξε καλά τις Γραφές και θα δείς ότι από την Γαλιλαία προφήτης δεν θα γεννηθεί ‘’.

           Οι Ιουδαίοι δεν θεωρούσαν τους Γαλιλαίους καθαρόαιμους Ισραηλίτες.

           ‘’ Ἐγώ είμαι το φώς του κόσμου ‘’ ξαναδιδάσκει ο Κύριος ‘’.

           Όποιος με ακολουθήσει δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, στην αγνωσία, στο αβέβαιο, αλλά θα έχει εμένα μαζί του πάντα, το φως της ζωής, την Αλήθεια.

           Τα λόγια του Ιησού ‘’ Εγώ είμαι το φως του κόσμου, Εγώ είμαι η αλήθεια, Εγώ είμαι η ζωή δεν μπορούν να ειπωθούν από άνθρωπο.

           Όποιος τολμήσει να τα πει η τρελός θα είναι  η Θεός θα είναι.

           Ποτέ στην παγκόσμια γραμματεία δεν υπάρχει αναφορά να υπόθηκαν αυτοί οι χαρακτηρισμοί για άνθρωπο.

            Εκείνη η νεφέλη στην έρημο ήταν το φως του Ισραήλ. Ο Ιησούς όμως είναι το φως του κόσμου, όλων των ανθρώπων, της κτίσης.

           Αυτό το φως του Θαβώρ θα δίνει ζωή στη δημιουργία επειδή το φώς των άστρων δεν θα υπάρχει.

            Μετά την διάβαση της Ερυθράς, ο λαός βρέθηκε στην έρημο σαν σε βάρκα μέσα στον ωκεανό.

            Δεν υπήρχαν βέβαια τεχνικά μέσα η αλμανάκ για να βρίσκουν τον προσανατολισμό τους, ήταν χαμένοι.

           Η νεφέλη ήταν ο οδηγός, όταν κινούσε τότε συντεταγμένα σε σχήμα Σταυρού ακολουθούσε ο λαός. Όταν σταματούσε στρατοπέδευαν.

           Εάν ήταν ανάγκη να βαδίσουν νύκτα τους έφεγγε.

           Για να μην τους καίει ο ήλιος στην πεζοπορία την ημέρα σαν νέφος έκοβε τον ήλιο και έδινε σκιά.

           Εκείνη την νεφέλη ακολουθούσε ο Ισραήλ και οδηγήθηκε στη γή της επαγγελίας.

           Τον Ιησού σήμερα καλείται να ακολουθήσει κάθε άνθρωπος για να βρει την Εκκλησία και από εκεί την αιώνια χώρα και την ζωή.

           Σε άλλη περίπτωση το πνευματικό σκοτάδι, η αγνωσία του Πατέρα Θεού και του θελήματός του θα τον οδηγήσει στα χέρια των θηρίων που καραδοκούν να σκοτώσουν.

            ‘’ ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί ἕξει τό φῶς της ζωής ‘’, από τούτη την ζωή το παιδί που μένει με τον Πατέρα και στο σπίτι του Πατέρα, θα απολαμβάνει το φώς το της γνώσεως, της αγάπης, της όντος ζωής.

            Θα μπορεί να γιορτάζει και να χαίρεται το γεγονός της Εκκλησίας μαζί με τους αδελφούς του, σε μία εποχή έντονα αντιεκκλησιαστική.

            Εποχή ατομικότητας και ανταγωνισμού, εποχή που κυριαρχεί ο υπεράνθρωπος, το αγοραίο και η προδοσία.

            Ο Χριστός να είμαστε βέβαιοι, θα τηρήσει την υπόσχεσή του για το φώς της ζωής προς εμάς την Εκκλησία του, όπως τήρησε την υπόσχεση του προς τους μαθητές και έστειλε το Πανάγιο Πνεύμα.

 

                                              Αθανάσιος Κατσίκης

                                                 αρχιτέκτων

            Ο Ιησούς ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα με τους μαθητές του και άλλους που τον ακολουθούν.

            Όλοι όμως ήταν σε ένα καθεστώς φόβου. ‘’ ἐθαμβοῦντο καί ἐφοβοῦντο. ‘’

            Αυτό ίσως οφείλοταν στο ότι έβλεπαν το δάσκαλο να πηγαίνει με αποφασιστικότητα στα Ιεροσόλυμα.

            Ενώ γνωρίζουν την εχθρότητα και το μίσος των γραμματέων και των Φαρισαίων προς αυτόν.

            Σε αυτή την κατάσταση ο Ιησούς παίρνει ιδιαιτέρως τους δώδεκα και τους μιλά για το πάθος Του .

             Ο Κύριος ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα, ξέρει γιατί ανεβαίνει, ξέρει τι θα συμβεί εκεί, όλα είναι εν γνώσει του.

             Πηγαίνει και τίποτα δεν μπορεί να τον εμποδίσει να συνεχίσει τον δρόμο προς το Πάθος.

             Τον δρόμο που είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού Πατέρα.

             Αποπέμπει τον Πέτρο με βδελυγμία ‘’ ύπαγε οπίσω μου σατανά ‘’.

             Ενώ τον Ιούδα δεν τον επιτιμεί για την προδοσία ‘’εταίρε εφ΄ ω πάρει ‘’ σύντροφε κάνε αυτό για το οποίο ήλθες. 

             Ο Κύριος ακόμη γνωρίζει τα πάντα για τους μαθητές του, γνωρίζει ότι δεν θα καταλάβουν αυτά που θα τους πει.

             Δεν θα τον ακολουθήσουν, όχι μόνον εξωτερικά αλλά και εσωτερικά.

             Γνωρίζει ότι θα τον αρνηθούν, θα τον εγκαταλείψουν, θα μείνει μόνος μονότατος.

             Γνωρίζει γιατί ήλθε στον κόσμο, δεν επηρεάζεται από την πραγματικότητα των μαθητών του.

             Γνωρίζει τι κάνει, τίποτα δεν τον εμποδίζει πρέπει να προχωρήσει μέχρι το τέλος, την κατάργηση του θανάτου, του έσχατου εχθρού.

            Δύο φορές προηγουμένως ο Ιησούς προαναγγέλλει το πάθος του στους μαθητές και τρίτη φορά στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή.

            Τους περιγράφει με απλά λόγια όλα όσα θα επακολουθήσουν και με την σειρά που θα συμβούν:

       α) παράδοση στους αρχιερείς και γραμματείς,

       β) καταδικαστική απόφαση,

       γ) παράδοση στη συνέχεια στους εθνικούς (Πιλάτος) ,

       δ) εμπαιγμοί και μαστιγώσεις,

       ε) Σταύρωση.

     στ) Ανάσταση.

             Αποδεικνύει ότι και τον χρόνο γνωρίζει και ότι με το θέλημα του έρχεται στο πάθος.

             Θα μπορούσε να αλλάξει πορεία και να αποφύγει τον θάνατο, ο καιρός όμως απαιτούσε τον Σταυρό.

             Προηγουμένως είχε αποφύγει τον λιθοβολισμό του (Ιωαν. η 59). Είχε εξαφανιστεί όταν θέλησαν να τον ρίξουν στον γκρεμό (Λουκ δ 29-30).

              Οι μαθητές από τις αποκαλύψεις του Ιησού δεν καταλαβαίνουν εντελώς τίποτε και τις τρεις φορές που ο Κύριος προσπαθεί να τους προετοιμάσει.

              Αυτοί γνωρίζουν ότι ο θάνατος τον φοβάται δύο φορές άκουσε την φωνή του και έφυγε, πως τώρα θα δεχθεί ο θάνατος αυτόν που φιβάται.

              Στην σημερινή περικοπή έχουμε το αίτημα από τα δύο παιδιά του Ζεβεδαίου τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη.

              Στην διήγηση του Ματθαίου βλέπουμε ότι και η μητέρα των παιδιών και συγγενής του Χριστού ανακατεύεται και εκφράζει το αίτημα τους.

              Οι δύο μαθητές ζητούν από τον Ιησού να τους υποσχεθεί ότι θα εκπληρώσει το αίτημα τους όποιο και εάν είναι.

              Κατά κάποιο τρόπο δεν τολμούν από την αρχή να διατυπώσουν το αίτημα, αλλά πρώτα ζητούν τη συγκατάθεση του Χριστού.

              Όταν έλαβαν την υπόσχεση του, εκφράζονται με περισσότερο θάρρος.

            ‘’ δώσε σε μας για να καθίσουμε στη δόξα σου ένας από τα δεξιά σου και ένας από τα αριστερά σου ‘’.

              Φυσικά πίσω από το αίτημα αυτό δεν πρέπει να δούμε μόνον απλά την φιλοδοξία των μαθητών.

             Αλλά να ξέρουμε πόσο ριζωμένη υπήρξε ακόμη και στους μαθητές η παχυλή ιουδαϊκή αντίληψη περί του Μεσσία.

             Ότι δηλαδή ο Μεσσίας θα ήταν ένας επίγειος βασιλιάς που θα ιδρύσει το Βασίλειο των Ιουδαίων στην Ιερουσαλήμ και θα αναστήσουν την πεσμένη σκηνή του Δαβίδ.

             Θα συγκεντρώσει κάτω από την δύναμη του όλο τον Ισραηλιτικό λαό και θα υποτάξουν τα έθνη.

             Φυσικά σε μία τέτοια ένδοξη κατάσταση ήταν εύλογο οι δύο μαθητές να θέλουν να έχουν την πλέον τιμητική θέση δεξιά και αριστερά από τον Μεσσία.

             Με τις πρακτικές των μαθητών και τα αιτήματα που υποβάλουν μοιάζει ότι το έργο του Χριστού να είναι αποτυχημένο.

             Αφού και οι ίδιοι οι μαθητές ενώ τους εξηγεί όλα δεν τον καταλαβαίνουν άρα σαν δάσκαλος φαίνεται ότι απέτυχε,  όμως δεν είναι έτσι στο βάθος.

              Ξέρει ότι στο τέλος όλοι θα είναι κοντά του, όλοι πλην ενός.

              Γνωρίζει το έργο του Παρακλήτου την καρποφορία, την μεταβολή και την ολοκλήρωση του προσώπου των μαθητών.

             Όπως και στην περίπτωση του Χριστού το Πνεύμα το Άγιο συντέλεσε για να σαρκωθεί ο Υιός του Θεού.

            Έτσι και τώρα θα μεταμορφώσει  τους μαθητές και θα τους κάνει τρόπον τινά άλλους Χριστούς.

             Πρέπει να προσέξουμε τη συμπεριφορά των μαθητών. 

             Δεν ζητούν να γίνει το θέλημα του Θεού, δεν φεύγουν από τον Χριστό, δεν αρνούνται τον Χριστό,αλλά θέλουν να γίνουν τα δικά τους θελήματα.

             Εμείς όμως αντίθετα πρέπει να περάσουμε μαζί με τον Χριστό από το πάθος Του.

             Από τον σταυρό Του για να μετέχουμε στη συνέχεια και στην Ανάστασης Του και στη δική μας ανάστασης.

             Όλοι οι άλλοι δρόμοι όσο και αν φαίνονται ωραίοι και λογικοί κανείς δεν βγάζει στην Ανάσταση, δεν οδηγούν στη σωτηρία, στη Θέωση.

             Πρέπει να γνωρίζουμε ότι στον κόσμο αυτό που ζούμε, της φθοράς αργά η γρήγορα όλοι θα περάσουμε τις αρρώστιες.

             Τις θλίψεις, τον πόνο, τον θανάτου μετά βεβαιότητας λίγο η περισσότερο θα έχουμε μετοχή από τα βάσανα του.

             Το θέμα είναι ότι τον αγώνα αυτόν της ζωής που θα γίνει έτσι η αλλιώς να τον κάνουμε μαζί με τον Χριστό, για τον Χριστό και με την δύναμή του.

             Εδώ είναι η εξυπνάδα μας και το συμφέρον των επιλογών μας άλλως θα ακούσουμε από τον Κύριο ‘’ οὐκ οἴδατε τί αἰτῆσθε.’’

   Εξουσίες και αξιώματα που δίνει ο Διάβολος στον κόσμο τούτο δεν υπάρχουν στο σπίτι του Χριστού την Εκκλησία.

            ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ που  δίνει την αιωνιότητα την δίνει δωρεάν.

            Ο Ιησούς εξηγεί στους μαθητές ότι οι άρχοντες και οι ηγέτες των εθνών κατακυριεύουν και κατεξουσιάζουν.

            Χαρακτηριστικό είναι ότι στα δύο ρήματα χρησιμοποιεί για έμφαση την πρόθεση ‘’ κατά ‘’.

            Όχι απλώς εξουσιάζουν αλλά κάνουν κατάχρηση της εξουσίας ως ηγέτες και καταδυναστεύουν τους υπηκόους τους.

            Στην Εκκλησία όμως το αξίωμα που λαμβάνει κανείς δεν είναι πηγή δύναμης, ώστε να ζητά από αυτό να υπάρχουν ευεργετήματα, αλλά είναι αποστολή διακονίας.

            Οι λέξεις ‘’ δίκαιος’’ και ‘’ δούλος ‘’ που ζητά ο Κύριος από τους αξιωματούχους.

            Εκφράζουν με τον πιο σαφή τρόπο την θέση και την αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.

          Ζητά να γίνουν τα παιδιά του διάκονοι επειδή και ο υιός του ανθρώπου υπηρετεί και προσφέρει την ίδια του την ζωή ως ακτιβιστής για την σωτηρία μας.

          Η αποστολή αυτή είναι απόρροια από το δικό του παράδειγμα που ήλθε να διακονήσει και να δώσει την ψυχή του λύτρο αντί πολλών

                                                                                        Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                               αρχιτέκτων

          Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Δ΄ Κυριακής των νηστειών αναφέρεται στο θαύμα της δύναμης της πίστεως.

          Η διήγηση αφορά την χρονική στιγμή αμέσως μετά την κάθοδο του Ιησού από το Θαβώρ όπου έγινε η Μεταμόρφωσης Του.

          Το πρόσωπο του Ιησού είναι ακόμη φωτισμένο από την δόξα της Μεταμορφώσεως, ο λαός που τον βλέπει μένει έκθαμβος.

          Η σκηνή μας φέρνει στο νου μία αντίστοιχη της Παλαιάς Διαθήκης όταν ο Μωυσής κατεβαίνοντας από το όρος Σινά είχε,

          ‘’ δεδοξασμένη τήν ὄψιν τοῦ χρώματος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ‘’.

          Με την διαφορά ότι ενώ στην περίπτωση του Μωυσή ‘’ ἐφοβήθησαν ἐγγίσαι αὐτοῦ ‘’ .

          Στη διήγηση μας ‘’ προστρέχοντες ἠσπάζοντω αῦτόν ‘’ (τον Ιησού).

          Μόλις κατέβει ο Ιησούς συναντά την τραγική κατάσταση, την αθλιότητα του ανθρώπου που βρίσκονται κάτω από τη δύναμη του Σατανά.

          Η διήγηση  για τον επιληπτικό νέο είναι μία εξαιρετικά τραγική αντίθεση σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη διήγηση της Μεταμορφώσεως.

          Από την μία πλευρά έχουμε την δόξα του Θεανθρώπου, την τιμή του ανθρώπου που καλείται σε αυτή την δόξα.

          Είναι κληρονόμος του Πατέρα και δημιουργού του.

          Στην Μεταμόρφωση είδαμε το ‘’ ἀρχαῖον κάλλος τῆς εἰκόνος  ‘’ σε τι δόξα  δηλαδή είναι καλεσμένος ο άνθρωπος να ζήσει.

          Την δόξα που θέλει ο Θεός να υπάρχει στο σύμπαν, την αιωνιότητα και την αθανασία.

          Από την άλλη πλευρά έχουμε το κατάντημα, την αθλιότητα που φτάνει ο άνθρωπος από την κατοχή του από τις σατανικές δυνάμεις.

         Υπάρχει και ένας συμβολισμός στο ότι ο Μωυσής και ο Ηλίας οι συνομιλητές του Ιησού στη Μεταμόρφωση.

         Είχαν περισσότερο από όλους σχεδόν τους ανθρώπους ασκήσει την προσευχή και την νηστεία.

         Τότε εμφανίζεται ένας από το λαό και του παρουσιάσει τον ασθενή γιο του.

         Τον πληροφορεί με θλίψη ότι απευθύνθηκε και στους μαθητές, χωρίς όμως να θεραπευθεί το παιδί του.

          ‘’ Ὦ γενεά ἄπιστος, ἔως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν ‘’

          Ο Ιησούς εκφράζει την απαρέσκειά του για την άπιστη γενεά που έχει μπροστά του και αυτή είναι ο πατέρας του παιδιού με την ασθενική πίστη.

            Οι μαθητές με την ολιγοπιστία τους, οι γραμματείς που καταφεύγουν σε θεωρητικές συζητήσεις και τέλος ο λαός που παρασύρεται από αυτούς.

            Η στάση αυτή του Ιησού μας φέρνει στο μυαλό το παράπονο των προφητών προς τον Θεό στην Παλαιά Διαθήκη για την αποστολή τους στο μέσον ενός πορωμένου και ασταθούς λαού.

           Εδώ έχουμε ακατανόητα λόγια από τον Κύριο. ’’έως πότε θα σας ανέχομαι ‘’

           Ο μακρόθυμος, ο πολυέλεος, ο πολυεύσπλαχνος λέει έως πότε θα σας ανέχομαι ; Τον πίκραιναν και άλλη φορά ; τούς ήξερε από παλιά ;¨

           Ναι ο Κύριος είναι πατέρας και πολλές φορές ο πατέρας λέει στο παιδί του ‘’φτάνει πια δεν σε αντέχω άλλο ‘’.

           Αλλά και πάλι αντέχει τον γιό του και φροντίζει να διορθωθεί.

           Ακόμη τον Κύριο παραπίκραναν οι Ιουδαίοι γιατί Αυτός ήταν ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης.

            Σε Αυτόν γόγγυζαν μόνιμα, προς Αυτόν ήταν σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι την καρδιά.

            Μπροστά σ΄ Αυτόν ειδολωλατρούσαν  και θανάτωναν τα παιδιά του τους Προφήτες.

            Ο Ιησούς παρόλο πικραμένος δείχνει την αγάπη του προς τα πονεμένα παιδιά του.

            Ζητά να του φέρουν τον ασθενή νέο που υφίσταται και νέα κρίση της αρρώστιας του κυλιόμενος πάνω στη γη και αφρίζοντας. 

            Απευθύνεται στον πατέρα του παιδιού και τον ρωτά για τον χρόνο έναρξης της αρρώστιας.

            Όχι φυσικά για να μάθει επειδή δεν το ξέρει, αλλά για να φανερωθεί από την απάντηση του πατέρα.

            Ότι ‘’παιδιόθεν’’  ο νέος υφίσταται τις τρομερές, τις οδυνηρές, τις ολέθριες συνέπειες της αιχμαλωσίας του από τον Σατανά.

            Ο πατέρας απαντά στα περί της ασθενείας του γιου και του ζητεί ταυτόχρονα την βοήθεια του Ιησού εκφράζοντας όμως και κάποια αμφιβολία ως προς τη δύναμη του.

           ‘’ εἴ τί δύνασε βοήθησον ἡμῖν, σπλαχνισθείς ἐφ ἡμῶν ‘’.

            Ο Ιησούς αντιπαραβάλλει στην αμφιβολία του πατέρα, που ίσως να οφείλεται και στην προηγούμενη εμπειρία με τους μαθητές, την παντοδυναμία της πίστεως.

            Είναι σαν να του λέει: Το ερώτημα δεν είναι αν μπορώ εγώ να επιτελέσω την θεραπεία που ζητάς.

            Αλλά εάν εσύ μπορείς να το πιστέψεις ότι εγώ μπορώ.

            Σε όλες τις διηγήσεις των Ευαγγελίων τα θαύματα δεν γίνονται για να προκαλέσουν την πίστη και να εντυπωσιάσουν.

           Αλλά προκαλούνται από την πιστή που θέλει το θαύμα.

           Η δήλωση του Κυρίου πιστεύεις, ‘’ πάντα δυνατά τῶ πιστεύοντι ‘’ γίνεται  όχι επειδή αγνοεί την απιστία του πατρός.

           Αλλά επειδή θέλει να τον βοηθήσει να αυξηθεί βαθμιαία η πίστη του και συγχρόνως να δείξει στους μαθητές ότι η αιτία που δεν έδιωξαν τον Δαίμονα ήταν η δική τους απιστία.

           Ο Ιησούς  βλέποντας ότι άρχισε εν το μεταξύ να ‘’ ἐπισυντρέχει ὁ ὅχλος 

           Διατάσσει το ακάθαρτο πνεύμα να βγει οριστικά από τον άρρωστο και να μην ξαναέρθει σε αυτόν.

          Ο διάβολος δημιουργεί μια τελευταία κρίση βγαίνοντας από το νέο.

          Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα από τον λόγο του Ιησού και του γεγονότος.

          Αμέσως με τον λόγο συντελείτε η πράξη και με την πράξη πληρούται ο λόγος.

          Δημιουργείται η εντύπωση στους παρόντες ότι ο άρρωστος έμεινε νεκρός, εντύπωση η οποία δικαιώνει τον χαρακτηρισμό  της γενεάς ως άπιστης.

          Από την άλλη ο ίδιος αφήνει το δαιμόνιο να ενεργήσει όπως αυτός θέλει για να φανερωθεί η μεγάλη κακία.

          Το βαθύ μίσος του Σατανά για τους ανθρώπους και ο τρόπος που ενεργεί εναντίον μας όταν μας χάνει.

          Ο Κύριος πιάνει τον νέο από το χέρι και τον σηκώνει. Δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τις δύο φύσεις του.

         Το κράτημα του χεριού του νέου και το σήκωμα είναι της δικής μας κτιστής  ενέργειας.

         Ενώ το να σηκωθεί απαλλαγμένος από κάθε κακό και αρρώστια ήταν δυνατότητα μόνο της θεϊκής και ζωτικής ενέργειας.

         ‘’ εἴ δύνασαι πιστεῦσαι πάντα δυνατά τῶ πιστεύοντι ‘’

         Ο άνθρωπος βέβαια πλησιάζει τον Χριστό με αμφιβολίες ακόμα και όταν έχει πόνο, όταν έχει ανάγκη από βοήθεια όπως ο πατέρας αυτός.

        ‘’ Εἴ δύνασαι βοήθησον ἡμῖν ‘’ Ο Διάβολος μας γεμίζει αμφιβολίες και δικαιολογίες.

         Χρειάζεται πάλη για την πίστη και δεν είναι ποτέ δεδομένη, ο αγώνας όμως αυτός είναι ωραίος και σωτήριος.

         Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνον τότε, αλλά και αργότερα και στις μέρες μας ‘’ ὦ γενεά ἄπιστος ‘’.

          Από τότε που αμάρτησαν οι πρωτόπλαστοι στον παράδεισο άρχισαν να φέρνουν δικαιολογίες. ‘’ Ἀδάμ ποῦ εἶ ‘’ φωνάζει ο Χριστός.

          Ο Χριστός γνωρίζει τι έπαθε ο Αδάμ και που είναι αλλά έρχεται με διάκριση για να τον θεραπεύσει.

              Έρχεται για να τον σώσει από το μεγάλο κακό που έκανε, από το μεγάλο κακό του θα έρθει στη συνέχεια μπροστά του.

              Όμως σε αυτή την κίνηση του Χριστού, σε αυτό το άνοιγμα του  αρχίζουν τις δικαιολογίες και ο Αδάμ και η Εύα.

              Μέσα στις καρδιές τους έσπασε, διαβρώθηκε, χάλασε η πίστη στο πρόσωπο του Χριστού, μπήκε η πίστη στο διάβολο.

              Η πίστη ότι ήταν ο πατέρας τους ξεχάστηκε αμέσως με την απόρριψη του, δεν έμειναν σε εκείνη την  πρώτη απόλυτη πίστη που είχαν σ’ αυτόν.

              Δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να σκεφθούν και να μετανοήσουν, κάναμε τι κάναμε αλλά ας μετανοήσουμε ο Κύριος θα μας συγχωρήσει.

              Θα μας αγκαλιάσει θα μας στηρίξει, είναι Πατέρας, είναι η αγάπη μας, είμαστε παιδιά του, η χαρά του δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε.

              Ο Κύριος ζητά πίστη, αν έχουμε αληθινή πίστη τότε ζει μέσα μας αυτό που είπε ο Παύλος, ‘’ πάντα ἰσχύω ἐν τῶ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῶ. ‘’

             Αυτό που μας ζητά ο Κύριος είναι για την δική μας βοήθεια είναι για την δική μας ωφέλεια είναι για την δική μας στήριξη.

             Η πίστη μας θωρακίζει, μας προστατεύει μας δίνει τα εφόδια, τα μάτια να βλέπουμε την ελπίδα μας.

             Όχι μόνον όταν λήψη κάθε ανθρώπινη ελπίδα να καταφεύγουμε στον Θεό, ο Θεός πρέπει να είναι ή μόνη και μόνιμη καταφυγή μας.

   Ο Χριστός δεν απορρίπτει κανένα πιστό , δεν χωρίζει σε κατηγορίες τους ανθρώπους.

            Ότι άλλοι να γίνονται άγιοι και άλλοι να είναι δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας.

            Όλοι καλούμαστε να πιστέψουμε και να γίνουμε άγιοι.

           Από εμάς εξαρτάται να συμμορφωθούμε προς το θέλημα του αρχηγού της Πίστεως μας.

           Ότι έκανε για τον κάθε άγιο ο Θεός θέλει και μπορεί να το κάνει στον καθένα μας στην κάθε ψυχή.

            Το εμπόδιο είναι από εμάς, δεν ανοίγουμε την ψυχή μας, δεν παραδίδουμε την πίστη μας στα χέρια του παρά μόνον εξωτερικά.

            Ο Χρήστος ζητά αληθινή πίστη όχι για να δοξασθεί από αυτή αλλά για το δικό μας καλό και όφελος.

            Θέλει την συνεργασία μας στη σωτηρία, την θέληση μας, είναι απαίτηση ζωής για μας, μόνο για μας όχι για εκείνο.

           Ο Κύριος έχει τα πάντα ως Θεός, εμείς έχουμε την ανάγκη, εμείς έχουμε την αδυναμία την ανάγκη γιατριάς.

           Ο σημερινός άνθρωπος έχει και ένα άλλο πειρασμό, πιστεύει στα επιτεύγματα της επιστήμης.

           Τα απολυτοποιεί, πιστεύει στην δύναμη του, στο μυαλό του, εξοβελίζει τις αδυναμίες του.

           Νομίζει ότι είναι υπεράνθρωπος δεν λογαριάζει την φθορά, την αδυναμία του τον χρόνο που είναι αμείλικτος.

           Δεν υπολογίζει τον Θεάνθρωπο εμπιστεύεται στα επιτεύγματα του η σ’ αυτά που νομίζει επιτευγματα.

           Ο Θεός όμως όλος έλεος μας φέρνει τις δοκιμασίες, αυτές ανοίγουν τον δρόμο της σωτηρίας.

          Αυτός ο ταλαίπωρος πατέρας αν δεν είχε ανάγκη δεν θα περίμενε τον Ιησού να κατέβει από το όρος, θα έχει φύγει.

          Δεν θα καθόταν να τον παρακαλέσει, δεν θα γνώριζε την σωτήρια υπόδειξη του Κυρίου.

          Δεν θα είχε ακούσει τα λόγια του, δεν θα είχε σωθεί το παιδί του.

           Ο Θεός οικονομεί να παθαίνουμε είτε εμείς οι ίδιοι είτε κάποια από τα αγαπητά μας πρόσωπα, κάτι, κάποια δοκιμασία, κάποιο βάσανο.

           Όλα είναι προς δική μας και δική τους ωφέλεια ,να ταπεινωθούμε, να τον γνωρίσουμε και να κερδίσουμε την ζωή μαζί του.

           Επιτρέπει το λίγο κακό για να μας χαρίσει το μέγιστο αγαθό την σωτηρία την αθανασία.

           Αν δεν υπήρχαν οι δοκιμασίες κανένας δεν θα έβλεπε πρόσωπο Θεού.

           Να αφήσουμε λοιπόν τις εξυπνάδες μας, να τρέξουμε στον Κύριο

 ‘’ πιστεύω Κύριε βοήθει μου τῆ ἀπιστία ‘’ .

           Από εκεί και πέρα είναι έργο του Κυρίου τι θα κάνει. Σε κάθε περίπτωση θα δώσει Εκείνος αυτό που χρειάζεται, το ωφέλιμο.

          Θα γιατρέψει την ψυχή μας, θα την καθαρίσει θα απλώσει το χέρι του να μας σώσει, να μας σηκώσει.

          Να μας αναστήσει όπως τον νέο σε όποιο βάθος έχουμε φθάσει με την πτώση μας, για να φωνάξουμε μετά όπως ο Παύλος

           ‘’ πρῶτος τῶν ἁμαρτωλῶν ἀλλ’ ηλεήθειν’’.

           Τον τας αμαρτίας πάντας δωρεάν εξαλείφοντα.

                                                                                    Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                       αρχιτέκτων

           Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Β΄ Κυριακής των νηστειών είναι η περικοπή της θεραπείας του Παραλυτικού από την Καπερναούμ.

           Περιλαμβάνεται και στους τρεις συνοπτικούς Ευαγγελιστές.

           Με την περικοπή αυτή οι Ευαγγελιστές έχουν σκοπό να κηρύξουν την θεότητα του Χριστού.

           Η Εκκλησία σε περίοδο νηστείας και μετανοίας την παρουσιάζει σαν κήρυγμα της άφεσης των αμαρτιών που πηγάζει από την Θεότητα του.

           Ο Ιησούς μετά από περιοδείες έρχεται και πάλι στην Καπερναούμ και βρίσκεται σε κάποιο λαϊκό φιλικό σπίτι.

            Ο κόσμος μόλις πληροφορήθηκε την παρουσία Του γέμισε κάθε σπιθαμή της οικίας και του πέριξ αυτής χώρου.

           Ο Λουκάς αναφέρει ότι μεταξύ του λαού .

           ‘’ ἦσαν καθήμενοι Φαρισαῖοι καί νομοδιδάσκαλοι ἐκ πάσης κώμης τῆς Γαλιλαίας καί  Ἰουδαίας καί Ἰερουσαλήμ. ‘’

           Στην πρώτη αυτή συνάντηση των Φαρισαίων και των Γραμματέων με τον Ιησού.

           Απλώς ‘’ διαλογίζονται ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ‘’, δεν φανερώνουν τις σκέψεις τους.

           Στην επόμενη συνάντηση εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους στους μαθητές.

           Σε άλλη απευθύνουν ερωτήματα στον ίδιο τον Ιησού.

           Τέλος συσκέπτονται και αποφασίζουν μαζί με τους Ηρωδιανούς να βρουν τρόπο ‘’ ὅπως αὐτόν ἀπολέσωσιν ‘’.

           Ο Ιησούς κηρύττει τον λόγο στην φιλική οικία, κατά την διάρκεια της διδασκαλίας έρχονται τέσσερεις άνδρες.

           Φέρνουν προς αυτόν παραλυτικό επάνω σε κλίνη  με σκοπό την θεραπεία του.

          ‘’Τον πάνε τέσσερεις’’ κατά την λαϊκή έκφραση δηλαδή είναι ως νεκρός ή σωστό πτώμα.

            Οι άνθρωποι του παραλυτικού δεν μπορούν να προσεγγίσουν την είσοδο της οικίας.

            Το πλήθος ήταν πολύ μεγάλο, έτσι ανεβάζουν τον παραλυτικό στη στέγη με σκοπό από εκεί να τον κατεβάσουν μέσα στο σπίτι.

            Τον τρόπο μας εξηγεί ο Λουκάς, ‘’ ἀναβάντες ἐπί τό δῶμα ‘’.

            Το δώμα ήταν το επίπεδο τμήμα της στέγης, γνωστό σήμερα ως ταράτσα η λιακωτό.

            Πολύ χρήσιμο για τις φτωχές οικίες για στέγνωμα με την βοήθεια του ηλίου τροφών και άλλων σπόρων.

           Μία σκάλα πλάγια η πίσω οδηγούσε στο δώμα. Η υπόλοιπη κάλυψη του σπιτιού γινόταν από στέγη.

           Οι στέγες της εποχής εκείνης ήταν σκεπασμένες με μεγάλες πλάκες κεραμικές περίπου διαστάσεων εξήντα με πενήντα εκ.

          Την εποχή αυτή οι λαοί δεν γνώριζαν τα κυλινδρικά μικρά βυζαντινά κεραμίδια.

          Έτσι οι άνδρες χρειάστηκε να αφαιρέσουν  επτά η οκτώ κεραμίδια.

          Μετά να χαλάσουν την καλαμωτή που υπήρχε στα φτωχικά σπίτια τα οποία δεν είχαν εσωτερική οροφή, ταβάνι.

          Κατόπιν κατέβασαν τον παραλυτικό.

          Η φράση ‘’ ἰδών ὁ Ἰησοῦς τήν πίστιν αὐτῶν ‘’ αναφέρεται τόσο στην πίστη των φίλων του παραλυτικού, όσο και στην δική του πίστη.

          Ο άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στον Θεό τίποτε δεν τον σταματά.

          Κανένα εμπόδιο που μπορεί να συναντήσει μπροστά του δεν του γίνετε ανάχωμα.

          Βρίσκει πάντα τρόπους για να επιτύχει τον επιδιωκόμενο σκοπό, όχι μόνο για τον εαυτό του.

          Αλλά και για άλλους που έχουν ανάγκη από την βοήθεια του.

          Οι τέσσερις άνδρες δεν είπαν απολύτως τίποτα στον Ιησού όμως ήταν εύγλωττη η ίδια η πράξη τους.

           Ο Ιησούς προσφωνεί τον παράλυτο ‘’τέκνο ‘’ πράγμα που φανερώνει όπως και το’’ θυγάτηρ ‘’.

           Την στενή οικογενειακή σχέση μαζί του που ανοίγεται μέσα στην Εκκλησία.

           Μεταξύ Του και των ανθρώπων που έχουν Πατέρα  και όχι ιδρυτή θρησκείας.

           Στη θρησκεία ο άνθρωπος είναι ο μικρούτσικος, το σκουλήκι που πρέπει να θυσιάζει για να τα έχει καλά με τους θεούς.

           Ούτε κατά φαντασία βέβαια να μετέχει στη βασιλεία των θεών, στην αμβροσία και το νέκταρ.

           Στην Πίστη μας γινόμαστε κληρονόμοι της Βασιλείας του θεού, τρεφόμαστε από τις χάρες της, το Σώμα και το Αίμα Του.

           Η Πίστη μας δεν είναι θρησκεία και δεν πρέπει να λέμε ποτέ η χριστιανική θρησκεία.

           Το εντυπωσιακό στη συνέχεια αλλά και παράδοξο ταυτόχρονα.

           Είναι το ότι στον σωματικά άρρωστο ο Ιησούς απευθύνει την φράση

 ‘’ άφίενταί συ αἱ ἁμαρτίαι ‘’.

           Το μεγάλο θέμα, το κύριο είναι η αμαρτία. Ο Ιησούς θεραπεύει την αιτία της όλης κατάστασης του ανθρώπου.

            Ο Κύριος ήρθε γι΄ αυτό, να μας συγχωρήσει, να μας θεραπεύσει, να μας αγιάσει, να μας ντύσει με την πρώτη στολή.

             Αυτό όμως γίνεται δύσκολά επειδή γίνεται εμπόδιο η στάση και η θέληση του ανθρώπου που δυσκολεύει τα πράγματα.

             Δεν μετανοούμε, δεν ταπεινωνόμαστε, θέλουμε άλλα πράγματα και το ακόμα χειρότερο.

             Μερικές φορές μάλιστα δεν μας καίγεται καρφί για συγχώρηση αμαρτιών και μετάνοια.

             Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε την θέση της Εκκλησίας για το θέμα ασθένεια – αμαρτία.

             Μετά την απόρριψη της αγάπης του Χριστού και της προσφοράς Του από τον Αδάμ και την Εύα.

             Την πίστη τους στα λόγια του Διαβόλου, τότε η αμαρτία μπήκε μέσα στον κόσμο με αποτέλεσμα την ασθένεια, τη φθορά και τον θάνατο.

             Είναι λοιπόν η ασθένεια μία μη φυσιολογική κατάσταση, μία καρικατούρα μέσα στον κόσμο.

             Μία παρά φύση κατάσταση υποταγής του ανθρώπου στην δύναμη του κακού.

             Προσοχή όμως δεν πρέπει να γίνουν παρανοήσεις ότι κάθε ασθένεια είναι συνέπεια ενός συγκεκριμένου προσωπικού μας αμαρτήματος.

             Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε ασθένεια δείχνει την συνέπεια της φθοράς της ανθρωπότητας.

             Την συνέπεια της απομάκρυνσης του Αδάμ από την πηγή της Ζωής, τον Χριστό.

             Την πλάνη του να δει ένα φυτό ΄΄ το δένδρο ‘’ ως τροφοδότη της γνώσης και της ζωής.

              Να αποδεχθεί ως ψεύτη τον Θεό και ειλικρινή τον αρχιδολοφόνο Διάβολο.

              Ο Χριστός στα Ευαγγέλια δεν μιλάει ποτέ θεωρητικά για την προέλευση της αμαρτίας.

              Για τις οδυνηρές συνέπειες που έφερε πάνω στην κτήση και τον άνθρωπο.

             Πάντα την δείχνει ως γνωστή πραγματικότητα, όπως την ζει ο κόσμος με τις διάφορες ασθένειες που είναι τα συμπτώματα της.

             Με τον θάνατο που είναι η υποταγή της ανθρωπότητας στην δύναμη του κακού.

             Φυσικά  όταν αυτή απομακρύνεται από την πηγή της ζωής τον Δημιουργό και Ζωοδότη Χριστό.

             Μέσα σε αυτή την ζοφερή κατάσταση του κόσμου έρχεται και συναντά τον άνθρωπο για να τον λυτρώσει.

            Να λύσει τα έργα και τις συνέπειες της αμαρτίας επάνω του και επάνω σε όλη την δημιουργία.

            Ακόμη δίνει αυτή την εξουσία, αυτήν τη δυνατότητα και στην Εκκλησία του, να το πράξει για χάρη των παιδιών Του.

            Λύνει τα έργα του διαβόλου και προσφέρει την σωτηρία στους ανθρώπους, το άνοιγμα της νέας ζωής, της όντως ζωής.

            Ακόμα πρέπει να ξέρουμε ότι ή Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται να δώσει μία επιστημονική ερμηνεία της προέλευσης της αρρώστιας μέσα στον κόσμο.

            Την θεωρεί ως δεδομένη κατάσταση της υπάρχουσας φθοράς, όμως δίνει την δυνατότητα λύτρωσης από αυτήν την κατάσταση.

            Δείχνει τρόπους, ανοίγει δρόμους για τους ανθρώπους να κρατηθούν.

            Να διαβούν το τυραννικό της φθοράς μαζί με την χάρη που της δίνει ο Νικητής.

            Το Ευαγγέλιο δεν είναι απέναντι στις επιστημονικές ανακαλύψεις και έρευνες για την προέλευση της αρρώστιας.

            Φυσικά δεν προβάλλει στη θέση του γιατρού τον Σωτήρα Χριστό.

            Η αλήθεια του είναι μήνυμα λυτρωτικό το οποίο έχουν ανάγκη τόσο οι ασθενείς όσο και οι υγιείς.

            Είναι μήνυμα νίκης του έσχατου εχθρού μας του θανάτου που προσβάλλει όλους ανεξαρτήτως.

            Η επιστήμη είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο, και ως δώρο Του πρέπει να απολαμβάνουν κάθε πρόοδο της οι άνθρωποι επ’ αγαθό.

            Ταυτόχρονα όμως πρέπει να γίνεται γνωστό ότι το μυστήριο της ζωής και του θανάτου που υπάρχει και μας περιβάλλει.

            Όσο και αν ορισμένες πλευρές του φωτίζονται από τις επιστημονικές έρευνες και οι δυνατότητες.

            Βρίσκει την τελική λύση του στο Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού που αφαιρεί το θάνατο από την δημιουργία Του.

             Που αποκαθιστά τη ζωή και την αιωνιότητα στα δημιουργήματα του όπως το αξίζουν.

             Όπως θέλει και κάθε δημιουργός η τεχνίτης να βλέπει τις δημιουργίες του δοξασμένες και όχι κατεστραμμένες.

            Να τις βλέπει και να χαίρετε και όχι να θλίβετε από την καταστροφή τους από το μίσος εχθρών.

            Η φράση του Ιησού ως αυθέντη ‘’ ἀφίενταί συ αἱ ἁμαρτίαι ‘’, αφήνει κατάπληκτους τους Φαρισαίους.

            Αυτοί είχαν έρθει για να ακούσουν τυχών άστοχες και καινοφανείς εκφράσεις του νεαρού διδασκάλου.

            Ήθελαν να τον πλήξουν και ξαφνικά τον ακούν να βλαστημά με την χειρότερη βλασφημία που υπήρχε.

           Είναι η βλασφημία του σφετερισμού εξουσιών του Θεού που έχει ως τιμωρία τον θάνατο του βλάσφημου.

           Εάν ο Χριστός ήταν μόνον άνθρωπος ή έστω μεγάλος προφήτης, μεγάλος δάσκαλος.

           Τότε η οικειοποίηση του Θείου δικαιώματος της αφέσεως των αμαρτιών θα ήταν πράγματι πολύ μεγάλη βλασφημία και δεν θα την έλεγε.

           Ο Ιησούς όμως ήταν και Θεός και αυτό το αποδεικνύει αμέσως.

           Χωρίς να μιλήσουν καθόλου οι Φαρισαίοι αναγνωρίζει τους διαλογισμούς που δημιουργήθηκαν στις καρδιές τους.

           Για το πρόσωπο Του και τους φανερώνει δημόσια, ‘’ Τί ταῦτα διαλογίζεσθαι ἐν ταῖς καρδίαις ὑμών ‘

           Η καρδιά δηλώνει κατά την βιβλική έκφραση όλη την εσωτερική δραστηριότητα του ανθρώπινου, διανοητική, συναισθηματική και βουλητική.

            Όπως στη Γραφή η άφεση αμαρτιών είναι αποκλειστικό δικαίωμα και ιδιότητα του Θεού.

            Έτσι και ο εταζμός της καρδιάς και των κρυπτών του ανθρώπου είναι πάλι αποκλειστική ικανότητα μόνο του Θεού.

            Ο  Ιησούς  όμως έχει και τις δύο αυτές θεϊκές  δυνάμεις και ιδιότητες άρα είναι ο Θεός αναμφισβήτητα και αναντήρητα.

            Δεν διαψεύδει ότι είπε κάποια ‘’ βλάσφημο ‘’ φράση, σφετερισμό θείων ιδιοτητων αλλά δείχνει και με ένα τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

            Ότι παρουσιάζει το αποκλειστικό δικαίωμα του θεού σαν δικό του δικαίωμα.

            Είναι σαν να λέγει στους Φαρισαίους :  εγώ γνωρίζω ότι το αφιέναι αμαρτίες είναι δυσκολότερο από το θεραπεύειν.

            Το δεύτερον μπορεί να το κάνει και ένας προφήτης με την δύναμη του Θεού.

            Εσείς δεν πιστεύετε ότι εγώ έχω πράγματι αυτήν την εξουσία, αλλά ότι βλασφημώ.

            Νομίζετε ότι το να πω μόνον λόγια και μάλιστα βλάσφημα, δεν κοστίζει τίποτε.

            Το να δείξω όμως με έργα χειροπιαστά την αλήθεια των λόγων μου είναι πολύ δύσκολο.

            Δηλαδή νομίζετε ότι εγώ δεν μπορώ να πράξω αυτά τα δύσκολα, για αυτό και συνεχίζει:

            ‘’ ἵνα εἰδῆτε ὅτι ἐξουσία ἔχει ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπί τῆς γῆς ἁμαρτίας………’’.

             Γυρνά προς τον παραλυτικό και διατάσσει : ‘’ σοί λέγω, ἔγειρε καί ἆρων τόν  κράββατόν σου καί ὕπάγε εἰς τόν οῖκόν σου ‘’.

             Ο Χριστός όταν δίνει εντολή οι θεραπευθέντες να σηκώνουν το κρεβάτι τους.

            Το κάνει για να δείξει όχι το πραγματικό γεγονός της θεραπείας, αλλά την περίσσεια δύναμή του.

            Μια χαριτωμένη φράση που δείχνει τον θριαμβευτή.

            Παρόμοιο είναι και το σημείο που εκτέλεσε ο προφήτης Ηλίας.

            Η φωτιά που κατέπεσε από τον ουρανό κατέκαυσε όχι μόνο τα ξύλα και το σφάγιο.

            Αλλά προηγουμένως ο προφήτης πρόσταξε να καταβραχεί ο βωμός και τα ξύλα με άφθονο νερό τρείς φορές.

             Ο παραλυτικός γιατρεμένος εκτελεί την εντολή του Ιησού.

             Καλά που δεν ήταν Σάββατο να άκουγε και άλλα ο Κύριος.  

             Το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου δεν είναι απλά μια εκδήλωση συμπόνιας του Ιησού προς τον ασθενή άνθρωπο.

            Αλλά κατ’ εξοχήν εκφράζει και αποδεικνύει την εξουσία που έχει ως Θεός επάνω στα πάντα.

            Εξουσία η οποία εγκαινιάζει μία νέα εποχή ζωής για τον άνθρωπο ο οποίος πλέον έχει Πατέρα Παντοκράτορα.

            Πατέρα Παντοδύναμο Κυρίαρχο των πάντων λυτρωτή, ελευθερωτή.

            Ότι είναι το παιδί του, το σπλάχνο του, η μεγάλη του αγάπη  ότι ήρθε να το λυτρώσει.

            Η δύναμη του Σατανά πλέον υποχωρεί, ο άνθρωπος ελευθερώνεται από την τυραννία του.

            Έχει την δυνατότητα και τα εργαλεία προς τούτο. Ξεκινά το κτίσιμο της Εκκλησίας, η ολική επαναφορά στην ζωή, στην αιωνιότητα.

            Ο πιστός αποκτά την δυνατότητα μέσα από την σχέση αγάπης με την Εκκλησία να απολαμβάνει τα ωφέλοι που της χάρισε ο ιδρυτής της.

           Ακόμα με την ευαγγελική διήγηση θεμελιώνεται η εξουσία που έχει η Εκκλησία να συγχωρεί αμαρτίες.

           Είναι η κορυφαία δωρεά του. Δίνονται σ’ εμάς δυνατότητες που μόνο ο Θεός έχει από το Άγιο Πνεύμα

           Εξουσία που έδωσε σε αυτήν ο αρχηγός και κεφαλή της, πράγμα που αποδεικνύεται και από την διαπίστωση στον τελευταίο στίχο της διηγήσεως του Ματθαίου.

         ‘’ ἰδόντες δέ οἱ ὄχλοι ………………..ἐδόξασαν τόν Θεόν τόν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις ‘’

                                                                         Αθανάσιος  Κατσίκης

                                                                              αρχιτέκτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ.

«Χαίρε, η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στο σημερινό κόσμο της αποστασίας, της αμφισβήτησης και συγχύσεως βλέπουμε να πληθαίνουν οι φωνές εκείνων που προκρίνουν την αρχαία λατρεία του Δωδεκαθέου και «νοσταλγούν» τις ιδέες και τον τρόπο ζωής των αρχαίων προγόνων. Επικαλούνται την πρόοδο των τεχνών και επιστημών της αλλοτινής εποχής, την ανάπτυξη της φιλοσοφίας, αλλά και όσα συνοδεύει η αρχαία ελληνική σκέψη. Όμως εν τέλει πέρα από όσα καταγράφει επιστημονικά η ιστορία (δεν χωρεί αμφιβολία για τα περισσότερα), ο κόσμος των ειδώλων (δαιμόνων), ο κόσμος χωρίς Θεό έχει πολλά που θλίβουν και δημιουργούν ντροπή και αποτροπιασμό. Ο τόκος της Θεοτόκου ήρθε να καταργήσει και να λυτρώσει τους ανθρώπους από τη βάρβαρη λατρεία.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ

* Ο Θεός γι’αυτούς υπήρξε ξένος και απόμακρος. Όσοι απ’αυτούς είχαν κάποια ιδέα ή σκέψη, είχαν την ικανότητα της έρευνας, Τον έβλεπαν μέσα από πυκνή αχλή, ομίχλη, σκοτεινιά και καταχνιά. Μη έχοντας λοιπόν την γνώση του αληθινού Θεού, θεοποίησαν κατά τα πάθη και τις ορέξεις τους, σύμφωνα με τις ασχολίες τους, ποτάμια, θάλασσες, πηγές, ξύλα, πέτρες, μάρμαρα, χρυσό και άργυρο. Με λίγα λόγια ότι τους περιέβαλε, συγκινούσε και θεωρούσαν ότι κατέχει μια ανεξήγητη δύναμη.

* Δεν λάτρεψαν (μη γνωρίζοντες) τον Κτίστη, αλλά τα κτίσματά Του που φυσικά βρίσκονταν γύρω τους. Γράφει χαρακτηριστικά ο Βασίλειος Σελευκείας για την Αθήνα (την περίοδο που πέρασε να κηρύξει ο Απ. Παύλος): «Παντού μεν θεοί, ουδαμού δε Θεός». Και ας δεχθούμε ότι το περιβάλλον παρέχει αφορμές θεοποίησης (αφού δεν υπάρχει γνώση και εξήγηση), οι άνθρωποι όμως εκείνου του καιρού ενέταξαν στην παραπάνω θεώρηση ακόμα και ανήθικες και ασελγείς πράξεις (προστάτιδα η Αφροδίτη), κλεψιές και εξαπατήσεις (προστάτες ο Δίας και ο Άρης), μέθες και κραιπάλες (Διόνυσος) και γενικά κάθε άνθρωπος «συν ταις πράξεσι και ταις επιθυμίαις» (Κολασ. 3, 9) κατασκεύαζε όχι μόνο από τα λαμπρά δημιουργήματα του Θεού, αλλά και από όσα ατιμώτερα, ελεεινά και αισχρά έπραττε στην καθημερινότητά του.

* Το κυριότερο όμως υστέρημα της πίστης των ειδώλων υπήρξε ο φόβος του θανάτου. Για να απαλύνουν αυτή την φρίκη έφτιαχναν λαμπρά έργα τέχνης, διακοσμούσαν περίτεχνα με αγάλματα και λαμπρές κατασκευές, αλλά και πάλι ο θάνατος είχε σκληρό πρόσωπο και δεν «εξευμενιζόταν» όπως ήθελαν να πιστεύουν απέναντι στον άνθρωπο. Ήταν «οι μη έχοντες ελπίδα», ήσαν «οι λοιποί» (Α΄ Θεσ. 4, 13) όπως λέει ο Παύλος καθώς μόνο ο χριστιανισμός τολμά να «συνοδεύσει» τον άνθρωπο πέραν του τάφου. Όχι μόνο αρχαίο αλλά και κάθε νεότερο φιλοσοφικό σύστημα τον εγκαταλείπουν στην πόρτα του νεκροταφείου τραγικά μοναχικό!

Β) Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΕΛΑΜΨΕ

* «...ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς» (Ματθ. 4, 16). Πραγματικά έτσι ακριβώς, όπως περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος ήταν η ανθρωπότητα όταν γνώρισε την Σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού. Συμπληρώνει άριστα ο απαράμιλλος Ι. Χρυσόστομος: Ποιός είναι καθήμενος και άπραγος; Αυτός που παρατάει κάθε ενέργεια και δραστηριότητα καθώς έχει χάσει την ελπίδα του.

* Ο Χριστός, ο «μεγάλης βουλής άγγελος» (Ησ. 9, 6) ήρθε και έφερε διά της Θεοτόκου την χαρμόσυνη αγγελία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Δεν θα ήταν πλέον έρημοι και ορφανοί οι άνθρωποι, «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα» (Μαρκ. 6, 34) αλλά αφ’ενός είχαν Πατέρα στον Ουρανό και αδελφό και συνοδοιπόρο τον Υιόν Του εδώ στη γη. Εκείνος δεν θα κόμιζε μόνο την Ουράνιο διδασκαλία αλλά θα θεράπευε, θα ευεργετούσε, θα σπλαχνιζόταν τον πεσόντα και δυστυχισμένο άνθρωπο δημιουργώντας «καινή κτίση» στηριγμένη στην κορωνίδα των αρετών που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ.

* Και όμως σήμερα οι γύρω μας αμφισβητούν τον Θεό, συκοφαντούν το λυτρωτικό Του έργο, επιμένουν ασύστολα να λασπώνουν το Άγιο Όνομά Του, καθώς ο εγωκεντρισμός της ψυχής τους δεν τους επέτρεψε να δούν παραπέρα από τον εαυτό τους. Θαυμάζουν τα τεχνικά και πνευματικά τους επιτεύγματα, καμαρώνουν και καυχιούνται επί του εφήμερου πλούτου και υλισμού μας, ενώ δεν αναγνωρίζουν τον Ένα και Μόνο Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αυτόν μας αποκάλυψε η Θεοτόκος, στην γνώση Του μας οδηγεί καθημερινά. Μιά γνώση που ο Θεός απέκρυψε «από σοφών και συνετών και απεκάλυψας νηπίοις» (Ματθ. 11, 25). Όντως ο άνθρωπος με τα μάτια της πίστεως αναγνωρίζει την ανάπλαση της Πίστεως, κατανοεί τα θεϊκά δώρα και αναφωνεί μαζί με τον Παύλο: «τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα» (Β΄ Κορ. 5, 17).

            Ο Ευαγγελιστής μετά την βάπτιση του Ιησού διηγείται τα πρώτα γεγονότα της παρουσίας του Κυρίου ημερολογιακά ‘’ τῆ ἐπαύαριον ‘’.

            Μετά από την Βάπτιση του, γίνεται η κλίση του Ανδρέα και ενός μυστηριώδους άλλου μαθητού, δηλαδή του Ευαγγελιστού μας.

            ‘’ τῆ ἐπαύαριον ‘’, γίνεται η προσέλευσης του Πέτρου και την ‘’ἐπαύαριον ‘’.

             Τα συμβαίνοντα στην παρούσα ευαγγελική διήγηση.

             Ο Κύριος αρχίζει την δημόσια εμφάνισή και το λυτρωτικό έργο Του.

             Η περικοπή αναφέρεται στην κλήση του Φιλίππου και του φίλου του Ναθαναήλ.

              Ο Κύριος θέλει η αρχή του έργου του να γίνει από την Γαλιλαία, στην οποία έρχεται και εκεί βρίσκει τον Φίλιππο.

              Το ελληνικό όνομα του Απόστολου ήταν συνηθισμένη πρακτική.

              Η περιοχή αυτή ήταν κοντά στην ελληνική Δεκάπολη και ο εξελληνισμός είχε εισχωρήσει στην Ιουδαία σοβαρά.

              Άλλωστε και ο αδελφός του Πέτρου ο Ανδρέας έχει ελληνικό όνομα.

               Ο Φίλιππος φαίνεται ότι γνώριζε εκ των προτέρων ποιος ήταν ο Ιησούς διότι ήταν συμπολίτης με τα παιδιά του Ιωνά.

               Η Βηθσαϊδά, ο τόπος της καταγωγής του, ήταν χωριό ψαράδων, όπως το δείχνει και το όνομά της που σημαίνει ‘’οἴκοι ἀλιέων ‘’.

               Ο Φίλιππος επειδή συνδέεται με τον Ναθαναήλ του φέρνει το χαρμόσυνο μήνυμα της εύρεσης του Μεσσία.

               Θέλει να του μεταφέρει την ευλογία που αισθάνεται, την χαρά του, το γέμισμα της καρδιάς του.

               Αυτό το κάτι άλλο που ζει, να το γευθεί και να το απολαύσει και ο φίλος του.

                Να μοιραστεί μαζί του την χάρη που του έδωσε ο Ιησούς γινόμενος έτσι τύπος και υπογραμμός για εμάς.

                Εμάς που θα πρέπει με διάκριση να μοιραζόμαστε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα τις προσωπικές εμπειρίες.

                Αυτές που έχουμε από το βίωμα μας με την γνωριμία του Κυρίου και της Εκκλησίας του.

               Μοιρασμένη χαρά διπλή χαρά, μοιρασμένη λύπη μισή λύπη. 

               Η φράση ‘’ ὅν ἔγραψαν ………..εὑρήκαμεν ‘’ δείχνει με σαφή τρόπο το θρησκευτικό ιστορικό πλαίσιο της εποχής.

               Οι ευσεβείς Ιουδαίοι με πολύ ζήλο ερευνούσαν τις γραφές και έψαχναν να βρουν τα σημάδια αναγνώρισης του αναμενόμενου Μεσσία.

              Πρέπει να υπογραμμιστεί εδώ ότι η γραφή παρουσιάζεται σαν δείκτης που οδηγεί στον Ιησού.

              Στην εύρεση του Μεσσία, στην φανέρωση του σχεδίου της σωτηρίας μας το φως, την αλήθεια.

              Αλήθεια που μας δείχνει πόσο μεγάλη αξία έχει η ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης που δεν είναι νεκρό ανάγνωσμα.

              Ακόμη και ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε ότι για εκείνον έγραψαν οι προφήτες και ο Μωυσής.

               Δεν είναι λοιπόν η Παλαιά Διαθήκη η ιστορία του λαού των Εβραίων αλλά είναι η φανέρωση της οικονομίας του Λόγου για την σωτηρία μας.

              Έχει να κάνει με τον Θεό μας και την Εκκλησία του.

              Στο Ευαγγέλιο με τον χαρακτηρισμό τον Ιησού ως το παιδί του Ιωσήφ δεν σημαίνουν ότι και ο Ευαγγελιστής.

              Δέχεται την φυσική πατρότητα του Ιωσήφ αλλά μεταχειρίζεται τον τρόπο έκφρασης του λαού στην εποχή του.

              Το ίδιο σημαίνει και με την έκφραση ότι ο Ιησούς κατάγεται από την Ναζαρέτ που απηχούσε την κοινή γνώμη για την καταγωγή του.

              Η γέννηση του Ιησού στη Βηθλεέμ οφείλετε στην επιλογή του Θεού για να εκπληρωθούν οι προφητείες και οι λόγοι των Πατριαρχών.

              Η αναφορά του Φιλίππου για την καταγωγή του Μεσσία από την Ναζαρέτ φέρνουν την ειρωνική παρατήρηση του Ναθαναήλ.

              Αυτός καταγόμενος από την Κανά δεν είχε καμία εκτίμηση για το διπλανό ασήμαντο χωριό της Ναζαρέτ όπου κατοικούσε ο Ιησούς.

              Βέβαια ο τρόπος έκφρασης του Ναθαναήλ δεν οφείλεται σε κάποια κακή φήμη της Ναζαρέτ.

              Αλλά στο γεγονός ή ότι ήταν ασήμαντη και επομένως ένας ακατάλληλος τόπος για την ανάδειξη του Μεσσία με ανθρώπινα κριτήρια.

             Από την αρχή της επί γης παρουσίας Του όμως ο σαρκωθείς Λόγος φέρνει δυσπιστία και ερωτηματικά για το πρόσωπο Του.

             Σημείο αντιλεγόμενο όπως προφήτευσε ο πρεσβύτης Συμεών.

             Μόνο η πίστη μπορεί να υπερβεί το σκάνδαλο της επί της γης ασήμαντης παρουσίας του Χριστού.

             Αυτή μπορεί να αναγνωρίσει ότι αυτός ο λαϊκός ιεροκήρυκας είναι ο Θεός, ο Κύριος της Δόξης.

             Ο Θεός αποφεύγει να εντυπωσιάσει με την μεγαλοπρέπειά του, θέλει να περιφρουρήσει την ελευθερία μας.

             Μας θέλει συνεργάτες στην σωτηρία μας. 

             Δίνει την δυνατότητα να τον αμφισβητήσεις η να τον πιστέψεις

             Επειδή είναι πρόσωπο μόνο με προσωπική σχέση όπως συμβαίνει στα πρόσωπα μπορεί να τον γνωρίσεις και όχι με λογικούς συνειρμούς.

            ‘’ ἐκ Ναζαρέτ δύναταί τι ἀγαθόν εἴναι ‘’ ; ; και όμως το αγαθό αυτό, το μοναδικό αγαθό, το απόλυτο αγαθό.

             Ο Θεός ήρθε από την Ναζαρέτ, από εκεί  που πίστευαν ότι δεν μπορούσε να βγει τίποτε καλό.

            Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου ότι ο Χριστός γεννήθηκε σε σπηλιά.

            Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Χριστός φανερώθηκε ως ένας ταπεινός άνθρωπος πάνω στη γη.

            Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι άφησε τον εαυτό του να είναι σε όλη την ζωή του και ιδιαίτερα στο τέλος της το πιο αδύναμο πλάσμα επάνω στη γη.

            Να μην έχει που την κεφαλή κλείναι.

            Που άφησε να τον κάνουν ότι θέλουν οι εχθροί του, να πέσει επάνω του όλο το ανθρώπινο κακό και μίσος.

            Αυτός που θα μπορούσε να παρουσιάσει δώδεκα συντάγματα αγγέλων (144.000) αγγέλους.

            Για τον λόγο αυτό και ο Φίλιππος δεν φέρνει μαρτυρίες από την Γραφή.

            Η άλλα επιχειρήματα για να πείσει τον Ναθαναήλ, περιορίζεται μόνον στην υπόδειξη ‘’ ἔρχου καί ἴδε ‘’ .

           Ήταν πεπεισμένος ότι η προσωπική συναντήσεις του Ιησού με τον Ναθαναήλ θα έφερνε την πίστη, την αναγνώριση και την προσκύνηση του.

           Ο κρυμμένος Θεός θα αποκαλύπτετο στην ζέουσα καρδιά του Ναθαναήλ.

           Ο Ναθαναήλ ακολουθεί τον Φίλιππο και μαζί πηγαίνουν στον Ιησού ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ήταν κάπου αρκετά κοντά μαζί με άλλους μαθητές.

           Με την συνάντηση τους ο Ιησούς αφήνει να φανεί η θεϊκή καταγωγή του αποκαλύπτει την καρδιά του Ναθαναήλ.

           Δείχνει την ικανότητά του να διακρίνει τους πιστούς από τους απίστους, που γνωρίζει το εσωτερικό της ανθρώπινης καρδιάς.

           Κατά την Γραφή μόνον ο Θεός ‘’ ἐτάζει καρδίας καί νεφρούς καί τά κρυπτᾶ τῶν ἀνθρώπων σαφῶς ἐπιστάμενος ‘’.

           Βλέπει την καρδιά του Ναθαναήλ, τον χαρακτηρίζει ως αληθινό Ισραηλίτη, δηλαδή άνθρωπο αντάξιος του ονόματος του Ισραηλίτη.

           Η διάκρισης αυτή είναι σημαντική. Ισραηλίτης είναι αυτός που ανήκει στον περιούσιο λαό.

           Σε αντίθεση με τον Ιουδαίο ο οποίος δείχνει αυτόν που ανήκει εθνολογικά στον Εβραϊκό λαό.

            Ο Ναθαναήλ είναι ο κληρονόμος των επαγγελιών, άξιος του ονόματος.

            Άνθρωπος από τον οποίον απουσιάζει ο δόλος, ή απάτη, οι υστερόβουλες σκέψεις των ανθρώπων.

            Το χαρακτηριστικό είδος του ανθρώπου που μπορεί να φωτιστεί και να διακρίνει τα απλά, τα ταπεινά, τον πολύτιμο μαργαρίτη.

            Τα λόγια του Ιησού ήταν πολύ κολακευτικά, όμως ο Ναθαναήλ ως απλός άνθρωπος δεν παρασύρεται από αυτά.

            Ζητεί από τον Ιησού να μάθει την αιτία αυτού του τιμητικού χαρακτηρισμού.

            Ο Ιησούς ως παντογνώστης Θεός του αποκαλύπτει τον τόπο την θέση, την στάση που ήταν πριν τον συναντήσει ο Φίλιππος.

  Τα λόγια του Ιησού και η αποκάλυψη που φέρνουν στην καρδιά του Ναθαναήλ.

            Παραμερίζουν τους ενδοιασμούς περί ασημαντότητας της καταγωγής του Ιησού, τον κάνει να ομολογήσει παρόμοια με τον Πέτρο για το πρόσωπο του Ιησού.

            Ο απλός ‘’ ραβί ‘’ ομολογείται τώρα ‘’ ὁ Υιός τοῦ Θεοῦ ‘’, ο ‘’ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ ‘’.

            Αυτή είναι ή πρώτη ομολογία ορθής δόξας της πρώτης Εκκλησίας για το πρόσωπο του Ιησού.

           Γι΄ αυτό τον λόγο η Εκκλησία βάζει αυτό το Ευαγγελικό ανάγνωσμα.

           Την  πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής που είναι και ονομάζεται  Κυριακή της Ορθοδοξίας.

           Ο Χριστός είναι ο βασιλεύς του Ισραήλ και όχι ο βασιλεύς των Ιουδαίων όπως περιφρονητικά και χλευαστικά έγραψαν οι Ρωμαίοι στον σταυρό Του.

           Στη συνέχεια τα λόγια του Χριστού παρ΄ όλο ότι ομιλεί στον Ναθαναήλ , απευθύνονται στους μαθητές.

           ‘’ ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ‘’ αλλά και στους μαθητές του, τα παιδιά του σε όλους τους αιώνες και σε μας τους έσχατους.

           Θα βλέπουν τους αγγέλους να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν επί τον Υιόν του ανθρώπου.

           Τόσο σημαντική αποκάλυψη, τόσο κορυφαία, ο Ιησούς είναι ο σύνδεσμος, η ένωση Ουρανού και Γης.

           Ότι ο τόπος της δόξης βρίσκετε στη Γη όπου έχουν την αφετηρία τους οι Άγγελοι.

           Ο τόπος αυτός είναι η Εκκλησία, ο Νέος Παράδεισος και οι χάρες των μυστηρίων.

          Αυτών που τελούνται και αγιάζουν τους Χριστιανούς, που έχουν αγγέλους συλλειτουργούντας και συνευχομένους.

         Αυτούς που έχουν την χαρά να φέρνουν τις προσευχές και τα αιτήματά μας στον θρόνο της δόξης. 

          Αυτός είναι ο θησαυρός μας, η παρουσία του Θεανθρώπου και η κοινωνία μαζί του σε χώρο επί της γης.

             Όλα αυτά βέβαια όχι με λόγια κομψά και κούφια αποδείξεις που δεν μπορούν να εκφράσουν τέτοιες εμπειρίες.

             Αλλά το βίωμα της υπαρκτικής βεβαιότητας το  ‘’ἔρχου καί ἴδε ‘’.

                                                                               Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                      αρχιτέκτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Η ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

«το παράδοξόν σου της φωνής δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή φαίνεται».

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

Ο στίχος αυτός περιγράφει με γλαφυρότητα τα συναισθήματα της Θεοτόκου μπροστά στην αποκάλυψη των σχεδίων του Θεού. Καθώς ο αρχάγγελος ξεδιπλώνει την επιλογή του Ουρανού για το πρόσωπό Της, η αγνή και άπειρη κόρη της Ναζαρέτ δεν έχει λογική εξήγηση να αντιτάξει σε όλα αυτά. «Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον∙ πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ού γινώσκω;» (Λουκ. 1, 34). «Δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή φαίνεται», καθώς η Θεία σοφία και αγάπη του Θεού αρκετές φορές επιλέγει το «ακατανόητο» και το «παράλογο» για να χαρίσει την απολύτρωση στους ανθρώπους…

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

 

Α) Η ΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

* Και πράγματι η σάρκωση του Λόγου του Θεού, του β΄ προσώπου της Παναγίας Τριάδος γεννά ερωτηματικά. Ερωτηματικά, αφού είναι μυστήριο απόρρητο και ανεννόητο, δηλαδή δεν συλλαμβάνεται με το νου το γεγονός, ο Θεός να συγκαταβεί φορώντας την ανθρωπίνη μορφή με σκοπό ο άνθρωπος να γίνει ομόθεος. Πιστεύουμε αδελφοί μου στο μυστήριο αλλά δεν το ερευνούμε, το προσκυνούμε αλλά δεν το αναλύουμε. Κλειδί προσεγγίσεως η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Γράφει χαρακτηριστικά ο Απόστολος, ότι κανένας δεν μπορεί να ομολογήσει «Κύριον Ιησούν, ειμή εν Πνεύματι Αγίω» (Ά Κορ. 12, 3).

* Γι’ αυτό και ο άγγελος διαλύει αμέσως κάθε δισταγμό αποδοχής του μυστηρίου εκ μέρους της Θεοτόκου λέγοντας «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις Υψίστου επισκιάσει Σοι» (Λουκ. 1, 35). Θα νιώσει μέσα της το Χριστό, θα ζήσει το μυστήριο της Σαρκώσεως, αφού θα γίνει πνευματοφόρος και θα κυοφορήσει την λύτρωση του κόσμου μη μπορώντας να το ερμηνεύσει. Άλλωστε ποιός μπορεί να κατανοήσει τις επιλογές του Θεού; Γράφει συγκλονισμένος ο προφήτης Ησαΐας: «τις έγνω νούν Κυρίου» (Ησ. 40, 13).

*Μπροστά στη λογοκρατούμενη εποχή τέτοιες προσπάθειες ψηλαφήσεως των μυστηρίων είναι δύσκολες και επικίνδυνες τολμώ να πω. Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι του αιώνος τούτου έχουν αφετηρία έρευνας την υπερηφάνεια. Η Εκκλησία αντιτάσει το βίωμα (εμπειρία) και την πίστη. Συνήθως αμέτοχοι των μυστηρίων, της αγιαστικής χάρης όχι μόνο οδηγούμαστε σε λανθασμένες αντιλήψεις, αλλά υπερβαίνουμε τα όρια και τις δυνατότητες του ανθρώπινου συλλογισμού.

Β) Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

* Η Μαριάμ, ως Παρθένος στο ναό του Θεού, εμφάνισε ένα ταπεινό χαρακτήρα υποταγής στο ουράνιο θέλημα, ετοιμάζοντας μυστηριωδώς τον εαυτό της για κάτι ασύλληπτα μοναδικό. Έτσι βρέθηκε μπροστά σ’αυτήν την μεγάλη πρόσκληση – πρόκληση να γίνει Μητέρα του Ιησού. Και να τώρα κρατά στα χέρια της τον θάνατο και την ζωή της ανθρωπότητας, καθώς ο Θεός αναμένει την «εν ελευθερία» επιλογή της που θα παρέχει τη δυνατότητα στο κορυφαίο πλάσμα Του να ζήσει την κοινωνία ξανά μαζί Του.

* Κανείς ποτέ από μας δεν θα μάθει, δεν θα κατανοήσει στην πλήρη του διάσταση τα συναισθήματα του εσωτερικού κόσμου της Πανάγνου μπροστά στην άφιξη του αγγελιοφόρου του Θεού! «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι» ψάλλει η Εκκλησία τονίζοντας το υπερφυές στην σύλληψη του αληθινού Θεού. Όλα αυτά υπήρξαν δοκιμασία για την Θεοτόκο, που δεν τα χωρούσε ο νούς της αλλά τα χώρεσε η καρδιά Της. Έτσι το «γένοιτο» της Μαρίας δεν είναι απλά υπακοή στο θέλημα του Θεού, αλλά περιεχόμενο της ελευθερίας της και της αγάπης και προσφοράς προς Αυτόν.

* Και ακούστηκε αυτό το τρισευλογημένο «γένοιτο» στα πέρατα της γης, στις γενεές των ανθρώπων που περνούν διαχρονικά το επίγειο ταξίδι τους και έβγαλε την ανθρωπότητα στο φως, σκόρπισε την αγωνία του θανάτου, γέμισε ελπίδα και χαρά όλων τις καρδιές. Σε όλους είναι δυνατή η σωτηρία αρκεί να αποδεχθεί ο καθένας τον Θεό στην ύπαρξή του. Μπροστά μας έχουμε το καθοριστικό δίλημμα: «την ζωήν και τον θάνατον δέδωκα προ προσώπου υμών... έκλεξαι την ζωήν συ, ίνα ζήσης συ και σπέρμα σου» (Δευτ. 30, 19).

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Αξίζει λοιπόν ο άνθρωπος να ετοιμάζεται και να φροντίζει να αποδεχθεί το όποιο θέλημα του Θεού στη ζωή του. Ο Θεός είναι πάντοτε γεμάτος εκπλήξεις, δεν μπορείς να Τον προβλέψεις, να Τον περιχαρακώσεις, να Τον δείς με συμβατότητα. Εκείνος επιλέγει τρόπους, χρόνους και καιρούς, εμείς οφείλουμε (καθώς γνωρίζουμε την απέραντη αγάπη Του προς εμάς) να Τον εμπιστευτούμε καταργώντας δισταγμούς και ερωτηματικά, φόβους και προκαταλήψεις.

    

           Στην περικοπή αυτή τα Κυριακά λόγια χωρίζονται σε τρεις προτροπές.

           Στην συγχωρητικότητα προς τους συνανθρώπους και αδελφούς μας. 

           Στην αληθινή και όχι φαρισαϊκή νηστεία και επίδειξη.

           Στον αληθινό θησαυρισμό του ανθρώπου.

           Στην Κυριακή προσευχή ο Χριστός διδάσκει στο πέμπτο αίτημα της ‘’ καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ‘’.

           Στην παραβολή του αγνώμονος δούλου ο Κύριος καταλήγει:

           ‘’ οὕτω  καί ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐάν μή ἀφῆτε ἕκαστος τῶ ἀδελφῶ αὐτοῦ ἀπό τῶν καρδιῶν ἡμῶν τά παραπτώματα αὐτῶν ‘.

          Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει την μεγάλη σημασία που έχει για μας τους ανθρώπους.

          Η συγχωρητικότητα, η ανθρωπιά και η μεγαλοψυχία προς τους συνανθρώπους μας.

          Αυτή ανοίγει την δυνατότητα της μετοχής μας από την ευσπλαχνία και το έλεος του Πατρός.

          Εκείνος απαντά στην προθυμία του ανθρώπου να συγχωρήσει τους συνανθρώπους του με την ευσπλαχνία Του.

          Φυσικά δεν σημαίνει ότι η συγνώμη που δίνουμε σε κάθε συνάνθρωπο μας αποτελεί έργο αξιομισθίας.

          Η ανεκτικότητα, η ευσπλαχνία και η συγνώμη που δείχνουμε είναι πάντα απόρροια του βιώματος και της εμπειρίας.

          Που έχουμε από την ευσπλαχνία του Πατέρα προς εμάς τους αμαρτωλούς.

          Όταν ο άνθρωπος απολαμβάνει την αγάπη του Θεού Πατρός και την ευλογία της συγχώρησης των παραπτωμάτων του από Εκείνον.

          Τότε αυτή η γεύση, αυτή η γνώση της αγάπης αντικατοπτρίζεται στην διαγωγή του απέναντι στους συνανθρώπους του.

          Εάν δεν υπάρχει βίωμα από το πατρικό χάδι και την αγάπη Του που πρέπει να το επιδιώκουμε.

          Δεν πρόκειται ποτέ ο άνθρωπος να δώσει ανάλογα και αυτός αγάπη και συγχώρηση στους άλλους.

          Αυτή την συγχωρητικότητα για τα παραπτώματα των άλλων την αποκτούμε μόνον.

         Όταν βρισκόμαστε σε κοινωνία και ορθή σχέση προς τον Θεό πατέρα και αφού έχουμε βιώσει το μέγεθος της ευσπλαχνίας του, της θυσίας Του  προς εμάς.

          Εδώ ο Κύριος υπενθυμίζει ότι εάν δεν συχωρήσουμε τους συνανθρώπους μας  υπάρχει περίπτωση να χάσουμε την θεία αγάπη που συγχωρεί.

          Ανάγκη λοιπόν να είμαστε συγχωρητικοί  απέναντι στους άλλους ανθρώπους.

           Αυτό αποτελεί ασφαλή μέτρο μέτρησης της ποιότητας και της θέρμης στην μετά του Πατρός κοινωνίας και σχέσης.

          Ο σταδιακός χωρισμός από την πατρική χάρη έχει σαν συνέπια την σκληρότητα της συμπεριφοράς μας.

          Αυτή μπορεί να φτάσει μέχρι και την χαιρεκακία και την απαλλοτρίωση μας από την Χάρη του.

         Δεν μπορεί ο Πατέρας μας να είναι πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος και εμείς τα παιδιά του.

         Να έχουμε σφικτή καρδιά να αδιαφορούμε για τον αδελφό μου το άλλο του παιδί.

         Η υιοθεσία που ζητάμε από τον Θεό, είναι δώρο δικό Του.

         Εκείνος ζητά από εμάς συμπεριφορές ανάλογα με το αξίωμα του να είσαι υιός του Αγαθού και Πολυεύσπλαχνου.

         Άλλως υπάρχει και η τύχη του αχάριστου δούλου.

         Μετά την υποκριτική ελεημοσύνη και  προσευχή.

         Ο Κύριος παρουσιάζει και την νηστεία στην αληθινή και πραγματική της μορφή και όχι των Φαρισαίων.

         Η νηστεία αποτελεί εκδήλωση μετάνοιας, δείγμα συντριβής και συνδέεται πάντα με την προσευχή.

          Η Εκκλησία δίνει πολύ μεγάλη βαρύτητα στη σχέση των δύο αυτών αρετών, ως εργαλεία.

          Για την γεώργηση της καρδιάς μας προς καρποφορία από την σπορά του Κυρίου που γίνεται στον καθένα μας προσωπικά για αγιασμό.

          Εδώ ο Κύριος δεν αναφέρεται στις τηρούμενες από τον λαό καθιερωμένες νηστείες.

          Όπως είναι παραδείγματος χάριν η νηστεία της ημέρας του εξιλασμού, η οι άλλες διατεταγμένες από τον Νόμο νηστείες.

          Αναφέρεται στις ιδιωτικές νηστείες της Δευτέρας και της Πέμπτης που τηρούσαν οι ευσεβείς  του Ισραήλ.

          Φυσικά ο Κύριος δεν απορρίπτει τις νηστείες αυτές, αλλά θέλει να μας διδάξει να αποφεύγουμε την ευσεβιστική ματαιοδοξία.

          Η οποία εξαντλείται στην αυτοδοκαίωση του ανθρώπου από τους συνανθρώπους του.

          Ο Κύριος κατακρίνει την εν ονόματι της ευσεβείας μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης του ανθρώπου που συνιστά υποκρισία.

          Η κατήφεια του προσώπου και αν ακόμη προέρχεται από εσωτερική συντριβή για τα αμαρτήματα αυτού που νηστεύει είναι υποκρισία.

           Αυτό δεν το θέλει ο Θεός  δεν φανερώνει ότι είμαστε παιδιά Του δεν χρειαζόμαστε τέτοιες πρακτικές.

           Απεναντίας φανερώνει ότι ζητούμαι την αναγνώριση των άλλων για την όποια ευσέβειά μας.

           Η έκφραση του Κυρίου ‘’ ἀφανίζουσι ………ὅπως φανῶσιν ‘’.

           Δείχνει καθαρά την πρόθεση των υποκριτών για αυτοδιαφήμιση και δόξα εκ μέρους των ανθρώπων.

          Με τον τρόπο αυτό, με την στάση αυτή η νηστεία ως μέσο, ως εργαλείο για τον καθορισμό της καρδιάς και προσεγγίσεις του Θεού.

          Από εκδήλωση ταπεινώσεις και αγάπης Του, μεταβάλλεται σε όργανο εξυπηρέτησης του ανθρώπινου εγωισμού.

          Ο Κύριος αντιπαραθέτει την νηστεία που γίνεται προς δόξα Θεού και υπακοή στην Εκκλησία του απέναντι στην ανθρωποκεντρική.

          Φυσικά η προτροπή του Χριστού για περιποίηση του εξωτερικού σχήματος του ανθρώπου.

         Δεν σημαίνει νέο είδος υποκρισίας, να εμφανίζεται δηλαδή ο εξωτερικός άνθρωπος κατά τρόπο διαφορετικό της εσωτερικής καταστάσεως του.

          Δεν είναι τα εξωτερικά γνωρίσματα αλλά η ορθή σχέσεις προς τον Θεό.

          Αυτό που δίνει το ορθόδοξο νόημα της νηστείας, αυτής που θα έχει και ανάλογη μισθαποδοσία από τον Πατέρα.

          Αυτή που θα γίνει  ‘’ ἐν τῶ κρυπτῶ ‘’ θα έχει την φανερή ανταπόδοση από τον δωρεοδότη ‘’εν τώ φανερώ ‘’.

          Σαν αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γεμίσει με χαμόγελο, με χάρη, με ευλογία υγείας, με νίκη στους πειρασμούς, με ανοχή στις θλίψεις.

           Η τρίτη προτροπή του Κυρίου είναι το θέμα του θησαυρισμού.

           Οι ραβίνοι τιμούσαν και εκτιμούσαν τους επίγειους θησαυρούς.

           Μπορούσε κανείς με την ελεημοσύνη, η την φιλοξενία να αποκτήσει ουράνιους θησαυρούς.

           Τα επίγεια αγαθά όταν κανείς τα χρησιμοποιούν σωστά δίνουν την δυνατότητα απόκτησης των επουρανίων.

          Όταν χρησιμοποιούνται ως μέσα και εργαλεία αρετής.

          Ο Κύριος όμως εδώ δείχνει μία διαφορετική διάσταση αυτών των πραγμάτων.

          Τονίζει τον πρόσκαιρο και φθαρτό χαρακτήρα των αγαθών του παρόντος κόσμου.

          Σε αντίθεση με την αιωνιότητα και την σταθερότητα των ουρανίων θησαυρών.

          Τα αγαθά του παρόντος κόσμου υπόκειται σε καταστροφές, από έντομα, από σκουλήκια, από την οξείδωση.

         Από την αρπακτική διάθεση των κλεπτών, από επίγειες καταστροφές.

         Απεναντίας τα ουράνια αγαθά δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο και είναι αυτά που συνοδεύουν επ΄ αγαθό τον άνθρωπο.

          ‘’ οὐδεῖς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν ‘’. Ο χριστιανός καλείται να εκλέξει τα αγαθά που τον κάνουν πραγματικό άνθρωπο.

          Εκτιμητή της αληθινής αξίας των πραγμάτων, η τα αγαθά του κόσμου, επενδύοντας στο αφερέγγυο και πρόσκαιρο.

          Θα έχει κύριο του τον Θεό η τα αγαθά του κόσμου τούτου και τον μαμωνά.

          Η κατάληξη των λόγων του Κυρίου είναι σαφής και γνωστή από την καθημερινότητά μας στις ανθρώπινες σχέσεις.

           ‘’ ὄπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ, ἔσται καί ἡ καρδία ὑμῶν ‘’.

          Το ζήτημα είναι ποιο θεωρείς θησαυρό για να στοχεύσεις τον θησαυρισμό σου.  

Αθανάσιος  Κατσίκης

αρχιτέκτων

         ‘’ καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς ‘’.

          Στην σημερινή Κυριακή διαβάζεται η παραβολή της κρίσεως από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου.

           Είναι η περιγραφή της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού.

           Πράγματι -λέει ο Αγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων-στον Κύριον τα πάντα, ως επί το πλείστον, είναι διπλά.

           Διπλή γέννησης, μία από τον Πατέρα προαιωνίως και μία από την Παρθένο στους εσχάτους καιρούς.

          Δύο κάθοδοι, μία η αφανής ‘’ ὡς ἐπί πόκον ‘’ και δευτέρα η ένδοξος και επιφανής, η μέλλουσα.

         Κατά την πρώτη παρουσία σπαργανώθηκε στη φάτνη, στη δεύτερη ενδύεται ‘’ το φῶς ὠς ἰμάτιον ‘’.

         Στην πρώτη ‘’ὑπέμεινε σταυρόν και ἐσχύνη ‘’, στην Δευτέρα θα έλθει δορυφορούμενος  από στρατιές αγγέλων.

        Έρχεται ο Σωτήρ όχι για να δικαστεί, αλλά για να δικάσει.

         Ο Χριστός για τον εαυτό του χρησιμοποιεί πάντα την έκφραση ‘’ο υιός του ανθρώπου’’,

         Με τον ορισμό αυτό θεωρεί τον εαυτό του αντιπρόσωπο όλης της ανθρωπότητας.

         Όπως ο Αδάμ με την πτώση του έφερε στην ανθρώπινη φύση τον θάνατο, την φθορά και τους δερμάτινους χιτώνες.

         Τώρα με τον υιό του ανθρώπου και την ανάσταση του, η ανθρώπινη φύση  πάτησε τον θάνατο και την φθορά.

         Ότι έπρατε ο Κύριος, το έπρατε ως αρχηγός του ανθρωπίνου γένους.

         Ποια όμως είναι τα ‘’ ἔθνη πάντα ‘’, τα οποία θα κρίνει ο Κύριος; ;

         Θεωρώ ότι ο όρος ‘’ ἔθνη ‘’ έχει την έννοια εθνικοί, ειδωλολάτραι.

         Όπως αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος και δεν αφορά τους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

         Επίσης η αναφορά του όρου – ο υιός του ανθρώπου—γενικά.

         Ακόμη η αψευδής βεβαίωση του Κυρίου

         ‘’ ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῶ πεμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον, και εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται,

        Αλλά μεταβέβηκε ἐκ τοῦ θανάτου εἰς την ζωήν ‘’.

 εκφωνηθείς εν έτει 2014 υπό του τότε Αρχιμανδρίτου νυν Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Πέτρας κ. Δαβίδ

 

            Και πάλιν ήγγικεν η ημέρα της μεγάλης εορτής και επετείου. Και πάλιν ανέτειλε η μνήμη του γρήγορου νου της Θεολογίας. Και πάλιν η εκκλησία φόρεσε τα γιορτινά της για να υποδεχθεί με λαμπρότητα τον μεγάλο Ιεράρχη. Αναλογιζόμενος όλα τα παραπάνω, σκέφτομαι ότι θα ήταν ίσως τολμηρό από μέρους μου να αρθρώσω λόγον, να επιχειρήσω να ομιλήσω, έχοντας ενώπιόν μου την γλυκύτατη μορφή του ανεπανάληπτου Θεολόγου Γρηγορίου. Γι’ αυτό και δεν θα το κάνω. Όχι χωρίς να φέρω εις το μέσον τον ίδιον τον Γρηγόριον. Θα αφήσω εκείνον να με οδηγήσει. Εκείνον να κατευθύνει τον λόγον μου και να φωτίσει την σκέψη μου. Στην πραγματικότητα δεν θα σας μιλήσω εγώ. Αλλά ο ίδιος ο Γρηγόριος αυτοπροσώπως. Τους δικούς του λόγους θα επικαλεστώ. Την δική του σκέψη θα καταθέσω.

            Ξεκινώντας λοιπόν από τον Άγιο, ο Γρηγόριος ήταν ένας Ιεράρχης πράος και ειρηνικός. Ένας άνθρωπος που τον έθελγε η ησυχία και η μόνωση, αλλά επιθυμούσε παράλληλα την ειρήνη και την ομόνοια μέσα εις τον χώρο της Εκκλησίας. Δεν του άρεσαν καθόλου, μάλιστα δε, ετάραζαν την ευαίσθητη ψυχή του οι διχόνοιες και τα σχίσματα. Γι’ αυτό και πάντοτε, όσο περνούσε από το χέρι του, όταν υπήρχε μια διαμάχη εις τον χώρο της εκκλησίας, αγωνιζόταν για την ειρήνευση και συμφιλίωση των διεστώτων μερών. Ήθελε πάντοτε, επισκόπους, ιερείς, κληρικούς και λαϊκούς να τους βλέπει όλους μονιασμένους και  αγαπημένους, ενώ-μένους εν τη κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μέσα εις τους κόλπους της Εκκλησίας.

Ο ίδιος συνέταξε τους τρεις περίφημους ειρηνικούς του λόγους, στους οποίους καταθέτει όλη του την αγωνία για την ειρήνευση και άρση των διαφόρων εκκλησιαστικών σχισμάτων και ταραχών και όπου εγκωμιάζει την ειρήνη ως μέγιστο αγαθό. Οι λόγοι του αυτοί είναι πολύ σύγχρονοι και επίκαιροι, αν σκεφτεί κανείς το πάγκοινο αίτημα των γνησίων ορθοδόξων πιστών για ενότητα (και ένωση) και αν αναλογιστεί ότι καθημερινά γινόμαστε δέκτες του αγωνιώδους ερωτήματος από την πλευρά του λαού, για το πότε επιτέλους θα επέλθει η ποθητή ειρήνευση και ομόνοια εις τον χώρο του πατρίου εορτολογίου.

Ας ακούσουμε τι λέει ο ίδιος ο Άγιος εις τους λόγους του αυτούς: «Ώ ειρήνη αγαπητή, όνομα και πράγμα γλυκύ… η διαρκής φροντίς και το καύχημά μου, η οποία όπως λέγεται και ανήκει εις τον Θεόν και ο Θεός ανήκει εις αυτήν… Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας. Ώ ειρήνη αγαπητή, το αγαθόν το οποίον επαινείται μεν από όλους, αλλά διαφυλάσσεται μόνον από ολίγους» (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Ειρηνικός δεύτερος, Λόγος κβ΄, Ε.Π.Ε., εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς», Θεσσαλονίκη 1975, τ. 1, σελ. 329). (Βλέπε άγιε Γρηγόριε και εις τον χώρον του πατρίου εορτολογίου, όπου πολλοί ομιλούν για ένωση και ενότητα, αλλά είναι έτοιμοι να χωριστούν από τους αδελφούς τους με την παραμικρή αφορμή και δικαιολογία ή όπως θα έλεγε ο λαός μας για
¨ψύλλου πήδημα¨). Και συνεχίζει ο Άγιος για την ειρήνη: «Πού μας έχεις εγκαταλείψει και έχει περάσει ήδη τόσος χρόνος από τότε; Και πότε θα μας ξαναέλθεις;» (Αυτόθι, σελ. 329). (Μήπως αυτό, αγαπητοί μου, δεν αναρωτιούνται και πολλοί αδελφοί μας, βλέποντας και διαπιστώνοντας με οδύνη τον κατακερματισμό του πατρίου εορτολογίου σε πολλές παρατάξεις και συνόδους; Πού πήγε δηλαδή, η ειρήνη και η ενότητα των παλαιοημερολογιτών;) Και τελειώνοντας ο άγιος διερωτάται: «Διά ποίον λόγον εμείς οι οποίοι ανήκομεν εις την αγάπην και μισούμε και μισούμεθα; Και εμείς οι οποίοι ανήκομεν εις την ειρήνην διεξάγομεν έναν ακήρυκτον και ακατάπαυστον πόλεμον; (Αυτόθι, σελ. 355). (Βεβαίως σε κάποιον άλλον λόγον του τονίζει ο άγιος ότι: «κρείσσων επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης από Θεού.»).

Αυτές, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι οι ανησυχίες του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Ανησυχίες και αγωνίες τις οποίες συμμερίζεται πλήρως και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπός μας Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Μακάριος, του οποίου την δεκάτην επέτειον από την ανάρρησιν εις τον Αρχιεπισκοπικόν θρόνον, εορτάζομεν σήμερα. Ο Μακαριώτατός μας γνωρίζει καλά, όπως και ο Άγιος Γρηγόριος ότι η ένωση των πάντων μέσα εις την Εκκλησία θα είχε ως αποτέλεσμα να βασιλεύει η ειρήνη, αλλά και το αντίστροφο. Ότι η ειρηνική διάθεση και ειρήνευση των πάντων θα έφερνε ως συνέπεια την ένωση των διεστώτων. Γνωρίζει ότι η ένωση και ενότητα των πάντων είναι επιθυμία θεϊκή, αλλά και αίτημα του ταλαιπωρημένου και κουρασμένου από τις πολλές διαιρέσεις λαού. Πονά για την εκκλησία και οδυνάται για την κατάσταση του πατρίου εορτολογίου.

Είναι υπέρμαχος της ενώσεως των πάντων μέσα εις την Εκκλησίαν και έχει αγωνιστεί γι’ αυτήν. Ήδη από τότε που ήταν ιερεύς, έχει κάνει προσεγγίσεις με κληρικούς διαφόρων παρατάξεων για να εξετάσει και να συμβάλλει εις το εφικτόν του εγχειρήματος της ενώσεως. Μάλιστα το 1990 ήταν μέλος της επιτροπής στο διάλογο της Εκκλησίας μας με τους Ματθαιϊκούς. Και ως Ιεράρχης έχει συναντηθεί με Ιεράρχες παρατάξεων και συνοδικών σχημάτων του παλαιού ημερολογίου. Πάντοτε όποτε βρίσκει την ευκαιρία, προσπαθεί να εξαντλήσει και την παραμικρή πιθανότητα για ειρήνευση και ομόνοια. Έχει γράψει και σχετικό σύγγραμμα περί συμβολής εις το αίτημα για ενότητα, όπου καταγράφει αρκετές από τις κινήσεις και ενέργειες που έχει κάνει προς αυτήν την κατεύθυνση.

Δεν είναι όμως διατεθειμένος σε καμία περίπτωση να κάνει ένωση εις βάρος της αληθείας, δηλαδή ένωση με όποιο κόστος και πάση θυσία, όταν το κόστος και η θυσία που πρέπει να γίνει είναι η ακεραιότητα της πίστεως. Δεν προτίθεται επομένως να κάνει εκπτώσεις και να φανεί υποχωρητικός εις τα θέματα της πίστεως. Γνωρίζει πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε προδοσία του Ιερού ημών αγώνος και θα ήταν καθαρή εκκλησιομαχία. Δεν επιθυμεί λοιπόν επ’ ουδενί να φέρει τους λύκους μέσα εις την Εκκλησίαν.

Έχει υπόψιν του τους λόγους του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: «Δεν ειρηνεύουμε κατά του λόγου της αληθείας, υποχωρούντες σε κάτι (εις την πίστη δηλαδή) για λόγους πραότητος, διότι δεν θηρεύουμε το καλό με κακό τρόπο». (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος μβ΄, Συντακτήριος, «Μιλάει ο Γρηγόριος Θεολόγος», Αποστολική Διακονία, Έκδοση Α΄ 1991, σελ. 138). Δεν ενδιαφέρει τον Μακαριώτατό μας μια ειρήνη και ένωση που θα προσβάλλει την αλήθεια, προκειμένου ο ίδιος να φανεί ευγενικός και πράος, ο ειρηνοποιός που θα φέρει την καταλλαγή εις την Εκκλησίαν. Δεν τον απασχολεί η δημόσια εικόνα του, αλλά όταν κινδυνεύει η ορθόδοξος πίστη και ακρίβεια είναι έτοιμος και την εικόνα του να θυσιάσει και πολύ περισσότερα.

Άλλοστε μπορεί να είναι υπέρμαχος της ενότητος του πατρίου εορτολογίου όσο κανείς, αλλά δεν ξεχνά και πάντοτε κηρύττει την διδασκαλία της εκκλησίας μας για “το ευλογημένο λείμμα της χάριτος”. Το λείμμα της χάριτος, είναι ο περιούσιος του Κυρίου λαός, τα γνήσια και πιστά μέλη της εκκλησίας, που θα υπάρχουν πάντοτε και σε κάθε εποχή, όσο δύσκολες και αν είναι οι συνθήκες και αντίξοες οι περιστάσεις.

Μάλιστα όπως τονίζει ο Μακαριώτατός μας, όσο πλησιάζουμε προς τα έσχατα, μπορεί το λείμμα αυτό να λιγοστεύει, όμως γίνεται ποιοτικότερο. Πολλοί μπορεί να φύγουν και να χωριστούν από την Εκκλησία, αλλά η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη ούτε από ποσότητα, ούτε από οπαδούς. Ο συνειδητά πιστός που θα μείνει σταθερός μέχρι τέλος, θα κερδίσει τον στέφανο της υπομονής. Σε κάθε εποχή ο Χριστός κοσκινίζει τους ανθρώπους της Εκκλησίας του και έτσι ξεχωρίζει το άχυρο από το σιτάρι. Το άχρηστο υλικό, το ξύλο, την καλάμη, από το πολύτιμο, τον χρυσό και τον άργυρο.

Ο Μακαριώτατος, λοιπόν, δεν είναι διατεθειμένος να κάνει σπασμωδικές κινήσεις, που θα οδηγούσαν σε μία υποτιθέμενη και νομιζόμενη ένωση, προκειμένου να φαίνεται ο ίδιος δυνατός προς τα έξω, με πολλούς ναούς και πολύ πλήθος κόσμου και κληρικών να τον ακολουθούν. Για να καταλάβουν όμως οι ακροατές μας ότι η ένωση δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, ούτε και να γίνεται πάση θυσία, χωρίς δηλαδή τις απαραίτητες προϋποθέσεις και επ’ αγαθώ της εκκλησίας, θα αναφέρω το παράδειγμα των παπικών.

Και με τους παπικούς είμαστε χωρισμένοι. Δεν μπορούμε όμως να ενωθούμε μαζί τους, εάν πρώτα δεν μετανοήσουν και δεν αποκηρύξουν όλες τις πλάνες και τις κακοδοξίες που έχουν αποδεχτεί όλα αυτά τα χρόνια από το 1054 και μετά. Αν μιλάμε για μια τέτοια απροϋπόθετη ένωση με τους λοιπούς παλαιοημερολογίτες, σε τί διαφέρουμε από τους οικουμενιστάς που επιζητούν κοινωνία και ένωση με τους παπικούς – κάτι πού ήδη έχουν πραγματώσει στην πράξη – χωρίς προηγούμενη αποκήρυξη από μέρους των παπικών των πλανών και των κακοδοξιών τους, οδηγώντας έτσι σε ένωση και κοινωνία με την αίρεση.

Μάλιστα ομιλούν για τους δύο πνεύμονες της εκκλησίας τον Δυτικό της Παπικής Εκκλησίας, όπως την αποκαλούν και τον Ανατολικό της Ορθοδόξου. Θεωρούν ότι η Εκκλησία είναι διηρημένη και διεσπασμένη και ότι βαίνει σε ενότητα. Τί λιγότερο όμως λέγουν, εν τη αφελεία τους ενδεχομένως και από τη μεγάλη τους λαχτάρα για την ένωση, οι αγαπητοί μας αδελφοί, γνήσιοι ορθόδοξοι χριστιανοί, που ομιλούν για κομματιασμένη εκκλησία εις τον χώρον του παλαιού, η οποία πρέπει οπωσδήποτε να ενώσει τα κομμάτια της για να πάψει να είναι διηρημένη.

Η Εκκλησία, αγαπητοί μου, δεν χρήζει καμίας ενώσεως. Η ενότητα υπάρχει και ανήκει στην φύση της εκκλησίας ως σώματος Χριστού και εν Χριστώ κοινωνίας. Το σώμα του Χριστού δεν είναι κατακερματισμένο, μη γένοιτο να ειπωθεί κάτι τέτοιο, γιατί ο Χριστός που είναι η Εκκλησία παραμένει ακέραιος και αναλλοίωτος εις τους αιώνας:  Ιησούς Χριστός, χθες καὶ σήμερον ὁ Αὐτός και εἰς τοὺς αἰώνας. (Εβρ., ιγ΄, 8). Επομένως η Αυτή και εις τους αιώνας παραμένει και η Εκκλησία. Πάντοτε ακεραία και αναλλοίωτος.

Άλλοστε το διαβεβαίωσε και το αψευδές στόμα του Κυρίου: «Πύλαι Ἇδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς». (Ματθ., ιστ΄, 18). Οι σκοτεινές δυνάμεις, οι δυνάμεις του Άδου, πολεμούν και θα πολεμούν πάντοτε λυσσαλέα την Εκκλησία. Αλλά δεν θα κατισχύσουν αυτής. Δεν θα μπορέσουν να την καταβάλλουν γιατί Αυτή έχει ως πανοπλίαν την άμαχον και αόρατον προστασία του Ιδρυτού της, Θεανθρώπου Ιησού. Γι’ αυτό και η Εκκλησία διέρχεται δια πυρός και ύδατος, μέσα από πολλούς πειρασμούς και θλίψεις και στεναχωρίες, αλλά δεν λυγίζει. Πολεμείται, αλλά δεν νικάται, διότι όπως λέει και ο Ιερός Χρυσόστομος, πολεμουμένη νικά, και πάντοτε εξέρχεται δυνατή από τις δοκιμασίες και λαμπροτέρα καθίσταται.

Η Εκκλησία είναι Μία, Αγία και Αδιαίρετη εις τους αιώνες. Η εσωτερική ενότητα της εκκλησίας, φαίνεται και εξωτερικά ως ενότητα στην πίστη, την Λατρεία με τη συμμετοχή στα ίδια μυστήρια, αλλά και στη διοίκηση με κέντρο τους επισκόπους. Έναν Αρχιεπίσκοπο και έναν Μητροπολίτη σε κάθε Μητροπολιτική περιφέρεια. Στη συνείδηση του σώματος της Εκκλησίας, η ενότητά της είναι δεδομένο οντολογικό, συνυφασμένο δηλαδή με την ύπαρξή της, απολύτως και αμετακλήτως διασφαλισμένο από την κεφαλή της Εκκλησίας, τον Χριστόν δια της συνεχούς παρουσίας του Παρακλήτου Πνεύματος σ’ αυτήν, ήδη από της Πεντηκοστής.

Δεν υπάρχει επομένως το παραμικρό περιθώριο και η παραμικρή δυνατότητα να διασπαστεί η ενότητα της Εκκλησίας. Η έκπτωση και η αποκοπή από το Σώμα της Εκκλησίας ενός πρώην μέλους της ή μιας μερίδας ανθρώπων ή ακόμη και μιας χώρας ή ενός ολόκληρου έθνους δεν παραβλάπτει καθόλου την ενότητα της Εκκλησίας η οποία είναι αυτονόητη. Είναι δηλαδή – η ενότητα – πράγμα δεδομένο και όχι ζητούμενο. Δεν επιζητούμε δηλαδή την ενότητα που υποτίθεται  ότι δεν υπάρχει, διότι η ενότητα στην Εκκλησία είναι υπαρκτή και δεδομένη. Γι’  αυτό και η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα μία και διηρημένη, διότι τότε θα ήταν πολλές και όχι μία εκκλησία.

Η ενότητα και η κατά Θεόν ένωση δεν επιτυγχάνεται με τεχνητές και εξωτερικές συρραφές, με πρόχειρες συγκολλήσεις. Άλλοστε στη Θεία Λειτουργία δεν ευχόμαστε υπέρ της ειρήνης των εκκλησιών, διότι δεν υπάρχουν πολλές εκκλησίες διηρημένες  και χωρισμένες από αλλήλων. Απλά ευχόμαστε υπέρ ευσταθείας των αγίων Του Θεού εκκλησιών, δηλαδή να διατηρεί ο Θεός σταθερές στην ομολογία της πίστεως τις ορθόδοξες εκκλησίες, για να συνεχίσουν να παραμένουν ορθόδοξες. Ευχόμαστε επίσης υπέρ της των πάντων ενώσεως, δηλαδή υπέρ της ενώσεως πάντων των ανθρώπων, μέσα εις τον χώρον της Μίας και Αδιαιρέτου Εκκλησίας. Πρόκειται επομένως για ένωση προσώπων και όχι εκκλησιών. Αλλιώς θα λέγαμε υπέρ της των πασών (των εκκλησιών δηλαδή) ενώσεως και όχι υπέρ της των πάντων.

Επανερχόμενος όμως, αγαπητοί μου, εις το πρόσωπον του Μακαριωτάτου μας και εις την αγωνίαν του για την ομόνοια των Επισκόπων και την ειρήνη της Εκκλησίας, θα ήθελα να επισημάνω εις την αγάπην σας ως τρανή απόδειξη της αγωνίας του αυτής και της φροντίδος του για την ένωση, το πολύ μεγάλο και ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα προσφάτως εις τους κόλπους της Εκκλησίας. Και αυτό δεν είναι άλλο από την ευλογημένη και κατά Θεόν ένωση της Ιεράς ημών Συνόδου μετά της εν Αμερικής τοιαύτης με προεξάρχοντα τον Μητροπολίτη Βοστώνης Εφραίμ.

Όλοι οι ειλικρινώς επιθυμούντες την ενότητα γνήσιοι ορθόδοξοι χριστιανοί χαρήκαμε με ουράνια χαρά, βλέποντας να συντελείται εις τους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζούμε ένα τέτοιο γεγονός επ’  αγαθώ της Εκκλησίας. Αυτή είναι η απόδειξη ότι η Ιερά ημών Σύνοδος, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με επικεφαλής της, τον Μακαριώτατό μας, επιθυμεί την καταλλαγή και συμφιλίωση με κάθε υγειώς φρονούντα γνήσιο ορθόδοξο χριστιανό.

Και το λέω αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί, διότι η ένωση αυτή με τους Αμερικάνους δεν έγινε αβασάνιστα, ούτε εική και ως έτυχε. Η Ιερά ημών Σύνοδος και ιδιαίτερα ο Μακαριώτατός μας, εργάστηκαν αόκνως εξετάζοντας επισταμένως και ερευνώντας μετ’  ακριβείας, όλα εκείνα τα θέματα που μπορεί στο παρελθόν να κρατούσαν σε απόσταση από αλλήλων τις δύο Ιερές Συνόδους. Ιδιαιτέρως εξέτασαν το φρόνημα και την ακρίβεια εις την πίστιν των Αμερικανών Ιεραρχών και κατέληξαν ότι υπάρχει σύμπνοια και ομοφροσύνη εις τα θέματα της πίστεως, μεταξύ των δύο Συνόδων. Οι Αμερικανοί Ιεράρχες απάντησαν και εις τα φλέγοντα ερωτήματα που τους ετέθησαν, και η απάντηση που έδωσαν είναι σύμφωνη με την Ορθόδοξη παράδοση και πίστη.

Έτσι ο Μακαριώτατός μας και σύνολη η Ιερά ημών Σύνοδος, αφού διαπίστωσαν την σταθερή εμμονή των Αμερικανών εις την πατρώαν ευσέβειαν, και είδαν ότι υπάρχει ενότητα εις την πίστη, προχώρησαν και εις την πλήρη κοινωνίαν και ένωσιν μετ’  αυτών. Συνέταξαν μάλιστα από κοινού ομολογία πίστεως, την οποίαν υπέγραψαν ανεπιφύλακτα οι Αμερικάνοι Ιεράρχες, κάτι που ικανοποίησε πλήρως τον Μακαριώτατο και την Ιερά ημών Σύνοδον και κάλυψε τους όποιους δισταγμούς μπορεί να υπήρχαν από πρίν για το εγχείρημα της ενώσεως.

Μάλιστα ο Μακαριώτατός μας στην επίσκεψή του στην Αμερική, διεπίστωσε έκπληκτος, ότι οι Αμερικανοί πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί, είχαν υψηλό δείκτη πνευματικότητας και κατά Θεόν ζήλου, και ότι σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρότυπο και παράδειγμα εν Χριστώ ζωής για εμάς τους εν Ελλάδι διαβιούντας. Ιδιαιτέρως δε συγκίνησαν τον Μακαριώτατό μας, οι εκδηλώσεις αγάπης και θερμής διάθεσης των Αμερικανών και τα φιλόξενα αισθήματα προς το πρόσωπό του και την συνοδεία του.

Και ενόσω «εὐφραθήναι δὲ καὶ χαρήναι ἕδει (Λκ. 15,32), ενόσω δηλαδή θα έπρεπε να ευφρανθούνε και να χαρούνε οι πάντες, κάποιοι δεν είδαν με καλό μάτι την αγαπητική προσέγγιση και κοινωνία των δύο κατά τόπους Εκκλησιών. Δεν τους κάθισε καλά στο στομάχι, ότι δύο υγιείς χώροι του πατρίου εορτολογίου ήλθαν σε επαφή και συνέσφιξαν τους δεσμούς τους. Ο διάβολος ο εφευρετής της κακίας και της διχόνοιας έφριξε και τρίζει τους οδόντας, επειδή οι δύο αυτές Ιερές Σύνοδοι συνενώθησαν εις έν και αποτελούν την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία Του Χριστού. Έβαλε λοιπόν εκείνους που ομιλούν συνέχεια για την ένωση και την ενότητα, εκείνους που τους ενδιαφέρουν μόνον οι με συνοπτικές διαδικασίες πρόχειρες συγκολλήσεις και συρραφές, να συκοφαντήσουν και να διαβάλλουν την ευλογημένη αυτή και κατά Θεόν ένωση.

Οι τοιούτοι άρχισαν να διασπείρουν ζιζάνια, να χύνουν σαν την οχιά το δηλητήριό τους, αποκαλώντας τους Αμερικανούς αιρετικούς και το Μακαριώτατό μας, ότι ήλθε σε κοινωνία με την αίρεση. Τους κατηγορούσαν δε για πράγματα στα οποία είχαν ήδη απαντήσει οι Αμερικάνοι και ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχαν καμία σχέση με αυτά.

Οι Ιεράρχες της εν Αμερική Ορθοδόξου Εκκλησίας έκαναν και δεύτερη ομολογία πίστεως, στην οποία και πάλιν ετόνιζαν μετ’ εμφάσεως ότι σε όλα τα ζητήματα που τους κατηγορούσαν, ήσαν σύμφωνοι και επόμενοι της Ορθοδοξίας των Αποστόλων και των πατέρων της Εκκλησίας. Όμως και πάλι τα απύλωτα στόματα του Άδου δεν έπαψαν να βυσσοδομούν, κατά της Νύμφης του Χριστού, Αγίας Εκκλησίας. Με θεολογήσεις αθεολόγητες και με δοκησισοφίες επιχείρησαν να προσβάλλουν την αλήθεια.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο κατ’ εξοχήν Θεολόγος, κάποτε στιγμάτισε το φαινόμενο αυτό στην εποχή του, το να θέλουν δηλαδή οι πάντες να θεολογούν μέσα στην Εκκλησία, ευκαίρως ακαίρως, είτε είναι, είτε δεν είναι αρμόδιοι και ικανοί για να το κάνουν. Ας δούμε τι λέγει επ’ αυτού:  «Όταν ίδω την τωρινή μανιώδη πολυλογία και τους εφήμερους σοφούς και τους αυτόκλητους θεολόγους που τους φθάνει μόνο το να θελήσουν για να γίνουν σοφοί, ποθώ την πιο ασκητική ζωή και επιδιώκω το πιο απόμακρο ερημικό κατάλυμα και επιθυμώ να βρεθώ μόνος με τον εαυτό μου». (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος κ΄, Περί δόγματος και καταστάσεως Επισκόπων, «Μιλάει ο Γρηγόριος Θεολόγος», Αποστολική Διακονία, Έκδοση Α΄ 1991, σελ. 52 και του αυτού, Ε.Π.Ε., τ. 4, Θεσσαλονίκη 1976, σελ. 257). Τί θα έλεγε άραγε ο άγιος σήμερα, εάν θα έβλεπε ακόμα και ρασοφόρες γυναίκες να επιχειρούν να θεολογήσουν με τον πλέον ανάρμοστο και ανεύθυνο τρόπο και να θέλουν να κατευθύνουν εκεί που επιθυμούν τα Θεολογικά πράγματα, ορίζοντας τα όρια της Εκκλησίας κατά το δοκούν και διεκδικώντας για τον εαυτό τους τα ηνία της εκκλησιαστικής εξουσίας;

Αλλά και πόσο μεγάλη ευθύνη, έχουν όλοι αυτοί που αντί να ακούσουν και να εμπιστευθούν τον Μακαριώτατό μας, που ποτέ δεν έδωσε αφορμή και λαβή για να κατηγορηθεί για έλλειψη φρονήματος υγιούς και ορθοδόξου, προτιμούν να εμπιστευθούν μια καλόγρια που έχει σκοπό να κάνει άνω κάτω την Εκκλησία;

Δεν παραδειγματίζονται καθόλου από εκείνον τον κληρικόν της Εκκλησίας μας, που μόλις ήλθαν στα αυτιά του οι διάφορες κατηγορίες περί αιρέσεως, έσπευσε αμέσως να απαντήσει ότι “αφού ο Μακαριώτατος πρωτοστατεί σε μια τέτοια ένωση, αυτό σημαίνει ότι οι κατηγορίες είναι αβάσιμες και αναληθείς. Διότι αλλιώς ποτέ δεν θα προχωρούσε σε μία τέτοια ένωση και αναγνώριση. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο φρόνημα του Μακαριωτάτου και ξέρω πως σε κάθε περίπτωση θα πράξει το σωστό και το δέον.”

Δεν ακούνε λοιπόν οι τοιούτοι; Δεν ντρέπονται και δεν έρχονται σε συναίσθηση; Ας ακούσουν και πάλι τον άγιον Γρηγόριον να τους λέει τα εξής: «Όλοι πρέπει να ειρηνεύουν, όλοι να ομολογούν την πίστη και να προσεύχονται, αλλά λίγοι να θεολογούν. Μόνο εκείνοι που έχουνε το χάρισμα, εκείνοι που έχουν το διακόνημα τούτο στην Εκκλησία. Αλλιώς χορεύει ο διάβολος και αναποδογυρίζει τα πάντα».

Αλλά το καλόν και καρποφόρον δένδρον είναι αυτό που βάλλεται από παντού. Το σαπρόν και άκαρπον το αφήνουν οι πάντες στην ησυχία του. Και άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν εν Χριστώ αδελφοί, σήμερα γίνονται οι χειρότεροι εχθροί και τα όργανα του αρχεκάκου όφεως στην προσπάθειά του να πλήξει την Εκκλησία. Ας δούμε όμως, αδελφοί μου, τελειώνοντας τί λέγει ο Άγιος για εκείνους που αποσχίζονται από την εκκλησία, δήθεν για λόγους πίστεως: «Εις ημάς όμως δεν υπάρχουν όρια εις το να κτυπά και να κτυπιέται κανείς, όχι μόνον εν σχέση προς τους αλλοδόξους, οι οποίοι διαφέρουν ως προς τα δόγματα της πίστεως (διότι αυτό θα ήταν ολιγότερον κακόν και ο ζήλος δι’ επαινετά πράγματα αποτελεί επαρκή αιτιολογίαν, όταν περιορίζεται μέσα εις ορισμένα όρια), αλλά και προς τους ομοδόξους, οι οποίοι πολεμούν επίσης τους αλλοδόξους και αγωνίζονται για τα ίδια πράγματα. Αυτό δε ακριβώς είναι το χειρότερο και το πιο φοβερό». (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος κβ΄, Ειρηνικός δεύτερος, Ε.Π.Ε., τ. 1, σελ. 335-337). (Ενοεί εδώ ο Άγιος ότι πολλές φορές πολεμούμε όχι τους αιρετικούς, αλλά τους ίδιους τους ορθοδόξους αδελφούς μας, για λόγους ορθοδοξίας).

Και συνεχίζει ο άγιος: «Και πια είναι η αιτία; Ορισμένες φορές η αγάπη για την εξουσίαν ή ο φθόνος ή το μίσος ή η υπερηφάνεια ή κάτι από εκείνα που δεν βλέπουμε να παθαίνουν και αυτοί ακόμα οι άθεοι. Και το πιο αστείο είναι η μεροληπτική και ευμετάβλητος κρίσις. Και όταν συλληφθούμε από αυτά τα πάθη, είμεθα ευσεβείς και ορθόδοξοι (εμφανιζόμαστε να κάνουμε δήθεν τα πάντα για την ευσέβεια και ορθοδοξία) και καταφεύγουμε ψευδώς εις την αλήθεια, ωσάν να διαφωνούσαμε τάχα χάριν της πίστεως… Ώ διεστραμμένε νου και πολυμήχανε, θα ημπορούσε να πει κανείς και δημιούργημα του πονηρού και εφευρέτου της κακίας, όποιος και αν είσαι εσύ ο οποίος έχει πάθει αυτό το πράγμα, ή δια να είπωμεν πιο καθαρά την αλήθειαν, ώ ανοητότατε· αυτός που ήταν χθες δι’ εσέ ευσεβής, σήμερα πώς είναι ασεβής, χωρίς να προσθέσει ούτε να αφαιρέσει τίποτα, ούτε με λόγον, ούτε με πράγμα, αλλά παραμένων εις τα ίδια πράγματα… Αλλά και σήμερα είναι και πόρνος δι’ εσέ ο χθεσινός Ιωσήφ ο πάγκαλος… και σήμερα είναι Ιούδας ή Καϊάφας εκείνος ο οποίος ήτο χθες Ηλίας ή Ιωάννης». (Αυτόθι, σελ. 337).

Και λέει σε κάποιο άλλο σημείο ο άγιος: «Ακόμα και τα πάντα είμεθα πρόθυμοι να συγχωρήσουμε προς πάντας δι’ ένα και μόνον λόγον, για να μπορούμε να παραλογιζόμεθα μαζί τους». Εάν δηλαδή δεν συναινέσουμε στον παραλογισμό τον δικό τους, τότε είναι δυνατόν να γίνουμε οι χειρότεροι εχθροί τους, ενώ αν συμβαδίζουμε μαζί τους και τους κάνουμε τα χατίρια, γινόμαστε κανόνες ορθοδοξίας και στύλοι ακριβείας.

Εύχομαι εν τέλει εις τον Μακαριώτατον να συνεχίσει να είναι το ίδιο ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος εις το κακόν μέχρι τέλους της ζωής του και να συνεχίσει με τις πρεσβείες του Αγίου Γρηγορίου, να έχει την διάκρισιν να διακρίνει την καλήν από την κακήν ένωσιν, το αγαθόν από το πονηρόν, επ’ αγαθώ της Εκκλησίας και των πιστών μελών της. Αμήν.      

Joomla SEF URLs by Artio