Ο Ιησούς ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα με τους μαθητές του και άλλους που τον ακολουθούν.

            Όλοι όμως ήταν σε ένα καθεστώς φόβου. ‘’ ἐθαμβοῦντο καί ἐφοβοῦντο. ‘’

            Αυτό ίσως οφείλοταν στο ότι έβλεπαν το δάσκαλο να πηγαίνει με αποφασιστικότητα στα Ιεροσόλυμα.

            Ενώ γνωρίζουν την εχθρότητα και το μίσος των γραμματέων και των Φαρισαίων προς αυτόν.

            Σε αυτή την κατάσταση ο Ιησούς παίρνει ιδιαιτέρως τους δώδεκα και τους μιλά για το πάθος Του .

             Ο Κύριος ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα, ξέρει γιατί ανεβαίνει, ξέρει τι θα συμβεί εκεί, όλα είναι εν γνώσει του.

             Πηγαίνει και τίποτα δεν μπορεί να τον εμποδίσει να συνεχίσει τον δρόμο προς το Πάθος.

             Τον δρόμο που είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού Πατέρα.

             Αποπέμπει τον Πέτρο με βδελυγμία ‘’ ύπαγε οπίσω μου σατανά ‘’.

             Ενώ τον Ιούδα δεν τον επιτιμεί για την προδοσία ‘’εταίρε εφ΄ ω πάρει ‘’ σύντροφε κάνε αυτό για το οποίο ήλθες. 

             Ο Κύριος ακόμη γνωρίζει τα πάντα για τους μαθητές του, γνωρίζει ότι δεν θα καταλάβουν αυτά που θα τους πει.

             Δεν θα τον ακολουθήσουν, όχι μόνον εξωτερικά αλλά και εσωτερικά.

             Γνωρίζει ότι θα τον αρνηθούν, θα τον εγκαταλείψουν, θα μείνει μόνος μονότατος.

             Γνωρίζει γιατί ήλθε στον κόσμο, δεν επηρεάζεται από την πραγματικότητα των μαθητών του.

             Γνωρίζει τι κάνει, τίποτα δεν τον εμποδίζει πρέπει να προχωρήσει μέχρι το τέλος, την κατάργηση του θανάτου, του έσχατου εχθρού.

            Δύο φορές προηγουμένως ο Ιησούς προαναγγέλλει το πάθος του στους μαθητές και τρίτη φορά στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή.

            Τους περιγράφει με απλά λόγια όλα όσα θα επακολουθήσουν και με την σειρά που θα συμβούν:

       α) παράδοση στους αρχιερείς και γραμματείς,

       β) καταδικαστική απόφαση,

       γ) παράδοση στη συνέχεια στους εθνικούς (Πιλάτος) ,

       δ) εμπαιγμοί και μαστιγώσεις,

       ε) Σταύρωση.

     στ) Ανάσταση.

             Αποδεικνύει ότι και τον χρόνο γνωρίζει και ότι με το θέλημα του έρχεται στο πάθος.

             Θα μπορούσε να αλλάξει πορεία και να αποφύγει τον θάνατο, ο καιρός όμως απαιτούσε τον Σταυρό.

             Προηγουμένως είχε αποφύγει τον λιθοβολισμό του (Ιωαν. η 59). Είχε εξαφανιστεί όταν θέλησαν να τον ρίξουν στον γκρεμό (Λουκ δ 29-30).

              Οι μαθητές από τις αποκαλύψεις του Ιησού δεν καταλαβαίνουν εντελώς τίποτε και τις τρεις φορές που ο Κύριος προσπαθεί να τους προετοιμάσει.

              Αυτοί γνωρίζουν ότι ο θάνατος τον φοβάται δύο φορές άκουσε την φωνή του και έφυγε, πως τώρα θα δεχθεί ο θάνατος αυτόν που φιβάται.

              Στην σημερινή περικοπή έχουμε το αίτημα από τα δύο παιδιά του Ζεβεδαίου τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη.

              Στην διήγηση του Ματθαίου βλέπουμε ότι και η μητέρα των παιδιών και συγγενής του Χριστού ανακατεύεται και εκφράζει το αίτημα τους.

              Οι δύο μαθητές ζητούν από τον Ιησού να τους υποσχεθεί ότι θα εκπληρώσει το αίτημα τους όποιο και εάν είναι.

              Κατά κάποιο τρόπο δεν τολμούν από την αρχή να διατυπώσουν το αίτημα, αλλά πρώτα ζητούν τη συγκατάθεση του Χριστού.

              Όταν έλαβαν την υπόσχεση του, εκφράζονται με περισσότερο θάρρος.

            ‘’ δώσε σε μας για να καθίσουμε στη δόξα σου ένας από τα δεξιά σου και ένας από τα αριστερά σου ‘’.

              Φυσικά πίσω από το αίτημα αυτό δεν πρέπει να δούμε μόνον απλά την φιλοδοξία των μαθητών.

             Αλλά να ξέρουμε πόσο ριζωμένη υπήρξε ακόμη και στους μαθητές η παχυλή ιουδαϊκή αντίληψη περί του Μεσσία.

             Ότι δηλαδή ο Μεσσίας θα ήταν ένας επίγειος βασιλιάς που θα ιδρύσει το Βασίλειο των Ιουδαίων στην Ιερουσαλήμ και θα αναστήσουν την πεσμένη σκηνή του Δαβίδ.

             Θα συγκεντρώσει κάτω από την δύναμη του όλο τον Ισραηλιτικό λαό και θα υποτάξουν τα έθνη.

             Φυσικά σε μία τέτοια ένδοξη κατάσταση ήταν εύλογο οι δύο μαθητές να θέλουν να έχουν την πλέον τιμητική θέση δεξιά και αριστερά από τον Μεσσία.

             Με τις πρακτικές των μαθητών και τα αιτήματα που υποβάλουν μοιάζει ότι το έργο του Χριστού να είναι αποτυχημένο.

             Αφού και οι ίδιοι οι μαθητές ενώ τους εξηγεί όλα δεν τον καταλαβαίνουν άρα σαν δάσκαλος φαίνεται ότι απέτυχε,  όμως δεν είναι έτσι στο βάθος.

              Ξέρει ότι στο τέλος όλοι θα είναι κοντά του, όλοι πλην ενός.

              Γνωρίζει το έργο του Παρακλήτου την καρποφορία, την μεταβολή και την ολοκλήρωση του προσώπου των μαθητών.

             Όπως και στην περίπτωση του Χριστού το Πνεύμα το Άγιο συντέλεσε για να σαρκωθεί ο Υιός του Θεού.

            Έτσι και τώρα θα μεταμορφώσει  τους μαθητές και θα τους κάνει τρόπον τινά άλλους Χριστούς.

             Πρέπει να προσέξουμε τη συμπεριφορά των μαθητών. 

             Δεν ζητούν να γίνει το θέλημα του Θεού, δεν φεύγουν από τον Χριστό, δεν αρνούνται τον Χριστό,αλλά θέλουν να γίνουν τα δικά τους θελήματα.

             Εμείς όμως αντίθετα πρέπει να περάσουμε μαζί με τον Χριστό από το πάθος Του.

             Από τον σταυρό Του για να μετέχουμε στη συνέχεια και στην Ανάστασης Του και στη δική μας ανάστασης.

             Όλοι οι άλλοι δρόμοι όσο και αν φαίνονται ωραίοι και λογικοί κανείς δεν βγάζει στην Ανάσταση, δεν οδηγούν στη σωτηρία, στη Θέωση.

             Πρέπει να γνωρίζουμε ότι στον κόσμο αυτό που ζούμε, της φθοράς αργά η γρήγορα όλοι θα περάσουμε τις αρρώστιες.

             Τις θλίψεις, τον πόνο, τον θανάτου μετά βεβαιότητας λίγο η περισσότερο θα έχουμε μετοχή από τα βάσανα του.

             Το θέμα είναι ότι τον αγώνα αυτόν της ζωής που θα γίνει έτσι η αλλιώς να τον κάνουμε μαζί με τον Χριστό, για τον Χριστό και με την δύναμή του.

             Εδώ είναι η εξυπνάδα μας και το συμφέρον των επιλογών μας άλλως θα ακούσουμε από τον Κύριο ‘’ οὐκ οἴδατε τί αἰτῆσθε.’’

   Εξουσίες και αξιώματα που δίνει ο Διάβολος στον κόσμο τούτο δεν υπάρχουν στο σπίτι του Χριστού την Εκκλησία.

            ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ που  δίνει την αιωνιότητα την δίνει δωρεάν.

            Ο Ιησούς εξηγεί στους μαθητές ότι οι άρχοντες και οι ηγέτες των εθνών κατακυριεύουν και κατεξουσιάζουν.

            Χαρακτηριστικό είναι ότι στα δύο ρήματα χρησιμοποιεί για έμφαση την πρόθεση ‘’ κατά ‘’.

            Όχι απλώς εξουσιάζουν αλλά κάνουν κατάχρηση της εξουσίας ως ηγέτες και καταδυναστεύουν τους υπηκόους τους.

            Στην Εκκλησία όμως το αξίωμα που λαμβάνει κανείς δεν είναι πηγή δύναμης, ώστε να ζητά από αυτό να υπάρχουν ευεργετήματα, αλλά είναι αποστολή διακονίας.

            Οι λέξεις ‘’ δίκαιος’’ και ‘’ δούλος ‘’ που ζητά ο Κύριος από τους αξιωματούχους.

            Εκφράζουν με τον πιο σαφή τρόπο την θέση και την αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.

          Ζητά να γίνουν τα παιδιά του διάκονοι επειδή και ο υιός του ανθρώπου υπηρετεί και προσφέρει την ίδια του την ζωή ως ακτιβιστής για την σωτηρία μας.

          Η αποστολή αυτή είναι απόρροια από το δικό του παράδειγμα που ήλθε να διακονήσει και να δώσει την ψυχή του λύτρο αντί πολλών

                                                                                        Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                               αρχιτέκτων

          Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Δ΄ Κυριακής των νηστειών αναφέρεται στο θαύμα της δύναμης της πίστεως.

          Η διήγηση αφορά την χρονική στιγμή αμέσως μετά την κάθοδο του Ιησού από το Θαβώρ όπου έγινε η Μεταμόρφωσης Του.

          Το πρόσωπο του Ιησού είναι ακόμη φωτισμένο από την δόξα της Μεταμορφώσεως, ο λαός που τον βλέπει μένει έκθαμβος.

          Η σκηνή μας φέρνει στο νου μία αντίστοιχη της Παλαιάς Διαθήκης όταν ο Μωυσής κατεβαίνοντας από το όρος Σινά είχε,

          ‘’ δεδοξασμένη τήν ὄψιν τοῦ χρώματος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ‘’.

          Με την διαφορά ότι ενώ στην περίπτωση του Μωυσή ‘’ ἐφοβήθησαν ἐγγίσαι αὐτοῦ ‘’ .

          Στη διήγηση μας ‘’ προστρέχοντες ἠσπάζοντω αῦτόν ‘’ (τον Ιησού).

          Μόλις κατέβει ο Ιησούς συναντά την τραγική κατάσταση, την αθλιότητα του ανθρώπου που βρίσκονται κάτω από τη δύναμη του Σατανά.

          Η διήγηση  για τον επιληπτικό νέο είναι μία εξαιρετικά τραγική αντίθεση σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη διήγηση της Μεταμορφώσεως.

          Από την μία πλευρά έχουμε την δόξα του Θεανθρώπου, την τιμή του ανθρώπου που καλείται σε αυτή την δόξα.

          Είναι κληρονόμος του Πατέρα και δημιουργού του.

          Στην Μεταμόρφωση είδαμε το ‘’ ἀρχαῖον κάλλος τῆς εἰκόνος  ‘’ σε τι δόξα  δηλαδή είναι καλεσμένος ο άνθρωπος να ζήσει.

          Την δόξα που θέλει ο Θεός να υπάρχει στο σύμπαν, την αιωνιότητα και την αθανασία.

          Από την άλλη πλευρά έχουμε το κατάντημα, την αθλιότητα που φτάνει ο άνθρωπος από την κατοχή του από τις σατανικές δυνάμεις.

         Υπάρχει και ένας συμβολισμός στο ότι ο Μωυσής και ο Ηλίας οι συνομιλητές του Ιησού στη Μεταμόρφωση.

         Είχαν περισσότερο από όλους σχεδόν τους ανθρώπους ασκήσει την προσευχή και την νηστεία.

         Τότε εμφανίζεται ένας από το λαό και του παρουσιάσει τον ασθενή γιο του.

         Τον πληροφορεί με θλίψη ότι απευθύνθηκε και στους μαθητές, χωρίς όμως να θεραπευθεί το παιδί του.

          ‘’ Ὦ γενεά ἄπιστος, ἔως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν ‘’

          Ο Ιησούς εκφράζει την απαρέσκειά του για την άπιστη γενεά που έχει μπροστά του και αυτή είναι ο πατέρας του παιδιού με την ασθενική πίστη.

            Οι μαθητές με την ολιγοπιστία τους, οι γραμματείς που καταφεύγουν σε θεωρητικές συζητήσεις και τέλος ο λαός που παρασύρεται από αυτούς.

            Η στάση αυτή του Ιησού μας φέρνει στο μυαλό το παράπονο των προφητών προς τον Θεό στην Παλαιά Διαθήκη για την αποστολή τους στο μέσον ενός πορωμένου και ασταθούς λαού.

           Εδώ έχουμε ακατανόητα λόγια από τον Κύριο. ’’έως πότε θα σας ανέχομαι ‘’

           Ο μακρόθυμος, ο πολυέλεος, ο πολυεύσπλαχνος λέει έως πότε θα σας ανέχομαι ; Τον πίκραιναν και άλλη φορά ; τούς ήξερε από παλιά ;¨

           Ναι ο Κύριος είναι πατέρας και πολλές φορές ο πατέρας λέει στο παιδί του ‘’φτάνει πια δεν σε αντέχω άλλο ‘’.

           Αλλά και πάλι αντέχει τον γιό του και φροντίζει να διορθωθεί.

           Ακόμη τον Κύριο παραπίκραναν οι Ιουδαίοι γιατί Αυτός ήταν ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης.

            Σε Αυτόν γόγγυζαν μόνιμα, προς Αυτόν ήταν σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι την καρδιά.

            Μπροστά σ΄ Αυτόν ειδολωλατρούσαν  και θανάτωναν τα παιδιά του τους Προφήτες.

            Ο Ιησούς παρόλο πικραμένος δείχνει την αγάπη του προς τα πονεμένα παιδιά του.

            Ζητά να του φέρουν τον ασθενή νέο που υφίσταται και νέα κρίση της αρρώστιας του κυλιόμενος πάνω στη γη και αφρίζοντας. 

            Απευθύνεται στον πατέρα του παιδιού και τον ρωτά για τον χρόνο έναρξης της αρρώστιας.

            Όχι φυσικά για να μάθει επειδή δεν το ξέρει, αλλά για να φανερωθεί από την απάντηση του πατέρα.

            Ότι ‘’παιδιόθεν’’  ο νέος υφίσταται τις τρομερές, τις οδυνηρές, τις ολέθριες συνέπειες της αιχμαλωσίας του από τον Σατανά.

            Ο πατέρας απαντά στα περί της ασθενείας του γιου και του ζητεί ταυτόχρονα την βοήθεια του Ιησού εκφράζοντας όμως και κάποια αμφιβολία ως προς τη δύναμη του.

           ‘’ εἴ τί δύνασε βοήθησον ἡμῖν, σπλαχνισθείς ἐφ ἡμῶν ‘’.

            Ο Ιησούς αντιπαραβάλλει στην αμφιβολία του πατέρα, που ίσως να οφείλεται και στην προηγούμενη εμπειρία με τους μαθητές, την παντοδυναμία της πίστεως.

            Είναι σαν να του λέει: Το ερώτημα δεν είναι αν μπορώ εγώ να επιτελέσω την θεραπεία που ζητάς.

            Αλλά εάν εσύ μπορείς να το πιστέψεις ότι εγώ μπορώ.

            Σε όλες τις διηγήσεις των Ευαγγελίων τα θαύματα δεν γίνονται για να προκαλέσουν την πίστη και να εντυπωσιάσουν.

           Αλλά προκαλούνται από την πιστή που θέλει το θαύμα.

           Η δήλωση του Κυρίου πιστεύεις, ‘’ πάντα δυνατά τῶ πιστεύοντι ‘’ γίνεται  όχι επειδή αγνοεί την απιστία του πατρός.

           Αλλά επειδή θέλει να τον βοηθήσει να αυξηθεί βαθμιαία η πίστη του και συγχρόνως να δείξει στους μαθητές ότι η αιτία που δεν έδιωξαν τον Δαίμονα ήταν η δική τους απιστία.

           Ο Ιησούς  βλέποντας ότι άρχισε εν το μεταξύ να ‘’ ἐπισυντρέχει ὁ ὅχλος 

           Διατάσσει το ακάθαρτο πνεύμα να βγει οριστικά από τον άρρωστο και να μην ξαναέρθει σε αυτόν.

          Ο διάβολος δημιουργεί μια τελευταία κρίση βγαίνοντας από το νέο.

          Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα από τον λόγο του Ιησού και του γεγονότος.

          Αμέσως με τον λόγο συντελείτε η πράξη και με την πράξη πληρούται ο λόγος.

          Δημιουργείται η εντύπωση στους παρόντες ότι ο άρρωστος έμεινε νεκρός, εντύπωση η οποία δικαιώνει τον χαρακτηρισμό  της γενεάς ως άπιστης.

          Από την άλλη ο ίδιος αφήνει το δαιμόνιο να ενεργήσει όπως αυτός θέλει για να φανερωθεί η μεγάλη κακία.

          Το βαθύ μίσος του Σατανά για τους ανθρώπους και ο τρόπος που ενεργεί εναντίον μας όταν μας χάνει.

          Ο Κύριος πιάνει τον νέο από το χέρι και τον σηκώνει. Δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τις δύο φύσεις του.

         Το κράτημα του χεριού του νέου και το σήκωμα είναι της δικής μας κτιστής  ενέργειας.

         Ενώ το να σηκωθεί απαλλαγμένος από κάθε κακό και αρρώστια ήταν δυνατότητα μόνο της θεϊκής και ζωτικής ενέργειας.

         ‘’ εἴ δύνασαι πιστεῦσαι πάντα δυνατά τῶ πιστεύοντι ‘’

         Ο άνθρωπος βέβαια πλησιάζει τον Χριστό με αμφιβολίες ακόμα και όταν έχει πόνο, όταν έχει ανάγκη από βοήθεια όπως ο πατέρας αυτός.

        ‘’ Εἴ δύνασαι βοήθησον ἡμῖν ‘’ Ο Διάβολος μας γεμίζει αμφιβολίες και δικαιολογίες.

         Χρειάζεται πάλη για την πίστη και δεν είναι ποτέ δεδομένη, ο αγώνας όμως αυτός είναι ωραίος και σωτήριος.

         Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνον τότε, αλλά και αργότερα και στις μέρες μας ‘’ ὦ γενεά ἄπιστος ‘’.

          Από τότε που αμάρτησαν οι πρωτόπλαστοι στον παράδεισο άρχισαν να φέρνουν δικαιολογίες. ‘’ Ἀδάμ ποῦ εἶ ‘’ φωνάζει ο Χριστός.

          Ο Χριστός γνωρίζει τι έπαθε ο Αδάμ και που είναι αλλά έρχεται με διάκριση για να τον θεραπεύσει.

              Έρχεται για να τον σώσει από το μεγάλο κακό που έκανε, από το μεγάλο κακό του θα έρθει στη συνέχεια μπροστά του.

              Όμως σε αυτή την κίνηση του Χριστού, σε αυτό το άνοιγμα του  αρχίζουν τις δικαιολογίες και ο Αδάμ και η Εύα.

              Μέσα στις καρδιές τους έσπασε, διαβρώθηκε, χάλασε η πίστη στο πρόσωπο του Χριστού, μπήκε η πίστη στο διάβολο.

              Η πίστη ότι ήταν ο πατέρας τους ξεχάστηκε αμέσως με την απόρριψη του, δεν έμειναν σε εκείνη την  πρώτη απόλυτη πίστη που είχαν σ’ αυτόν.

              Δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να σκεφθούν και να μετανοήσουν, κάναμε τι κάναμε αλλά ας μετανοήσουμε ο Κύριος θα μας συγχωρήσει.

              Θα μας αγκαλιάσει θα μας στηρίξει, είναι Πατέρας, είναι η αγάπη μας, είμαστε παιδιά του, η χαρά του δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε.

              Ο Κύριος ζητά πίστη, αν έχουμε αληθινή πίστη τότε ζει μέσα μας αυτό που είπε ο Παύλος, ‘’ πάντα ἰσχύω ἐν τῶ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῶ. ‘’

             Αυτό που μας ζητά ο Κύριος είναι για την δική μας βοήθεια είναι για την δική μας ωφέλεια είναι για την δική μας στήριξη.

             Η πίστη μας θωρακίζει, μας προστατεύει μας δίνει τα εφόδια, τα μάτια να βλέπουμε την ελπίδα μας.

             Όχι μόνον όταν λήψη κάθε ανθρώπινη ελπίδα να καταφεύγουμε στον Θεό, ο Θεός πρέπει να είναι ή μόνη και μόνιμη καταφυγή μας.

   Ο Χριστός δεν απορρίπτει κανένα πιστό , δεν χωρίζει σε κατηγορίες τους ανθρώπους.

            Ότι άλλοι να γίνονται άγιοι και άλλοι να είναι δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας.

            Όλοι καλούμαστε να πιστέψουμε και να γίνουμε άγιοι.

           Από εμάς εξαρτάται να συμμορφωθούμε προς το θέλημα του αρχηγού της Πίστεως μας.

           Ότι έκανε για τον κάθε άγιο ο Θεός θέλει και μπορεί να το κάνει στον καθένα μας στην κάθε ψυχή.

            Το εμπόδιο είναι από εμάς, δεν ανοίγουμε την ψυχή μας, δεν παραδίδουμε την πίστη μας στα χέρια του παρά μόνον εξωτερικά.

            Ο Χρήστος ζητά αληθινή πίστη όχι για να δοξασθεί από αυτή αλλά για το δικό μας καλό και όφελος.

            Θέλει την συνεργασία μας στη σωτηρία, την θέληση μας, είναι απαίτηση ζωής για μας, μόνο για μας όχι για εκείνο.

           Ο Κύριος έχει τα πάντα ως Θεός, εμείς έχουμε την ανάγκη, εμείς έχουμε την αδυναμία την ανάγκη γιατριάς.

           Ο σημερινός άνθρωπος έχει και ένα άλλο πειρασμό, πιστεύει στα επιτεύγματα της επιστήμης.

           Τα απολυτοποιεί, πιστεύει στην δύναμη του, στο μυαλό του, εξοβελίζει τις αδυναμίες του.

           Νομίζει ότι είναι υπεράνθρωπος δεν λογαριάζει την φθορά, την αδυναμία του τον χρόνο που είναι αμείλικτος.

           Δεν υπολογίζει τον Θεάνθρωπο εμπιστεύεται στα επιτεύγματα του η σ’ αυτά που νομίζει επιτευγματα.

           Ο Θεός όμως όλος έλεος μας φέρνει τις δοκιμασίες, αυτές ανοίγουν τον δρόμο της σωτηρίας.

          Αυτός ο ταλαίπωρος πατέρας αν δεν είχε ανάγκη δεν θα περίμενε τον Ιησού να κατέβει από το όρος, θα έχει φύγει.

          Δεν θα καθόταν να τον παρακαλέσει, δεν θα γνώριζε την σωτήρια υπόδειξη του Κυρίου.

          Δεν θα είχε ακούσει τα λόγια του, δεν θα είχε σωθεί το παιδί του.

           Ο Θεός οικονομεί να παθαίνουμε είτε εμείς οι ίδιοι είτε κάποια από τα αγαπητά μας πρόσωπα, κάτι, κάποια δοκιμασία, κάποιο βάσανο.

           Όλα είναι προς δική μας και δική τους ωφέλεια ,να ταπεινωθούμε, να τον γνωρίσουμε και να κερδίσουμε την ζωή μαζί του.

           Επιτρέπει το λίγο κακό για να μας χαρίσει το μέγιστο αγαθό την σωτηρία την αθανασία.

           Αν δεν υπήρχαν οι δοκιμασίες κανένας δεν θα έβλεπε πρόσωπο Θεού.

           Να αφήσουμε λοιπόν τις εξυπνάδες μας, να τρέξουμε στον Κύριο

 ‘’ πιστεύω Κύριε βοήθει μου τῆ ἀπιστία ‘’ .

           Από εκεί και πέρα είναι έργο του Κυρίου τι θα κάνει. Σε κάθε περίπτωση θα δώσει Εκείνος αυτό που χρειάζεται, το ωφέλιμο.

          Θα γιατρέψει την ψυχή μας, θα την καθαρίσει θα απλώσει το χέρι του να μας σώσει, να μας σηκώσει.

          Να μας αναστήσει όπως τον νέο σε όποιο βάθος έχουμε φθάσει με την πτώση μας, για να φωνάξουμε μετά όπως ο Παύλος

           ‘’ πρῶτος τῶν ἁμαρτωλῶν ἀλλ’ ηλεήθειν’’.

           Τον τας αμαρτίας πάντας δωρεάν εξαλείφοντα.

                                                                                    Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                       αρχιτέκτων

           Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Β΄ Κυριακής των νηστειών είναι η περικοπή της θεραπείας του Παραλυτικού από την Καπερναούμ.

           Περιλαμβάνεται και στους τρεις συνοπτικούς Ευαγγελιστές.

           Με την περικοπή αυτή οι Ευαγγελιστές έχουν σκοπό να κηρύξουν την θεότητα του Χριστού.

           Η Εκκλησία σε περίοδο νηστείας και μετανοίας την παρουσιάζει σαν κήρυγμα της άφεσης των αμαρτιών που πηγάζει από την Θεότητα του.

           Ο Ιησούς μετά από περιοδείες έρχεται και πάλι στην Καπερναούμ και βρίσκεται σε κάποιο λαϊκό φιλικό σπίτι.

            Ο κόσμος μόλις πληροφορήθηκε την παρουσία Του γέμισε κάθε σπιθαμή της οικίας και του πέριξ αυτής χώρου.

           Ο Λουκάς αναφέρει ότι μεταξύ του λαού .

           ‘’ ἦσαν καθήμενοι Φαρισαῖοι καί νομοδιδάσκαλοι ἐκ πάσης κώμης τῆς Γαλιλαίας καί  Ἰουδαίας καί Ἰερουσαλήμ. ‘’

           Στην πρώτη αυτή συνάντηση των Φαρισαίων και των Γραμματέων με τον Ιησού.

           Απλώς ‘’ διαλογίζονται ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ‘’, δεν φανερώνουν τις σκέψεις τους.

           Στην επόμενη συνάντηση εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους στους μαθητές.

           Σε άλλη απευθύνουν ερωτήματα στον ίδιο τον Ιησού.

           Τέλος συσκέπτονται και αποφασίζουν μαζί με τους Ηρωδιανούς να βρουν τρόπο ‘’ ὅπως αὐτόν ἀπολέσωσιν ‘’.

           Ο Ιησούς κηρύττει τον λόγο στην φιλική οικία, κατά την διάρκεια της διδασκαλίας έρχονται τέσσερεις άνδρες.

           Φέρνουν προς αυτόν παραλυτικό επάνω σε κλίνη  με σκοπό την θεραπεία του.

          ‘’Τον πάνε τέσσερεις’’ κατά την λαϊκή έκφραση δηλαδή είναι ως νεκρός ή σωστό πτώμα.

            Οι άνθρωποι του παραλυτικού δεν μπορούν να προσεγγίσουν την είσοδο της οικίας.

            Το πλήθος ήταν πολύ μεγάλο, έτσι ανεβάζουν τον παραλυτικό στη στέγη με σκοπό από εκεί να τον κατεβάσουν μέσα στο σπίτι.

            Τον τρόπο μας εξηγεί ο Λουκάς, ‘’ ἀναβάντες ἐπί τό δῶμα ‘’.

            Το δώμα ήταν το επίπεδο τμήμα της στέγης, γνωστό σήμερα ως ταράτσα η λιακωτό.

            Πολύ χρήσιμο για τις φτωχές οικίες για στέγνωμα με την βοήθεια του ηλίου τροφών και άλλων σπόρων.

           Μία σκάλα πλάγια η πίσω οδηγούσε στο δώμα. Η υπόλοιπη κάλυψη του σπιτιού γινόταν από στέγη.

           Οι στέγες της εποχής εκείνης ήταν σκεπασμένες με μεγάλες πλάκες κεραμικές περίπου διαστάσεων εξήντα με πενήντα εκ.

          Την εποχή αυτή οι λαοί δεν γνώριζαν τα κυλινδρικά μικρά βυζαντινά κεραμίδια.

          Έτσι οι άνδρες χρειάστηκε να αφαιρέσουν  επτά η οκτώ κεραμίδια.

          Μετά να χαλάσουν την καλαμωτή που υπήρχε στα φτωχικά σπίτια τα οποία δεν είχαν εσωτερική οροφή, ταβάνι.

          Κατόπιν κατέβασαν τον παραλυτικό.

          Η φράση ‘’ ἰδών ὁ Ἰησοῦς τήν πίστιν αὐτῶν ‘’ αναφέρεται τόσο στην πίστη των φίλων του παραλυτικού, όσο και στην δική του πίστη.

          Ο άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στον Θεό τίποτε δεν τον σταματά.

          Κανένα εμπόδιο που μπορεί να συναντήσει μπροστά του δεν του γίνετε ανάχωμα.

          Βρίσκει πάντα τρόπους για να επιτύχει τον επιδιωκόμενο σκοπό, όχι μόνο για τον εαυτό του.

          Αλλά και για άλλους που έχουν ανάγκη από την βοήθεια του.

          Οι τέσσερις άνδρες δεν είπαν απολύτως τίποτα στον Ιησού όμως ήταν εύγλωττη η ίδια η πράξη τους.

           Ο Ιησούς προσφωνεί τον παράλυτο ‘’τέκνο ‘’ πράγμα που φανερώνει όπως και το’’ θυγάτηρ ‘’.

           Την στενή οικογενειακή σχέση μαζί του που ανοίγεται μέσα στην Εκκλησία.

           Μεταξύ Του και των ανθρώπων που έχουν Πατέρα  και όχι ιδρυτή θρησκείας.

           Στη θρησκεία ο άνθρωπος είναι ο μικρούτσικος, το σκουλήκι που πρέπει να θυσιάζει για να τα έχει καλά με τους θεούς.

           Ούτε κατά φαντασία βέβαια να μετέχει στη βασιλεία των θεών, στην αμβροσία και το νέκταρ.

           Στην Πίστη μας γινόμαστε κληρονόμοι της Βασιλείας του θεού, τρεφόμαστε από τις χάρες της, το Σώμα και το Αίμα Του.

           Η Πίστη μας δεν είναι θρησκεία και δεν πρέπει να λέμε ποτέ η χριστιανική θρησκεία.

           Το εντυπωσιακό στη συνέχεια αλλά και παράδοξο ταυτόχρονα.

           Είναι το ότι στον σωματικά άρρωστο ο Ιησούς απευθύνει την φράση

 ‘’ άφίενταί συ αἱ ἁμαρτίαι ‘’.

           Το μεγάλο θέμα, το κύριο είναι η αμαρτία. Ο Ιησούς θεραπεύει την αιτία της όλης κατάστασης του ανθρώπου.

            Ο Κύριος ήρθε γι΄ αυτό, να μας συγχωρήσει, να μας θεραπεύσει, να μας αγιάσει, να μας ντύσει με την πρώτη στολή.

             Αυτό όμως γίνεται δύσκολά επειδή γίνεται εμπόδιο η στάση και η θέληση του ανθρώπου που δυσκολεύει τα πράγματα.

             Δεν μετανοούμε, δεν ταπεινωνόμαστε, θέλουμε άλλα πράγματα και το ακόμα χειρότερο.

             Μερικές φορές μάλιστα δεν μας καίγεται καρφί για συγχώρηση αμαρτιών και μετάνοια.

             Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε την θέση της Εκκλησίας για το θέμα ασθένεια – αμαρτία.

             Μετά την απόρριψη της αγάπης του Χριστού και της προσφοράς Του από τον Αδάμ και την Εύα.

             Την πίστη τους στα λόγια του Διαβόλου, τότε η αμαρτία μπήκε μέσα στον κόσμο με αποτέλεσμα την ασθένεια, τη φθορά και τον θάνατο.

             Είναι λοιπόν η ασθένεια μία μη φυσιολογική κατάσταση, μία καρικατούρα μέσα στον κόσμο.

             Μία παρά φύση κατάσταση υποταγής του ανθρώπου στην δύναμη του κακού.

             Προσοχή όμως δεν πρέπει να γίνουν παρανοήσεις ότι κάθε ασθένεια είναι συνέπεια ενός συγκεκριμένου προσωπικού μας αμαρτήματος.

             Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε ασθένεια δείχνει την συνέπεια της φθοράς της ανθρωπότητας.

             Την συνέπεια της απομάκρυνσης του Αδάμ από την πηγή της Ζωής, τον Χριστό.

             Την πλάνη του να δει ένα φυτό ΄΄ το δένδρο ‘’ ως τροφοδότη της γνώσης και της ζωής.

              Να αποδεχθεί ως ψεύτη τον Θεό και ειλικρινή τον αρχιδολοφόνο Διάβολο.

              Ο Χριστός στα Ευαγγέλια δεν μιλάει ποτέ θεωρητικά για την προέλευση της αμαρτίας.

              Για τις οδυνηρές συνέπειες που έφερε πάνω στην κτήση και τον άνθρωπο.

             Πάντα την δείχνει ως γνωστή πραγματικότητα, όπως την ζει ο κόσμος με τις διάφορες ασθένειες που είναι τα συμπτώματα της.

             Με τον θάνατο που είναι η υποταγή της ανθρωπότητας στην δύναμη του κακού.

             Φυσικά  όταν αυτή απομακρύνεται από την πηγή της ζωής τον Δημιουργό και Ζωοδότη Χριστό.

             Μέσα σε αυτή την ζοφερή κατάσταση του κόσμου έρχεται και συναντά τον άνθρωπο για να τον λυτρώσει.

            Να λύσει τα έργα και τις συνέπειες της αμαρτίας επάνω του και επάνω σε όλη την δημιουργία.

            Ακόμη δίνει αυτή την εξουσία, αυτήν τη δυνατότητα και στην Εκκλησία του, να το πράξει για χάρη των παιδιών Του.

            Λύνει τα έργα του διαβόλου και προσφέρει την σωτηρία στους ανθρώπους, το άνοιγμα της νέας ζωής, της όντως ζωής.

            Ακόμα πρέπει να ξέρουμε ότι ή Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται να δώσει μία επιστημονική ερμηνεία της προέλευσης της αρρώστιας μέσα στον κόσμο.

            Την θεωρεί ως δεδομένη κατάσταση της υπάρχουσας φθοράς, όμως δίνει την δυνατότητα λύτρωσης από αυτήν την κατάσταση.

            Δείχνει τρόπους, ανοίγει δρόμους για τους ανθρώπους να κρατηθούν.

            Να διαβούν το τυραννικό της φθοράς μαζί με την χάρη που της δίνει ο Νικητής.

            Το Ευαγγέλιο δεν είναι απέναντι στις επιστημονικές ανακαλύψεις και έρευνες για την προέλευση της αρρώστιας.

            Φυσικά δεν προβάλλει στη θέση του γιατρού τον Σωτήρα Χριστό.

            Η αλήθεια του είναι μήνυμα λυτρωτικό το οποίο έχουν ανάγκη τόσο οι ασθενείς όσο και οι υγιείς.

            Είναι μήνυμα νίκης του έσχατου εχθρού μας του θανάτου που προσβάλλει όλους ανεξαρτήτως.

            Η επιστήμη είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο, και ως δώρο Του πρέπει να απολαμβάνουν κάθε πρόοδο της οι άνθρωποι επ’ αγαθό.

            Ταυτόχρονα όμως πρέπει να γίνεται γνωστό ότι το μυστήριο της ζωής και του θανάτου που υπάρχει και μας περιβάλλει.

            Όσο και αν ορισμένες πλευρές του φωτίζονται από τις επιστημονικές έρευνες και οι δυνατότητες.

            Βρίσκει την τελική λύση του στο Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού που αφαιρεί το θάνατο από την δημιουργία Του.

             Που αποκαθιστά τη ζωή και την αιωνιότητα στα δημιουργήματα του όπως το αξίζουν.

             Όπως θέλει και κάθε δημιουργός η τεχνίτης να βλέπει τις δημιουργίες του δοξασμένες και όχι κατεστραμμένες.

            Να τις βλέπει και να χαίρετε και όχι να θλίβετε από την καταστροφή τους από το μίσος εχθρών.

            Η φράση του Ιησού ως αυθέντη ‘’ ἀφίενταί συ αἱ ἁμαρτίαι ‘’, αφήνει κατάπληκτους τους Φαρισαίους.

            Αυτοί είχαν έρθει για να ακούσουν τυχών άστοχες και καινοφανείς εκφράσεις του νεαρού διδασκάλου.

            Ήθελαν να τον πλήξουν και ξαφνικά τον ακούν να βλαστημά με την χειρότερη βλασφημία που υπήρχε.

           Είναι η βλασφημία του σφετερισμού εξουσιών του Θεού που έχει ως τιμωρία τον θάνατο του βλάσφημου.

           Εάν ο Χριστός ήταν μόνον άνθρωπος ή έστω μεγάλος προφήτης, μεγάλος δάσκαλος.

           Τότε η οικειοποίηση του Θείου δικαιώματος της αφέσεως των αμαρτιών θα ήταν πράγματι πολύ μεγάλη βλασφημία και δεν θα την έλεγε.

           Ο Ιησούς όμως ήταν και Θεός και αυτό το αποδεικνύει αμέσως.

           Χωρίς να μιλήσουν καθόλου οι Φαρισαίοι αναγνωρίζει τους διαλογισμούς που δημιουργήθηκαν στις καρδιές τους.

           Για το πρόσωπο Του και τους φανερώνει δημόσια, ‘’ Τί ταῦτα διαλογίζεσθαι ἐν ταῖς καρδίαις ὑμών ‘

           Η καρδιά δηλώνει κατά την βιβλική έκφραση όλη την εσωτερική δραστηριότητα του ανθρώπινου, διανοητική, συναισθηματική και βουλητική.

            Όπως στη Γραφή η άφεση αμαρτιών είναι αποκλειστικό δικαίωμα και ιδιότητα του Θεού.

            Έτσι και ο εταζμός της καρδιάς και των κρυπτών του ανθρώπου είναι πάλι αποκλειστική ικανότητα μόνο του Θεού.

            Ο  Ιησούς  όμως έχει και τις δύο αυτές θεϊκές  δυνάμεις και ιδιότητες άρα είναι ο Θεός αναμφισβήτητα και αναντήρητα.

            Δεν διαψεύδει ότι είπε κάποια ‘’ βλάσφημο ‘’ φράση, σφετερισμό θείων ιδιοτητων αλλά δείχνει και με ένα τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

            Ότι παρουσιάζει το αποκλειστικό δικαίωμα του θεού σαν δικό του δικαίωμα.

            Είναι σαν να λέγει στους Φαρισαίους :  εγώ γνωρίζω ότι το αφιέναι αμαρτίες είναι δυσκολότερο από το θεραπεύειν.

            Το δεύτερον μπορεί να το κάνει και ένας προφήτης με την δύναμη του Θεού.

            Εσείς δεν πιστεύετε ότι εγώ έχω πράγματι αυτήν την εξουσία, αλλά ότι βλασφημώ.

            Νομίζετε ότι το να πω μόνον λόγια και μάλιστα βλάσφημα, δεν κοστίζει τίποτε.

            Το να δείξω όμως με έργα χειροπιαστά την αλήθεια των λόγων μου είναι πολύ δύσκολο.

            Δηλαδή νομίζετε ότι εγώ δεν μπορώ να πράξω αυτά τα δύσκολα, για αυτό και συνεχίζει:

            ‘’ ἵνα εἰδῆτε ὅτι ἐξουσία ἔχει ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπί τῆς γῆς ἁμαρτίας………’’.

             Γυρνά προς τον παραλυτικό και διατάσσει : ‘’ σοί λέγω, ἔγειρε καί ἆρων τόν  κράββατόν σου καί ὕπάγε εἰς τόν οῖκόν σου ‘’.

             Ο Χριστός όταν δίνει εντολή οι θεραπευθέντες να σηκώνουν το κρεβάτι τους.

            Το κάνει για να δείξει όχι το πραγματικό γεγονός της θεραπείας, αλλά την περίσσεια δύναμή του.

            Μια χαριτωμένη φράση που δείχνει τον θριαμβευτή.

            Παρόμοιο είναι και το σημείο που εκτέλεσε ο προφήτης Ηλίας.

            Η φωτιά που κατέπεσε από τον ουρανό κατέκαυσε όχι μόνο τα ξύλα και το σφάγιο.

            Αλλά προηγουμένως ο προφήτης πρόσταξε να καταβραχεί ο βωμός και τα ξύλα με άφθονο νερό τρείς φορές.

             Ο παραλυτικός γιατρεμένος εκτελεί την εντολή του Ιησού.

             Καλά που δεν ήταν Σάββατο να άκουγε και άλλα ο Κύριος.  

             Το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου δεν είναι απλά μια εκδήλωση συμπόνιας του Ιησού προς τον ασθενή άνθρωπο.

            Αλλά κατ’ εξοχήν εκφράζει και αποδεικνύει την εξουσία που έχει ως Θεός επάνω στα πάντα.

            Εξουσία η οποία εγκαινιάζει μία νέα εποχή ζωής για τον άνθρωπο ο οποίος πλέον έχει Πατέρα Παντοκράτορα.

            Πατέρα Παντοδύναμο Κυρίαρχο των πάντων λυτρωτή, ελευθερωτή.

            Ότι είναι το παιδί του, το σπλάχνο του, η μεγάλη του αγάπη  ότι ήρθε να το λυτρώσει.

            Η δύναμη του Σατανά πλέον υποχωρεί, ο άνθρωπος ελευθερώνεται από την τυραννία του.

            Έχει την δυνατότητα και τα εργαλεία προς τούτο. Ξεκινά το κτίσιμο της Εκκλησίας, η ολική επαναφορά στην ζωή, στην αιωνιότητα.

            Ο πιστός αποκτά την δυνατότητα μέσα από την σχέση αγάπης με την Εκκλησία να απολαμβάνει τα ωφέλοι που της χάρισε ο ιδρυτής της.

           Ακόμα με την ευαγγελική διήγηση θεμελιώνεται η εξουσία που έχει η Εκκλησία να συγχωρεί αμαρτίες.

           Είναι η κορυφαία δωρεά του. Δίνονται σ’ εμάς δυνατότητες που μόνο ο Θεός έχει από το Άγιο Πνεύμα

           Εξουσία που έδωσε σε αυτήν ο αρχηγός και κεφαλή της, πράγμα που αποδεικνύεται και από την διαπίστωση στον τελευταίο στίχο της διηγήσεως του Ματθαίου.

         ‘’ ἰδόντες δέ οἱ ὄχλοι ………………..ἐδόξασαν τόν Θεόν τόν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις ‘’

                                                                         Αθανάσιος  Κατσίκης

                                                                              αρχιτέκτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ.

«Χαίρε, η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στο σημερινό κόσμο της αποστασίας, της αμφισβήτησης και συγχύσεως βλέπουμε να πληθαίνουν οι φωνές εκείνων που προκρίνουν την αρχαία λατρεία του Δωδεκαθέου και «νοσταλγούν» τις ιδέες και τον τρόπο ζωής των αρχαίων προγόνων. Επικαλούνται την πρόοδο των τεχνών και επιστημών της αλλοτινής εποχής, την ανάπτυξη της φιλοσοφίας, αλλά και όσα συνοδεύει η αρχαία ελληνική σκέψη. Όμως εν τέλει πέρα από όσα καταγράφει επιστημονικά η ιστορία (δεν χωρεί αμφιβολία για τα περισσότερα), ο κόσμος των ειδώλων (δαιμόνων), ο κόσμος χωρίς Θεό έχει πολλά που θλίβουν και δημιουργούν ντροπή και αποτροπιασμό. Ο τόκος της Θεοτόκου ήρθε να καταργήσει και να λυτρώσει τους ανθρώπους από τη βάρβαρη λατρεία.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ

* Ο Θεός γι’αυτούς υπήρξε ξένος και απόμακρος. Όσοι απ’αυτούς είχαν κάποια ιδέα ή σκέψη, είχαν την ικανότητα της έρευνας, Τον έβλεπαν μέσα από πυκνή αχλή, ομίχλη, σκοτεινιά και καταχνιά. Μη έχοντας λοιπόν την γνώση του αληθινού Θεού, θεοποίησαν κατά τα πάθη και τις ορέξεις τους, σύμφωνα με τις ασχολίες τους, ποτάμια, θάλασσες, πηγές, ξύλα, πέτρες, μάρμαρα, χρυσό και άργυρο. Με λίγα λόγια ότι τους περιέβαλε, συγκινούσε και θεωρούσαν ότι κατέχει μια ανεξήγητη δύναμη.

* Δεν λάτρεψαν (μη γνωρίζοντες) τον Κτίστη, αλλά τα κτίσματά Του που φυσικά βρίσκονταν γύρω τους. Γράφει χαρακτηριστικά ο Βασίλειος Σελευκείας για την Αθήνα (την περίοδο που πέρασε να κηρύξει ο Απ. Παύλος): «Παντού μεν θεοί, ουδαμού δε Θεός». Και ας δεχθούμε ότι το περιβάλλον παρέχει αφορμές θεοποίησης (αφού δεν υπάρχει γνώση και εξήγηση), οι άνθρωποι όμως εκείνου του καιρού ενέταξαν στην παραπάνω θεώρηση ακόμα και ανήθικες και ασελγείς πράξεις (προστάτιδα η Αφροδίτη), κλεψιές και εξαπατήσεις (προστάτες ο Δίας και ο Άρης), μέθες και κραιπάλες (Διόνυσος) και γενικά κάθε άνθρωπος «συν ταις πράξεσι και ταις επιθυμίαις» (Κολασ. 3, 9) κατασκεύαζε όχι μόνο από τα λαμπρά δημιουργήματα του Θεού, αλλά και από όσα ατιμώτερα, ελεεινά και αισχρά έπραττε στην καθημερινότητά του.

* Το κυριότερο όμως υστέρημα της πίστης των ειδώλων υπήρξε ο φόβος του θανάτου. Για να απαλύνουν αυτή την φρίκη έφτιαχναν λαμπρά έργα τέχνης, διακοσμούσαν περίτεχνα με αγάλματα και λαμπρές κατασκευές, αλλά και πάλι ο θάνατος είχε σκληρό πρόσωπο και δεν «εξευμενιζόταν» όπως ήθελαν να πιστεύουν απέναντι στον άνθρωπο. Ήταν «οι μη έχοντες ελπίδα», ήσαν «οι λοιποί» (Α΄ Θεσ. 4, 13) όπως λέει ο Παύλος καθώς μόνο ο χριστιανισμός τολμά να «συνοδεύσει» τον άνθρωπο πέραν του τάφου. Όχι μόνο αρχαίο αλλά και κάθε νεότερο φιλοσοφικό σύστημα τον εγκαταλείπουν στην πόρτα του νεκροταφείου τραγικά μοναχικό!

Β) Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΕΛΑΜΨΕ

* «...ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς» (Ματθ. 4, 16). Πραγματικά έτσι ακριβώς, όπως περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος ήταν η ανθρωπότητα όταν γνώρισε την Σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού. Συμπληρώνει άριστα ο απαράμιλλος Ι. Χρυσόστομος: Ποιός είναι καθήμενος και άπραγος; Αυτός που παρατάει κάθε ενέργεια και δραστηριότητα καθώς έχει χάσει την ελπίδα του.

* Ο Χριστός, ο «μεγάλης βουλής άγγελος» (Ησ. 9, 6) ήρθε και έφερε διά της Θεοτόκου την χαρμόσυνη αγγελία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Δεν θα ήταν πλέον έρημοι και ορφανοί οι άνθρωποι, «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα» (Μαρκ. 6, 34) αλλά αφ’ενός είχαν Πατέρα στον Ουρανό και αδελφό και συνοδοιπόρο τον Υιόν Του εδώ στη γη. Εκείνος δεν θα κόμιζε μόνο την Ουράνιο διδασκαλία αλλά θα θεράπευε, θα ευεργετούσε, θα σπλαχνιζόταν τον πεσόντα και δυστυχισμένο άνθρωπο δημιουργώντας «καινή κτίση» στηριγμένη στην κορωνίδα των αρετών που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ.

* Και όμως σήμερα οι γύρω μας αμφισβητούν τον Θεό, συκοφαντούν το λυτρωτικό Του έργο, επιμένουν ασύστολα να λασπώνουν το Άγιο Όνομά Του, καθώς ο εγωκεντρισμός της ψυχής τους δεν τους επέτρεψε να δούν παραπέρα από τον εαυτό τους. Θαυμάζουν τα τεχνικά και πνευματικά τους επιτεύγματα, καμαρώνουν και καυχιούνται επί του εφήμερου πλούτου και υλισμού μας, ενώ δεν αναγνωρίζουν τον Ένα και Μόνο Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αυτόν μας αποκάλυψε η Θεοτόκος, στην γνώση Του μας οδηγεί καθημερινά. Μιά γνώση που ο Θεός απέκρυψε «από σοφών και συνετών και απεκάλυψας νηπίοις» (Ματθ. 11, 25). Όντως ο άνθρωπος με τα μάτια της πίστεως αναγνωρίζει την ανάπλαση της Πίστεως, κατανοεί τα θεϊκά δώρα και αναφωνεί μαζί με τον Παύλο: «τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα» (Β΄ Κορ. 5, 17).

            Ο Ευαγγελιστής μετά την βάπτιση του Ιησού διηγείται τα πρώτα γεγονότα της παρουσίας του Κυρίου ημερολογιακά ‘’ τῆ ἐπαύαριον ‘’.

            Μετά από την Βάπτιση του, γίνεται η κλίση του Ανδρέα και ενός μυστηριώδους άλλου μαθητού, δηλαδή του Ευαγγελιστού μας.

            ‘’ τῆ ἐπαύαριον ‘’, γίνεται η προσέλευσης του Πέτρου και την ‘’ἐπαύαριον ‘’.

             Τα συμβαίνοντα στην παρούσα ευαγγελική διήγηση.

             Ο Κύριος αρχίζει την δημόσια εμφάνισή και το λυτρωτικό έργο Του.

             Η περικοπή αναφέρεται στην κλήση του Φιλίππου και του φίλου του Ναθαναήλ.

              Ο Κύριος θέλει η αρχή του έργου του να γίνει από την Γαλιλαία, στην οποία έρχεται και εκεί βρίσκει τον Φίλιππο.

              Το ελληνικό όνομα του Απόστολου ήταν συνηθισμένη πρακτική.

              Η περιοχή αυτή ήταν κοντά στην ελληνική Δεκάπολη και ο εξελληνισμός είχε εισχωρήσει στην Ιουδαία σοβαρά.

              Άλλωστε και ο αδελφός του Πέτρου ο Ανδρέας έχει ελληνικό όνομα.

               Ο Φίλιππος φαίνεται ότι γνώριζε εκ των προτέρων ποιος ήταν ο Ιησούς διότι ήταν συμπολίτης με τα παιδιά του Ιωνά.

               Η Βηθσαϊδά, ο τόπος της καταγωγής του, ήταν χωριό ψαράδων, όπως το δείχνει και το όνομά της που σημαίνει ‘’οἴκοι ἀλιέων ‘’.

               Ο Φίλιππος επειδή συνδέεται με τον Ναθαναήλ του φέρνει το χαρμόσυνο μήνυμα της εύρεσης του Μεσσία.

               Θέλει να του μεταφέρει την ευλογία που αισθάνεται, την χαρά του, το γέμισμα της καρδιάς του.

               Αυτό το κάτι άλλο που ζει, να το γευθεί και να το απολαύσει και ο φίλος του.

                Να μοιραστεί μαζί του την χάρη που του έδωσε ο Ιησούς γινόμενος έτσι τύπος και υπογραμμός για εμάς.

                Εμάς που θα πρέπει με διάκριση να μοιραζόμαστε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα τις προσωπικές εμπειρίες.

                Αυτές που έχουμε από το βίωμα μας με την γνωριμία του Κυρίου και της Εκκλησίας του.

               Μοιρασμένη χαρά διπλή χαρά, μοιρασμένη λύπη μισή λύπη. 

               Η φράση ‘’ ὅν ἔγραψαν ………..εὑρήκαμεν ‘’ δείχνει με σαφή τρόπο το θρησκευτικό ιστορικό πλαίσιο της εποχής.

               Οι ευσεβείς Ιουδαίοι με πολύ ζήλο ερευνούσαν τις γραφές και έψαχναν να βρουν τα σημάδια αναγνώρισης του αναμενόμενου Μεσσία.

              Πρέπει να υπογραμμιστεί εδώ ότι η γραφή παρουσιάζεται σαν δείκτης που οδηγεί στον Ιησού.

              Στην εύρεση του Μεσσία, στην φανέρωση του σχεδίου της σωτηρίας μας το φως, την αλήθεια.

              Αλήθεια που μας δείχνει πόσο μεγάλη αξία έχει η ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης που δεν είναι νεκρό ανάγνωσμα.

              Ακόμη και ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε ότι για εκείνον έγραψαν οι προφήτες και ο Μωυσής.

               Δεν είναι λοιπόν η Παλαιά Διαθήκη η ιστορία του λαού των Εβραίων αλλά είναι η φανέρωση της οικονομίας του Λόγου για την σωτηρία μας.

              Έχει να κάνει με τον Θεό μας και την Εκκλησία του.

              Στο Ευαγγέλιο με τον χαρακτηρισμό τον Ιησού ως το παιδί του Ιωσήφ δεν σημαίνουν ότι και ο Ευαγγελιστής.

              Δέχεται την φυσική πατρότητα του Ιωσήφ αλλά μεταχειρίζεται τον τρόπο έκφρασης του λαού στην εποχή του.

              Το ίδιο σημαίνει και με την έκφραση ότι ο Ιησούς κατάγεται από την Ναζαρέτ που απηχούσε την κοινή γνώμη για την καταγωγή του.

              Η γέννηση του Ιησού στη Βηθλεέμ οφείλετε στην επιλογή του Θεού για να εκπληρωθούν οι προφητείες και οι λόγοι των Πατριαρχών.

              Η αναφορά του Φιλίππου για την καταγωγή του Μεσσία από την Ναζαρέτ φέρνουν την ειρωνική παρατήρηση του Ναθαναήλ.

              Αυτός καταγόμενος από την Κανά δεν είχε καμία εκτίμηση για το διπλανό ασήμαντο χωριό της Ναζαρέτ όπου κατοικούσε ο Ιησούς.

              Βέβαια ο τρόπος έκφρασης του Ναθαναήλ δεν οφείλεται σε κάποια κακή φήμη της Ναζαρέτ.

              Αλλά στο γεγονός ή ότι ήταν ασήμαντη και επομένως ένας ακατάλληλος τόπος για την ανάδειξη του Μεσσία με ανθρώπινα κριτήρια.

             Από την αρχή της επί γης παρουσίας Του όμως ο σαρκωθείς Λόγος φέρνει δυσπιστία και ερωτηματικά για το πρόσωπο Του.

             Σημείο αντιλεγόμενο όπως προφήτευσε ο πρεσβύτης Συμεών.

             Μόνο η πίστη μπορεί να υπερβεί το σκάνδαλο της επί της γης ασήμαντης παρουσίας του Χριστού.

             Αυτή μπορεί να αναγνωρίσει ότι αυτός ο λαϊκός ιεροκήρυκας είναι ο Θεός, ο Κύριος της Δόξης.

             Ο Θεός αποφεύγει να εντυπωσιάσει με την μεγαλοπρέπειά του, θέλει να περιφρουρήσει την ελευθερία μας.

             Μας θέλει συνεργάτες στην σωτηρία μας. 

             Δίνει την δυνατότητα να τον αμφισβητήσεις η να τον πιστέψεις

             Επειδή είναι πρόσωπο μόνο με προσωπική σχέση όπως συμβαίνει στα πρόσωπα μπορεί να τον γνωρίσεις και όχι με λογικούς συνειρμούς.

            ‘’ ἐκ Ναζαρέτ δύναταί τι ἀγαθόν εἴναι ‘’ ; ; και όμως το αγαθό αυτό, το μοναδικό αγαθό, το απόλυτο αγαθό.

             Ο Θεός ήρθε από την Ναζαρέτ, από εκεί  που πίστευαν ότι δεν μπορούσε να βγει τίποτε καλό.

            Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου ότι ο Χριστός γεννήθηκε σε σπηλιά.

            Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Χριστός φανερώθηκε ως ένας ταπεινός άνθρωπος πάνω στη γη.

            Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι άφησε τον εαυτό του να είναι σε όλη την ζωή του και ιδιαίτερα στο τέλος της το πιο αδύναμο πλάσμα επάνω στη γη.

            Να μην έχει που την κεφαλή κλείναι.

            Που άφησε να τον κάνουν ότι θέλουν οι εχθροί του, να πέσει επάνω του όλο το ανθρώπινο κακό και μίσος.

            Αυτός που θα μπορούσε να παρουσιάσει δώδεκα συντάγματα αγγέλων (144.000) αγγέλους.

            Για τον λόγο αυτό και ο Φίλιππος δεν φέρνει μαρτυρίες από την Γραφή.

            Η άλλα επιχειρήματα για να πείσει τον Ναθαναήλ, περιορίζεται μόνον στην υπόδειξη ‘’ ἔρχου καί ἴδε ‘’ .

           Ήταν πεπεισμένος ότι η προσωπική συναντήσεις του Ιησού με τον Ναθαναήλ θα έφερνε την πίστη, την αναγνώριση και την προσκύνηση του.

           Ο κρυμμένος Θεός θα αποκαλύπτετο στην ζέουσα καρδιά του Ναθαναήλ.

           Ο Ναθαναήλ ακολουθεί τον Φίλιππο και μαζί πηγαίνουν στον Ιησού ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ήταν κάπου αρκετά κοντά μαζί με άλλους μαθητές.

           Με την συνάντηση τους ο Ιησούς αφήνει να φανεί η θεϊκή καταγωγή του αποκαλύπτει την καρδιά του Ναθαναήλ.

           Δείχνει την ικανότητά του να διακρίνει τους πιστούς από τους απίστους, που γνωρίζει το εσωτερικό της ανθρώπινης καρδιάς.

           Κατά την Γραφή μόνον ο Θεός ‘’ ἐτάζει καρδίας καί νεφρούς καί τά κρυπτᾶ τῶν ἀνθρώπων σαφῶς ἐπιστάμενος ‘’.

           Βλέπει την καρδιά του Ναθαναήλ, τον χαρακτηρίζει ως αληθινό Ισραηλίτη, δηλαδή άνθρωπο αντάξιος του ονόματος του Ισραηλίτη.

           Η διάκρισης αυτή είναι σημαντική. Ισραηλίτης είναι αυτός που ανήκει στον περιούσιο λαό.

           Σε αντίθεση με τον Ιουδαίο ο οποίος δείχνει αυτόν που ανήκει εθνολογικά στον Εβραϊκό λαό.

            Ο Ναθαναήλ είναι ο κληρονόμος των επαγγελιών, άξιος του ονόματος.

            Άνθρωπος από τον οποίον απουσιάζει ο δόλος, ή απάτη, οι υστερόβουλες σκέψεις των ανθρώπων.

            Το χαρακτηριστικό είδος του ανθρώπου που μπορεί να φωτιστεί και να διακρίνει τα απλά, τα ταπεινά, τον πολύτιμο μαργαρίτη.

            Τα λόγια του Ιησού ήταν πολύ κολακευτικά, όμως ο Ναθαναήλ ως απλός άνθρωπος δεν παρασύρεται από αυτά.

            Ζητεί από τον Ιησού να μάθει την αιτία αυτού του τιμητικού χαρακτηρισμού.

            Ο Ιησούς ως παντογνώστης Θεός του αποκαλύπτει τον τόπο την θέση, την στάση που ήταν πριν τον συναντήσει ο Φίλιππος.

  Τα λόγια του Ιησού και η αποκάλυψη που φέρνουν στην καρδιά του Ναθαναήλ.

            Παραμερίζουν τους ενδοιασμούς περί ασημαντότητας της καταγωγής του Ιησού, τον κάνει να ομολογήσει παρόμοια με τον Πέτρο για το πρόσωπο του Ιησού.

            Ο απλός ‘’ ραβί ‘’ ομολογείται τώρα ‘’ ὁ Υιός τοῦ Θεοῦ ‘’, ο ‘’ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ ‘’.

            Αυτή είναι ή πρώτη ομολογία ορθής δόξας της πρώτης Εκκλησίας για το πρόσωπο του Ιησού.

           Γι΄ αυτό τον λόγο η Εκκλησία βάζει αυτό το Ευαγγελικό ανάγνωσμα.

           Την  πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής που είναι και ονομάζεται  Κυριακή της Ορθοδοξίας.

           Ο Χριστός είναι ο βασιλεύς του Ισραήλ και όχι ο βασιλεύς των Ιουδαίων όπως περιφρονητικά και χλευαστικά έγραψαν οι Ρωμαίοι στον σταυρό Του.

           Στη συνέχεια τα λόγια του Χριστού παρ΄ όλο ότι ομιλεί στον Ναθαναήλ , απευθύνονται στους μαθητές.

           ‘’ ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ‘’ αλλά και στους μαθητές του, τα παιδιά του σε όλους τους αιώνες και σε μας τους έσχατους.

           Θα βλέπουν τους αγγέλους να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν επί τον Υιόν του ανθρώπου.

           Τόσο σημαντική αποκάλυψη, τόσο κορυφαία, ο Ιησούς είναι ο σύνδεσμος, η ένωση Ουρανού και Γης.

           Ότι ο τόπος της δόξης βρίσκετε στη Γη όπου έχουν την αφετηρία τους οι Άγγελοι.

           Ο τόπος αυτός είναι η Εκκλησία, ο Νέος Παράδεισος και οι χάρες των μυστηρίων.

          Αυτών που τελούνται και αγιάζουν τους Χριστιανούς, που έχουν αγγέλους συλλειτουργούντας και συνευχομένους.

         Αυτούς που έχουν την χαρά να φέρνουν τις προσευχές και τα αιτήματά μας στον θρόνο της δόξης. 

          Αυτός είναι ο θησαυρός μας, η παρουσία του Θεανθρώπου και η κοινωνία μαζί του σε χώρο επί της γης.

             Όλα αυτά βέβαια όχι με λόγια κομψά και κούφια αποδείξεις που δεν μπορούν να εκφράσουν τέτοιες εμπειρίες.

             Αλλά το βίωμα της υπαρκτικής βεβαιότητας το  ‘’ἔρχου καί ἴδε ‘’.

                                                                               Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                      αρχιτέκτων

ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κυκλάδων κ. Σάββα

Η ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

«το παράδοξόν σου της φωνής δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή φαίνεται».

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

Ο στίχος αυτός περιγράφει με γλαφυρότητα τα συναισθήματα της Θεοτόκου μπροστά στην αποκάλυψη των σχεδίων του Θεού. Καθώς ο αρχάγγελος ξεδιπλώνει την επιλογή του Ουρανού για το πρόσωπό Της, η αγνή και άπειρη κόρη της Ναζαρέτ δεν έχει λογική εξήγηση να αντιτάξει σε όλα αυτά. «Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον∙ πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ού γινώσκω;» (Λουκ. 1, 34). «Δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή φαίνεται», καθώς η Θεία σοφία και αγάπη του Θεού αρκετές φορές επιλέγει το «ακατανόητο» και το «παράλογο» για να χαρίσει την απολύτρωση στους ανθρώπους…

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

 

Α) Η ΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

* Και πράγματι η σάρκωση του Λόγου του Θεού, του β΄ προσώπου της Παναγίας Τριάδος γεννά ερωτηματικά. Ερωτηματικά, αφού είναι μυστήριο απόρρητο και ανεννόητο, δηλαδή δεν συλλαμβάνεται με το νου το γεγονός, ο Θεός να συγκαταβεί φορώντας την ανθρωπίνη μορφή με σκοπό ο άνθρωπος να γίνει ομόθεος. Πιστεύουμε αδελφοί μου στο μυστήριο αλλά δεν το ερευνούμε, το προσκυνούμε αλλά δεν το αναλύουμε. Κλειδί προσεγγίσεως η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Γράφει χαρακτηριστικά ο Απόστολος, ότι κανένας δεν μπορεί να ομολογήσει «Κύριον Ιησούν, ειμή εν Πνεύματι Αγίω» (Ά Κορ. 12, 3).

* Γι’ αυτό και ο άγγελος διαλύει αμέσως κάθε δισταγμό αποδοχής του μυστηρίου εκ μέρους της Θεοτόκου λέγοντας «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις Υψίστου επισκιάσει Σοι» (Λουκ. 1, 35). Θα νιώσει μέσα της το Χριστό, θα ζήσει το μυστήριο της Σαρκώσεως, αφού θα γίνει πνευματοφόρος και θα κυοφορήσει την λύτρωση του κόσμου μη μπορώντας να το ερμηνεύσει. Άλλωστε ποιός μπορεί να κατανοήσει τις επιλογές του Θεού; Γράφει συγκλονισμένος ο προφήτης Ησαΐας: «τις έγνω νούν Κυρίου» (Ησ. 40, 13).

*Μπροστά στη λογοκρατούμενη εποχή τέτοιες προσπάθειες ψηλαφήσεως των μυστηρίων είναι δύσκολες και επικίνδυνες τολμώ να πω. Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι του αιώνος τούτου έχουν αφετηρία έρευνας την υπερηφάνεια. Η Εκκλησία αντιτάσει το βίωμα (εμπειρία) και την πίστη. Συνήθως αμέτοχοι των μυστηρίων, της αγιαστικής χάρης όχι μόνο οδηγούμαστε σε λανθασμένες αντιλήψεις, αλλά υπερβαίνουμε τα όρια και τις δυνατότητες του ανθρώπινου συλλογισμού.

Β) Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

* Η Μαριάμ, ως Παρθένος στο ναό του Θεού, εμφάνισε ένα ταπεινό χαρακτήρα υποταγής στο ουράνιο θέλημα, ετοιμάζοντας μυστηριωδώς τον εαυτό της για κάτι ασύλληπτα μοναδικό. Έτσι βρέθηκε μπροστά σ’αυτήν την μεγάλη πρόσκληση – πρόκληση να γίνει Μητέρα του Ιησού. Και να τώρα κρατά στα χέρια της τον θάνατο και την ζωή της ανθρωπότητας, καθώς ο Θεός αναμένει την «εν ελευθερία» επιλογή της που θα παρέχει τη δυνατότητα στο κορυφαίο πλάσμα Του να ζήσει την κοινωνία ξανά μαζί Του.

* Κανείς ποτέ από μας δεν θα μάθει, δεν θα κατανοήσει στην πλήρη του διάσταση τα συναισθήματα του εσωτερικού κόσμου της Πανάγνου μπροστά στην άφιξη του αγγελιοφόρου του Θεού! «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι» ψάλλει η Εκκλησία τονίζοντας το υπερφυές στην σύλληψη του αληθινού Θεού. Όλα αυτά υπήρξαν δοκιμασία για την Θεοτόκο, που δεν τα χωρούσε ο νούς της αλλά τα χώρεσε η καρδιά Της. Έτσι το «γένοιτο» της Μαρίας δεν είναι απλά υπακοή στο θέλημα του Θεού, αλλά περιεχόμενο της ελευθερίας της και της αγάπης και προσφοράς προς Αυτόν.

* Και ακούστηκε αυτό το τρισευλογημένο «γένοιτο» στα πέρατα της γης, στις γενεές των ανθρώπων που περνούν διαχρονικά το επίγειο ταξίδι τους και έβγαλε την ανθρωπότητα στο φως, σκόρπισε την αγωνία του θανάτου, γέμισε ελπίδα και χαρά όλων τις καρδιές. Σε όλους είναι δυνατή η σωτηρία αρκεί να αποδεχθεί ο καθένας τον Θεό στην ύπαρξή του. Μπροστά μας έχουμε το καθοριστικό δίλημμα: «την ζωήν και τον θάνατον δέδωκα προ προσώπου υμών... έκλεξαι την ζωήν συ, ίνα ζήσης συ και σπέρμα σου» (Δευτ. 30, 19).

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Αξίζει λοιπόν ο άνθρωπος να ετοιμάζεται και να φροντίζει να αποδεχθεί το όποιο θέλημα του Θεού στη ζωή του. Ο Θεός είναι πάντοτε γεμάτος εκπλήξεις, δεν μπορείς να Τον προβλέψεις, να Τον περιχαρακώσεις, να Τον δείς με συμβατότητα. Εκείνος επιλέγει τρόπους, χρόνους και καιρούς, εμείς οφείλουμε (καθώς γνωρίζουμε την απέραντη αγάπη Του προς εμάς) να Τον εμπιστευτούμε καταργώντας δισταγμούς και ερωτηματικά, φόβους και προκαταλήψεις.

    

           Στην περικοπή αυτή τα Κυριακά λόγια χωρίζονται σε τρεις προτροπές.

           Στην συγχωρητικότητα προς τους συνανθρώπους και αδελφούς μας. 

           Στην αληθινή και όχι φαρισαϊκή νηστεία και επίδειξη.

           Στον αληθινό θησαυρισμό του ανθρώπου.

           Στην Κυριακή προσευχή ο Χριστός διδάσκει στο πέμπτο αίτημα της ‘’ καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ‘’.

           Στην παραβολή του αγνώμονος δούλου ο Κύριος καταλήγει:

           ‘’ οὕτω  καί ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐάν μή ἀφῆτε ἕκαστος τῶ ἀδελφῶ αὐτοῦ ἀπό τῶν καρδιῶν ἡμῶν τά παραπτώματα αὐτῶν ‘.

          Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει την μεγάλη σημασία που έχει για μας τους ανθρώπους.

          Η συγχωρητικότητα, η ανθρωπιά και η μεγαλοψυχία προς τους συνανθρώπους μας.

          Αυτή ανοίγει την δυνατότητα της μετοχής μας από την ευσπλαχνία και το έλεος του Πατρός.

          Εκείνος απαντά στην προθυμία του ανθρώπου να συγχωρήσει τους συνανθρώπους του με την ευσπλαχνία Του.

          Φυσικά δεν σημαίνει ότι η συγνώμη που δίνουμε σε κάθε συνάνθρωπο μας αποτελεί έργο αξιομισθίας.

          Η ανεκτικότητα, η ευσπλαχνία και η συγνώμη που δείχνουμε είναι πάντα απόρροια του βιώματος και της εμπειρίας.

          Που έχουμε από την ευσπλαχνία του Πατέρα προς εμάς τους αμαρτωλούς.

          Όταν ο άνθρωπος απολαμβάνει την αγάπη του Θεού Πατρός και την ευλογία της συγχώρησης των παραπτωμάτων του από Εκείνον.

          Τότε αυτή η γεύση, αυτή η γνώση της αγάπης αντικατοπτρίζεται στην διαγωγή του απέναντι στους συνανθρώπους του.

          Εάν δεν υπάρχει βίωμα από το πατρικό χάδι και την αγάπη Του που πρέπει να το επιδιώκουμε.

          Δεν πρόκειται ποτέ ο άνθρωπος να δώσει ανάλογα και αυτός αγάπη και συγχώρηση στους άλλους.

          Αυτή την συγχωρητικότητα για τα παραπτώματα των άλλων την αποκτούμε μόνον.

         Όταν βρισκόμαστε σε κοινωνία και ορθή σχέση προς τον Θεό πατέρα και αφού έχουμε βιώσει το μέγεθος της ευσπλαχνίας του, της θυσίας Του  προς εμάς.

          Εδώ ο Κύριος υπενθυμίζει ότι εάν δεν συχωρήσουμε τους συνανθρώπους μας  υπάρχει περίπτωση να χάσουμε την θεία αγάπη που συγχωρεί.

          Ανάγκη λοιπόν να είμαστε συγχωρητικοί  απέναντι στους άλλους ανθρώπους.

           Αυτό αποτελεί ασφαλή μέτρο μέτρησης της ποιότητας και της θέρμης στην μετά του Πατρός κοινωνίας και σχέσης.

          Ο σταδιακός χωρισμός από την πατρική χάρη έχει σαν συνέπια την σκληρότητα της συμπεριφοράς μας.

          Αυτή μπορεί να φτάσει μέχρι και την χαιρεκακία και την απαλλοτρίωση μας από την Χάρη του.

         Δεν μπορεί ο Πατέρας μας να είναι πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος και εμείς τα παιδιά του.

         Να έχουμε σφικτή καρδιά να αδιαφορούμε για τον αδελφό μου το άλλο του παιδί.

         Η υιοθεσία που ζητάμε από τον Θεό, είναι δώρο δικό Του.

         Εκείνος ζητά από εμάς συμπεριφορές ανάλογα με το αξίωμα του να είσαι υιός του Αγαθού και Πολυεύσπλαχνου.

         Άλλως υπάρχει και η τύχη του αχάριστου δούλου.

         Μετά την υποκριτική ελεημοσύνη και  προσευχή.

         Ο Κύριος παρουσιάζει και την νηστεία στην αληθινή και πραγματική της μορφή και όχι των Φαρισαίων.

         Η νηστεία αποτελεί εκδήλωση μετάνοιας, δείγμα συντριβής και συνδέεται πάντα με την προσευχή.

          Η Εκκλησία δίνει πολύ μεγάλη βαρύτητα στη σχέση των δύο αυτών αρετών, ως εργαλεία.

          Για την γεώργηση της καρδιάς μας προς καρποφορία από την σπορά του Κυρίου που γίνεται στον καθένα μας προσωπικά για αγιασμό.

          Εδώ ο Κύριος δεν αναφέρεται στις τηρούμενες από τον λαό καθιερωμένες νηστείες.

          Όπως είναι παραδείγματος χάριν η νηστεία της ημέρας του εξιλασμού, η οι άλλες διατεταγμένες από τον Νόμο νηστείες.

          Αναφέρεται στις ιδιωτικές νηστείες της Δευτέρας και της Πέμπτης που τηρούσαν οι ευσεβείς  του Ισραήλ.

          Φυσικά ο Κύριος δεν απορρίπτει τις νηστείες αυτές, αλλά θέλει να μας διδάξει να αποφεύγουμε την ευσεβιστική ματαιοδοξία.

          Η οποία εξαντλείται στην αυτοδοκαίωση του ανθρώπου από τους συνανθρώπους του.

          Ο Κύριος κατακρίνει την εν ονόματι της ευσεβείας μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης του ανθρώπου που συνιστά υποκρισία.

          Η κατήφεια του προσώπου και αν ακόμη προέρχεται από εσωτερική συντριβή για τα αμαρτήματα αυτού που νηστεύει είναι υποκρισία.

           Αυτό δεν το θέλει ο Θεός  δεν φανερώνει ότι είμαστε παιδιά Του δεν χρειαζόμαστε τέτοιες πρακτικές.

           Απεναντίας φανερώνει ότι ζητούμαι την αναγνώριση των άλλων για την όποια ευσέβειά μας.

           Η έκφραση του Κυρίου ‘’ ἀφανίζουσι ………ὅπως φανῶσιν ‘’.

           Δείχνει καθαρά την πρόθεση των υποκριτών για αυτοδιαφήμιση και δόξα εκ μέρους των ανθρώπων.

          Με τον τρόπο αυτό, με την στάση αυτή η νηστεία ως μέσο, ως εργαλείο για τον καθορισμό της καρδιάς και προσεγγίσεις του Θεού.

          Από εκδήλωση ταπεινώσεις και αγάπης Του, μεταβάλλεται σε όργανο εξυπηρέτησης του ανθρώπινου εγωισμού.

          Ο Κύριος αντιπαραθέτει την νηστεία που γίνεται προς δόξα Θεού και υπακοή στην Εκκλησία του απέναντι στην ανθρωποκεντρική.

          Φυσικά η προτροπή του Χριστού για περιποίηση του εξωτερικού σχήματος του ανθρώπου.

         Δεν σημαίνει νέο είδος υποκρισίας, να εμφανίζεται δηλαδή ο εξωτερικός άνθρωπος κατά τρόπο διαφορετικό της εσωτερικής καταστάσεως του.

          Δεν είναι τα εξωτερικά γνωρίσματα αλλά η ορθή σχέσεις προς τον Θεό.

          Αυτό που δίνει το ορθόδοξο νόημα της νηστείας, αυτής που θα έχει και ανάλογη μισθαποδοσία από τον Πατέρα.

          Αυτή που θα γίνει  ‘’ ἐν τῶ κρυπτῶ ‘’ θα έχει την φανερή ανταπόδοση από τον δωρεοδότη ‘’εν τώ φανερώ ‘’.

          Σαν αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γεμίσει με χαμόγελο, με χάρη, με ευλογία υγείας, με νίκη στους πειρασμούς, με ανοχή στις θλίψεις.

           Η τρίτη προτροπή του Κυρίου είναι το θέμα του θησαυρισμού.

           Οι ραβίνοι τιμούσαν και εκτιμούσαν τους επίγειους θησαυρούς.

           Μπορούσε κανείς με την ελεημοσύνη, η την φιλοξενία να αποκτήσει ουράνιους θησαυρούς.

           Τα επίγεια αγαθά όταν κανείς τα χρησιμοποιούν σωστά δίνουν την δυνατότητα απόκτησης των επουρανίων.

          Όταν χρησιμοποιούνται ως μέσα και εργαλεία αρετής.

          Ο Κύριος όμως εδώ δείχνει μία διαφορετική διάσταση αυτών των πραγμάτων.

          Τονίζει τον πρόσκαιρο και φθαρτό χαρακτήρα των αγαθών του παρόντος κόσμου.

          Σε αντίθεση με την αιωνιότητα και την σταθερότητα των ουρανίων θησαυρών.

          Τα αγαθά του παρόντος κόσμου υπόκειται σε καταστροφές, από έντομα, από σκουλήκια, από την οξείδωση.

         Από την αρπακτική διάθεση των κλεπτών, από επίγειες καταστροφές.

         Απεναντίας τα ουράνια αγαθά δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο και είναι αυτά που συνοδεύουν επ΄ αγαθό τον άνθρωπο.

          ‘’ οὐδεῖς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν ‘’. Ο χριστιανός καλείται να εκλέξει τα αγαθά που τον κάνουν πραγματικό άνθρωπο.

          Εκτιμητή της αληθινής αξίας των πραγμάτων, η τα αγαθά του κόσμου, επενδύοντας στο αφερέγγυο και πρόσκαιρο.

          Θα έχει κύριο του τον Θεό η τα αγαθά του κόσμου τούτου και τον μαμωνά.

          Η κατάληξη των λόγων του Κυρίου είναι σαφής και γνωστή από την καθημερινότητά μας στις ανθρώπινες σχέσεις.

           ‘’ ὄπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ, ἔσται καί ἡ καρδία ὑμῶν ‘’.

          Το ζήτημα είναι ποιο θεωρείς θησαυρό για να στοχεύσεις τον θησαυρισμό σου.  

Αθανάσιος  Κατσίκης

αρχιτέκτων

         ‘’ καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς ‘’.

          Στην σημερινή Κυριακή διαβάζεται η παραβολή της κρίσεως από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου.

           Είναι η περιγραφή της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού.

           Πράγματι -λέει ο Αγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων-στον Κύριον τα πάντα, ως επί το πλείστον, είναι διπλά.

           Διπλή γέννησης, μία από τον Πατέρα προαιωνίως και μία από την Παρθένο στους εσχάτους καιρούς.

          Δύο κάθοδοι, μία η αφανής ‘’ ὡς ἐπί πόκον ‘’ και δευτέρα η ένδοξος και επιφανής, η μέλλουσα.

         Κατά την πρώτη παρουσία σπαργανώθηκε στη φάτνη, στη δεύτερη ενδύεται ‘’ το φῶς ὠς ἰμάτιον ‘’.

         Στην πρώτη ‘’ὑπέμεινε σταυρόν και ἐσχύνη ‘’, στην Δευτέρα θα έλθει δορυφορούμενος  από στρατιές αγγέλων.

        Έρχεται ο Σωτήρ όχι για να δικαστεί, αλλά για να δικάσει.

         Ο Χριστός για τον εαυτό του χρησιμοποιεί πάντα την έκφραση ‘’ο υιός του ανθρώπου’’,

         Με τον ορισμό αυτό θεωρεί τον εαυτό του αντιπρόσωπο όλης της ανθρωπότητας.

         Όπως ο Αδάμ με την πτώση του έφερε στην ανθρώπινη φύση τον θάνατο, την φθορά και τους δερμάτινους χιτώνες.

         Τώρα με τον υιό του ανθρώπου και την ανάσταση του, η ανθρώπινη φύση  πάτησε τον θάνατο και την φθορά.

         Ότι έπρατε ο Κύριος, το έπρατε ως αρχηγός του ανθρωπίνου γένους.

         Ποια όμως είναι τα ‘’ ἔθνη πάντα ‘’, τα οποία θα κρίνει ο Κύριος; ;

         Θεωρώ ότι ο όρος ‘’ ἔθνη ‘’ έχει την έννοια εθνικοί, ειδωλολάτραι.

         Όπως αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος και δεν αφορά τους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

         Επίσης η αναφορά του όρου – ο υιός του ανθρώπου—γενικά.

         Ακόμη η αψευδής βεβαίωση του Κυρίου

         ‘’ ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῶ πεμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον, και εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται,

        Αλλά μεταβέβηκε ἐκ τοῦ θανάτου εἰς την ζωήν ‘’.

 εκφωνηθείς εν έτει 2014 υπό του τότε Αρχιμανδρίτου νυν Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Πέτρας κ. Δαβίδ

 

            Και πάλιν ήγγικεν η ημέρα της μεγάλης εορτής και επετείου. Και πάλιν ανέτειλε η μνήμη του γρήγορου νου της Θεολογίας. Και πάλιν η εκκλησία φόρεσε τα γιορτινά της για να υποδεχθεί με λαμπρότητα τον μεγάλο Ιεράρχη. Αναλογιζόμενος όλα τα παραπάνω, σκέφτομαι ότι θα ήταν ίσως τολμηρό από μέρους μου να αρθρώσω λόγον, να επιχειρήσω να ομιλήσω, έχοντας ενώπιόν μου την γλυκύτατη μορφή του ανεπανάληπτου Θεολόγου Γρηγορίου. Γι’ αυτό και δεν θα το κάνω. Όχι χωρίς να φέρω εις το μέσον τον ίδιον τον Γρηγόριον. Θα αφήσω εκείνον να με οδηγήσει. Εκείνον να κατευθύνει τον λόγον μου και να φωτίσει την σκέψη μου. Στην πραγματικότητα δεν θα σας μιλήσω εγώ. Αλλά ο ίδιος ο Γρηγόριος αυτοπροσώπως. Τους δικούς του λόγους θα επικαλεστώ. Την δική του σκέψη θα καταθέσω.

            Ξεκινώντας λοιπόν από τον Άγιο, ο Γρηγόριος ήταν ένας Ιεράρχης πράος και ειρηνικός. Ένας άνθρωπος που τον έθελγε η ησυχία και η μόνωση, αλλά επιθυμούσε παράλληλα την ειρήνη και την ομόνοια μέσα εις τον χώρο της Εκκλησίας. Δεν του άρεσαν καθόλου, μάλιστα δε, ετάραζαν την ευαίσθητη ψυχή του οι διχόνοιες και τα σχίσματα. Γι’ αυτό και πάντοτε, όσο περνούσε από το χέρι του, όταν υπήρχε μια διαμάχη εις τον χώρο της εκκλησίας, αγωνιζόταν για την ειρήνευση και συμφιλίωση των διεστώτων μερών. Ήθελε πάντοτε, επισκόπους, ιερείς, κληρικούς και λαϊκούς να τους βλέπει όλους μονιασμένους και  αγαπημένους, ενώ-μένους εν τη κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μέσα εις τους κόλπους της Εκκλησίας.

Ο ίδιος συνέταξε τους τρεις περίφημους ειρηνικούς του λόγους, στους οποίους καταθέτει όλη του την αγωνία για την ειρήνευση και άρση των διαφόρων εκκλησιαστικών σχισμάτων και ταραχών και όπου εγκωμιάζει την ειρήνη ως μέγιστο αγαθό. Οι λόγοι του αυτοί είναι πολύ σύγχρονοι και επίκαιροι, αν σκεφτεί κανείς το πάγκοινο αίτημα των γνησίων ορθοδόξων πιστών για ενότητα (και ένωση) και αν αναλογιστεί ότι καθημερινά γινόμαστε δέκτες του αγωνιώδους ερωτήματος από την πλευρά του λαού, για το πότε επιτέλους θα επέλθει η ποθητή ειρήνευση και ομόνοια εις τον χώρο του πατρίου εορτολογίου.

Ας ακούσουμε τι λέει ο ίδιος ο Άγιος εις τους λόγους του αυτούς: «Ώ ειρήνη αγαπητή, όνομα και πράγμα γλυκύ… η διαρκής φροντίς και το καύχημά μου, η οποία όπως λέγεται και ανήκει εις τον Θεόν και ο Θεός ανήκει εις αυτήν… Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας. Ώ ειρήνη αγαπητή, το αγαθόν το οποίον επαινείται μεν από όλους, αλλά διαφυλάσσεται μόνον από ολίγους» (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Ειρηνικός δεύτερος, Λόγος κβ΄, Ε.Π.Ε., εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς», Θεσσαλονίκη 1975, τ. 1, σελ. 329). (Βλέπε άγιε Γρηγόριε και εις τον χώρον του πατρίου εορτολογίου, όπου πολλοί ομιλούν για ένωση και ενότητα, αλλά είναι έτοιμοι να χωριστούν από τους αδελφούς τους με την παραμικρή αφορμή και δικαιολογία ή όπως θα έλεγε ο λαός μας για
¨ψύλλου πήδημα¨). Και συνεχίζει ο Άγιος για την ειρήνη: «Πού μας έχεις εγκαταλείψει και έχει περάσει ήδη τόσος χρόνος από τότε; Και πότε θα μας ξαναέλθεις;» (Αυτόθι, σελ. 329). (Μήπως αυτό, αγαπητοί μου, δεν αναρωτιούνται και πολλοί αδελφοί μας, βλέποντας και διαπιστώνοντας με οδύνη τον κατακερματισμό του πατρίου εορτολογίου σε πολλές παρατάξεις και συνόδους; Πού πήγε δηλαδή, η ειρήνη και η ενότητα των παλαιοημερολογιτών;) Και τελειώνοντας ο άγιος διερωτάται: «Διά ποίον λόγον εμείς οι οποίοι ανήκομεν εις την αγάπην και μισούμε και μισούμεθα; Και εμείς οι οποίοι ανήκομεν εις την ειρήνην διεξάγομεν έναν ακήρυκτον και ακατάπαυστον πόλεμον; (Αυτόθι, σελ. 355). (Βεβαίως σε κάποιον άλλον λόγον του τονίζει ο άγιος ότι: «κρείσσων επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης από Θεού.»).

Αυτές, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι οι ανησυχίες του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Ανησυχίες και αγωνίες τις οποίες συμμερίζεται πλήρως και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπός μας Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Μακάριος, του οποίου την δεκάτην επέτειον από την ανάρρησιν εις τον Αρχιεπισκοπικόν θρόνον, εορτάζομεν σήμερα. Ο Μακαριώτατός μας γνωρίζει καλά, όπως και ο Άγιος Γρηγόριος ότι η ένωση των πάντων μέσα εις την Εκκλησία θα είχε ως αποτέλεσμα να βασιλεύει η ειρήνη, αλλά και το αντίστροφο. Ότι η ειρηνική διάθεση και ειρήνευση των πάντων θα έφερνε ως συνέπεια την ένωση των διεστώτων. Γνωρίζει ότι η ένωση και ενότητα των πάντων είναι επιθυμία θεϊκή, αλλά και αίτημα του ταλαιπωρημένου και κουρασμένου από τις πολλές διαιρέσεις λαού. Πονά για την εκκλησία και οδυνάται για την κατάσταση του πατρίου εορτολογίου.

Είναι υπέρμαχος της ενώσεως των πάντων μέσα εις την Εκκλησίαν και έχει αγωνιστεί γι’ αυτήν. Ήδη από τότε που ήταν ιερεύς, έχει κάνει προσεγγίσεις με κληρικούς διαφόρων παρατάξεων για να εξετάσει και να συμβάλλει εις το εφικτόν του εγχειρήματος της ενώσεως. Μάλιστα το 1990 ήταν μέλος της επιτροπής στο διάλογο της Εκκλησίας μας με τους Ματθαιϊκούς. Και ως Ιεράρχης έχει συναντηθεί με Ιεράρχες παρατάξεων και συνοδικών σχημάτων του παλαιού ημερολογίου. Πάντοτε όποτε βρίσκει την ευκαιρία, προσπαθεί να εξαντλήσει και την παραμικρή πιθανότητα για ειρήνευση και ομόνοια. Έχει γράψει και σχετικό σύγγραμμα περί συμβολής εις το αίτημα για ενότητα, όπου καταγράφει αρκετές από τις κινήσεις και ενέργειες που έχει κάνει προς αυτήν την κατεύθυνση.

Δεν είναι όμως διατεθειμένος σε καμία περίπτωση να κάνει ένωση εις βάρος της αληθείας, δηλαδή ένωση με όποιο κόστος και πάση θυσία, όταν το κόστος και η θυσία που πρέπει να γίνει είναι η ακεραιότητα της πίστεως. Δεν προτίθεται επομένως να κάνει εκπτώσεις και να φανεί υποχωρητικός εις τα θέματα της πίστεως. Γνωρίζει πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε προδοσία του Ιερού ημών αγώνος και θα ήταν καθαρή εκκλησιομαχία. Δεν επιθυμεί λοιπόν επ’ ουδενί να φέρει τους λύκους μέσα εις την Εκκλησίαν.

Έχει υπόψιν του τους λόγους του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: «Δεν ειρηνεύουμε κατά του λόγου της αληθείας, υποχωρούντες σε κάτι (εις την πίστη δηλαδή) για λόγους πραότητος, διότι δεν θηρεύουμε το καλό με κακό τρόπο». (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος μβ΄, Συντακτήριος, «Μιλάει ο Γρηγόριος Θεολόγος», Αποστολική Διακονία, Έκδοση Α΄ 1991, σελ. 138). Δεν ενδιαφέρει τον Μακαριώτατό μας μια ειρήνη και ένωση που θα προσβάλλει την αλήθεια, προκειμένου ο ίδιος να φανεί ευγενικός και πράος, ο ειρηνοποιός που θα φέρει την καταλλαγή εις την Εκκλησίαν. Δεν τον απασχολεί η δημόσια εικόνα του, αλλά όταν κινδυνεύει η ορθόδοξος πίστη και ακρίβεια είναι έτοιμος και την εικόνα του να θυσιάσει και πολύ περισσότερα.

Άλλοστε μπορεί να είναι υπέρμαχος της ενότητος του πατρίου εορτολογίου όσο κανείς, αλλά δεν ξεχνά και πάντοτε κηρύττει την διδασκαλία της εκκλησίας μας για “το ευλογημένο λείμμα της χάριτος”. Το λείμμα της χάριτος, είναι ο περιούσιος του Κυρίου λαός, τα γνήσια και πιστά μέλη της εκκλησίας, που θα υπάρχουν πάντοτε και σε κάθε εποχή, όσο δύσκολες και αν είναι οι συνθήκες και αντίξοες οι περιστάσεις.

Μάλιστα όπως τονίζει ο Μακαριώτατός μας, όσο πλησιάζουμε προς τα έσχατα, μπορεί το λείμμα αυτό να λιγοστεύει, όμως γίνεται ποιοτικότερο. Πολλοί μπορεί να φύγουν και να χωριστούν από την Εκκλησία, αλλά η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη ούτε από ποσότητα, ούτε από οπαδούς. Ο συνειδητά πιστός που θα μείνει σταθερός μέχρι τέλος, θα κερδίσει τον στέφανο της υπομονής. Σε κάθε εποχή ο Χριστός κοσκινίζει τους ανθρώπους της Εκκλησίας του και έτσι ξεχωρίζει το άχυρο από το σιτάρι. Το άχρηστο υλικό, το ξύλο, την καλάμη, από το πολύτιμο, τον χρυσό και τον άργυρο.

Ο Μακαριώτατος, λοιπόν, δεν είναι διατεθειμένος να κάνει σπασμωδικές κινήσεις, που θα οδηγούσαν σε μία υποτιθέμενη και νομιζόμενη ένωση, προκειμένου να φαίνεται ο ίδιος δυνατός προς τα έξω, με πολλούς ναούς και πολύ πλήθος κόσμου και κληρικών να τον ακολουθούν. Για να καταλάβουν όμως οι ακροατές μας ότι η ένωση δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, ούτε και να γίνεται πάση θυσία, χωρίς δηλαδή τις απαραίτητες προϋποθέσεις και επ’ αγαθώ της εκκλησίας, θα αναφέρω το παράδειγμα των παπικών.

Και με τους παπικούς είμαστε χωρισμένοι. Δεν μπορούμε όμως να ενωθούμε μαζί τους, εάν πρώτα δεν μετανοήσουν και δεν αποκηρύξουν όλες τις πλάνες και τις κακοδοξίες που έχουν αποδεχτεί όλα αυτά τα χρόνια από το 1054 και μετά. Αν μιλάμε για μια τέτοια απροϋπόθετη ένωση με τους λοιπούς παλαιοημερολογίτες, σε τί διαφέρουμε από τους οικουμενιστάς που επιζητούν κοινωνία και ένωση με τους παπικούς – κάτι πού ήδη έχουν πραγματώσει στην πράξη – χωρίς προηγούμενη αποκήρυξη από μέρους των παπικών των πλανών και των κακοδοξιών τους, οδηγώντας έτσι σε ένωση και κοινωνία με την αίρεση.

Μάλιστα ομιλούν για τους δύο πνεύμονες της εκκλησίας τον Δυτικό της Παπικής Εκκλησίας, όπως την αποκαλούν και τον Ανατολικό της Ορθοδόξου. Θεωρούν ότι η Εκκλησία είναι διηρημένη και διεσπασμένη και ότι βαίνει σε ενότητα. Τί λιγότερο όμως λέγουν, εν τη αφελεία τους ενδεχομένως και από τη μεγάλη τους λαχτάρα για την ένωση, οι αγαπητοί μας αδελφοί, γνήσιοι ορθόδοξοι χριστιανοί, που ομιλούν για κομματιασμένη εκκλησία εις τον χώρον του παλαιού, η οποία πρέπει οπωσδήποτε να ενώσει τα κομμάτια της για να πάψει να είναι διηρημένη.

Η Εκκλησία, αγαπητοί μου, δεν χρήζει καμίας ενώσεως. Η ενότητα υπάρχει και ανήκει στην φύση της εκκλησίας ως σώματος Χριστού και εν Χριστώ κοινωνίας. Το σώμα του Χριστού δεν είναι κατακερματισμένο, μη γένοιτο να ειπωθεί κάτι τέτοιο, γιατί ο Χριστός που είναι η Εκκλησία παραμένει ακέραιος και αναλλοίωτος εις τους αιώνας:  Ιησούς Χριστός, χθες καὶ σήμερον ὁ Αὐτός και εἰς τοὺς αἰώνας. (Εβρ., ιγ΄, 8). Επομένως η Αυτή και εις τους αιώνας παραμένει και η Εκκλησία. Πάντοτε ακεραία και αναλλοίωτος.

Άλλοστε το διαβεβαίωσε και το αψευδές στόμα του Κυρίου: «Πύλαι Ἇδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς». (Ματθ., ιστ΄, 18). Οι σκοτεινές δυνάμεις, οι δυνάμεις του Άδου, πολεμούν και θα πολεμούν πάντοτε λυσσαλέα την Εκκλησία. Αλλά δεν θα κατισχύσουν αυτής. Δεν θα μπορέσουν να την καταβάλλουν γιατί Αυτή έχει ως πανοπλίαν την άμαχον και αόρατον προστασία του Ιδρυτού της, Θεανθρώπου Ιησού. Γι’ αυτό και η Εκκλησία διέρχεται δια πυρός και ύδατος, μέσα από πολλούς πειρασμούς και θλίψεις και στεναχωρίες, αλλά δεν λυγίζει. Πολεμείται, αλλά δεν νικάται, διότι όπως λέει και ο Ιερός Χρυσόστομος, πολεμουμένη νικά, και πάντοτε εξέρχεται δυνατή από τις δοκιμασίες και λαμπροτέρα καθίσταται.

Η Εκκλησία είναι Μία, Αγία και Αδιαίρετη εις τους αιώνες. Η εσωτερική ενότητα της εκκλησίας, φαίνεται και εξωτερικά ως ενότητα στην πίστη, την Λατρεία με τη συμμετοχή στα ίδια μυστήρια, αλλά και στη διοίκηση με κέντρο τους επισκόπους. Έναν Αρχιεπίσκοπο και έναν Μητροπολίτη σε κάθε Μητροπολιτική περιφέρεια. Στη συνείδηση του σώματος της Εκκλησίας, η ενότητά της είναι δεδομένο οντολογικό, συνυφασμένο δηλαδή με την ύπαρξή της, απολύτως και αμετακλήτως διασφαλισμένο από την κεφαλή της Εκκλησίας, τον Χριστόν δια της συνεχούς παρουσίας του Παρακλήτου Πνεύματος σ’ αυτήν, ήδη από της Πεντηκοστής.

Δεν υπάρχει επομένως το παραμικρό περιθώριο και η παραμικρή δυνατότητα να διασπαστεί η ενότητα της Εκκλησίας. Η έκπτωση και η αποκοπή από το Σώμα της Εκκλησίας ενός πρώην μέλους της ή μιας μερίδας ανθρώπων ή ακόμη και μιας χώρας ή ενός ολόκληρου έθνους δεν παραβλάπτει καθόλου την ενότητα της Εκκλησίας η οποία είναι αυτονόητη. Είναι δηλαδή – η ενότητα – πράγμα δεδομένο και όχι ζητούμενο. Δεν επιζητούμε δηλαδή την ενότητα που υποτίθεται  ότι δεν υπάρχει, διότι η ενότητα στην Εκκλησία είναι υπαρκτή και δεδομένη. Γι’  αυτό και η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα μία και διηρημένη, διότι τότε θα ήταν πολλές και όχι μία εκκλησία.

Η ενότητα και η κατά Θεόν ένωση δεν επιτυγχάνεται με τεχνητές και εξωτερικές συρραφές, με πρόχειρες συγκολλήσεις. Άλλοστε στη Θεία Λειτουργία δεν ευχόμαστε υπέρ της ειρήνης των εκκλησιών, διότι δεν υπάρχουν πολλές εκκλησίες διηρημένες  και χωρισμένες από αλλήλων. Απλά ευχόμαστε υπέρ ευσταθείας των αγίων Του Θεού εκκλησιών, δηλαδή να διατηρεί ο Θεός σταθερές στην ομολογία της πίστεως τις ορθόδοξες εκκλησίες, για να συνεχίσουν να παραμένουν ορθόδοξες. Ευχόμαστε επίσης υπέρ της των πάντων ενώσεως, δηλαδή υπέρ της ενώσεως πάντων των ανθρώπων, μέσα εις τον χώρον της Μίας και Αδιαιρέτου Εκκλησίας. Πρόκειται επομένως για ένωση προσώπων και όχι εκκλησιών. Αλλιώς θα λέγαμε υπέρ της των πασών (των εκκλησιών δηλαδή) ενώσεως και όχι υπέρ της των πάντων.

Επανερχόμενος όμως, αγαπητοί μου, εις το πρόσωπον του Μακαριωτάτου μας και εις την αγωνίαν του για την ομόνοια των Επισκόπων και την ειρήνη της Εκκλησίας, θα ήθελα να επισημάνω εις την αγάπην σας ως τρανή απόδειξη της αγωνίας του αυτής και της φροντίδος του για την ένωση, το πολύ μεγάλο και ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα προσφάτως εις τους κόλπους της Εκκλησίας. Και αυτό δεν είναι άλλο από την ευλογημένη και κατά Θεόν ένωση της Ιεράς ημών Συνόδου μετά της εν Αμερικής τοιαύτης με προεξάρχοντα τον Μητροπολίτη Βοστώνης Εφραίμ.

Όλοι οι ειλικρινώς επιθυμούντες την ενότητα γνήσιοι ορθόδοξοι χριστιανοί χαρήκαμε με ουράνια χαρά, βλέποντας να συντελείται εις τους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζούμε ένα τέτοιο γεγονός επ’  αγαθώ της Εκκλησίας. Αυτή είναι η απόδειξη ότι η Ιερά ημών Σύνοδος, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με επικεφαλής της, τον Μακαριώτατό μας, επιθυμεί την καταλλαγή και συμφιλίωση με κάθε υγειώς φρονούντα γνήσιο ορθόδοξο χριστιανό.

Και το λέω αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί, διότι η ένωση αυτή με τους Αμερικάνους δεν έγινε αβασάνιστα, ούτε εική και ως έτυχε. Η Ιερά ημών Σύνοδος και ιδιαίτερα ο Μακαριώτατός μας, εργάστηκαν αόκνως εξετάζοντας επισταμένως και ερευνώντας μετ’  ακριβείας, όλα εκείνα τα θέματα που μπορεί στο παρελθόν να κρατούσαν σε απόσταση από αλλήλων τις δύο Ιερές Συνόδους. Ιδιαιτέρως εξέτασαν το φρόνημα και την ακρίβεια εις την πίστιν των Αμερικανών Ιεραρχών και κατέληξαν ότι υπάρχει σύμπνοια και ομοφροσύνη εις τα θέματα της πίστεως, μεταξύ των δύο Συνόδων. Οι Αμερικανοί Ιεράρχες απάντησαν και εις τα φλέγοντα ερωτήματα που τους ετέθησαν, και η απάντηση που έδωσαν είναι σύμφωνη με την Ορθόδοξη παράδοση και πίστη.

Έτσι ο Μακαριώτατός μας και σύνολη η Ιερά ημών Σύνοδος, αφού διαπίστωσαν την σταθερή εμμονή των Αμερικανών εις την πατρώαν ευσέβειαν, και είδαν ότι υπάρχει ενότητα εις την πίστη, προχώρησαν και εις την πλήρη κοινωνίαν και ένωσιν μετ’  αυτών. Συνέταξαν μάλιστα από κοινού ομολογία πίστεως, την οποίαν υπέγραψαν ανεπιφύλακτα οι Αμερικάνοι Ιεράρχες, κάτι που ικανοποίησε πλήρως τον Μακαριώτατο και την Ιερά ημών Σύνοδον και κάλυψε τους όποιους δισταγμούς μπορεί να υπήρχαν από πρίν για το εγχείρημα της ενώσεως.

Μάλιστα ο Μακαριώτατός μας στην επίσκεψή του στην Αμερική, διεπίστωσε έκπληκτος, ότι οι Αμερικανοί πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί, είχαν υψηλό δείκτη πνευματικότητας και κατά Θεόν ζήλου, και ότι σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρότυπο και παράδειγμα εν Χριστώ ζωής για εμάς τους εν Ελλάδι διαβιούντας. Ιδιαιτέρως δε συγκίνησαν τον Μακαριώτατό μας, οι εκδηλώσεις αγάπης και θερμής διάθεσης των Αμερικανών και τα φιλόξενα αισθήματα προς το πρόσωπό του και την συνοδεία του.

Και ενόσω «εὐφραθήναι δὲ καὶ χαρήναι ἕδει (Λκ. 15,32), ενόσω δηλαδή θα έπρεπε να ευφρανθούνε και να χαρούνε οι πάντες, κάποιοι δεν είδαν με καλό μάτι την αγαπητική προσέγγιση και κοινωνία των δύο κατά τόπους Εκκλησιών. Δεν τους κάθισε καλά στο στομάχι, ότι δύο υγιείς χώροι του πατρίου εορτολογίου ήλθαν σε επαφή και συνέσφιξαν τους δεσμούς τους. Ο διάβολος ο εφευρετής της κακίας και της διχόνοιας έφριξε και τρίζει τους οδόντας, επειδή οι δύο αυτές Ιερές Σύνοδοι συνενώθησαν εις έν και αποτελούν την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία Του Χριστού. Έβαλε λοιπόν εκείνους που ομιλούν συνέχεια για την ένωση και την ενότητα, εκείνους που τους ενδιαφέρουν μόνον οι με συνοπτικές διαδικασίες πρόχειρες συγκολλήσεις και συρραφές, να συκοφαντήσουν και να διαβάλλουν την ευλογημένη αυτή και κατά Θεόν ένωση.

Οι τοιούτοι άρχισαν να διασπείρουν ζιζάνια, να χύνουν σαν την οχιά το δηλητήριό τους, αποκαλώντας τους Αμερικανούς αιρετικούς και το Μακαριώτατό μας, ότι ήλθε σε κοινωνία με την αίρεση. Τους κατηγορούσαν δε για πράγματα στα οποία είχαν ήδη απαντήσει οι Αμερικάνοι και ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχαν καμία σχέση με αυτά.

Οι Ιεράρχες της εν Αμερική Ορθοδόξου Εκκλησίας έκαναν και δεύτερη ομολογία πίστεως, στην οποία και πάλιν ετόνιζαν μετ’ εμφάσεως ότι σε όλα τα ζητήματα που τους κατηγορούσαν, ήσαν σύμφωνοι και επόμενοι της Ορθοδοξίας των Αποστόλων και των πατέρων της Εκκλησίας. Όμως και πάλι τα απύλωτα στόματα του Άδου δεν έπαψαν να βυσσοδομούν, κατά της Νύμφης του Χριστού, Αγίας Εκκλησίας. Με θεολογήσεις αθεολόγητες και με δοκησισοφίες επιχείρησαν να προσβάλλουν την αλήθεια.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο κατ’ εξοχήν Θεολόγος, κάποτε στιγμάτισε το φαινόμενο αυτό στην εποχή του, το να θέλουν δηλαδή οι πάντες να θεολογούν μέσα στην Εκκλησία, ευκαίρως ακαίρως, είτε είναι, είτε δεν είναι αρμόδιοι και ικανοί για να το κάνουν. Ας δούμε τι λέγει επ’ αυτού:  «Όταν ίδω την τωρινή μανιώδη πολυλογία και τους εφήμερους σοφούς και τους αυτόκλητους θεολόγους που τους φθάνει μόνο το να θελήσουν για να γίνουν σοφοί, ποθώ την πιο ασκητική ζωή και επιδιώκω το πιο απόμακρο ερημικό κατάλυμα και επιθυμώ να βρεθώ μόνος με τον εαυτό μου». (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος κ΄, Περί δόγματος και καταστάσεως Επισκόπων, «Μιλάει ο Γρηγόριος Θεολόγος», Αποστολική Διακονία, Έκδοση Α΄ 1991, σελ. 52 και του αυτού, Ε.Π.Ε., τ. 4, Θεσσαλονίκη 1976, σελ. 257). Τί θα έλεγε άραγε ο άγιος σήμερα, εάν θα έβλεπε ακόμα και ρασοφόρες γυναίκες να επιχειρούν να θεολογήσουν με τον πλέον ανάρμοστο και ανεύθυνο τρόπο και να θέλουν να κατευθύνουν εκεί που επιθυμούν τα Θεολογικά πράγματα, ορίζοντας τα όρια της Εκκλησίας κατά το δοκούν και διεκδικώντας για τον εαυτό τους τα ηνία της εκκλησιαστικής εξουσίας;

Αλλά και πόσο μεγάλη ευθύνη, έχουν όλοι αυτοί που αντί να ακούσουν και να εμπιστευθούν τον Μακαριώτατό μας, που ποτέ δεν έδωσε αφορμή και λαβή για να κατηγορηθεί για έλλειψη φρονήματος υγιούς και ορθοδόξου, προτιμούν να εμπιστευθούν μια καλόγρια που έχει σκοπό να κάνει άνω κάτω την Εκκλησία;

Δεν παραδειγματίζονται καθόλου από εκείνον τον κληρικόν της Εκκλησίας μας, που μόλις ήλθαν στα αυτιά του οι διάφορες κατηγορίες περί αιρέσεως, έσπευσε αμέσως να απαντήσει ότι “αφού ο Μακαριώτατος πρωτοστατεί σε μια τέτοια ένωση, αυτό σημαίνει ότι οι κατηγορίες είναι αβάσιμες και αναληθείς. Διότι αλλιώς ποτέ δεν θα προχωρούσε σε μία τέτοια ένωση και αναγνώριση. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο φρόνημα του Μακαριωτάτου και ξέρω πως σε κάθε περίπτωση θα πράξει το σωστό και το δέον.”

Δεν ακούνε λοιπόν οι τοιούτοι; Δεν ντρέπονται και δεν έρχονται σε συναίσθηση; Ας ακούσουν και πάλι τον άγιον Γρηγόριον να τους λέει τα εξής: «Όλοι πρέπει να ειρηνεύουν, όλοι να ομολογούν την πίστη και να προσεύχονται, αλλά λίγοι να θεολογούν. Μόνο εκείνοι που έχουνε το χάρισμα, εκείνοι που έχουν το διακόνημα τούτο στην Εκκλησία. Αλλιώς χορεύει ο διάβολος και αναποδογυρίζει τα πάντα».

Αλλά το καλόν και καρποφόρον δένδρον είναι αυτό που βάλλεται από παντού. Το σαπρόν και άκαρπον το αφήνουν οι πάντες στην ησυχία του. Και άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν εν Χριστώ αδελφοί, σήμερα γίνονται οι χειρότεροι εχθροί και τα όργανα του αρχεκάκου όφεως στην προσπάθειά του να πλήξει την Εκκλησία. Ας δούμε όμως, αδελφοί μου, τελειώνοντας τί λέγει ο Άγιος για εκείνους που αποσχίζονται από την εκκλησία, δήθεν για λόγους πίστεως: «Εις ημάς όμως δεν υπάρχουν όρια εις το να κτυπά και να κτυπιέται κανείς, όχι μόνον εν σχέση προς τους αλλοδόξους, οι οποίοι διαφέρουν ως προς τα δόγματα της πίστεως (διότι αυτό θα ήταν ολιγότερον κακόν και ο ζήλος δι’ επαινετά πράγματα αποτελεί επαρκή αιτιολογίαν, όταν περιορίζεται μέσα εις ορισμένα όρια), αλλά και προς τους ομοδόξους, οι οποίοι πολεμούν επίσης τους αλλοδόξους και αγωνίζονται για τα ίδια πράγματα. Αυτό δε ακριβώς είναι το χειρότερο και το πιο φοβερό». (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος κβ΄, Ειρηνικός δεύτερος, Ε.Π.Ε., τ. 1, σελ. 335-337). (Ενοεί εδώ ο Άγιος ότι πολλές φορές πολεμούμε όχι τους αιρετικούς, αλλά τους ίδιους τους ορθοδόξους αδελφούς μας, για λόγους ορθοδοξίας).

Και συνεχίζει ο άγιος: «Και πια είναι η αιτία; Ορισμένες φορές η αγάπη για την εξουσίαν ή ο φθόνος ή το μίσος ή η υπερηφάνεια ή κάτι από εκείνα που δεν βλέπουμε να παθαίνουν και αυτοί ακόμα οι άθεοι. Και το πιο αστείο είναι η μεροληπτική και ευμετάβλητος κρίσις. Και όταν συλληφθούμε από αυτά τα πάθη, είμεθα ευσεβείς και ορθόδοξοι (εμφανιζόμαστε να κάνουμε δήθεν τα πάντα για την ευσέβεια και ορθοδοξία) και καταφεύγουμε ψευδώς εις την αλήθεια, ωσάν να διαφωνούσαμε τάχα χάριν της πίστεως… Ώ διεστραμμένε νου και πολυμήχανε, θα ημπορούσε να πει κανείς και δημιούργημα του πονηρού και εφευρέτου της κακίας, όποιος και αν είσαι εσύ ο οποίος έχει πάθει αυτό το πράγμα, ή δια να είπωμεν πιο καθαρά την αλήθειαν, ώ ανοητότατε· αυτός που ήταν χθες δι’ εσέ ευσεβής, σήμερα πώς είναι ασεβής, χωρίς να προσθέσει ούτε να αφαιρέσει τίποτα, ούτε με λόγον, ούτε με πράγμα, αλλά παραμένων εις τα ίδια πράγματα… Αλλά και σήμερα είναι και πόρνος δι’ εσέ ο χθεσινός Ιωσήφ ο πάγκαλος… και σήμερα είναι Ιούδας ή Καϊάφας εκείνος ο οποίος ήτο χθες Ηλίας ή Ιωάννης». (Αυτόθι, σελ. 337).

Και λέει σε κάποιο άλλο σημείο ο άγιος: «Ακόμα και τα πάντα είμεθα πρόθυμοι να συγχωρήσουμε προς πάντας δι’ ένα και μόνον λόγον, για να μπορούμε να παραλογιζόμεθα μαζί τους». Εάν δηλαδή δεν συναινέσουμε στον παραλογισμό τον δικό τους, τότε είναι δυνατόν να γίνουμε οι χειρότεροι εχθροί τους, ενώ αν συμβαδίζουμε μαζί τους και τους κάνουμε τα χατίρια, γινόμαστε κανόνες ορθοδοξίας και στύλοι ακριβείας.

Εύχομαι εν τέλει εις τον Μακαριώτατον να συνεχίσει να είναι το ίδιο ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος εις το κακόν μέχρι τέλους της ζωής του και να συνεχίσει με τις πρεσβείες του Αγίου Γρηγορίου, να έχει την διάκρισιν να διακρίνει την καλήν από την κακήν ένωσιν, το αγαθόν από το πονηρόν, επ’ αγαθώ της Εκκλησίας και των πιστών μελών της. Αμήν.      

          Η παραβολή αυτής της Κυριακής χαρακτηρίζεται από όλους τους ερμηνευτές σαν τον μαργαρίτη μεταξύ των παραβολών.

          Σαν το Ευαγγέλιο μέσα στο Ευαγγέλιο.

          Αυτή και η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, το δεύτερο πολύεδρο διαμάντι αναφέρονται μόνο στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο.

          Η παραβολή είναι εξαιρετικά πλούσια σε νοήματα και αλήθειες.

          Αναφέρεται στον άνθρωπο στην πιο τραγική και άθλια κατάσταση που μπορεί να φτάσει.

          Αυτή είναι η ώρα που απομακρύνεται από τον Δημιουργό του, τον Πατέρα του, τον Θεό.

          Είναι η ώρα που εγκαταλείπει το σπίτι του Πατέρα του, την πατρίδα του, τον παράδεισο.

          Για να πάρει το δρόμο ‘’ εἰς χώραν μακράν ‘’ σε ξένη γη. όπου πιστεύει ότι θα βρει την ελευθερία του, την ηδονή, την ξενοιασιά.

          Δεν έχουμε μπροστά μας μια μεμονωμένη αμαρτία, αλλά εδώ αποκαλύπτεται η ίδια η ουσία της αμαρτίας.

          Η φοβερή και τρομερή για τον άνθρωπο δύναμη της.

         Ένας πατέρας έχει δύο παιδιά, ο νεότερος ζητάει χωρίς υπεκφυγές, χωρίς περιστροφές.

          Ωμά και ψυχρά από τον πατέρα του το μερίδιο που θα του ανήκε  όταν τον κληρονομούσε.

          Εδώ πρέπει να σταθούμε με προσοχή στο αίτημα του νεαρού.

          Η απαίτηση του ‘’ Πάτερ, δός μοι ……………’’ σημαίνει πατέρα δώσε μου τώρα.

          Αυτήν την στιγμήν, ότι θα γίνει σίγουρα δικό μου, όταν εσύ θα πεθάνεις.

          Διότι κληρονομεί κάποιός την όποια περιουσία όταν ο πατέρας του πεθάνει.

          Πατέρα, θέλω να απολαύσω την ζωή μου ελεύθερα εσύ είσαι εμπόδιο δεν μπορώ να περιμένω να πεθάνεις.

          Τότε ίσως θα είναι πολύ αργά για να χαρώ τον πλούτο και την ελευθερία που μου προσφέρει η κληρονομιά σου.

          Θέλω τώρα δα να πεθάνεις για μένα, δεν υπάρχεις πια τώρα που μεγάλωσα, δεν έχω ανάγκη από πατέρα.

         Θέλω την ελευθερία μου, θέλω να απολαύσω τη ζωή μου και για να γίνει αυτό πρέπει εσύ να πεθάνεις και εγώ να σε κληρονομήσω.

         Ακριβώς έτσι έγινε και με τον Εωσφόρο, θέλησε να ρίξει από τον θρόνο, από την βασιλεία του τον Θεό και πατέρα του.

          Για να απολαύσει αυτός την δύναμη του, πού σαν περιουσία του χάρισε Εκείνος.

          Έτσι έγινε και με τον Αδάμ που ήθελε να πάρει την ζωή όχι από την  αγάπη του Χριστού.

          Αλλά να την κλέψει παραθεωρώντας και προσπερνώντας την αγάπη Του.

          Αυτός ο φόνος της αγάπης είναι η ίδια η πράξη της αμαρτίας. Είναι η αμαρτία του Σατανά, του Αδάμ, του Κάιν.

          Μόλις ο νέος γιος πήρε την περιουσίας που του χάρισε ο θάνατος του πατέρα του, φεύγει βιαστικά με ελαφρά την καρδιά του.

          Πλέον είναι ελεύθερος,  σπεύδει στην χώρα που νομίζει ότι τίποτα δεν θα τον εμποδίσει να ζήσει όπως θέλει.

          Χωρίς περιορισμούς, χωρίς δεσμεύσεις χωρίς πατέρα. Χωρίς παρελθόν, με το δέλεαρ των φαντασιώσεων του.

          Εκεί τον περιτριγυρίζουν ‘’ φίλοι’’, νομίζει ότι είναι το κέντρο των πάντων.

          Πιστεύει ότι συνδέονται μαζί του, με το πρόσωπο του, όμως η αλήθεια είναι ότι φέρονται και αυτοί όπως εκείνος φέρθηκε και στον πατέρα του.

          Υπάρχει για τους φίλους μόνον όσο υπάρχουν τα πλούτη του, μόνον όσο εκείνοι μπορούν να μετέχουν στη σπάταλη ζωή του.

          Ο διάβολος ξέρει να ξεγελά, να παίζει με τα θύματα του.

          Έρχεται ο καιρός τα πλούτη του τελειώνουν τίποτα δεν μένει για αυτόν και τους φίλους του.   

          Τότε γίνεται αυτό που λέει ο αδυσώπητος νόμος του Ευαγγελίου.

          ‘’ ἐν ὦ μέτρῳ μετρεῖται μετρηθήσεσται ὑμῖν ‘’. Ματθ 7,2 .

          Όλοι τον εγκαταλείπουν, ποτέ δεν ήταν μαζί του, ποτέ δεν τον είδαν σαν πρόσωπο, ποτέ δεν τον είχαν αγαπήσει.

          Μένει μόνος και φτωχός, πεινάει, διψάει, κρυώνει, είναι εγκαταλελειμμένος  χωρίς στήριγμα.

          Μένει μόνος αυτός όπως άφησε μόνο τον πατέρα του. Είναι πια ένας μικρός, ένας μηδαμινός, ένα εσωτερικό τίποτα.

          Αυτή είναι η κατάντια του ανθρώπου που αποδέχεται τον διάβολο.

          Στην μακρινή χώρα τώρα κανένας δεν του δίνει τροφή, δεν ξέρει πώς να ξεπεράσει την εξαθλίωση του.

          Βρίσκει μια δουλειά, όμως αυτή γίνεται αφορμή μεγαλύτερης δυστυχίας και εξευτελισμού, βόσκει γουρούνια.

          Αυτά όπως γνωρίζουμε ήταν το σύμβολο της ακαθαρσίας για τους Εβραίους.

          Η δουλειά που κάνει δείχνει την κατάσταση του, την φωτογραφίζει.

          Η εσωτερική ακαθαρσία του είναι ακριβώς ίδια με την ακαθαρσία που επικρατούσε στο κοπάδι που έβοσκε.

            Σε αυτή την κατάσταση της εγκατάλειψης, μισοπεθαμένος από τα τραύματα των παθών του.

            Όπως εκείνος που έπεσε στα χέρια των ληστών στην παραβολή του καλού Σαμαρείτη.

            Θυμάται την παιδική ηλικία του, θυμάται τον καιρό που είχε πατέρα, τον καιρό που δεν ήταν ορφανός, δεν ήταν ζητιάνος, δεν ήταν χωρίς σπίτι.

            Καταλαβαίνει ότι ο ηθικός φόνος του έκαμε, δεν σκότωσε τον πατέρα του αλλά τον ίδιο.

            Θυμάται την απλόχερη αγάπη, τον θεληματικό θάνατο του πατέρα του χωρίς ανταλλάγματα, αυτό τον κάνει να ελπίζει, να σκέφτεται.

           Δεν αναπολεί την θαλπωρή, την ζεστασιά του πατρικού σπιτιού, το γεμάτο από φαγητά τραπέζι του πατέρα.

           Αυτό που τον ανασταίνει είναι η λέξη ΠΑΤΕΡΑΣ , δεν είναι η συγχώρεση αλλά ο πατέρας.

           Δεν γυρίζει πίσω σε ένα ξένο που δεν θα τον θυμάται, που θα κρατάει πίζματα, αντίποινα για την προδοσία του, την εγκατάλειψη του.

          Αυτό που ανεβαίνει από την καρδιά του και όχι από την λογική του είναι ο Πατέρας.

          Αυτή η ενθύμηση του δίνει την δύναμη που χρειάζεται για να σπάσει τα δεσμά του διαβόλου.

          Να τον βγάλει από το δίχτυ της φαντασίωσης της απελπισίας.

          Τον αφήνει να έχει το θάρρος να πιστεύει στην αγάπη του πατέρα του.

         Στην αληθινή μετάνοια υπάρχουν μαζί η συναίσθηση της αμαρτωλότητας.

         Με την βεβαιότητα ότι υπάρχει συγνώμη για όλους και για τα πάντα, γιατί η γνήσια αγάπη ούτε σφάλλει ούτε σβήνεται, ούτε μετριέται.

        ‘’ ἁμαρτιῶν μου τα πλήθη καί ἀβύσσου σου ἐλέη  τίς ἐξιχνιάσει ψυχοσώστα Σωτήρ μου ‘’

          Όταν βλέπουμε με απελπισία τα σφάλματα μας, τις αμαρτίες μας, ή μετάνοια χάνει την δύναμη τις.

          Οι τύψεις που φέρνει ο διάβολος μπορεί να οδηγήσουν σε απόγνωση, σε απροθυμία επιστροφής.

          Ο Ιούδας κατάλαβε τι είχε κάνει, είδε ότι η προδοσία του ήταν αμετάκλητη, ο Χριστός είχε καταδικαστεί, είχε πεθάνει.

          Η δυστυχία του ήταν ότι δεν θυμήθηκε αυτά που ο Κύριος έλεγε πάντα για τον ίδιο και τον Πατέρα του.

         Δεν κατάλαβε ότι ο Χριστός δεν θα τον πρόδιδε, όπως αυτός τον πρόδωσε, όπως δεν πρόδωσε τους τελώνες, τις πόρνες, την μοιχευομένη.

        Έχασε κάθε ελπίδα, η σκέψη του ήταν μόνον στην αμαρτία του και στον εαυτό του.

           Έβγαλε από τον οπτικό του ορίζοντα τον Δάσκαλο, τον Θεό, τον Πατέρα.

           Αυτόν που τον περίμενε όπως περίμενε τον Πέτρο, τον Παύλο, και όλους τους μετανιωμένους χριστιανούς.

           Κλεισμένος στον εαυτό του δεν αγάπησε, έμεινε τυφλός.

           Ο άσωτος έρχεται πίσω στο σπίτι του, ο πατέρας στέκονταν πάντα στο κατώφλι και ατένιζε τον δρόμο από όπου είχε φύγει μακριά ο γιος του.

           Έλπιζε και περίμενε τον γυρισμό του. Τον βλέπει, τα σπλάχνα του σκιρτούν, ‘’ δραμῶν ‘’ τρέχει στο παιδί του.

           Δεν περιμένει να έλθει εκείνος, μειώνει την απόσταση που τους χωρίζει αυτός.

            Η κίνηση του, δίνει φτερά στον μετανοιωμένο, η απόδειξη της αγάπης δεν έχει τύπους.

            Τα ερωτηματικά πως θα τον δεχόταν ο πατέρας του διαλύονται.

           Αυτός ο ζητιάνος, ο κουρελής, ο γουρουνοβοσκός με τα βρόμικα ρούχα δέχεται το θερμό φίλημα, ‘’ κατεφίλησε αὐτόν’’ .

           Ο υιός ομολογεί την αθλιότητα του‘’ οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθήναι υἱός σου‘’   ‘’ἡμαρτον ………’’.

           Ο πατέρας του δεν απαντά, δεν είχε, ούτε έχει τίποτε μαζί του, δεν τον συγχωρεί μόνο τον ΑΓΑΠΑ.

           Στρέφεται στους ανθρώπους του. ‘’ ἐξενέγκατε  τήν στολήν τήν πρώτην καί ἐνδύσατε αὐτόν …………’’.

           Ψάξτε να βρείτε την στολή που φορούσε την ημέρα που έφυγε, όταν την πέταξε στο πάτωμα και φόρεσε τον θάνατο.

           Την είχε φυλάξει προσεκτικά, όπως ο Ιακώβ είχε φυλάξει το φόρεμα του Ιωσήφ.

           Αυτό που τα αδέρφια του είχαν φέρει πίσω στον πατέρα τους βουτηγμένο στο αίμα του χαμένου παιδιού του.

           Ο γιος του νιώθει σαν το σπίτι του, είναι χαρούμενος, ο εφιάλτης έφυγε.

            Ο πατέρας του προχωρεί ακόμα περισσότερο του δίνει το δαχτυλίδι του.

           Το δαχτυλίδι ήταν πάντα δείγμα εξουσίας, ήταν σφραγίδα, ήταν επικύρωση κάθε σύμβασης και εξουσίας.

          Να θυμηθούμε τον Δανιήλ στην Βαβυλώνα , τον Ιωσήφ στην Αίγυπτο.

          Με δαχτυλίδι ο βασιλιάς τους ανέθεσε την εξουσία να κυβερνούν στο όνομα του.  

          Πέραν τούτου διατάζει πανηγύρι, δείπνο, γιορτή, χαρά, να σφαχτεί ο Μόσχος ο σιτευτός.

              Η γιορτή είναι γιορτή Ανάστασης, είναι πανηγύρι αιώνιας ζωής, το δείπνο του Αρνίου και της βασιλείας του Θεού.   

              Ο γιος μου ‘’ νεκρός ἠν καί ἀνέζησε ‘’

              ‘’ ἀπολωλός ‘’ σε ξένη χώρα, σε μία έρημη γη που ήταν αόρατος και ακατασκεύαστος και ευρέθη.

              Τώρα ο γιος είναι στη βασιλεία της αγάπης του πατέρα, που αγαπάει, που λυτρώνει, που επανορθώνει που ξαναδίει ζωή.

              Στην απόφαση της επιστροφής θα ξεκινούμε πάντα έχοντας στα χείλη μας την λέξη ‘’πατέρας’’ και όχι την λέξη κριτής.

             Η ομολογία της αμαρτίας μας συνοδεύεται πάντα και με την ελπίδα ότι τίποτε.

            Δεν είναι ικανό να καταστρέψει την βεβαιότητα ότι ο Θεός ποτέ δεν θα δεχθεί τον εξευτελισμό μας.

            Ότι αυτός θα είναι ο εγγυητής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μας, δεν θα επιτρέψει ποτέ.

            Να γίνουμε δούλοι, διότι Εκείνος είπε ‘’ ἔσεστε μοι εἰς υἱους  και θυγατέρας ‘’.

            Ο πατέρας μας περιμένει όλο τον καιρό που εμείς τον έχουμε ξεχάσει.

            Θα έρθει ο ίδιος για να μας συναντήσει και όχι οι δούλοι του.

            Όταν εμείς πλησιάσουμε διστακτικά στο σπίτι του, στην Εκκλησία, στον παράδεισο.

            Θα τρέξει εκείνος να μας σφίξει στην αγκαλιά του, θα στηρίξει την αθλιότητα μας, θα λαμπρύνει την στολή της ψυχής ο φωτοδότης.

            Θα μας βάλει στον παράδεισο, στην Εκκλησία.

            Θα μας δώσει το δαχτυλίδι του Αγίου Πνεύματος  ‘’ σφραγῆς δωρεάς Πνεύματος Αγίου ‘’.

            Μπορούμε με απόλυτη σιγουριά να γυρίσουμε στον πατέρα, με εμπιστοσύνη.

           Επειδή αυτός είναι η επικύρωση της αξιοπρέπειας μας, της ανθρωπιάς μας.

          Αυτός είναι που επιθυμεί να μας σώσει, αυτός είναι που δε ζητάει παρά μόνο ένα πράγμα το δόσιμο της καρδιάς μας.

          Αυτός είναι βέβαια ο κριτής μας, αλλά πάνω από όλα είναι η εξιλέωση των αμαρτιών μας.

          Είναι αυτός για τον οποίον ο άνθρωπος είναι τόσο αγαπητός, τόσο πολύτιμος.

          Ώστε όλη η ζωή του, όλος ο θάνατος του, όλη η αγωνία και το μαρτύριο του στο Σταυρό, αφορούσε την σωτηρία μας.

          Όλη η κόλαση που υπέφερε ο Θεός είναι το μέτρο, η απόδειξη της αξίας που αποδίδει στη σωτηρία μας, το πόσο πολύτιμοι και αγαπητοί του είμαστε.

            Αφού είμαστε δημιουργήματά του, οι αγάπες του, τα παιδιά του, η δόξα του.

            Αν δεν ήμασταν τέτοιοι δεν θα έκανε τίποτε, θα έμενε απαθής μπροστά στον βέβαιο θάνατο μας.

            Εμφανίζεται τώρα και ο άλλος γιος που πάντα υπήρξε ένας πιστός εργάτης στο σπίτι του πατέρα του.

            Με υποδειγματική ζωή. Ποτέ όμως δεν είχε καταλάβει ότι βασικός σκοπός στις σχέσεις πατέρα και γιου δεν είναι μόνον η δουλειά.

           Αλλά πρώτιστα η ζεστή καρδιά, όχι μόνο το καθήκον, αλλά πρώτα το δόσιμο, η αγάπη.

           Ήταν σε όλα πιστός τηρούσε όλες τις εντολές αλλά χωρίς αγάπη, χωρίς να ζεσταίνεται η καρδιά του.

           Ήταν ‘’ χαλκός ἠχῶν καί κύμβαλον ἀλαλάζων’’. Τον Νόμο ως γνωστόν τηρούσαν και οι Φαρισαίοι.

           Μόλις μαθαίνει για την χαρά που δημιουργεί ο Πατέρας του αρνήται να μετέχει σ΄αυτή τον απορρίπτει.

           Ο πατέρας βγαίνει και τον παρακαλεί αλλά εισπράττει άρνηση.

           ‘’ ὁ υἱός σου ‘’ όχι ο αδελφός μου, δεν θέλει να έχει αδελφό, άρα δεν αναγνωρίζει και τον πατέρα του.

          Ο πατέρας του όμως τον λογαριάζει  για γιο του.

          ‘’ τέκνον σύ πάντοτε μετ΄ ἐμοῦ εἰ και πάντα τα ἐμά σά ἐστίν ‘’.

          Για τον πατέρα είναι ο γιος του, πάντοτε τον αγαπούσε αλλά για τον γιό δεν ίσχυε το ίδιο.

          Για τον γιό δεν υπήρχε κοινή ζωή ήταν ο ένας πλάι στον άλλο ζούσαν στο ίδιο σπίτι.

          Όμως χωρίς ενότητα, χωρίς βάθος στή σχέση τους, ζούσαν παράλληλα.

          Ο πατέρας επιμένει έχουμε ανάσταση στο σπίτι, ο νεκρός αδελφός σου έζησε έλα να γιορτάσεις να χαρείς.

          Όπου ανάσταση εκεί και Χριστός. Ο μεγάλος γιος μένει με την άρνηση, με την σκληροκαρδία του.

          Έξω από την χαρά της Βασιλείας, από τον μόσχο τον σιτευτό, στην κόλαση της μοναξιάς.

                                                                                         Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                               αρχιτέκτων

           Ο Ιησούς είναι  τριάντα χρονών, είναι στην ηλικία που κατά την παράδοση των Ιουδαίων μπορεί ο άνδρας να έχει δημόσιο λόγο.

           Λίγο χρόνο πιο μπροστά ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος δέχεται

 ‘’ ρήμα Θεού ‘’.

           Να αφήσει την έρημο που ασκήτευε και να κηρύξει βάπτισμα μετανοίας στα περίχωρα του Ιορδάνη ποταμού.

           Με τον Ιησού έχουν και οι δύο σχεδόν την ίδια ηλικία.

           Τον γνωρίζει με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος όντας ακόμη έμβρυο στην κοιλιά της μητέρας του της Ελισάβετ.

           Η μικρή Μαριάμ περίπου δέκα τεσσάρων ετών έχοντας στην κοιλιά της τον Χριστό έρχεται στο χωριό Ορεινή.

           Θέλει να βοηθήσει την συγγενή της Ελισάβετ μέχρι ότου η γερόντισσα που ήταν είδη έξη μηνών έγκυος να γεννήσει.

           Στη συνάντηση των δύο γυναικών το έμβρυο Ιωάννης σκιρτά από τον φωτισμό που δέχεται από το Πνεύμα.

          Φωτίζει την μητέρα του την Εβραία Ελισάβετ να ονομάσει την Μαρία, Μητέρα του Κυρίου της. Δηλαδή του Θεού του Ισραήλ.

          Τώρα που έρχεται ο Κύριος να  βαπτιστεί ο Πρόδρομος πάλι σκιρτά.

          Δεν θέλει να τον βαπτίσει γνωρίζει την χαώδη διαφορά μεταξύ του και μεταξύ του Θεού.

          Ο Κύριος τον πιέζει ‘’ ἄφες ἄρτι ‘’ θέλει να αγιάσει την κτήση θέλει να αρχίσει το έργο του αγιασμού από τα νερά.

          Θέλει να συντρίψει τα κεφάλια  των εκεί εμφωλευόντων δρακόντων—δαιμόνων.

          Ο Παράκλητος έρχεται να αγιάσει τα νερά.

          Στην αρχέγονη κατάσταση της γης ο άλλος Παράκλητος ‘’ έπεφέρετο έπάνω τοῦ ὕδατος’’ για να δημιουργήσει την ζωή.

          ‘’Επεφέρετο’’ σημαίνει κατά τον Άγιο Βασίλειο ότι ζωοθαλπούσε τα νερά  όπως η κότα κλωσά τα αυγά της για να δημιουργηθεί ζωή μέσα τους.

           Έτσι  όταν τα νερά πήραν την εντολή από τον Κύριο ‘’ έξαγαγέτωσαν τά ὕδατα ἑρπετά ψυχῶν ζωσῶν καί πετεινά πετόμενα ἐπί τῆς γῆς ‘’.

           Έδωσαν επάνω στη γη τη ζωή που δημιούργησε μέσα τους το Πνεύμα το Άγιο.

           Σήμερα ο Παράκλητος έρχεται να αγιάσει αυτά τα νερά.

           Ο αγιασμός είναι η δύναμη του Θεού που μετοχετεύεται στην κτήση από το σώμα του Χριστού, με την επαφή.

            Μαρτυρίες αυτής της δύναμης έχουμε πολλές. Π.χ η θεραπεία της αιμορροούσης γυναικός.

            Η κατά την παράδοση του Σίμωνα του Κυρηναίου, ο οποίος σήκωσε τον Σταυρό του Χριστού στον ώμο του.

           Ανεβάζοντας τον στο Γολγοθά, όταν ο Κύριος δεν μπορούσε πια να τον σηκώσει.

           Λέει, λοιπόν, η παράδοση πώς όταν γύρισε στο σπίτι του ο Σίμων, είδε ότι ένα από τα δύο αγόρια του ήταν άρρωστο με υψηλό πυρετό.

           Το σήκωσε στην αγκαλιά του και καθώς το παιδί ακούμπησε το κεφάλι του στον ώμο του αμέσως γιατρεύτηκε.

           Ο Σίμων και όλη η οικογένειά του έγιναν Χριστιανοί. Τα δύο αγόρια   του ο Αλέξανδρος και ο Ρούφος.

           Ήταν γνωστά μέλη της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας και τα μνημονεύει ο Ευαγγελιστής Μάρκος.

           Το νερό του ποταμού Ιορδάνη αγιάστηκε με την επαφή του με τον Χριστό.

           Αυτό κατόπιν έτρεξε στη θάλασσα, απλώθηκε αγιάστηκε  και αυτή.

           Το νερό της θάλασσας εξατμίστηκε με τον ήλιο, έγινε σύννεφα, έγινε βροχή.

           Η βροχή αγιασμένη και αυτή, πέφτει στην Γη την αγιάζει, αυτή με την σηρά της δίνει καρπούς ‘’ εις τροφήν ημετέραν και αγιασμό’’.

           Πρέπει να γνωρίζουμε ότι την ζωή στον άνθρωπο δεν την προσφέρουν οι θερμίδες των τροφών όπως τις μετράει η επίσημη.

           Οι τροφές είναι η ουσιοποίηση του λόγου του Θεού. Το’’ είπε ‘’του Θεού να βλαστήσει η γη βοτάνι χόρτου.

           Αυτό το ‘’είπε’’ του Θεού ο λόγος Του έγινε φυτικό και ζωικό βασίλειο.

           Με τον τρόπο αυτό όταν παίρνουμε τις τροφές, τρώμε την ουσιοποίηση του λόγου του Θεού που αυτό δίνει ζωτικές δυνάμεις στις τροφές.

  Γιατί όμως ο Διάβολος εμφώλευε στα νερά ; ; ;

           Είναι γνωστό ότι χωρίς το νερό δεν υπάρχει ζωή. Το πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το νερό το γνωρίζουμε όλοι.

           Πρώτος και καλύτερος όμως το  γνώριζε ο Σατανάς. Για τον λόγο αυτό έκανε κατοχή στα νερά.

           Για να δώσει νερό είτε από τις πηγές είτε από τα πηγάδια είτε από τα ποτάμια στα χωριά και τις πόλεις.

          Απαιτούσε λατρεία από τους ανθρώπους.

          Είναι γνωστό από την ιστορία και την μυθολογία σε όλους τους λαούς της Γης ότι δράκοντες, νεράιδες, θηρία, ερπετά, νηιρίδες κ.τ.λ

         Φοβέριζαν τους ανθρώπους ότι δεν θα άφηναν το νερό και απαιτούσαν θυσίες, ακόμη και ανθρωποθυσίες.

           Αυτά τα τόσο παράξενα και περίεργα όντα που έβλεπαν και φοβόνταν οι άνθρωποι.

         Δεν ήταν προϊόντα της φαντασίας τους αλλά δαιμόνια μεταμορφωμένα. 

          Σήμερα βλέπουμε τα περίεργα εκείνα όντα στα εξώφυλλα των δίσκων με τα σατανικά τραγούδια.

         Τα βλέπουμε επίσης και στη μόδα των τουάζ.

         Ακόμη είναι γνωστό ότι σε όλα τα λουτρά – θέρμες στην αρχαιότητα υπήρχαν δαιμόνια και φόβητρα.

        Τα οποία πολλές φορές σκότωναν τους ανθρώπους  π.χ στο βίο του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου.

        Με τέτοιες πρακτικές λατρευόταν ο Σατανάς σε όλη την γη, έπρεπε λοιπόν  τώρα να συντρίψει τον δαίμονα.

        Να τον διώξει από τα νερά και να τα αγιάσει. Να ελευθερώσει τα δημιουργήματά του από τον στραγγαλισμό του αρχέκακου.

        Ο Άγιος Πρόδρομος διστάζει, φέρνει αντιρρήσεις για την βάπτιση που είναι πολύ χαριτωμένες.

        Όπως μας τις περιγράφει ο Άγιος Κοσμάς ο μελωδός στον πεζό κανόνα των Θεοφανείων.

        Λέει ο Πρόδρομος – ο ευλαβέστατος Μωυσής όταν σε συνάντησε στο Σινά  στη βάτο, και φώναξες να γυρίσει να σε δει.

       Ντράπηκε και γύρισε αλλού το πρόσωπο του, εγώ πως θα σε δω κατά πρόσωπο;.

      Πως θα σε χειροθετήσω εσένα τον Χριστό την ‘’ Θεού Σοφία και Δύναμη ‘’

          Εγώ έχω σώας τας φρένας και είμαι λογικός άνθρωπος, εάν τολμήσω να σε βαπτίσω.

          Ακόμη και αυτά τα άψυχα στοιχεία θα με κατηγορήσουν σαν τρελό, η θάλασσα που έφυγε εμπρός  στη θέα Σου διχή.

          Ο Ιορδάνης που βλέπω να αναστρέφει την ροή του μόλις μπήκες στα νερά του.

          Πια είναι όμως η θάλασσα αυτή που είδε τον Χριστό και έφυγε ; ; ;

   Η πρώτη θάλασσα, ή μεγάλη θάλασσα δεν τον είδε, τον άκουσε να την προστάζει.

          ‘’ συναχθήτω το ύδωρ εις συναγωγή μίαν’’ και μαζεύτηκε σε μία συναγωγή για να φανεί η ξηρά.

          Να φανεί η Πανγαία και η  Γκοντβάνα της αρχαϊκής εποχής όπως μαρτυρεί και η παλαιοντολογία. 

          Η άλλη θάλασσα τον είδε σαν στήλη φωτιάς να περιπολεί πίσω από την παρεμβολή των Εβραίων.

          Να αναχαιτίζει και να σταματά τους στρατιώτες των Αιγυπτίων ώστε να μην επιτεθούν και να σκοτώσουν τον λαό.

          Τον είδε και έφυγε διχή και κόπηκε στα δύο. Ήταν η Ερυθρά θάλασσα που είδε τον Χριστό.

          Εάν ο Άγιος Πρόδρομος έτρεμε πως με το χέρι του θα ακουμπούσε την  κεφαλή του Χριστού με κίνδυνο να καεί.

          Πόσο πρέπει να έχουμε φόβο εμείς πού μεταλαμβάνουμε όλο του το σώμα και όλο του το αίμα.

          Στη βάπτιση ακόμη έχουμε την φανέρωση της Αγίας Τριάδος.

          Η φωνή του Πατέρα δείχνει τον Υιόν του τον αγαπητό, την ευδοκία Του.

          Το Πνεύμα το Άγιο σαν περιστερά κατέρχεται και έρχεται επάνω Του σχίζοντας τον χωροχρόνο και εισάγοντας την αιωνιότητα στη ζωή μας

          Η περιστερά είναι το μόνο από τα πτηνά που μπορεί και επιτρέπετε να προσφερθεί σαν θυσία στο Ναό και είναι σύμβολο ακεραιότητας.

          Υπάρχει όμως και ένας βαθύτερος συμβολισμός.

          Όπως στην περίπτωση του Νώε η περιστερά που έφερε το κλαδί της ελιάς έγινε άγγελος καλής είδησης.

          Δήλωνε το τέλος του κατακλυσμού και τη σωτηρία από τον αφανισμό έτσι και η κάθοδος του Πνεύματος με την μορφή περιστεράς.

         Δηλώνει  το τέλος του κατακλυσμού της αμαρτίας, το ξεκίνημα νέας εποχής για την ανθρωπότητα.

        Της εποχής του Χριστού, της Εκκλησίας, της Σωτηρίας.

        Μετά την βάπτιση το Πνεύμα το Άγιο οδηγεί τον Ιησού στην έρημο.

        Από αυτή τη στιγμή ο Ιησούς ακολουθεί το θέλημα του ‘’ πέμψαντος αυτόν Πατρός ‘’.

         Σαράντα μερόνυχτα νηστεύει. Την τελευταία ημέρα πεινά, ο διάβολος τον παρακολουθεί συνεχώς.

         Όπως έχουμε πει σε άλλη αναφορά μας ο δαίμονας έχει πάντα προ οφθαλμού τα συμβάντα σ΄ εκείνο το δειλινό στον Παράδεισο.

         Ο Θεός του αποκαλύπτει ότι το σπέρμα της γυναικός, Εκείνος, θα τον συντρίψει το κεφάλι και αυτός θα τον τραυματίσει στην πτέρνα.

         Από τότε παρακολουθεί να βρει Εκείνον. Στο στόχαστρό του βρίσκεται το γένος των Ιουδαίων.

         Είναι ο μόνος λαός επάνω στη Γη που δεν τον λατρεύει, όλος ο υπόλοιπος πλανήτης είναι δικός του, του προσφέρει λατρεία, τον έχει θεό.

         Όλες οι σατανικές δυνάμεις είναι στραμμένες στους Εβραίους και προσπαθούν να τους αφανίσουν.

         Αυτός είναι ο λόγος γιατί θα πρέπει να μιλούμε με συστολή γι ΄αυτούς.

         Όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε ότι κάθε χριστιανός είναι στο στόχαστρο των δαιμόνων.

         Αυτόν προσπαθούν να αφανίσουν οι ανθρωποκτόνοι και δεν ασχολούνται πολύ πολύ με τους κοσμικούς.

          Ας κάνουμε τώρα την ανάλογη αναγωγή Εβραίοι και όλος ο πλανήτης.

          Τι πόλεμο και μίσος είχε ο διάβολος γι΄αυτούς και τι πίεση ασκούσε χρησιμοποιώντας και τους δυνάστες Ρωμαίους. 

          Οι σατανικές δυνάμεις σαρώνουν την Ιουδαία έχοντας πάντα προ οφθαλμού Εκείνον.

          Όπως όμως είπαμε σε άλλη αναφορά μας τρία μυστήρια κρύφτηκαν από τον διάβολο.

  1. Η παρθενία της Μαρίας
  2. Ο Ευαγγελισμός της.
  3. Η Γέννηση του Χριστού κατά τον Άγιο Ιγνάτιο τον θεοφόρο και την υμνολογία της Εκκλησίας.

           Η Βάπτιση δεν του κρύφτηκε. Άκουσε την ουράνια φωνή ‘’ οὗτος εστίν ὁ  Υιός μού ὁ ἀγαπητός, εν ὡ ευδόκησα ‘’.  

           Το ερώτημα του είναι τι υιός του Θεού είναι αυτός; ;

           Τι θέλει να πει αυτή η φωνή; ;

           Για το λόγο αυτό όταν διαπιστώνει ότι πεινάει ο Κύριος έρχεται να ξεδιαλύνει τα ερωτήματα του, την αγωνία του.

           Τον ρωτά : ‘’Εάν είσαι γιος του Θεού………’’ , ο Χριστός του απαντά από την Γραφή, Δευτερονόμιο (8,3). Όχι ευθέως.

           Εάν ο Ιησούς μετέτρεπε τις πέτρες σε ψωμιά τότε αδιαμφισβήτητα θα αποδείκνυε την Θεότητά του.

           Η θεότητα βέβαια δεν επιβάλλεται με την επίδειξη δύναμης, ούτε επιβάλει με την βία ένα τρόπο ζωής.

           Η φανέρωσή της δεν γεμίζει με τρόμο και φόβο και δέος την ψυχή.

           Ο άνθρωπος χρειάζεται το ψωμή για να τραφεί αλλά αυτό δεν αρκεί για να ζήσει.

           Ο διάβολος μπερδεύεται αλλά επιμένει.

           Ο Κύριος ταπεινώνεται άκρα. Δεν πρέπει να καταλάβει ο διάβολος ότι αυτός που είναι μπροστά του είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης.

           Ο Θεός των Εβραίων ο Κύριος της Δόξης. Δεν πρέπει να καταλάβει ότι αυτός που ασκήθηκε σαράντα ημέρες και πείνασε.

          Αυτός που έχει ανάγκη το οξυγόνο και την τροφή για να ζήσει είναι ο Γιαχβέ, ο Δημιουργός του.

          Τον αφήνει με άκρα συγκατάβαση να τον πάρει στα χέρια του ο διάβολος και να τον πάει σε όρος υψηλό.

          Χωρίς να καεί, χωρίς να αφανιστεί, χωρίς να καταλάβει ποιόν έχει στα χέρια του.

          Νομίζει ότι κρατά στα χέρια του έναν απλό άνθρωπο, ένα ίσως ιδιαίτερα αγαπητό άνθρωπο.

          Αυτόν που η ουράνια φωνή τον ονόμασε υιό του θεού όχι όμως Εκείνον που ψάχνει.

          Θέλει να τον δελεάσει με εξουσία, με πλούτη, με δύναμη, με τα βασίλεια της Γης για να τον προσκύνηση.

          Μια πρακτική που ασκεί ανά τους αιώνες και σήμερα κατά κόρον για να τον προσκυνήσουν τα θύματα του.

          Να τους προσφέρει επίπλαστη εξουσία με κατάληξη την φθορά και τον θάνατο.

          Αποτυγχάνει. Ο Κύριος του απαντά πάλι με την Γραφή, Δευτερονόμιο, ο διάβολος συνεχίζει με τρίτο πειρασμό.

          Μεταφέρει πάλη στα χέρια του τον Ιησού από το Σαραντάριο όρος  στην Ιερουσαλήμ.

          Εκεί τον δοκιμάζει με το σατανικό μυαλό του, τον ανεβάζει—Δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε—στην κρυφή του Ναού.

          Του λέει, εάν είσαι γιος του Θεού πέσε κάτω διότι εάν είσαι δεν θα αφήσει να πέσεις στο έδαφος.

          Θα διατάξει τους αγγέλους του να σε κρατήσουν με τα χέρια τους για να μην χτυπήσεις τα πόδια σου στη Γη.

          Ο Κύριος απαντά πάλι μέσα από την Αγία Γραφή. Ο διάβολος με το μυαλό που κουβαλάει.

         Νομίζει ότι όλοι σκέπτονται σαν και αυτόν, πιστεύει ότι όποιος έχει κάποιο αξίωμα και δύναμη.

          Θα φανέρωνε με υπερηφάνεια και στόμφο την δύναμη και την καταγωγή του.

          Επομένως η συμπεριφορά αυτού που δείχνει αδυναμία αποδεικνύει ότι είναι ένας απλός και καλός άνθρωπος χωρίς εξουσία και δύναμη.

          Δεν είναι ΕΚΕΙΝΟΣ που θα τον νικήσει και θα πάρει ως λάφυρα όλους τους από αιώνος θανόντας.

          Δεν είναι ΕΚΕΙΝΟΣ που ψάχνει, που θα του συντρίψει το κεφάλι!!

          Με αυτόν που κρατάει στα χέρια του θα τελειώσει μια για πάντα όταν θα βάλει να τον θανατώσουν.

          Τότε θα γίνει δικός του, θα τον φάει το σκοτάδι του Άδη. Έτσι πίστευε 0 τυφλός και δυστυχισμένος.

          Λέει ο Άγιος της Δαμασκού στον Ιαμβικό κανόνα της εορτής.

          --ἐπισκοτείται σαρκική παρουσία

         -- Ὅρθρῳ φάνεντι, προσβαλών τῳ Δεσπότῃ

         -- Φλᾶν τήν ἑαυτού δυσμενεστάτην κάραν

         --Ἐφλεξε ρείθρο τῶν δρακόντων τάς κάρας

           Σκοτίζεται από την παρουσία της σάρκας

           Έρχεται να προσβάλλει τον Δεσπότη με πειρασμό

           Αυτόν που θα του συντρίψει το διεστραμμένο κεφάλι του.

           Συνέτριψε στις όχθες του Ιορδάνη τα κεφάλια των δρακόντων

           Ο μόνος που κλαίει στενάζοντας είναι ο προστάτης του σκότους.

          

                                                                                Αθανάσιος Κατσίκης

          

Οι Ευαγγελιστές Ματθαίος και  Λουκάς αρχίζουν τα Ευαγγέλια τους με την αφήγηση της γέννησης του Ιησού.

           Στην συνέχεια αναφέρονται στον Αγ. Πρόδρομο και αυτό με αφορμή την βάπτιση Του.

           Ο Μάρκος θεωρεί ‘’ αρχή ’’ του  ‘’ Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού ‘’ την παρουσίαση  και το κήρυγμα του Βαπτιστού.

           Ακόμη, από την πρώτη φράση του ο ευαγγελιστής διδάσκει με σαφή  τρόπο την Εκκλησία.

           Ότι το περιεχόμενο του βιβλίου του είναι το ‘’ Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού του υιού του Θεού.’’

            Ο Ευαγγελιστής μας παρά πολύ λίγες φορές  αναφέρεται σε παραθέσεις προφητειών από την Παλαιά Διαθήκη με αναφορές στο πρόσωπο του Χριστού.

            Ωστόσο αρχίζει το Ευαγγέλιο του με χωρίο από την Παλαιά Διαθήκη. 

            Θέλει να δείξει ευθύς εξαρχής ότι όσα θα διηγηθεί αποτελούν συνέχεια και πραγματοποίηση.

            Των παλαιών υποσχέσεων και της καλής αγγελίας του Θεού που αφορούν τη σωτηρία του λαού Του.

            Η χαρμόσυνη αγγελία για την ανθρωπότητα που διδάσκει η Καινή Διαθήκη είναι η ελευθερία και η θέωση.

            Αυτή προσφέρει ο Θεός με την γέννηση, τον σταυρό και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

            Από τον δεύτερο αιώνα και ύστερα ο όρος Ευαγγελία χρησιμοποιείται για τα βιβλία εκείνα της Καινής διαθήκης.

            Τα οποία αφηγούνται το γεγονός της νίκης του Χριστού κατά του θανάτου.

            Με τα θαύματα, τις διδασκαλίες, το θάνατό  και την Ανάστασή Του.

            Το αρχαιότερο Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης αρχίζει με την λέξη ‘’αρχή’’ όπως και το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης.

           ’εν αρχή εποίησε  ο Θεός …………’’ 

             ή όπως το Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη του θεολόγου που ομιλεί για την προΰπαρξη του Λόγου, ‘’εν αρχή ην’’.

             ‘’ αρχή του Ευαγγελίου Ιησού Χριστού ‘’ είναι για τον Ευαγγελιστή η εμφάνιση και η δράση του Αγίου Ιωάννη που βαπτίζει στην έρημο.

           Δεν το κάνει τυχαία για να μας δώσει ορισμένες ιστορικές πληροφορίες η για την ασκητική ζωή και των κηρυγμάτων του.

           Αλλά γιατί υπάρχει ένας βαθύτερος θεολογικός σκοπός.

           Υπήρχε στην εποχή της Καινής Διαθήκης πολύ έντονη η πεποίθηση μεταξύ των Ιουδαίων.

           Ότι προ της ελεύσεως του Μεσσία και της τελικής κρίσης του Θεού, θα εμφανιστεί ο προφήτης Ηλίας.

           Ο οποίος δεν έχει πεθάνει και είναι εκείνος που θα αναγγείλει τον ερχομό του Μεσσία.

          Κατά την ίδια αντίληψη ο λαός όσο μένει στις αμαρτίες του καθυστερεί η έλευση του Μεσσία.

          Ενώ η αληθινή μετάνοια του λαού θα επισπεύσει την έλευση.

          Για την πρωτοχριστιανική παράδοση και στη συνέχεια ο αναμενόμενος αυτός προφήτης ήλθε στο πρόσωπο του Αγίου Ιωάννη.

          Ο οποίος και υπέστη την μαρτυρική τύχη των προφητών.

          Είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

          Είναι αυτό που λέει και ο Ιησούς στους τρεις μαθητές όταν κατεβαίνουν από το Θαβώρ.

          Η εμφάνιση  λοιπόν και η δράση του Αγίου Ιωάννη  δηλώνει την έναρξη των μεσσιανικών χρόνων και την χαραυγή της Βασιλείας του Θεού.

          Το όνομα Ιησούς είναι η σύντμηση του εβραϊκού Joshua και σημαίνει ο Γιαχβέ είναι η σωτηρία.

          Τη σημασία την φανερώνει και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στον Ιωσήφ ο οποίος αναγγέλλει το όνομα του παιδιού που θα γεννήσει η Μαρία.

          ‘’ Τέξεται δε υιόν και καλέσει το όνομα αυτού Ιησού αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών’’.

         Ποιος όμως μπορεί να σώζει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους παρά μόνο ο ΘΕΟΣ.

         Άρα ο Αρχάγγελος ομολογεί ότι αυτός που θα γεννήσει η Μαρία είναι ο ΘΕΟΣ απλά και ξεκάθαρα.

          Έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι ο χώρος στον οποίο περιγράφεται η δράση του Αγίου Ιωάννου είναι η έρημος.

          Πρόκειται για τον τόπο ο οποίος στην Αγία Γραφή δεν έχει μόνο γεωγραφική αλλά προπάντων θεολογική σημασία.

          Η έρημος σχετίζεται με την ιστορία των Εβραίων.

          Μετά την έξοδο από την Αίγυπτο στην έρημο δοκιμάζεται ο λαός του Θεού.

          Δέχεται την προστασία και την παρουσία Του, εκεί τιμωρείται, αλλά εκεί και μετανοεί.

         Εκεί  δέχεται τον νόμο, εκεί γίνεται η διαθήκη, εκεί δέχεται τις ευεργεσίες ( το μάννα, το νερό, τα ορτύκια, την νεφέλη κ.α ).

         Διά μέσου δε της ερήμου κατοικεί την γη της επαγγελίας.

         Αλλά και στην Καινή Διαθήκη στην έρημο συγκρούεται ο Χριστός με τον Σατανά.

           Στην έρημο θα χορτάσει με άρτους και ψάρια τον λαό Του. Σε έρημα μέρη κατά μόνας πηγαίνει και προσεύχεται προς τον Πατέρα

           Πια είναι όμως η σημασία του βαπτίσματος του Ιωάννη;

           Το βάπτισμα του προετοιμάζει τους ανθρώπους ώστε να δεχθούν καθαροί τον Μεσσία.

            Ο λαός είναι μολυσμένος από το κακό και την αμαρτία αφού έρχεται ο Μεσσίας και πλησιάζει η κρίσης.

            Είναι μεγάλη η ανάγκη να καθαρθεί ο λαός του Θεού.

            Ο άγιος Ιωάννης και οι προφήτες έχουν μία κοινή γραμμή στο προφητικό κήρυγμα.

           Ταυτόχρονα όμως διαφοροποιείται,.

           Ενώ οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης με το κήρυγμα τους ζητούσαν από το λαό να μετανοήσει ώστε να φέρει ο Θεός τη Βασιλεία του.

           Εκείνος ζητά την μετάνοια για το γεγονός ότι η βασιλεία του Θεού είναι πλησίον.   

          Η μετάνοια είναι η επιστροφή του ανθρώπου από τον αμαρτωλό εαυτό του στο Θεό και στο θέλημα του Θεού.

           Η μεταστροφή του από τον ανθρωποκεντρικό τρόπο σκέψης και ζωής στο Θεοκεντρικό.

           Με την ειλικρινή μετάνοια ανοίγει η καρδιά μας στο Άγιο Πνεύμα και τα χαρίσματα του.

          Ως εκ τούτου δεν μπορεί να πει κανείς ότι βάζει αρχή χωρίς μετάνοια αν θέλει να κατοικήσει μέσα του το Πνεύμα.

          Η μετάνοια δεν σημαίνει απλώς βρίσκω δύο τρία πραγματάκια τα εξομολογούμαι και λέω μέσα μου ότι έτσι μετανοώ.

          Πρέπει να αισθανθώ ότι μετανοώ από τα βάθη της ψυχής μου με ένα τρόπο ολοκληρωτικό.

         Με ένα τρόπο τέτοιο που θα αλλάξει όλη τη ζωή μου, όλη την ύπαρξη μου ενώπιον του Θεού θα με κάνει θεοχαριτωμένο.

         Εάν δεν αισθανθώ έτσι την μετάνοια τότε δεν είναι μετάνοια αυτό που νομίζω ότι έχω.

         Επίσης δεν έχει τέλος η μετάνοια διότι και εάν ακόμη ζήσουμε χίλια χρόνια στον κόσμο αυτόν.

         Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι μετανιώσαμε πρέπει να μετανοούμε συνεχώς.

         Προπάντων όταν βάλουμε αρχή στη μετάνοια αυτή να είναι η ειλικρινής τίμια και με συνέπεια.

         Η μετάνοια πρέπει ακόμη να είναι ριζική, χωρίς πισωγυρίσματα.

         Όπως δηλαδή όταν πεθαίνει κάτι και τελείωσε και στη θέση του βγαίνει κάτι καινούργιο.

         Έτσι και  η μετάνοια είναι θάνατος του παλιού ανθρώπου και πρέπει να αισθάνεσαι αυτόν τον θάνατο του παλαιού.

          Τότε γεννιέται ο νέος άνθρωπος, της μετανοίας ο θεοχαριτωμένος. 

          Με ξεγελάσματα και καμώματα και ψευδαισθήσεις δεν υπάρχει Χάρις.

          Διότι όλη η υπόθεση της μετανοίας είναι για να κατοικήσει μέσα μας το Πνεύμα το Άγιο.

          Το Πνεύμα της αληθείας που γνωρίζει τα πάντα και δεν ξεγελιέται από κανένα. 

          Μετανοούμε και πρέπει να μετανοούμε αληθινά για να έρθει Εκείνος που θα μας βάπτιση στο Άγιο Πνεύμα.

          Το οποίο και θα μας ανοίξει την πόρτα της Βασιλείας.   

          Αργότερα το αίτημα της μετανοίας θα κυριαρχήσει και στο κήρυγμα του Ιησού όχι για να φέρει ο Θεός τη Βασιλεία του.

          Ούτε γιατί αυτή πλησιάζει, αλλά γιατί αυτή είναι παρούσα στο Πρόσωπο και το έργο Του.

    ‘’ εφθασε εφ΄ υμάς η βασιλεία του Θεού’’   ‘’ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν ‘’.

           Η άφεση των αμαρτιών στην Καινή διαθήκη συνδέεται με τον σταυρικό θάνατο του Χριστού.

           ‘’ τούτο γάρ εστίν το αίμα μου της διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενων εις άφεσιν αμαρτιών.

           Η απήχηση του έργου του Ιωάννη στους Ιουδαίους ήταν καθολική

 ‘’ πάσα’’ ‘’ πάντες’’ .

          ‘’ εξεπορεύετο προς αυτόν πάσα η Ιουδαία χώρα και οι Ιεροσολυμίται πάντες

          και εβαπτίζοντο υπ΄ αυτού εν τω Ιορδάνη ποταμό εξομολογούμένοι τας αμαρτίας αυτών ‘’.

          Στην έρημο που ασκήτευε ο Ιωάννης έτρωγε ακρίδες και μέλι άγριο. Οι ακρίδες είναι τα γνωστά έντομα.

          Που αποτελούν συνηθισμένη τροφή στις ερήμους και όχι οι άκρες των φυτών που δεν υπάρχουν στην έρημο.

          ‘’ Ην ενδεδυμένος τρίχας καμήλου και ζώνην δερμάτινην περί την οσφήν αυτού’’.

          Η περιγραφή αυτή μας θυμίζει τον Προφήτη Ηλία που είχε την ίδια ενδυμασία.

          Το κήρυγμα όμως του Ιωάννη εκτός από το αίτημα της μετανοίας αναφερόταν και στον επικείμενο ερχομό του ‘’ισχυρότερου’’.

          Είναι άξιο να ειπωθεί ότι όλοι οι ευαγγελιστές προβάλλουν το ταπεινό φρόνημα του Ιωάννη.

          Το κάνουν αυτό γιατί κυρίως θέλουν να δείξουν πως αισθανόταν ο Ιωάννης σε σχέση με τον ερχόμενο Μεσσία.

          Γιατί θεωρούσε τον εαυτό του μόνο Πρόδρομο, που προηγείται χρονικά του Μεσσία.

            Για τον οποίο δεν αισθάνεται ικανός ούτε ως δούλο να θεωρήσει τον εαυτό του.

            Διότι το ‘’ λύειν τον ιμάντα του υποδήματος ‘’ ήταν η πιο ευτελή εργασία που έκαναν οι δούλοι στον κύριό τους όταν επέστρεφε από οδοιπορία.

           Εξ άλλου ως έμβρυο διδάσκει στην μητέρα του ότι η μικρή Μαριάμ που έρχεται να την βοηθήσει είναι μητέρα του Θεού Σαβαώθ. 

                                                                                         Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                               αρχιτέκτων

 

Θεολογία και προσπάθεια ελεύθερης απόδοσης.

 ΩΔΗ  Α΄

            Ειρμός:    Έσωσε τον Ισραήλ θαυματουργώντας ο Δεσπότης και Κύριος.

            Έκανε τον κυματισμό της Ερυθράς Θαλάσσης δρόμο χέρσο, ξηρό και περπατητό από τον λαό.

           Εκείνος ο ίδιος Δεσπότης γεννήθηκε θεληματικά από μία κόρη και έκανε τον δρόμο προς τον ουρανό – πόλον – βατό και ευκολοδιάβατο.

           Αυτός που είναι στην ουσία ίσος με τον Πατέρα αλλά και με εμάς τους ανθρώπους.

           Σχόλια: Ο Χριστός είναι ο Δεσπότης και Θεός της Παλαιάς Διαθήκης.

           Αυτός σχεδίασε και οδήγησε τα πάντα προς τον σκοπό της Μεγάλης Βουλής του Πατρός.

           Αυτός οδήγησε τον λαό στην έξοδο, αυτός έδειξε στον Μωυσή τον τρόπο της φυγής.

           Το πως θα σχίσει την Ερυθρά Θάλασσα θαυματουργικά.

           Τότε πέρασε από την δουλεία του Φαραώ στην ελευθερία του Θεού τον Ισραήλ με μπροστάρη τον Μωυσή.

           Τώρα επειδή έπρεπε να ανοίξει ο δρόμος προς τον Ουρανό, την θέωση μας, την ελευθερία και απαλλαγή από τον θάνατο.

           Την παλιγγενεσία της Δημιουργίας ήλθε ο ίδιος ο Δημιουργός με την απόλυτη ελεύθερη θέληση του.

           Υπακούοντας στην Αγία Βούληση του Πατρός.

           Για να δοθεί όμως η δυνατότητα της θέωσης μας έπρεπε να γίνει η μίξη και συνύπαρξη των δύο φύσεων.

           Αδιαιρέτως και ασυγχύτως σε ένα πρόσωπο το πρόσωπο του Λόγου που είναι ομοούσιος με τον Πατέρα.

           Αλλά και κατά σάρκα έγινε όμοιος με εμάς υπαρξιακά.

           Όχι ένα ηθικό υπόδειγμα τέλειου ανθρώπου η μια αφηρημένη ιδέα άσαρκου Θεού όπως ο Χριστός των αιρέσεων.

           Διότι και στις δύο περιπτώσεις η ζωή μας δεν αλλάζει σε τίποτε.

           Το σώμα μας θα είναι καταδικασμένο να λιώνει στο χώμα και οι όποιες βελτιώσεις στην ανθρώπινη ζωή.

            Αυτές που ευαγγελίζονται οι αιρέσεις ένας παραλογισμός μια φενάκη, ένα τεράστιο μηδενικό.

         

 ΩΔΗ Γ ΄

            Ειρμός :  Ευεργέτη μας συγκατέβα  προς τους ύμνους των δούλων σου.

            Ταπείνωσε το σηκωμένο από υπερηφάνεια φρύδι του εχθρού διάβολου και οδήγησε μας.

            Όλους όσους σου ψάλλουμε πάνω από την αμαρτία ακέραιους και ακλόνητους.

            Εμάς που στηριζόμαστε στην πίστη στο πρόσωπό Σου.

            Σχόλια :   Ο Διάβολος βλέποντας τον μισοπεθαμένο άνθρωπο από τις πληγές που του έδωσε εξ αιτίας της αποστασίας από τον Δημιουργό.

            Αλλά και την πλήρη αδυναμία μας για λύτρωση είχε τυφλωθεί από έπαρση, θεωρούσε τον εαυτό του ανίκητο και άτρωτο.

            Κύριο και αφέντη του φθαρτού σύμπαντος μέχρι σημείου στο Σαραντάριο όρος.

            Να καυχάτε για το κατόρθωμα της κυριαρχίας του στον Ιησού.

            Διασκέδαζε με ευχαρίστηση βλέποντας τον θάνατο και την φθορά να κυριαρχεί παντού.

            Πανηγύριζε θεωρώντας ότι κατάστρεφε το έργο του Δημιουργού σκορπώντας τον θάνατο.

            Η ανθρωπότης με μία φωνή παρακαλούσε τον δημιουργό ‘’ σπέυσας κατέβα ‘’

            Έτσι κατέβηκε αυτός που ήταν πάντα στον ουρανό για να μας λυτρώσει από το θηρίο.

            Μας δίνει όπλο ισχυρό και αποτελεσματικό για την αντιμετώπιση του  την Αγία πίστη στο πρόσωπο του.

            Η γέννηση του είναι γεγονός ζωής, άσχετο με το συναισθηματικό διάκοσμο και την εμπορική εκμετάλλευση της γιορτής.

            Η ζωή είναι πρόσωπο έχει όνομα λέγεται Χριστός.

 

ΩΔΗ Δ΄   

          Ειρμός :  Την ανάπλαση του γένους των ανθρώπων προφήτευει ψάλλοντας ο προφήτης Αβακούμ.

          Αξιώθηκε με τρόπο απερίγραπτο να δει την προτύπωση της Γέννησης του Σωτήρα.

          Ο Θεός Λόγος σαν μικρό βρέφος ήλθε από το βουνό που πρωτυπώνει την παρθένο με σκοπό να αναπλάσει εμάς τα δημιουργήματά του.

          Σχόλια : Ο προφήτης Αβακούμ βλέπει ένα βουνό κατάφυτο πυκνοφυτευμένο, δασύ.

          Τόσο πολύ πυκνό ώστε ούτε ο ήλιος να μην μπορεί να περάσει ανάμεσα από τα κλαδιά και τα φυλλώματα τους, που συμβόλιζε την παρθενία της Θεοτόκου.

            Από αυτό το βουνό βλέπει ο προφήτης να βγαίνει ο Θεός , ο Άγιος όχι βέβαια για να τιμωρήσει να συντρίψει και να αφανίσει .

            Αλλά να σώσει να αναπλάσει το σύμπαν, να θεώσει τον άνθρωπο.

            Έξοδος ευλογημένη, επιθυμητή, όμως κρυμμένη αλλά και προφητευμένη ταυτόχρονα.

            Βγαίνει ο ισχυρός για να συντρίψει τον υπερήφανο και αλαζόνα.

            Ο προφήτης Δανιήλ πάλη βλέπει και εκείνος την έλευση του Κυρίου σαν κοπή μεγάλου λίθου από ένα βουνό.

            Χωρίς να μεσολαβήσει χέρι ανθρώπου η αγγέλου για την κοπή του από το βουνό.

            Αυτός ο λίθος έρχεται και συντρίβει και αφανίζει τις βασιλείες των ειδώλων και απλώνεται σε όλη την γη.

            Όπως φάνηκε στο όνειρο του Ναβουχοδονόσορα.

            Τα λόγια των προφητών είναι μυστικά, συμβολικά, άγνωστα και στους αγγέλους.

            Κρυμμένα από τον Διάβολο επειδή αφορούσαν την συντριβή του, το τέλος της δυναστείας του.

            Φωτεινά αποτυπώματα του έργου της οικονομίας πάνω στη συνέχεια της Ιστορίας.

            Αδιάψευστοι μάρτυρες της πρόνοιας του για την Δημιουργία του.

     

ΩΔΗ  Ε΄

             Ειρμός : Από το σκοτάδι των έργων της ειδωλολατρίας ( πλάνης ) συγχώρησε μας Χριστέ.

             Εμάς που σου προσφέρουμε ύμνους με αγρυπνία και εγρήγορση της υπάρξεώς μας.

            Έλα να μας χαρίσεις τον ευκολοδιάβαστο δρόμο τον οποίο βαδίζοντας θα βρούμε δόξα αιώνιο.

             Σχόλια : Πριν από την γέννηση του Χριστού οι άνθρωποι ζούσαν στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας .

             Είναι σκοτάδι , ντροπή , προσβολή και κατάντημα, ο λογικός και μυαλωμένος άνθρωπος να λατρεύει σαν θεούς.

             Τα μάρμαρα, και τις πέτρες τους κροκοδείλους, τις μαϊμούδες, τα φίδια, τις αγελάδες τους λύκους τα ποτάμια τις λίμνες την κτίση.  

             Να θυσιάζει μικρά παιδιά και άλλους ανθρώπους στα είδωλα σαν ζώα.

             Αυτό το απόλυτο σκοτάδι της ανθρωπότητας έρχεται να φωτίσει ο Κύριος της Βηθλεέμ.

             Να διορθώσει το μυαλό μας, να βοηθήσει να μετανοήσουμε από τα παλιά έργα μας.

            Για να μας δείξει δρόμο φυγής έγινε ο ίδιος Οδός και έκτισε στην πορεία αυτού του δρόμου σταθμούς αναψυχής την Εκκλησία.

            Περπατά μαζί μας σαν στήριγμα, όπως τότε στους Εμμαούς.

            Να μη ξεχνάμε ότι τα πρώτα παιδιά του πριν να ονομαστούν Χριστιανοί για πρώτη φορά στην Αντιόχεια.

            Ονομάζονταν κοροϊδευτικά ‘’ οι της οδού ‘’ τα παιδιά του δρόμου που οδηγεί στην αιωνιότητα.

       

   ΩΔΗ  ΣΤ΄

             Ειρμός : Ο Θεός Λόγος που ήταν πάντα και προ πάντων των αιώνων ενωμένος με τον Θεό και Πατέρα.

             Τώρα κρατύνει και δυναμώνει την από παλιά ασθενούσα φύση μας.   

             Βλέποντας ότι δεν μπόρεσε να φυλάξει ο άνθρωπος το πρώτο θείο αξίωμα.

             Έρχεται σε δεύτερη κοινωνία μαζί μας καθιστώντας την φύση μας ελεύθερη από τα πάθη

          

             Σχόλια :  Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος φανερώνει την δομή της Αγίας Τριάδας στις πρώτες λέξεις του Ευαγγελίου του.

             Εν αρχή και προ πάντων των αιώνων υπήρχε ο Λόγος και ο Λόγος ήταν ενωμένος με τον Θεό και είναι Θεός ομοούσιος .

             Αυτός ο Λόγος, μας θεολογεί ο άλλος Θεολόγος της Εκκλησίας ο Γρηγόριος.

             Ότι κοινωνεί Δευτέρα κοινωνία με τους ανθρώπους παραδοξότερη και ακαταληπτότερη από την πρώτη.

             Στην πρώτη τότε δίνει την δόξα σ΄ εμάς του εμφυσήματος και της κατά πρόσωπο κοινωνίας.

             Βλέποντας τον άνθρωπο ότι δεν μπορούσε να φυλάξει καθαρά και ακέραια την κοινωνία εκείνη και το κατ΄ εικόνα.

             Κλίνει τους ουρανούς κατεβαίνει στη γη υπακούοντας στην Αγία Βουλή του Πατρός.

             Ενώνετε υποστατικώς με εμάς με μία δεύτερη κοινωνία παίρνοντας από αυτή το χειρότερο την πεσμένη και πολυτραυματισμένη φύση μας.

            Δίνοντας μας το πολυτιμότερο, το πρώτιστο, την ελευθερία από τα πάθη μας και την  θέωση μας.

ΩΔΗ  Ζ΄

              Δεύτερο τροπάριο:  Χριστέ Σωτήρα νίκησες τον ενάντιο και εχθρό των ανθρώπων με τον πλούτο της θεότητας.

            Αυτόν που είχες εσωτερικά ενώ έξω είχες το πρόβλημα και το δόλωμα της σάρκας.

            Γι΄ αυτή την ελπίδα της θεότητας γκρεμιστήκαμε από τον παράδεισο και την άνω κοινωνία μαζί σου.

            Πέσαμε σε κατασκότεινες και ζοφώδεις τόπους του θανάτου.

            Σχόλια :   Ο Δημιουργός καλώς μας έβαλε στα κατασκευαστικά μας κατηγορήματα την επιθυμία της θέωσης.

            Αυτή την διαστρέβλωσε ο παμπόνηρος και παγκάκιστος εχθρός της δημιουργίας.

            Μας ξεγέλασε πιστέψαμε στα ψέματά και προσπαθήσαμε με κλεψιά να γίνουμε Θεοί και καταστραφήκαμε.

            Στο έργο της σωτηρίας έπρεπε να απατηθεί ο απατεώνας μας φανερώνει ο Άγιος Ιγνάτιος .

            Ο εχθρός ξεγελάτε με το πρόβλημα της σαρκός του Χριστού, δελεάζετε θεωρεί τον ραβί της Ιουδαίας ένα κοινό θνητό.

            Όπως τον Αδάμ, τσιμπάει το δόλωμα  και συναντά την Θεότητα ο νέος Αδάμ σώζει , και ανασταίνει τον Παλαιό.

            Κατά τον Δαβίδ ο Κύριος λέει ‘’ εγώ είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος‘’

            Ο Χριστός έγινε δόλωμα κατά την ανθρωπότητα για να πιάσει το νοητό κήτος τον διάβολο.

            Αυτόν που κολυμπούσε στη θάλασσα της παρούσης ζωής και θεωρούσε τον εαυτό του αήττητο και ανίκητο.

            Η διπλή φύση του Χριστού κρύφτηκε από τον σατανά, η κάθοδος του Δυνατού έμεινε παντελώς άγνωστη.

            Στις αγγελικές δυνάμεις όσες στον ουρανό, όσες επί γης, όσες υποχθόνιες.

            ‘’ Λαθών ετέχθεις υπό το σπήλαιο ‘’ κρυφά, μόνο ο Γαβριήλ έμαθε μυστικά την κάθοδο του Εμμανουήλ.

              Αμέσως την ευαγγελίζεται πάλι μυστικά στην Θεοτόκο.

              Θανατώθηκε τρώγοντας την ανθρωπότητα του Χριστού και πιάστηκε από το αγκίστρι της κρυμμένης θεότητας

ΩΔΗ  Η΄

             Δεύτερο τροπάριο:  Ήλθες Κύριε η ανάστασης των εθνών να επαναφέρεις την φύση των ανθρώπων.

            Αυτή που σαν πλανήτης περιφερόταν σε έρημα και επικίνδυνα όρη και βάραθρα σε βοσκοτόπια ψυχοτρόφα και ανθοποιά .

            Ακόμη ήλθες να σβήσεις και να μηδενίσεις την τυραννική δύναμη του ανθρωποκτόνου διαβόλου.

              Εσύ που έγινες για την πρόνοιά μας τέλειος άνθρωπος μένοντας και Θεός τέλειος.

              Σχόλια :  Τα έθνη, ο κόσμος όλος οδηγήθηκε από τον διάβολο γιατί αυτόν πίστευαν και λάτρευαν.

              Σε περιοχές απόκρημνες και καταστροφικές, έρημες από ελπίδα και έλεος και αφέθηκε να βόσκει γουρούνια.

              Με σκοπό τον αφανισμό μας, να γεμίζει ο Άδης με θανατικό χωρίς τέλος .

              Λογάριαζε όμως χωρίς τον καλό Σαμαρείτη που ήλθε και έσωσε τον μισοπεθαμένο και φρικτά βασανισμένο άνθρωπο.

              Που επέστρεψε και επανέφερε την φύση μας στην αυλή του Πατέρα, στον νέο Παράδεισο που έκτισε με το αίμα του την Εκκλησία.

             Την πλούτησε με εξουσία και δύναμη να μηδενίζει το καταστροφικό έργο του με τα μυστήρια της, την χάρη και την ευλογία του Αγίου Πνεύματος

             Τώρα μπορούμε να κάνουμε κτήμα μας τον Θεό να τρεφόμαστε από το Αίμα και το Σώμα του.

             Να κοινωνούμε την Ζωή διότι το ΕΙΝΑΙ μας χωρισμένο από την Ζωή είναι ένα μεγάλο ΜΗΔΕΝ.

             

  ΩΔΗ  θ΄

              Πρώτο τροπάριο:  Εμείς οι Χριστιανοί Μητέρα αγνή του Θεού και Λόγου που στις έσχατες μέρες γεννήθηκε από εσένα.

              Την κεκλεισμένη πύλη δοξάζοντες και νοούντες το φως της αλήθειας με το οποίο επάξια.

              Μακαρίζουμε και ευλογούμε την αγία και όντως μακάρια κοιλιά σου βλέποντες τους καλυμμένους τύπους και τις σκιές της Παλαιάς Διαθήκης.

              Σχόλια :   Στην Παλαιά Διαθήκη με τον ένα και με τον άλλο τρόπο σιγημμένα και μυστικά.

              Με τύπους και ιερογλυφικά για να μην καταλάβει τίποτε ο διάβολος τι τον περιμένει.

              Αναφέρονται οι Προφήτες στην σάρκωση του Λόγου, στην παρουσία του Θεανθρώπου.

              Αλλά και στο πρόσωπο της Μητέρας του προτυπώνοντας και προεικονίζοντας την ο καθένας με ένα σύμβολο.

              Στο τροπάριό μας ο Ιεζεκιήλ την προεικονίζει με πύλη κατά την ανατολή κεκλεισμένη .

              Από την οποία θα περάσει ο Κύριος ο Θεός Ισραήλ και θα ξαναβγεί αλλά θα μείνει και στο έμπα του και στην έξοδό του κεκλεισμένη.

              Αυτά τα μυστήρια με το φως της Καινής αποκαλύπτονται για πιο σκοπό και ποιους αφορούσαν.

             Μας αφήνουν άφωνους με την πληρότητα και την ακρίβεια τους.

             Γράφει ο Άγιος Πρόκλος ‘’ Ω του μυστήριου, βλέπω τα θαύματα και ανακηρύττω την Θεότητα .

             Βλέπω τα πάθη όμως δεν αρνούμε την ανθρωπότητα . Διότι ο Εμμανουήλ άνοιξε την πύλη της φύσεως ως άνθρωπος.

             Της παρθενίας τα κλείθρα όμως δεν διέρρηξε σαν Θεός .

             Γεννήθηκε από μήτρα όμως εισήλθε σ΄ αυτή σαν ακοή , όπως μπαίνει ο ήχος .

             Έτσι γεννήθηκε όπως συνελήφθει απαθώς εισήλθε αφράστως εξήλθε κατά τον προφήτη Ιεζεκιήλ που λέει.

            ‘’ Είπε ο Κύριος προς εμένα Υιέ ανθρώπου η πύλη αυτή είναι κλειστή δεν πρόκειται να ανοιχθεί και κανένας δεν θα περάσει από αυτή.

              Αλλά ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ αυτός θα εισέλθει και θα εξέλθει από αυτή και όμως η πύλη θα μείνει κλειστή.

              Δηλαδή αυτός που θα γεννηθεί στο σπήλαιο ο Χριστός είναι ο Κύριος ο Θεός Ισραήλ.

              και όχι ο Πατήρ όπως πάρα πολύ λαθεμένα υποστηρίζεται

              Επειδή λοιπόν ο Θεός του Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη αυτόν που είδαν και από αυτόν που πήραν  εντολές.

              Οι προφήτες και οι Πατριάρχες είναι ο Χριστός, διαβάζουμε την Παλαιά διαθήκη την έχουμε στο Σπίτι μας.

              Είναι το βιβλίο που αναφέρει και αναφέρεται στον Θεό μας.

              Δεν είναι όπως μας κατηγορούν πολλοί η Ιστορία του εβραϊκού έθνους και αφορά μόνο τους Ιουδαίους και όχι τους Χριστιανούς.

              Όλες οι Θεοφάνειες στην Παλαιά Διαθήκη είναι φανέρωση του Χριστού και όχι του Πατέρα.

              Του οποίου όπως ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε ‘’ ούτε φωνή αυτού ακούσατε ποτέ ούτε είδος αυτού είδατε ‘’. Ιων.ε37

              ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

              Το κορύφωμα της γιορτής αδελφοί μου είναι το μυστικό Δείπνο της Ευχαριστίας.

              Μόνο εκεί εμείς οι πιστοί θα δούμε ‘’ που εγεννήθει ο Χριστός ‘’, τον τρόπο της ένωσης του Θεού με τον άνθρωπο.

              Μόνο εκεί θα μάθουμε την αλήθεια της γιορτής, θα καταλάβουμε την γλώσσα της ποίησης και την αλήθεια που κρύβει η εικόνα.

   

                                                                                             Αθανάσιος  Κατσίκης

                                                                                                   αρχιτέκτων

           Το Ευαγγέλιο που διαβάζετε την Κυριακή αυτή είναι από τον Ευαγγελιστή  Ματθαίο.

            Σ΄ αυτό γίνεται αναφορά στην γενεαλογία και την γέννηση του Ιησού Χριστού.

            Ο Ματθαίος απευθύνεται σε χριστιανούς εξ Ιουδαίων.

            Αυτός είναι και ο λόγος που αρχίζει την γενεαλογία του Ιησού από τον πρώτο Πατριάρχη τον Αβραάμ. 

            Ενώ ο Λουκάς αρχίσει την γενεαλογία του Ιησού από τον Αδάμ.  

            Διαβάζοντας την γενεαλογία που παραθέτει παρατηρούμε ότι υπάρχει αναφορά σε τέσσερες γυναίκες.

             Πρόκειται :

             1η ) για την νύφη του Ιούδα την Θάμαρ η οποία συνευρέθει  με τον πεθερό της τον Ιούδα.

             Γεννήθηκαν τα δίδυμα τέκνα του ο Φαρρές και ο Ζαρά.

             2η ) για την χαναναία πόρνη  Ραάβ η Ραχάβ που εδώ φέρεται ως σύζυγος του Σαλμών.

             3η ) για την μωαβίτισα Ρούθ που  είναι γνωστή από τον γάμο της με τον Βοόζ.

             4η ) για την σύζυγο του Χεττίτου Ουρίου την Βηρσαβεέ, ή οποία βέβαια δεν ονομάζεται στο κείμενο.

             Με την αναφορά αυτών των γυναικών με επιλήψιμη ζωή θέλει να τονίσει ο ευαγγελιστής ότι ο Θεός.

             Δεν βλέπει με τα ανθρώπινα κριτήρια τα πρόσωπα, κατά  την καταγωγή, την ηθικότητα αλλά ακόμη και την θρησκευτικότητα.

             Κατά την επέμβαση του στην ανθρώπινη ιστορία και προκειμένου να πραγματοποιηθεί το σχέδιο της οικονομίας Του.

            Δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ξένες, προσήλυτες ή και ακόμη γυναίκες αμαρτωλές για την ανάδειξη των προγόνων του Μεσσία.

            Είναι γνωστό ότι ο Θεός ‘’πρόσωπον ανθρώπου ου λαμβάνει’’.

            Ως Κύριος των πάντων και παντογνώστης παρεμβαίνει και δίνει λύσεις διότι γνωρίζει και δεν ψάχνει τις λύσεις.

            Θέλει ακόμη να τονίσει ο ευαγγελιστής ότι δεν είναι η Θεοτόκος η πρώτη και μόνη άσημη γυναίκα στο γενεαλογικό δένδρο του Μεσσία.

           Αλλά ότι  προϋπήρχαν γυναίκες που ήταν ξένες προς τον περιούσιο λαό, όπως η μητέρα του μεγάλου βασιλέα Σολομών και άλλες.

           Αλλά και οι αναφορές των ανδρικών ονομάτων δεν απαρτίζουν πίνακα αγιολογίου.

           Υπάρχουν άνθρωποι σκληροί και βίαιοι όπως ήταν μερικοί εκ των βασιλέων του Ιούδα.

           Το βάρος πέφτει στην θεία  εκλογή και όχι σε ανθρώπινες κρίσεις και απόψεις.

           Επομένως η απαρίθμηση των ονομάτων δεν είναι εβραϊκή ιστορία αλλά είναι η ιστορία της πρόνοιας, της αγάπης του Θεού.

           Της μέριμνας του και πως αυτή επεκτείνεται μέσα στην ιστορία κάθε προγόνου του Θεού για την σωτηρία μας.

           Δηλαδή την γέννηση του Εμμανουήλ.

           Ακόμη βλέπουμε ότι η επαγγελία που δόθηκε στον Αβραάμ εκπληρώνεται με πολλές δυσκολίες παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες.

          Πράγμα που αποδεικνύει ότι ο Θεός  ανέστησε πολλές φορές ‘’εκ των λίθων τέκνα του Αβραάμ’’

          Ο Θεός δεν βλέπει τους ανθρώπους ανάλογα με την καταγωγή τους, την ηθική ή την θρησκεία τους, ανάλογα με την κρίση των ανθρώπων.

          Αλλά ανάλογα μόνον ως προς την υποταγή του ανθρώπου στο θέλημα Του  κατά την ώρα της κλήσεως του.

          Ο Ευαγγελιστής χωρίζει την γενεαλογία του Χριστού σε τρεις περιόδους.

          Η πρώτη περίοδος αφορά την αρχή του περιούσιου λαού με την επαγγελία  του Θεού στον Αβραάμ.

          Ο λαός μετά από μια σκληρή δουλεία στην Αίγυπτο οδηγείται στην δοξασμένη βασιλεία του Δαβίδ.

          Η δεύτερη περίοδος αναφέρεται από την δόξα του Δαβίδ και στην Βαβυλώνια αιχμαλωσία, την έσχατη κατάπτωση του έθνους.

          Η τρίτη περίοδος αρχίζει από την εξορία του στην αιχμαλωσία συνεχίζεται μέσα από δύσκολες ώρες.

          Μέχρι ο περιούσιος  λαός να φθάσει στην ολική ευλογία του Θεού την γέννηση του Σωτήρα.

          Εκείνος εκπληρώνει τις υποσχέσεις του Θεού και αναγεννά τον νέο Ισραήλ του Θεού.

           Ο Θεός ενεργεί το μυστήριο της σωτηρίας μας μέσα στην ιστορία χωρίς να υποτάσσεται σε αυτή.

           Αλλά ως Δημιουργός την κατευθύνει και την ορίζει.

           Οι απόγονοι του Αβραάμ υποδουλώθηκαν στους Αιγυπτίους.

           Παρά ταύτα όμως βλέπουμε ότι ο Θεός τους ελευθερώνει, τους οδηγεί στην γη της επαγγελίας.

           Εκεί αναδεικνύει τον Δαβίδ τον ένδοξο βασιλιά τους.

            Οι διάδοχοι του οίκου του Δαβίδ καταλήγουν στην αιχμαλωσία και την αφάνεια.

            Όμως ο Θεός μέσα από την παρακμή και την πτώση όχι μόνον τους επιστρέφει στην πατρική γη.

            Αλλά αναδεικνύει και τον νέο  Αβραάμ Τον Πατριάρχη του νέου λαού.

            Τον νέο Δαυίδ τον βασιλιά της Εκκλησίας τον Κύριο Ιησού.

            Μετά την γενεαλογία ο Ευαγγελιστής αναφέρεται  στην γέννηση του Μεσσία.

            Ο σκοπός της γέννησης του Μεσσία δεν είναι ο παλιός περιούσιος λαός.

           Αλλά η γέννηση του νέου περιούσιου λαού του Θεού εξ αιτίας του Μεσσία.

           Μέσα σε μια κατάσταση  παρακμής και πτώσης κάτω από την τυραννία των Ρωμαίων.

           Με δημιουργική επέμβαση στην γαστέρα της Παρθένου το Πνεύμα το Άγιο δημιουργεί τον καινούριο άνθρωπο τον Θεάνθρωπο Χριστό.

            Όπως στο βιβλίο της Γένεσης τότε το Πνεύμα το Άγιο ‘’επεφέρετω επί των υδάτων’’.

            Τα οποία ζωοθαλπούσε όπως η κλώσα τα αυγά της κατά τον Άγιο Βασίλειο.

            Για να γεννηθεί η ζωή μέσα σ’ αυτά και ύστερα ‘’ εξαγαγέτω ‘’ να εξαχθεί στη Γη.

            Η εκ Πνεύματος Αγίου γέννησης του Ιησού από την Παρθένο μητέρα τονίζει περισσότερο.

            Την ανθρωπότητα του Χριστού παρά την θεότητα του.

            Η θεία φύση του Χριστού δεν εξαφανίζει όπως πιστεύουν οι αιρετικοί μονοφυσίτες.

            Αλλά ολοκληρώνει την ανθρώπινη φύση Του. 

            Η επέμβαση του Αγίου Πνεύματος κάνει τον Ιησού πραγματικό άνθρωπο.

            Όπως πραγματικός άνθρωπος ήταν ο Αδάμ πριν την πτώση.

            Το ‘’εν γαστρί έχουσα εκ πνεύματος αγίου’’  σημαίνει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία μας μετά την πτώση.

            Γεννάται ο πραγματικός άνθρωπος, η αρχή της καινής κτήσης, το λυκαυγές της όγδοης ημέρας της δημιουργίας.

            Εντύπωση προκαλεί η λιτότητα με την οποία περιγράφεται η εκ Παρθένου γέννησης του Ιησού.

            ‘’ εξ ης εγεννήθει ο Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός’’.

             Μόνον όταν στο περιγραφόμενο πρόσωπο δεν υπάρχει εκείνο το βάθος και το κύρος για να το αναδείξει.

             Χρησιμοποιούμε πομπώδεις περιγραφές για να παρουσιάσουμε κάτι που θα το αναδείξει και θα το προβάλλει.

            Όταν όμως το αναφερόμενο πρόσωπο είναι ο Θεός δεν χρειάζονται ιδιαίτερες περιγραφές και συστάσεις.

            Ούτε η κολακευτική γραφίδα του συγγραφέα, αλλά όλα λέγονται απλά, λιτά και ταπεινά όπως η κένωση Του.

            Ο Ιωσήφ αποκαλείται άνδρας Μαρίας κατά την συνήθεια των χρόνων εκείνων και της εβραϊκής παράδοσης.

            Η εγκυμοσύνη της Μαρίας διαπιστώθηκε πριν την συνεύρεση τους,

 ‘’ πρίν συνελθείν αυτούς’’

            Η δεκατετράχρονη κόρη που πρίν λίγο βγήκε από τα Άγια των Αγίων και δόθηκε στον Ιωσήφ βρέθηκε έγκυος.

            Η απόλυτη ύβρης, η αδιανόητη αμαρτωλότητα. Ο Ιωσήφ ήταν ευτυχώς δίκαιος.

             Η δικαιοσύνη του αναφέρεται στην τήρηση του μωσαϊκού νόμου, αλλά και στην επιείκεια του προς την Μαρία.

             Η τιμωρία για την μοιχεία ήταν κατά το Δευτερονόμιο λιθοβολισμός η μαστίγωσης.

             Στην περίπτωση της επιείκειας ο Ιωσήφ θα διέλυε τον αρραβώνα.

             Θα έδιδε στη Μαρία την επιστολή του διαζυγίου και θα ανελάμβανε ο ίδιος την ευθύνη.

             Στο αδιέξοδο  ο Θεός με τρόπο που θυμίζει την παρέμβαση τους στους Πατριάρχας παίρνει μέρος στο δράμα του Ιωσήφ.

             Προστατεύει την παρθένο Μαρία και καθοδηγεί τον δίκαιο Ιωσήφ και του αποκαλύπτει την σημασία του Ιησού.

            Αποδεικνύεται ότι αυτός κατευθύνει την ιστορία και ότι τα πάντα γίνονται σύμφωνα με το σχέδιο και την οικονομία Του.

            Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ο υπηρέτης της οικονομίας του Λόγου.

            Όπως στον Ευαγγελισμό και αργότερα στην φυγή βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

            Ο Ιωσήφ συναντάτε με τον Θεό διά του αγγέλου του Θεού, όπως και ο Πατριάρχης Ιακώβ αλλά και η Θεοτόκος στον Ευαγγελισμό.

           Ο κόσμος του ουρανού κατέρχεται στη Γη όπως και Εκείνος.

           Ο Ευαγγελιστής προς επίρρωση των συμβάντων αναφέρει προφητεία  του Ησαΐα για την Γέννηση του Εμμανουήλ οκτακόσια χρόνια πριν.

           Το ‘’ ίνα ‘’ πρέπει να το μεταφράζουμε ‘’ κι έτσι ‘’, ‘’ τοιουτοτρόπως ‘’.

           Ο βασιλιάς Εζεκίας πληροφορείται ότι προδότες και διεστραμμένοι άνθρωποι.

           Επιβουλεύονται την ζωή και τον θρόνο του με την βοήθεια των Ασσυρίων.

              Πέφτει σε απόγνωση και μελαγχολία. Τότε ο Κύριος δίνει εντολή στον μεγαλοφωνότατο να βεβαιώσει τον βασιλέα.

              Εκείνος θα τον προστατεύσει και να μην φοβάται τους εχθρούς του.

              Προς τούτο επιτρέπει συγκαταβατικά για να πειστεί ο βασιλιάς στους λόγους Του να ζητήσει.

             Να κάνει ο Κύριος τέρατα και σημεία ‘’ εις ύψος’’ π.χ όπως με τον Ιησού του Ναυή που έμεινε ο Ήλιος δύο εικοσιτετράωρα.

              η ‘’εις βάθος’’ όπως μία νεκρανάσταση.

              Ο βασιλιάς αρνήται την τέλεση θαυμάτων λέγοντας ότι δεν θέλει να εκπειράσει τον Κύριο.

              Ο προφήτης επιμένει ότι αυτή είναι εντολή του Κυρίου. Μετά την δεύτερη άρνηση του Εζεκία ο προφήτης αναφωνεί.

             Εσύ βασιλιά δεν ζητείς θαύμα ο Θεός όμως θα δείξει σημείο.

             Η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει τον Εμμανουήλ.

             Η Εκκλησία σήμερα ψάλλει στον ειρμό της ενάτης ωδής του αναστάσιμου κανόνα σε ήχο πλάγιο του πρώτου.

             Ησαία χόρευε, να χαίρεσαι δυνατά η παρθένος συνέλαβε και γέννησε τον Εμμανουήλ Θεό και άνθρωπο μαζί.

             Ο Χριστός, ο Μεσσίας, ο υιός του Θεού γίνεται άνθρωπος και δεν διαφέρει απολύτως σε τίποτα από εμάς.

            Εκτός από του ότι είναι αναμάρτητος επειδή γεννάται εκ Πνεύματος Αγίου.

            Κάθε χριστιανός, κάθε άνθρωπος του Θεού που γίνεται κοινωνός με τον Χρήστο γίνεται κοινωνός και με το Άγιο Πνεύμα.

           Αγιάζεται, καθαρίζεται, σώζεται αποκτ.α αθανασία γίνεται Θεός κατά χάριν.

           Ο Σωτήρας έρχεται και ενώνεται με τους ανθρώπους όπως ακριβώς ενώθηκε η ανθρωπότητα με την θεότητα στο πρόσωπο Του.

          Αυτή είναι η μεγαλύτερη είδηση στην ανθρωπότητα, η απόλυτη  αισιοδοξία.

          Ο Θεός είναι μαζί μας κατά οριστικό και αδιάρρηκτο τρόπο.

          Είναι μαζί μας, μαζί με τα παιδιά Του, δεν ακυρώνεται πια αυτή η κοινωνία, αυτή η ένωση του Θεού με τον άνθρωπο.

           Ενώνεται υπαρξιακά  ο Χριστός με τον καθένα μας με όλη την σημασία της λέξεως.

           Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθεί κανείς, να ελευθερωθεί να γλιτώσει  από την αμαρτία.

           Δηλαδή από τον θάνατο, παρά να ενωθεί με τον Χριστό και να γεννηθεί από τον Χριστό.

            Όπως θέλουμε δεν θέλουμε ο Αδάμ έφερε μέσα μας την αμαρτία τώρα πρέπει να θέλουμε δεν γίνεται αλλιώς.

            Πρέπει να θέλουμε να γεννηθούμε από το Χριστό για να σωθούμε.

            Ο Γαβριήλ είναι απόλυτος.

‘’ αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών’’.

            Όχι μόνοι μας, μόνοι μας βυθιζόμαστε στο χάος, στην κόλαση, στον αφανισμό.

            Γι αυτό ήλθε ο Σωτήρας εάν μπορούσαμε και μόνοι μας να σωθούμε δεν θα ερχόταν.

            Κανείς δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του, όποια άλλη ιδέα είναι ψέματα και απάτη.

            Η σωτηρία μας δίνεται από Εκείνον στο σπίτι Του, την Εκκλησία.

            Το ‘’ έως ου ‘’ δεν σημαίνει όπως ισχυρίζονται οι αιρετικοί Ιαχωβάδες και λοιποί προτεστάντες.

            Ότι μετά από όλα αυτά ο Ιωσήφ είχε σχέσεις με την Μαρία.

            Αλλά θέλει να υπογραμμίσει για μια ακόμη φορά ότι η Μαρία γέννησε ενώ ήταν ΠΑΡΘΕΝΟΣ.

            Επειδή έως ου γέννησε τον Ιησού δεν βρέθηκε με τον Ιωσήφ.

            Το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου είναι ότι το μεγαλειώδες.

            Ότι το απλό σε σύλληψη ότι το θαυμαστότερο σε αποτέλεσμα.

            Εκείνο το δειλινό στον παράδεισο ο Χριστός αναζητεί τον Αδάμ και την Εύα, εκείνοι κρύβονται.

            Ντρέπονται διότι επέλεξαν τα ψέματα του διαβόλου από την αγάπη Του.

            Προτίμησαν να κλέψουν την θέωση παρά να τους την δώσει ο Ζωοδότης.

            Τότε ο Χριστός τους ανακοινώνει την απόφαση του.

           Θα βάλω έχθρα ανάμεσα σε εσένα, λέει στο φίδι και ανάμεσα σε αυτήν, δηλαδή την γυναίκα.

            Το σπέρμα της θα συντρίψει το κεφάλι σου και εσύ  θα τον τραυματίσεις στην φτέρνα.

            Όταν ο διάβολος άκουσε αυτά διερωτήθηκε;

            Η γυναίκα δεν έχει σπέρμα πως λοιπόν θα γεννήσει υιό ο οποίος θα του συντρίψει το κεφάλι;

            Υποψιάζεται ότι πρόκειται να γεννηθεί από παρθένο υιός για να συμβούν όλα αυτά.

            Έκτοτε παρατηρούσε τις παρθένους όπως μας λέει ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος.

            Η προσοχή του εστρέφετο αρχικά σε όσους δεν ήταν δικοί του άνθρωποι.

           Όταν κτίστηκε το κράτος του Ισραήλ, τότε παρατηρούσε τις κόρες του Ισραήλ.

           Διότι ήταν το μόνο έθνος που λάτρευε τον αληθινό Θεό και όχι τον διάβολο.

           Τρία μυστήρια κραυγής τα οποία εν ησυχία επράχθησαν συνεχίζει ο Άγιος Ιγνάτιος.

           Κρυφθήκαν από τη γνώση, από τα μάτια του διαβόλου και τούτο για να απατηθεί ο απατεών.

           Η παρθενία Μαρίας, ο Ευαγγελισμός της και η γέννηση του Χριστού.

           Οι συνέπιες του Αδάμ και των εξ Αδάμ ήταν η φθορά. Το γένος των ανθρώπων υποτάχθηκε στο θάνατο.

           Θα μπορούσε η τιμωρία να ήταν κάτι άλλο.

           Όως ο θάνατος ξεκουράζει τον αμαρτωλό από την κακία του, δεν απλώνεται  το κακό, δεν θριαμβεύει.

           Πως μπορούμε να φανταστούμε τον κόσμο εάν ζούσε ακόμα ο Αττίλας, ο Ξέρξης ο Ναβουχοδονόσωρ ο Χίτλερ κ.α.

          Ωστόσο ο Χριστός ως ακτιβηστής δεν αποφεύγει και ο ίδιος να εισέλθει μέσα στο ίδιο το γεγονός  του θανάτου.

          Έτσι εκ πνεύματος Αγίου και Παρθένου Μαρίας γεννήθηκε ο Ιησούς χωρίς να καταλάβει τίποτε ο διάβολος.

          Αύριο θα έβλεπε ένα πολύ καλό ιεροκήρυκα, έναν προφήτη έναν άνθρωπο του Θεού, όχι ΤΟΝ ΘΕΟ.

          Θα έβλεπε στον ουρανό την δόξα, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνος ο απλός ραβί ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΞΑ.

          Έβλεπε ΓΗ τον ΟΥΡΑΝΟ θα τον συναντούσε αργότερα αλλά θα ήταν γι’ αυτόν πολύ αργά.

          Το από αιώνων απόκρυφο και στους αγγέλους άγνωστο μυστήριο αρχίζει να ξεδιπλώνεται.

          Ευλογημένα Χριστούγεννα.

                                                                                       Αθανάσιος Κατσίκης

                                                                                            αρχιτέκτων

Ὀ  πλούσιος νεανίσκος

          Ο Ιησούς προερχόμενος από την Περαία, διασχίσει την Σαμάρεια, την Γαλιλαία και Ιουδαία.

          Σκοπός της πορείας του είναι τα Ιεροσόλυμα όπου και πηγαίνει για τελευταία φορά.

          Τα κηρύγματα και οι περιγραφές που μας δίνουν οι Ευαγγελιστές είναι από τα τελευταία της δημόσιας δράσης Του όπως και το παρών.

          Ἡ περικοπή αυτή διασώζεται και από τούς τρεις συνοπτικούς. 

           Αναφέρεται στη συνάντηση του Ιησού με κάποιον πλούσιο Ιουδαίο.

           ‘’ Νεανίσκο ‘’ κατά τον Ματθαίο, με το αόριστο ‘’ εις ‘’ κατά τον Μάρκο και ‘’άρχων’’ κατά τον Λουκά.

           Άρχων βέβαια σημαίνει τον θρησκευτικό άρχοντα π.χ  γραμματέα, αρχισυνάγωγο κ.τ.λ.

           Οι διαθέσεις του Ιουδαίου δεν φαίνεται να είναι κακές.

          Δείχνει ότι είναι ειλικρινής και ότι πράγματι ποθούσε την αιώνια ζωή.

          Αυτό συμπεραίνεται και από την περιγραφή του Μάρκου ότι ‘’ἐγονυπέτησεν’’ μπροστά στον Ιησού.

          Επίσης  όταν ανέφερε ότι εφαρμόζει  τις εντολές από μικρό παιδί, τότε ὁ Ιησούς ‘’ ἐμβλέψας αὐτῶ ἠγάπησεν αὐτόν’’.

          Ακόμα η καλή πρόθεσή του φαίνεται και εκ του ότι απομακρύνθηκε περίλυπος μετά την απάντηση του Χριστού.

           Ὁ άνθρωπος ερωτά τον Ιησού ΄τι ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω ‘

           Το αίτημα της αιώνιας ζωής πρέπει να ξέρουμε που το υποβάλουμε.

           Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι από εκεί που το ζητάμε μπορεί να μας δοθεί.

           Αλλιώς είναι μάταια και ανωφελή η επίκληση μας, χωρίς προοπτική και χαμένος κόπος.

           Ποιος μπορεί να δόση αιώνια ζωή;

           Αυτός που μπορεί πρέπει να είναι ζωοδότης, αυτοζωή, και ζωής χορηγός.

           Είναι Εκείνος που είπε ότι είναι ἡ Οδός , ἡ Αλήθεια και ἡ Ζωή.

           Να προσέξουμε ότι και σε άλλες περιπτώσεις όλοι δεν αρνούνται τον Θεό.

           Μπορούμε να πούμε πως δεν αρνούνται ότι υπάρχει άλλη ζωή, αναφέρονται στον Θεό.

           Πολλοί θέλουν την αιώνια ζωή, την Βασιλεία του Θεού.

           Όμως δεν αρκεί μόνο να θέλουν πρέπει και να συμμορφώνονται προς το θέλημα του Θεού.

           Δεν θα χαθούν δεν θα μείνουν έξω από την Βασιλεία μόνον οι άθεοι, οι άπιστοι, οι εχθροί του Χριστού και της Εκκλησίας.

           Αλλά και πολλοί οι οποίοι πιστεύουν, κοπιάζουν και ενδιαφέρονται.

           Γίνονται όμως περίλυποι όταν συγκρουσθεί το θέλημά τους με το θέλημα του Θεού.

           Ἡ Εκκλησία διδάσκει ότι ἡ αιώνιος ζωή είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο.

           Αρχίζει ήδη από τον παρόντα κόσμο, από την εδώ ζωή, για να συνεχιστεί στη μέλλουσα.

           Αυτό χωρίς να επηρεάζεται από το βιολογικό γεγονός του θανάτου.

           Κατά την Ιουδαϊκή αντίληψη ἡ αιώνια ζωή αποκτάται με τα έργα του ανθρώπου και αρχίζει με την ανάσταση των νεκρών.

           Τον ορισμό όμως της αιώνιας ζωής τον έδωσε ὁ Χριστός στο κατά  Ιωάννη  Ευαγγέλιο.

          ‘’ Αὕτη ἐστίν ἠ αἰώνιος ζωή ἵνα γινώσκωσί σε τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν άπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.’’

          Αυτό πού ζητά από εμάς είναι να τον αγαπήσουμε, να τον πιστέψουμε και να θελήσουμε την αιώνια ζωή.

          Δυνατότητα που δίνεται μέσα στην Εκκλησία μετά την αναγέννηση διά τού βαπτίσματος.

         Εκεί ἡ γνωριμία με τον Κύριο γίνεται μέσα οπό την τήρηση των εντολών του πράγμα πού προτείνει και   στον άρχοντα.

         Ο Θεός μας αγιάζει, μας κάνει αγαθούς μας θεώνει εφ΄ όσον βέβαια το θελήσουμε με όλη μας την ύπαρξη.

         Στην προσφώνησή του ὁ νεανίσκος ονομάζει τον Ιησού ‘’ διδάσκαλε ἀγαθέ ‘’.

          Ο Κύριος απαντά ‘’ Τι με λέγεις ἀγαθόν, Οὐδείς ἀγαθός εἰ μή εἶς ὁ Θεός’’.

          Αυτό το χωρίο οι αιρετικοί το παρουσιάζουν ως άρνηση του Χριστού να δεχθεί  στο πρόσωπό του τη λέξη αγαθός.

          Δηλαδή ότι δεν αποδέχεται την θεότητά του.

          Βέβαια είναι πονηριά και  βλασφημία για  τον απλούστατο λόγο ότι ὁ Χριστός εδώ δεν συζητά για  το θέμα της θεότητας του.

          Αλλά απαντά στον νέο τον  οποίο βλέπει μπροστά του για πρώτη φορά σαν ένας κοινός ραβίνος.

          Σαν ένας καλός  δάσκαλος ερωτάται και σαν τέτοιος απαντά.

          Ο Χριστός απαντώντας τον παραπέμπει στις εντολές και απαριθμεί αυτές πού ήταν γραμμένες στην δεύτερη πλάκα του Νόμου.

          Δηλαδή τα καθήκοντα προς τον πλησίον.

            Η τήρηση των εντολών αυτών εγγυάται την τήρηση και των εντολών πού είναι γραμμένες στην πρώτη πλάκα.

            Αυτές που αφορούν τα καθήκοντα προς τον Θεό.

            Είναι χαρακτηριστική η θέση του Ιησού και σε άλλες περιπτώσεις που ρωτάτε για την αιώνια ζωή.

            Παραπέμπει πάντα στις εντολές πράγμα που σημαίνει το πόσο χρήσιμες μας είναι για την σωτηρία μας.

            Στην εποχή του βέβαια αναφέρετε στην Π. Διαθήκη.

            Στην Καινή Διαθήκη προτρέπει την τήρηση των δικών του εντολών που διδάσκει η Εκκλησία.

            ‘’ Αν με αγαπάτε τις εντολές μου να τηρείται ‘’

            Εδώ πρέπει να προσέξουμε πολύ.

            Οι χριστιανοί σήμερα έχουν μια θρησκευτικότητα, μια σχέση με τον Θεό, με την Εκκλησία.

            ΟΜΩΣ δεν νοιάζονται και πολύ να γνωρίσουν τις εντολές του Χριστού και ακόμη να τις τηρήσουν.

            Θεωρούν λίγο τυπικούρα τα πολλά πολλά που λέει η Εκκλησία.

            Ἡ τήρηση των εντολών δεν είναι μία ιδιοτροπία του Θεού.

             Είναι για εμάς θώρακας, είναι η προστασία μας από τούς εχθρούς πού παντού καραδοκούν να μας αφανίσουν.

             Τα κάγκελα που βάζουμε στους εξώστες στις οικοδομές είναι χρηστά δεν μπαίνουν από παραξενιά του νομοθέτη.

             Είναι για να μην πέφτουμε και σκοτωνόμαστε, ούτε επείσης οι μπάρες στους αυτοκινητοδρόμους.

             Το μυστικό είναι μόλις τηρήσεις τις εντολές τότε καταλαβαίνεις ότι είναι προϊόν αγάπης.

             Είναι για εμάς, για το συμφέρον της ψυχής μας, είναι  το χέρι του Πατέρα.

             Για να περάσουμε τον επικίνδυνο δρόμο, τα δύσκολα εμπόδια.

             Δεν σε κουράζουν, αναπαύουν, αποπνέουν την σιγουριά της ελευθερίας στα δύσκολα.

              Την ίδια προτροπή του Κυρίου επαναλαμβάνουν και οι Πατέρες με όλη τούς   την φωνή.

              Όσες φορές έγραψαν, όσες φορές μίλησαν, όσες φορές αναφέρθηκαν για την σωτηρία μας.

              Αυτοί με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος τόνιζαν και υπογράμμιζαν την τήρηση των εντολών του Χριστού.

              Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που αγαπούν την Εκκλησία μελετούν τις εντολές του Κυρίου.

              Τις εφαρμόσουν, προσπαθούν, πρέπει όμως και αυτοί να προσέξουν, μήπως κάτι τούς λείπει έστω και μικρό.

           Μήπως υπάρχει κάποια χαραμάδα και δεν έχουν συνέχεια οι προσπάθειας τους.

           Πρέπει όλοι μάς να θέλουμε  να βρούμε  αυτή την χαραμάδα αυτό το

 ‘’ ἔτι ἕν σοί λείπει’’.

           Ὁ νέος αισθάνεται αυτό το έλλειμμα αυτή την χαραμάδα για αυτό και ζητά να πληροφορηθεί τι του λείπει.

           Η ερώτηση αυτή και μόνο είναι μία ομολογία ότι με την τήρηση των εντολών δεν βρήκε την αιώνιο ζωή.

           Η ανησυχία του αυτή οφείλεται στο ότι έχει μια αίσθηση ότι κάτι του λείπει.

           Αλλά δεν έχει συνειδητοποιήσει πιο είναι αυτό το κάτι.

           Πράγμα πού αποδεικνύει ότι είναι δυνατόν να τηρεί κανείς τον Νόμο του Θεού.

           Αλλά και συγχρόνως να βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα τρόπο ζωής που δεν αφήνει την χάρη του Θεού.

           Τα αγαθά του δημιουργούν μια πλασματική βεβαιότητά μέσα στην δυνατότητα που τού δίνει το ‘’έχειν ‘’ του.

           Η θρησκευτικότητά του κάλυπτε ένα μέρος της ζωής του, όχι όμως το σύνολό της.

           Δεν είναι μόνο η τήρηση των εντολών αλλά ἡ πλήρη παράδοση μας στην αγάπη του Θεού.

           Με όλη μας την καρδιά και με όλη μας την διάνοια.

           Το θέμα όμως σήμερα είναι ότι πολλοί όχι μόνο δεν γνωρίζουν τι τους λείπει ακόμη, αλλά δεν θέλουν να μάθουν τι τους λείπει.

           Φοβούνται μήπως είναι αντίθετο από την δική τους ζωή.

           Ο νεαρός μόλις άκουσε την απάντηση του Χριστού για καθολική προσφορά του έγινε περίλυπος.

           Αν ο Κύριος του έλεγε ότι κάτι άλλο του ΄λείπει που θα τον βόλευε χωρίς να κινδυνεύει ο πλούτος του.

           Ότι δεν θα κινδύνευε αυτό πάνω στο οποίο στήριξε και στηρίζει την ύπαρξη του.

           Αν ήταν κάτι άλλο θα χαιρόταν και θα το δεχόταν ευχαρίστως.

           Είναι η δυσχέρεια εισόδου στην βασιλεία του Θεού αὐτῶν που κατέχουν υλικά αγαθά.

           Όχι βέβαια με την έννοια ότι αυτά καθαυτά τα αγαθά και ἡ συνετή χρήση τούς  αποτελούν εμπόδιο.

           Αλλά με την σημασία ότι μπορεί να κάνουν τον άνθρωπο δέσμιο τους και να γίνουν εμπόδιο για την Βασιλεία του Θεού.

           Τα λόγια βέβαια αυτά ήταν παράδοξα για τους Ιουδαίους ακροατές του Ιησού.

            Γνώριζαν από την Τορά ότι ὁ πλούτος είναι σημάδι της εύνοιας του Θεού.

            Απεναντίας ὁ Κύριος επισημαίνει την ψεύτικη βεβαιότητα που δημιουργεί ὁ πλούτος.

            Δείχνει τον κίνδυνο που έχει ὁ κάτοχος υλικών αγαθών όταν στηριχθεί σε αυτά.

            Έστω και εάν παράλληλα καθησυχάζει την συνείδησή του με την τήρηση ορισμένων εντολών τού Θεού.

             Θέλει να τονίσει ότι ἡ αιώνιος ζωή δεν είναι αποτέλεσμα του ‘’ τί ποιήσω ‘’ του ανθρώπου.

             Αλλά είναι δώρο της ἀγαθότητος του Θεού.

             Για  τον λόγο αυτό ὁ Χριστός απαντά ‘’ ἀκολούθει μοι ‘’.

             Θέλεις αιώνια ζωή ακολούθησε μου που σημαίνει εγώ θα στη δώσω.

             Αυτός λοιπόν δίνει δωρεάν την αιώνιο ζωή, διότι  είναι ἡ αιώνιος Ζωή.

             Η περικοπή δεν είναι μία εκ των προτέρων καταδίκη του πλούτου.

             Δεν θέλει ὁ Ευαγγελιστής να υποστηρίξει τον αποκλεισμό των πλουσίων από την βασιλεία του Θεού.

             Είναι μία επισήμανση του κινδύνου που μπορεί να έχει ο άνθρωπος και να χάσει την πραγματική ζωή.

             Όταν είναι δέσμιος των αποκτημάτων του, είναι μία επί πλέον προειδοποίηση ότι το ‘’ ἔχει ‘’ του ανθρώπου μπορεί να γίνει σε βάρος του ‘’εἷναι του ‘’. 

             Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να χαριζόμαστε στις αδυναμίες μας.

             Επειδή λοιπόν ἡ αιωνιότητα δίνεται δωρεάν από τον Θεό στα παιδιά του με την θέληση και την αγάπη του.

             Πρέπει να  αποδεικνύεται  ότι είμαστε  πραγματικά παιδιά του, για να την απολαύσουμε.

             Αυτό γίνεται μόνο με την καθολική αποδοχή της  αγάπης Του και την ολοκληρωτική προσφορά της ύπαρξης μας σε Αυτόν.

             ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΟΧΗ !!!

             Η φράση του Ιησού τα ‘’ αδύνατα για τους ανθρώπους ‘’ δεν ερμηνεύεται

              ‘’ ότι ο Θεός είναι δυνατός και τον πλούσιο να σώσει τελικά’’

             ΟΧΙ ο Θεός μπορεί να είναι δυνατός.

             Αλλά δεν μπορεί να σώσει αυτόν που κρατά σφικτά την όποια αδυναμία του και δεν απαγκιστρώνεται από αυτή.

             ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι ο Θεός θα κάνει τον άνθρωπο να μπορέσει να λυτρωθεί από την αιχμαλωσία του.

             Από όποια αδυναμία έχει με την χάρη του αρκεί να το θέλουμε και να αφήσουμε την Χάρη του να ενεργεί ελεύθερα.

             Το βάρος της περικοπής βρίσκεται στο ’ἀκουλούθει μοί ‘’.

             Ο Μάρκος συμπληρώνει τον Κυριακό λόγο με την φράση ‘’ και να σηκώσεις τον σταυρό σου ‘’.

             Ὁ Κύριος με τον λόγο του απευθύνει κάλεσμα προς  ιεραποστολή, προς αυταπάρνηση.

             Εάν λυπήθηκε ο άρχοντας επειδή κατάλαβε τι σημαίνει ‘’ δώστα στους φτωχούς ‘’ .

             Τι θα έκανε άραγε εάν κατανοούσε την ουσία του ‘’ ακολούθει μοι ‘’

             Η θυσία όσο ανοίγεται τόσο μεγαλύτερη γίνεται.

             Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ειρωνεύτηκε την προτροπή του Κυρίου λέγοντας το ανόητο σόφισμα:

             ‘’ Εάν όλοι πουλούσαν τα υπάρχοντά τους όπως λέει ο Ναζωραίος ποιος θα τα αγόραζε ‘’.

             Η απάντηση στον ανόητο είναι απλούστατη.

             Επειδή δεν θα υπήρχε κανείς να τα αγοράσει θα τα έδιναν οι χριστιανοί στους φτωχούς σε είδος και όχι σε χρήμα.

             Τριακόσια χρόνια μετά το περιστατικό της παραβολής.

             Ένας άλλος πλούσιος νέος προσερχόμενος λίγο αργά στην Εκκλησία, την ώρα τής ανάγνωσης του Ευαγγελίου.

             Ακούγοντας την παραβολή τα μεν κτήματα του –περίπου τριακόσια εύφορα και καλά χωράφια – τα χάρισε στους συγχωριανούς του.

             Τα δε κινητά τα πούλησε όλα και μοίρασε στους φτωχούς τα χρήματα που συγκέντρωσε.

             Έγινε ὁ καθηγητής της ερήμου ήταν ὀ Μέγας Αντώνιος.         

                                                                                    Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                          ἀρχιτέκτων

        

           Στις 21 Νοεμβρίου του έτους 543 έγινε η τελετή των εγκαινίων της Εκκλησίας της ‘’ Αγίας Μαρίας της Νέας ‘’.

           Αυτή είχε κτιστεί επάνω στο λόφο Μορία στη θέση όπου ήταν ο Ναός του Σολομώντα.

           Τότε για πρώτη φορά θεσπίζεται η εορτή των Εισοδίων.

           Το θέμα της εορτής είναι καθαρό και απλό.

           Ένα μικρό κοριτσάκι τριών χρόνων προσάγεται από τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων.

           Μια πράξη χωρίς τίποτε το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο.

           Εκείνη την εποχή αποτελούσε μια καλή συνήθεια των Εβραίων να φέρνουν τα παιδιά τους στο Ναό.

          Ήταν σημείο προσφοράς – προσαγωγής τους στο Θεό.

           Στη δική μας όμως γιορτή υπάρχει το ξεχωριστό , το μοναδικό, το αδιανόητο.

           Το προσαγόμενο κοριτσάκι δεν οδηγείται απλά στον Ναό αλλά στα ‘’ Άγια των Αγίων ‘’ .

           Στον τόπο που αιώνες μέχρι τότε κανείς άλλος εκτός από τον εκάστοτε Αρχιερέα μια φορά το χρόνο.

           Την ημέρα του εξιλασμού επιτρέπετο να εισέλθει και μάλιστα με ειδική τελετή εισόδου και καθαρμών.

           Όπως περιγράφεται στο Λευιτ. 16, 2-6.

           Το όνομα του κοριτσιού είναι Μαριάμ, η μελλοντική μητέρα του Θεού.

           Ο Αρχιερέας Ζαχαρίας ο υιός Βαραχίου το παίρνει από το χέρι και το οδηγεί στον ιερότερο χώρο.

           Εμείς ψάλουμε ‘’ ο καθαρότατος ναός του Σωτήρος ……….σήμερον εισάγεται εν τω οίκω Κυρίου ‘’

           Πως όμως αυτή η είσοδος έγινε αποδεκτή από το ιερατείο, τους Γραμματείς και Φαρισαίους; ; ; 

           Ξέρουμε ότι οι γυναίκες εξαιρετικά αυστηρά δεν μπορούσαν να εισέλθουν στον ναό παρά μόνο στην αυλή του.

           Δεν επιτρέπονταν να μιλούν με το ιερατείο και γενικά απαγορευόταν κάθε συμμετοχή τους στα ιερά γράμματα ακόμη και στις συναγωγές.

           Πως έγινε αυτό το θαύμα της εισόδου της Μαριάμ στον ιερό χώρο;              

           Μετά τον Αρχιερέα και προφήτη Σαμουήλ.

           Εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο λαός του Ισραήλ και οι άρχοντες λοξοδρομούσαν προς τα έθνη.

           Ο Θεός έπαψε να εμφανίζεται στον ναό και να μιλά με τον Αρχιερέα.

           Αυτή η κατάσταση όμως έφερε πολλά προβλήματα στη διαχείριση ζωτικών θεμάτων του έθνους.

           Αργότερα από αγάπη και πάλι ο Θεός ανοίγει ένα δίαυλο επικοινωνίας με την κατασκευή του ΕΦΟΥΔ.

           Ένα κρεμαστό πεταλοειδές κόσμημα από ασήμι  στο οποίο υπήρχαν δώδεκα διαφορετικοί πολύτιμοι λίθοι.

           Αυτοί αντιπροσώπευαν ο κάθε ένας μια από τις δώδεκα φυλές.

           Το εφούδ είχε κρεμασμένο στο στήθος του ο Αρχιερέας.

           Όταν ήθελε να πάρει την γνώμη του Κυρίου, για κάποιο σοβαρότατο θέμα που ρωτούσε.

           Εάν τα πετράδια του εφούδ ιρίδιζαν τότε αυτό θεωρείτο και θέλημα του Θεού.

           Ο αρχιερέας Ζαχαρίας βεβαίωσε το ιερατείο τους γραμματείς και φαρισαίους ότι έχει την σύμφωνο θέληση του Θεού.

           Το εφούδ είχε ιριδίσει στο ερώτημά του εάν επέτρεπε να εισέλθει το κοριτσάκι στα Άγια των Αγίων και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

            Βέβαια αργότερα κατά την μαρτυρία του Ιησού οι Εβραίοι τον δολοφόνησαν.

            Τον έσφαξαν χύνοντας το αίμα του αναμέσον του ναού και του θυσιαστηρίου ίσως και για τον λόγο αυτό.

            Ο ιερός χώρος ήταν ένα μεγάλο τετράγωνο δωμάτιο διαστάσεων (8μ χ 8μ ) χωρίς παράθυρα.

            Χωριζόταν από τα Άγια με μια βαριά κουρτίνα, το καταπέτασμα.

            Εκεί υπήρχαν το χρυσό θυμιατήριο, η Κιβωτός της Διαθήκης με τις λίθινες πλάκες του νόμου.

             Η χρυσή στάμνα με το μάννα την τροφή της ερήμου και η ράβδος του Ααρών που βλάστησε.

             Στα Άγια των Αγίων ότι υπήρχε εικόνιζε εκείνη.

            Η Μαριάμ

            Ήταν το κατάχρυσο θυμιατήριο που θα έφερνε τον άνθρακα της Θεότητος χωρίς να καεί για να ευωδιάσουν τα σύμπαντα.

            Ήταν η κιβωτός που θα είχε στα σωθικά της για εννέα μήνες όχι τις πλάκες του Λόγου αλλά τον ίδιο τον Λόγο.

             Ήταν η ολόχρυση στάμνα που θα έφερε μέσα της όχι το μάννα της ερήμου, αλλά το μοναδικό μάννα που τρέφει όλο τον κόσμο.

             Ήταν η πραγματική ράβδος που εξήνθισε το ρόδο το αμάραντο για να γίνει το σύμπαν καλό λίαν από την ευωδία και την ομορφιά του.

                          Που αλλού ρωτά ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν αρμοδιότερο να κατοικήσει η όντος Αγία των Αγίων.

             Ο Ναός ήταν τόσο πολύ σεβαστός επειδή ακριβώς επρόκειτο να δεχθεί μέσα του Εκείνη.

             Που πάντα όσα έφερε στην ψυχή της ήταν εξ ολοκλήρου άγια.

             Τίποτα από αυτά που υπήρχαν εκεί ήταν τόσο πολύτιμα ώστε η αξία τους να τον κάνει απρόσιτο.

             Το μάννα ήταν δυνατό να το κρατήσουν στα χέρια τους όλοι οι άνθρωποι να το έχουν στο σπίτι τους και να τραφούν με αυτό.

             Η ράβδος δεν είχε τίποτε το ιδιαίτερο πιο πολύ από τους ιερείς που την κρατούσαν και για χάρη των οποίων έβγαλε φύλλα.

             Οι πλάκες οι πολυτιμότερες από όλα επειδή περιείχαν τον νόμο, όλοι όμως από το ιερατείο μπορούσαν να τις κρατήσουν στα χέρια τους.

             Αυτό που τιμούσε τόσο πολύ τον χώρο εκείνο και τον έκανε ιερό ήταν το γεγονός.

             Ότι τα αντικείμενα εκείνα προεικόνιζαν την Πάναγνη και οδηγούσαν σ΄ εκείνη.

             Το άλλο μεγάλο θαύμα ήταν

             Πως ένα μικρό, πολύ μικρό κοριτσάκι θα ζούσε μόνο του νύκτα και ημέρα χωρίς καμία παραμυθία στο χώρο εκείνο.

             Μέσα στην παγωνιά τον χειμώνα και την αφόρητη ζέστη το καλοκαίρι για δέκα περίπου χρόνια.

             Μια κατάσταση ασύλληπτη και αδιανόητη για τα δεδομένα του κόσμου τούτου σχεδόν απίστευτη.

             Όμως υπαρκτές στο χώρο της Εκκλησίας όπως βλέπουμε να βιώνετε 

αργότερα από τους πατέρας της ερήμου.

             Αγ. Μαρία η Αιγυπτία , Αγ. Μακάριος ο Ρωμαίος, Αγ. Ονούφριος κ.α κατάγυμνοι στην αφόρητη ζέστη.

             Στους στάρεντς της Ρωσίας Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ και Μοτοβήλοφ  κ.α –το αβάστακτο ψύχος-

              Η Πάναγνη με προσωπικό αγώνα έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.

              Που κάνει τον άνθρωπο ουρανοπολίτη και απρόσβλητο από τα στοιχεία της φύσης.

              Όπως ο Αδάμ μέσα στον Παράδεισο.

             Για τον λόγο αυτό όταν την συνάντησε ο Άρχων Γαβριήλ στη σκηνή του μνήστορα την ονόμασε κεχαριτωμένη.

             Τα αναγκαία για την τροφή της τα προσέφεραν Άγγελοι.

             Η αρετή της ήταν μεγάλη και λαμπρή μολονότι η ηλικία της, το γένος της και η ζωή της δεν μπορούσαν να το διακηρύξουν.

            Αυτή η μικρή κόρη θα αποδειχθεί αργότερα η χάρης και ο κόσμος

‘’ κόσμημα ‘’ των όντων.

            Όταν ο Χριστός στην αρχή της δημιουργίας είδε τα δημιουργήματά του είπε ότι είναι ‘’ καλά λίαν ‘’ .

             Ουσιαστικά έβλεπε μπροστά του τον καρπό όλης της δημιουργίας και ο έπαινος του η ευφημία του ήταν γι΄ αυτήν.

            Ο Θεός δημιουργώντας τον άνθρωπο έβαλε μέσα του μία δύναμη, μία δυνατότητα.

            Για να αντισταθεί στον πειρασμό του Διαβόλου και να πραγματοποιήσει τον προορισμό του.

            Αλλιώς δεν έπρεπε να υπάρχουν απαιτήσεις και ποινές.

            Αυτή την δύναμη που έβαλε ο Θεός μέσα μας κανένας πριν από την Παρθένο δεν αξιοποίησε.

            Μόνο αυτή την ‘’ εξήγαγε εις έργον ‘’.

            Αυτό το έργο, τον έρωτα προς τον Θεό, τον ρωμαλέο λογισμό, την ευθύτητα της γνώμης εργάστηκε η μικρή Μαριάμ στα Άγια των Αγίων.

             Αγαπά τον Θεό και τον κινεί προς έρωτα των ανθρώπων με το κάλλος της.

            Ανέσυρε την ανθρώπινη φύση που είχε πέσει μέχρι τον Παράδεισο.

            Στην πανάχραντη μήτρα της την βρήκε ο Χριστός την φύση μας.

            Την ανέστησε, την θέωσε και την οδήγησε στους κόλπους της Παναγίας Τριάδος .

             Αυτό είναι και το βαθύτερο μεγαλείο της Παρθένου.

            Ότι πραγματοποίησε μέσα στα Άγια των Αγίων με ακρίβεια τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε ο άνθρωπος.

            Η αγάπη του Θεού εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, την ύπαρξη της Παρθένου.

            Φανέρωσε το προαιώνιο και απόκρυφο, το ύψιστο μυστήριο.

             Τον ερχομό του Πρωτοτόκου στην οικουμένη, τον γάμο του Δημιουργού με την δημιουργία του.

              Στο πρόσωπό της η ανθρώπινη φύση προξένησε στο Δημιουργό και τεχνίτη την τιμή και την δόξα που του έπρεπε για την δημιουργία του.

              Εάν δηλαδή η φύση μας δεν εύρισκε στο πρόσωπο κανενός ανθρώπου την μορφή για την οποία την έπλασε ο Δημιουργός.

             Τότε προς τι η δεξιοτεχνία του και μάλιστα στο καλύτερο από τα έργα του.

             Ακόμη πως είναι λογικό να είχε τηρηθεί κάποτε στην πληρότητα του ο νόμος του Θεού.

             Να θεωρηθεί ότι νομοθετεί άσκοπα ο Πάνσοφος χωρίς να πρόκειται να υπάρξει κανένας.

             Ο οποίος θα ακολουθούσε όλους τους νόμους του και να πειθαρχήσει σε αυτούς.

              Το ότι κατοίκησε στον άβατο χώρο του Ναού δεν είναι κάτι που τιμά την Παρθένο, αλλά μάλλον δίνει την τιμή στον χώρο Εκείνη.

          Ο χώρος που ήταν ναός του Θεού έπρεπε να είναι και κατοικία της Μητέρας του.

         Έπρεπε στον ίδιο χώρο να λατρεύετε ο Θεός και να ζει η Μητέρα του.

          Ο οίκος που είχε μέσα του την Μητέρα να είναι ναός του Γιου της.

          Αυτό το αστείρευτο και απερίγραπτο μεγαλείο της Πάναγνης φανερώνει η σημερινή γιορτή.

          Είναι η επαναστατική προκήρυξη της σωτηρία ς των ανθρώπων.

          Η ανατροπή των πάντων, η νέα τάξη πραγμάτων όπως ψάλλουμε στο απολυτίκιο της.

                                                                              Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                   ἀρχιτέκτων

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη

         Είπαν ότι εάν όλα τα Ευαγγέλια είχαν χαθεί και σώζονταν οι δύο παραβολές.

         Που αναφέρονται μόνον στο Ευαγγέλιο του Λουκά.

        --του καλού Σαμαρείτη και του ασώτου υιού --.

         Θα ήταν δυνατόν από τα δύο αυτά πολύεδρα διαμάντια.

         Να γινόταν φανερό ότι ὅ Θεός είναι Πατέρας και όχι άγνωστο και απρόσωπο Όν.

         Είναι η Αγάπη και όχι ο τιμωρός, ότι ἠ φύσις του είναι Αγάπη.

         Ότι ὅ πατέρας αυτός από εκστατική αγάπη για εμάς έγινε άνθρωπος.

         Ότι ήρθε να σώσει τα παιδιά του και να αποδώσει την τιμή πού τούς πρέπει, την πρώτη στολή.

         Να σημειώσουμε ότι το Ευαγγέλιο του Λουκά, είναι το κατά Παύλο Ευαγγέλιο.

           Κατά την παραβολή ένας νομικός πού την εποχή εκείνη οι νομικοί είχαν την  βεβαιότητα τής υπεροχής τους.

           Απέναντι στους φτωχούς και αγραμμάτους συμπατριώτες τους.

           Αυτός λοιπόν ὁ νομικός απευθύνει ερώτηση στον Κύριο

          ‘’ εκπειράζων αὐτόν καί λέγων ‘’.

            διδάσκαλε ‘’ τι ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω ‘’;

            Ρωτά για την αιώνια ζωή, την ωραιότερη και σημαντικότερη αγωνία που μπορεί και πρέπει να έχει ο άνθρωπος.

            Ποιος όμως μπορεί να μας δόση την αιώνια ζωή;

            Ασφαλώς μόνο κάποιος που είναι ζωοδότης, που είναι ο ίδιος πηγή της ζωής και ζωής χορηγός.

            Αυτός είναι μόνο ένας και λέγετε  Οδός , λέγετε Αλήθεια και ἡ Ζωή.

            Αυτός δίνει την αιώνια ζωή δωρεάν, την δίνει από αγάπη προς τα παιδιά του.

            Το μόνο πού θέλει είναι δύο πράγματα.

           Ἡ αναγνώριση της Πατρότητας του από τα παιδιά του με όλο τους το είναι.

          ‘’ Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ τῆς διανοίας σου’’.

        Και ἡ αγάπη των παιδιών του μεταξύ τους.

        ‘’ καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. ‘’

        Το ερώτημα αυτό τού νομικού είναι  επίκαιρο σε όλους τούς αιώνες.

        Ὁ άνθρωπος δεν εξαντλείται μόνο με την παρουσία του πάνω στη γη αλλά έχει συνέχεια.  Είναι γιος του Θεού.

        Ο Πατέρας και δημιουργός μας, όπως και κάθε δημιουργός είναι αδύνατο να δεχθούμε ότι θέλει και κάνει δημιουργήματα.

          Που πεθαίνουν, πού χάνονται, πού έχουν χρόνο λήξεως.

         Αλλιώς δεν θα ερχόταν στη γη για να σταυρωθεί.

         Θα μας άφηνε στην τύχη μας βλέποντας από ψηλά να σβήνουμε.

          Ὁ Χριστός όμως κατέβητε στη γη για να ανεβούμε  εμείς.

          Πτώχευσε για να πλουτίσουμε, μπήκε στο χωροχρόνο για να γίνουμε αιώνιοι .

          Αυτή την αιωνιότητα πρέπει με αγωνία να αναζητούμαι όχι όμως νομικά.

          Αγαπήσεις τον Θεό και τον πλησίον δεν σημαίνει απλά να κάνουμε καλές πράξεις.

          Πολλές φορές αυτές γίνονται επειδή μας φέρνουν τιμή, για το θεαθήναι.

          Για να ακουστούμε, να προβληθούμε όπως το βλέπουμε στους κοσμικούς.

          Αλλά πρέπει να ‘’ σπλαχνιστούμε ‘’ τον πλησίον.

          Να φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνου.

          Όπως θα θέλαμε όταν υπάρχει δική μας ανάγκη κάποιος να μας λυπηθεί, να σταθεί, να μας παρηγορήσει να μας βοηθήσει.

          Πολλές φορές όχι με υλική προσφορά, αλλά με τον καλό λόγο την παρηγοριά, την συζήτηση.

          Την υπομονή να ακούσουμε τον πόνο του, την αστοχία του, να δείξουμε την υποστήριξη μας στο πρόβλημα του.

          Ακόμη την προσευχή μας, το κερί μας, τρεις μετάνοιες, λίγη νηστεία για την ανάγκη του.

          Πράγματα που δεν κοστίζουν πολύ, αλλά είναι φορέας ελέους από τον Κύριο.

          Χαίρετε να βλέπει και να ακούει τα παιδιά του να ενδιαφέρονται για τα άλλα και να αγαπιούνται.    

          Ὁ Ιησούς παίρνει την ευκαιρία από το ερώτημα του νομικού και διδάσκει  την ωραιότατη  παραβολή Του.

          Ὁ νομικός νομίζει πώς θα τον παγιδεύσει, θα τον παρασύρει, να πει πράγματα που θα ήταν ενάντια στον νόμο.  

          Ὁ Ιησούς γνωρίζει την πονηρία του νομικού και τον υποχρεώνει να δώσει ὁ ίδιος την απάντηση που ζητά.

          Στη συνέχεια τον ελέγχει  ότι ενώ γνωρίζει την απάντηση δεν την εφαρμόζει αν και είναι η πρώτη υποχρέωση του νόμου.

          Ἡ απάντηση του νομικού είναι ἡ αναφορά σε δύο βασικές εντολές της Παλαιάς Διαθήκης.

           Αναφέρονται στην αγάπη του Θεού και του πλησίον.

           Το γνωστό σε όλους τους Εβραίους  ‘’ άκουε Ισραήλ’’ .

           Μια προσευχή πού απήγγειλε καθημερινά κάθε Ιουδαίος δύο φορές την ημέρα, το πρωί και το απόγευμα.

           Ὁ νομικός προσβεβλημένος από την κατάληξη θέλει να δικαιωθεί

 για την υποβολή μιας τέτοιας κοινότατης ερώτησης.

           Την απάντηση της οποίας όλοι γνώριζαν αφού είναι το θέμα της καθημερινής τούς προσευχής.

           Έτσι υποβάλλει δεύτερη ερώτηση.

          ‘’ καί τίς ἐστί μού πλησίον’’;

           Την εποχή εκείνη υπήρχαν πολλές απόψεις στην Ιουδαία για το ποιος είναι ὁ πλησίον.

           Οι νομικοί θεωρούσαν ως πλησίον μόνο τους όμοιους τούς στην μόρφωση και την αρετή.

            Οι Φαρισαίοι δεν θεωρούσαν  πλησίον τον φτωχό και αγράμματο λαό, παρά μόνον τους ανθρώπους της τάξεώς τους.

            Οι Εσσαίοι θεωρούσαν αδελφούς και πλησίον μόνον αυτούς πού ήταν εντός της κοινότητός τους.

            Κήρυτταν όμως το μίσος εναντίον κάθε αλλού ανθρώπου όχι Εσσαίου.

           ‘’ Θέλει να δικαιώσει τον εαυτό του’’, μια παγίδα στην οποία σκαλώνουν και οι Χριστιανοί.

           Ο πεσμένος άνθρωπος σπεύδει και προσπαθεί να δικαιωθεί.

           Θυμηθείτε τον Αδάμ ‘’ η γυναίκα που μου έδωσες αυτή με εξαπάτησε ‘’

δηλαδή εσύ Θεέ μου, διότι εσύ μου την έδωσες.

           Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Πατέρας μας δεν μας προτρέπει σε πράγματα ανέφικτα, σε έργα που δεν μπορούν να γίνουν.

          Ότι μας ζητά είναι για την σωτηρία μας και μόνο.

          Εντούτοις προβάλλουμε πολλές φορές δικαιολογίες για την ανυπακοή μας θέλοντας να δικαιολογούμε τα λάθη μας.

          Αδέλφια μου ποτέ δικαιολογίες αλλά πάντα γενναίες αποδοχές των λαθών μας.    

          Κατά την διήγηση της παραβολής κάποιος ταξίδευε από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ.

          Στο δρόμο έπεσε θύμα ληστών οι οποίοι αφού τον κακοποίησαν αλύπητα τον άφησαν μισοπεθαμένο.

          Κατά συγκυρία ένας Ιερέας διερχόμενος από τον ίδιο δρόμο τον είδε και τον προσπέρασε.

          Μετά από λίγο ένας Λευίτης πού περνούσε και αυτός από εκεί  ήλθε τον είδε και τον προσπέρασε και αυτός.

          Βέβαια γεννάται το ερώτημα γιατί ὁ Ιησούς παρουσιάζει τούς Ιερείς και τούς Λευίτες τόσο αδιάφορους και σχεδόν άσπλαχνους.

          Μάλιστα μπροστά σε ένα καταπληγωμένο και μισοπεθαμένο άνθρωπο.

           Από την διήγηση δεν  δίνεται κάποια εξήγηση.

          Μήπως φοβήθηκαν ενδεχομένως ότι μπορούσαν και αυτοί να πάθουν τα ίδια από τούς ελλοχεύοντες ληστές;

          Μήπως ἡ ερημιά  του χώρου δεν ήταν ὁ κατάλληλος τόπος για ένα θρησκευτικό ηγέτη των Εβραίων να ελεήσει.

            Αφού κανείς δεν θα έβλεπε την πράξη του γιά να τον θαυμάσει.

            Το τρίτο πρόσωπο πού έρχεται στη σκηνή της διήγησης δεν ήταν Ιουδαίος, άλλα ήταν Σαμαρείτης. 

            Φυσικά στο άκουσμα και μόνο  Σαμαρείτης οι ακροατές τού ως Εβραίοι θα είχαν αγανακτήσει.

            Γνωρίζουμε καλά ότι ‘’ δέν συγχρῶντε Ἰουδαῖοι Σαμαρεῖτες’’.

           Αυτός έρχεται τον μισοπεθαμένο και δυστυχισμένο άνθρωπο και μόλις τον βλέπει τον ‘’εὐσπλαχνίστηκε’’.

           Είναι ένα ρήμα πού χρησιμοποιούν οι Ευαγγελιστές για να περιγράψουν τα αισθήματα του Ιησού.

           Μπροστά σε ασθενείς τούς οποίους επρόκειτο στη συνέχεια να θεραπεύσει.

           Ὁ Σαμαρείτης περιποιείται τα τραύματα του ανθρώπου επί τόπου ‘’ἐπιχέων ἔλαιον καί οἶνον ‘’.

           ‘’επιχέων’’, δεν τσιγκουνεύεται το έλεος, δεν το λογαριάζει, είναι πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος.

           Το λάδι και το κρασί ήταν απαραίτητα εφόδια και φάρμακα κάθε οδοιπόρου.

           Σε περίπτωση τραυματισμού κατά την διάρκεια του ταξιδιού του.

           Το κάνει  αυτό χωρίς να λογαριάζει τον κίνδυνο πού διέτρεχε από τούς ληστές πού μπορεί να καραδοκούσαν κρυμμένοι.

           Βάζει τον πληγωμένο στο υποζύγιο του και τον μεταφέρει με πολλή προσοχή σε ένα πανδοχείο ενώ αυτός πεζοπορεί.

           Εκεί προσωπικά φροντίζει τον μισοπεθαμένο και την επόμενη μέρα δίνει χρήματα στον πανδοχέα.

           Με εντολή  να φροντίσει ότι το   περισσότερο χρειαστεί ὁ τραυματίας.

           Μετά ακολουθεί το ερώτημα του Ιησού προς τον νομικό.

           Ποιος από αυτούς τούς τρεις θεωρείς εσύ ότι έγινε πλησίον σε αυτόν πού έπεσε στους ληστές;

           Ὁ Κύριος αλλάζει το ερώτημα, ρωτά  ποιος από  τούς τρεις ενήργησε ως πλησίον.

          Ο νομικός ρωτούσε ποιος είναι ὁ πλησίον;

          Απάντηση στο ερώτημα του δεν πήρε, αναγκάστηκε όμως να ομολογήσει.

          Μετά από  την ερώτηση  του Ιησού, ότι ὁ πραγματικός πλησίον είναι

 ‘’ ὁ ποιήσας τό ἔλαιος μετ’ αὐτού ‘’,

         Αποφεύγοντας να αναφέρει το όνομα Σαμαρείτης πού ήταν για τούς Ιουδαίους βδελικτό.

         Ο Ιησούς του κάνει και τις αποστομωτικές υποδείξεις που θέλουν πράξεις και όχι παχιά λόγια.

‘’ πορεύου καί σύ ποίει ὁμοίως’’    ,’’ τούτο ποίει καί ζήσει’’.

         Κάθε άνθρωπος μάλιστα όταν βρίσκεται σε ανάγκη είναι ο πλησίον μας.

         Δεν πρέπει να βάζουμε όρια σ΄ αυτό ούτε, την φυλή, το έθνος, η την θρησκεία.

         Αρετές των πρώτων χριστιανών που θαύμαζαν οι εθνικοί και βαπτιζόταν.

         Ὁ πλησίον πάντα είναι το πρόσωπο πού φέρνει ο Θεός  μπροστά μας.

         Όχι ενδιαφέρον για την ανθρωπότητα γενικά και αόριστα, διότι ἡ αγάπη σε συγκεκριμένο πρόσωπο έχει κόστος και θυσία .

         Ὅ Σαμαρείτης επιμελήθηκε αυτοπροσώπως τον δυστυχισμένο, δεν τον αναθέτει σε κάποιο φιλόπτωχο σωματείο.

          Ούτε σε μία οργανωμένη πρόνοια. Τον φροντίζει σαν πρόσωπο και συνάνθρωπο.

          Αυτό είχε συνέπεια, ότι καθυστέρησε μία ή δύο ημέρες το ταξίδι του.

          Ότι διαθέτει το δικό τού μεταφορικό μέσο για τον τραυματισμένο. 

          Ότι αυτός βαδίζει με τα πόδια αργά και προσεκτικά διότι γίνεται μεταφορά πολυτραυματία.

          Ακόμη στο πανδοχείο τον περιποιείται προσωπικά, τον αλλάζει, τον φροντίζει, τον καθαρίζει.

          Ἡ αγάπη πού του δείχνει είναι ισχυρότερη και του θανάτου.

          Ο Σαμαρείτης αψηφά με την αγάπη του και τον φόβου του θανάτου εξαιτίας του κινδύνου πού διατρέχει και ὁ ίδιος  από τούς ληστές.

          Αλλά και του θανάτου που μπορούσε να συμβεί στο δυστυχισμένο και μισοπεθαμένο άνθρωπο.

           Οι Πατέρες όμως δίνουν και την αλληγορική ερμηνεία της παραβολής.

           Ὁ άνθρωπος, ἡ ανθρώπινη φύση μετά την πτώση του Αδάμ κατέβαινε τα σκαλοπάτια της εμπάθειας και της κτηνώδους ζωής.

           Χωρίς Θεό στον οπτικό του ορίζοντα έγινε παιχνίδι στα χέρια των ληστών δαιμόνων.

           Το μίσος τους έγινε γνωστό με τον αφανισμό των 2.000 γουρουνιών που τα αφάνισε σε μια στιγμή.

           Στα χέρια τούς ὁ άνθρωπος κακοπάθησε φρικτά από τα θανατηφόρα κτυπήματα της αμαρτίας και έγινε όλος ένα τραύμα μια πληγή.

           Τον ξεγύμνωσαν από τα πάντα και θεωρώντας σίγουρο τον επερχόμενο θάνατό του τον άφησαν έρημο από βοήθεια και αρωγή.

           Μέσα στην δυστυχία του και την ανημποριά του ὁ άνθρωπος θα πέθαινε.

            Ὁ Κύριος έδωσε τον νόμο και τους προφήτες τον Ιερέα και τον Λευίτη.

            Μπορεί να ήθελαν να βοηθήσουν τον άνθρωπο αλλά δεν είχανε  δύναμη σωτηρίας.

            Να προσέξουμε τις λέξεις του Ευαγγελίου.

            Το πέρασμα των δύο ιερωμένων ήταν ‘’ κατά συγκυρία ‘’ δηλαδή έτυχε.

           Ο Σαμαρείτης όμως ήλθε στοχευμένα ‘’ ήλθε κατ΄ αυτόν ‘’

           Ήλθε για εμάς, με σκοπό την σωτηρία μας, την γιατρειά μας, όχι τυχαία.

           Ήλθε να εκπληρώσει την προαιώνια βουλή του Πατρός, να κάνει τα πάντα καλά λίαν.

            Οι πληγές ήταν ανίατες και ανίκητες για την ανθρώπινη δύναμη.

            Ὁ Απόστολος το διευκρινίζει λέγοντας.

           ‘’ Τό αἵμα τῶν ταύρων καί τράγων δεν μποροῦσε νά συγχωρέσῃ ἁμαρτίες ‘’

            Ὁ σοφός Δημιουργός, ὁ Κύριος της δόξης  πού οι Ιουδαίοι  κοροϊδευτικά τον έλεγαν Σαμαρείτη.

          Ήλθε ὁ Ίδιος με στόχο εμάς, δεν έστειλε ούτε άγγελο ούτε αρχάγγελο για να σώσει τον μισοπεθαμένο.

           Ήλθε ὁ Ισχυρός και πήρε στα χέρια του την σωτηρία μας.

           Πήρε επάνω τού την φύση μας για να μην μπορεί πλέον ὁ εχθρός ὁ παμπόνηρος να την πειράξει.

           Με το πλούσιο λάδι της ευσπλαχνίας του και το γλυκό κρασί της συγχωρητικότητας που καίει τις αμαρτίες μας.

           Περιποιείται και ζωντανεύει τον άνθρωπο.

           Τον μεταφέρει με ασφάλεια στο πανδοχείο πού είναι ἡ Εκκλησία.

           Στα πανδοχεία πήγαιναν οι άνθρωποι με τα ζώα τους.

           Στην Εκκλησία έρχονται οι άνθρωποι με τα πάθη τους και εκεί θεραπεύονται και αποκτούν την υιοθεσία.

           Εκεί μεταλαμβάνουν το σώμα και το αίμα Του. Εκεί απολαμβάνουν την ευσπλαχνία και την αγάπη Του.

           Αυτός έπηξε την Εκκλησία, Αυτός επιμελείται προσωπικά  όλα τα τραύματά μας.

          Τα πήρε στο σώμα Του, τραυματίστηκε ὁ ίδιος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού.

           Παραμένει επί του σταυρού με ανοικτά τα χέρια του περιμένοντας κάθε πονεμένο, τραυματισμένο, δυστυχισμένο.

           Δίνει εντολή στον πανδοχέα, τους Αποστόλους, τους Ιερείς και διδασκάλους να επιμεληθούν τον τραυματία.

           Τους δίνει προς τούτο τα εφόδια τα δύο δηνάρια την Παλαιά και Καινή Διαθήκη επαγγελλόμενος την πολλαπλή μισθαποδοσία.

          ΠΡΟΣΟΧΗ

          ‘’ ἐν τῶ ἐπανέρχεσθέ με’’

          ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΗ.

                                                                              Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                   ἀρχιτέκτων

Η ανάσταση της κόρης τού Ἰαείρου

και ἡ θεραπεία της αιμορροούσης

        Ἡ περικοπή αναφέρεται στο τρίτο κατά συνέχεια θαύμα του Ιησού.

         Πρώτα παύει  την τρικυμία και τον άνεμο ως κύριος της φύσεως.

         Δεύτερο θεραπεύει τον δαιμονιζόμενο ως εξουσιαστής των δαιμόνων.

         Πόσο μάλιστα σε έναν κόσμο ειδωλολατρικό οπού ὁ διάβολος είχε και τη μεγαλύτερη εξουσία και δύναμη επάνω του.

         Τρίτο με την σημερινή περικοπή αποδεικνύεται αφέντης και κύριος της αρρώστιας και του θανάτου.

         Πράξεις που μόνο ο Θεός μπορεί να επιτελέσει.

         Στον κόσμο της φθοράς που ζούμε ο θάνατος είναι η αδήριτη κατάληξη κάθε ανθρώπου.

         Ἡ ασθένεια αποτελεί την πρώτη και πλέον ευδιάκριτη  απόδειξη του θανάτου.

         Ώστε να μην μπορεί κανείς να τρέφει αυταπάτες για το ποιο είναι το μέλλον του.

         Αυτή όμως την τραγική θέση των ανθρώπων, έρχεται να καταλύσει ὁ Ιησούς.

         Ενδιαφέρεται ακόμη να προετοιμάσει τούς μαθητές του με λόγια και πράξεις.

         Να δείξει λίγο-λίγο ότι αυτός είναι ὁ γιος του Θεού. ἡ φανέρωση του Λόγου.

         Ότι είναι ὁ Δημιουργός, ἡ δύναμη πού θα τους έδινε φτερά.

         Θα τους οδηγούσε να κηρύξουν την εμπειρία τους στο πρόσωπο του σε όλο τον κόσμο.

         Παρά τις δυσκολίες και τούς διωγμούς που θα υφίσταντο.

         Ο ληστής και ἡ πόρνη πίστεψαν και ζήτησαν μετάνοια ‘’ αἰσθομένη τήν Σήν θεότητα ‘’.

         Ὁ Παύλος όταν κατάλαβε ότι ὅ Ιησούς τον οποίον εδίωκε ήταν ὁ Κύριος της Δόξης τότε έγινε ὁ κήρυκας του νέου κόσμου σ’ όλη την Γη.

          Μόλις επέστρεψε ὁ Ιησούς από την Δεκάπολη, περιοχή του πρώην δαιμονισμένου τον περίμενε πολύς κόσμος.

          Όπως λέει ὁ Λουκάς ‘’ ὅλοι ἥσαν προσδοκόντες αὐτόν ‘’  Τον περίμεναν με λαχτάρα.

          Ανάμεσα σε αυτούς πού Τον περίμεναν με λαχτάρα ήτανε και ένας αρχισυνάγωγος με το όνομα Ιάειρος.

         Αυτός είχε μία κόρη που ήτανε δώδεκα χρόνων.

        Ἡ γέννηση της κόρης τού συμπίπτει με την έναρξη της ασθένειας της αιμόρρου γυναικός.

        Ήταν άρχων της συναγωγής, σημαντικό πρόσωπο σε μία μικρή κοινωνία της υπαίθρου της Ιουδαίας.

        Ως αρχισυνάγωγος ήταν ὁ επίτροπος της συναγωγής.

        Μαζί με άλλους δύο ή τρεις αξιωματούχους φρόντιζαν για την ομαλή διεξαγωγή των συναθροίσεων και την τάξη στη συναγωγή.

        Πιθανότατα ὁ Ιάειρος να ανήκε στην τάξη των Φαρισαίων.

        Αυτοί είχαν  ως επί το πλείστον παρόμοιες θέσεις. 

        Με την ασυνήθιστη για επώνυμο Ιουδαίο προσκύνηση του Ιησού μπροστά στον λαό.

        Ο Ιάειρος αποδίδει  υψίστη τιμή στο πρόσωπό Του.

        Για τον Ιάειρο ὁ θάνατος της κόρης του που μπορούσε να συμβεί από στιγμή σε στιγμή λόγω της βαριάς μορφής της αρρώστιας.

        Δεν σήμαινε μόνον την στέρηση του μονάκριβου παιδιού του αλλά και την μείωση της θέσεώς και της τιμής του στην επαρχιακή κοινωνία.

        Αυτός που έχανε το μονάκριβο παιδί του καθώς και ὁ άτεκνος θεωρείτο για την παράδοση των Ιουδαίων.

        Παραβάτης των θείων εντολών ασεβής και ως εκ τούτου δικαίως τον τιμωρούσε  ο Θεός.

        Δεν θα είχε λοιπόν μόνο το  προσωπικό δράμα του σαν πατέρας για τον χαμό τού παιδιού του.

        Αλλά και ἡ θέση του στην κοινωνία των Ιουδαίων σαν ασεβής και αμαρτωλός.

        Ὁ Ιησούς αποδέχεται το κάλεσμα του Ιάειρου και όλοι μαζί βαδίζουν προς την οικία του.  

        Ενώ ἡ περιέργεια ήταν κυρίως το κίνητρο του λαού πού ακολουθούσαν τον Ιησού.

        Δεν  συνέβαινε το ίδιο και για την αιμορραγούσα γυναίκα.

        Επί δώδεκα χρόνια έπασχε από γυναικείο νόσημα που ὁ ευαγγελιστής το χαρακτηρίζει σαν ‘’ ρήση του αίματος ‘’.

        Η αιμορραγία κατά την εποχή αυτή σήμαινε ότι ἡ γυναίκα ήταν ακάθαρτη.

        Όποιος τύχαινε να ακουμπήσει την ίδια η τα πράγματά της τότε και αυτός θεωρείτο βέβηλος.

        Έπρεπε να δεχθεί τούς προβλεπόμενους καθαρισμός από την Τορρά και τις υποδείξεις των ραβίνων.

        Ἡ συγκεκριμένη γυναίκα επί δώδεκα χρόνια ήταν αποκλεισμένη  και απομονωμένη.     

        Εξαιτίας της αρρώστιας της οπό την κοινωνική και θρησκευτική ζωή.

          Θεωρείτο ότι είχε τιμωρηθεί από τον Θεό εξ αιτίας των αμαρτιών της.

          Οι προσπάθειες των γιατρών επέβησαν άκαρπες αν και έδωσε όλα τα χρήματά της για την θεραπεία της.

          Σε αυτό το σημείο ὁ Λουκάς μετριάζει τα λόγια του για την συμπεριφορά των γιατρών.

          Ενώ ὁ Μάρκος, που περιγράφει την  ίδια περικοπή εκφράζεται εναντίον των γιατρών.

         ‘’ τράβηξε πολλά από πολλούς γιατρούς ’’.

         Για τον λόγο αυτό ή παράδοσης δέχεται ότι ὅ Λουκάς ήταν γιατρός.

        Δεν αμφιβάλλει ήταν γεμάτη από πίστη και ελπίδα, ήταν σίγουρη.

         Έλεγε μέσα της εάν και μόνο ακουμπήσω το ρούχο του θα γιατρευτώ.

        Ἡ θέληση για γιατρειά ‘’ ὕψατω τοῦ κράσπεδου τοῦ ἰματίου αὐτού’’

        Την οδηγεί να  υπερνικήσει τούς κοινωνικούς και θρησκευτικούς κανόνες και αποκλεισμούς.

        Ἡ γυναίκα κανονικά δεν έπρεπε να βρίσκεται μαζί με το πλήθος.

         Γνώριζε ότι ἡ πράξη τής αποτελούσε τόλμημα, για τον λόγο αυτό  ακουμπά μόνο το άκρο του ιματίου του Χριστού.

         Ἡ πίστη της, ἡ τόλμη της και ἡ ταπείνωσή της αμείβεται  αμέσως.

         Ἡ γιατρειά της έρχεται ‘’ παρά χρῆμα’’ .

         Εδώ επεμβαίνει ὁ Χριστός για να φανερώσει την τολμηρή ψυχή που είχε έλθει σε επαφή με τον Θεό.

         Με την απολυτρωτική χάρη του για αυτό ρωτά.

       ‘’ τίς ὁ ἀψάμενός μου ‘’.

         Ὁ Πέτρος δεν αντιλαμβάνεται το νόημα της ερώτησης του Διδασκάλου.

         Δίνει απάντηση λογική και με μία ελαφρά ειρωνεία μάλιστα.

         ‘’ Δάσκαλε ο κόσμος σε περιτριγυρίζει, σε σκουντά, σε ζουλάει και εσύ λες ποιος με ακούμπησε ;

         Ἡ πραγματικότητα του ζουλήγματος του Ιησού από το πλήθος.

         Αποδεικνύει ότι είχε σάρκα ήταν πραγματικά και όχι κατά φαντασία άνθρωπος όπως πίστευαν οι αιρετικοί Δοκήται.

         Ὁ Ιησούς επιμένει  στην ερώτηση του υπενθυμίζει στον μαθητή και σε όσους ήταν εκεί ότι αυτός είναι ὁ παντογνώστης Λόγος του Θεού.

         Αυτός πού έχει και δίνει δυνάμεις ζωής.

         Από την δύναμη πού έχει βγαίνει λίγη από πάνω του και κτίζει την ασθενή γυναίκα.

         Σε  καινό  άνθρωπο του νέου αιώνος, την Αγία Βερονίκη.

         Φέρνει την γυναίκα στο μέσον.

         Δέος και φόβος την καταλαμβάνει.

         Τρεμάμενη φανερώνεται και προσκυνεί τον Ιησού. Ομολογεί το τόλμημα και την γιατρειά της.

          Ἡ απάντηση του Χριστού προς την  γυναίκα δείχνει τη νέα σχέση του  Θεού προς τον άνθρωπο.

           ‘’ Έχε θάρρος θυγατέρα μου ‘’.

          Πλέον αυτός πού έρχεται στον Κύριο με ταπείνωση και φόβο υψώνεται σε τέκνο του Θεού.

          Ἡ αποκομμένη από την κοινωνία και αποκλεισμένη από τη λατρεία γίνεται τώρα θυγατέρα του Θεού, κόρη του Δημιουργού.

           Από την στιγμή της εισόδου στην οικογένεια του Χριστού ὁ άνθρωπος δεν μένει ποτέ στάσιμος.

          Γίνεται μέλος μιας νέας κοινωνίας και πρέπει να αγωνιστεί μαζί με τούς λοιπούς αδελφούς του.

          Σε ένα δρόμο ειρήνης συνεχώς και αδιάλειπτα έως ότου να φτάσει τελικά στη σωτηρία, στη βασιλεία του Θεού στη νέα κτήση.

          Δεν αρκεί μόνον ἡ αρχική ταπείνωση και το θάρρος, μένει ακόμη η πορεία για την σωτηρία και την γεύση της αιωνιότητας.

         ‘’ πορεύου έν εἰρήνη ‘’ είναι ἠ εντολή του Χριστού.

         Αυτός είναι ὁ άρχων της ειρήνης, ὁ Πατήρ του μέλλοντος αιώνος.

         Η ζωή του Χριστιανού και της Εκκλησίας είναι μια πορεία, ποτέ στάσιμη.

         Η μητέρα Μελάνη ηγουμένη μονής στην Ρώμη και κλεισμένη στο μοναστήρι της.

         Όταν ρωτήθηκε από τον αββά Κασιανό πως ζει, απάντησε.

         ‘’ ΠΟΡΕΥΟΜΑΙ‘’.

             Ἡ θεραπεία της γυναικός ασφαλώς θα αναπτέρωσε τις ελπίδες του Ιαείρου για τη σωτηρία της βαριάς άρρωστης κόρης του.

           ‘’ Ἡ πίστης σου σέσωκέ σε ‘’ .

           Τα λόγια αυτά του Ιησού προς την θεραπευμένη γυναίκα, ασφαλώς ενισχύουν την πίστη του αρχισυνάγωγου.

          Ἡ δύναμη του Χριστού στην επί δώδεκα χρόνια ασθενούσα γυναίκα έδινε σε αυτόν την βεβαιότητα.

          Είναι δυνατόν να γιατρέψει και το δωδεκάχρονο κορίτσι του.

          Ακριβώς τη στιγμή που ἡ ελπίδα του είχε αναπτερωθεί  για την

γιατρειά της κόρης του.

          Έρχονται απεσταλμένοι από το σπίτι του και αναγγέλλουν  τον θάνατο της κόρης του .

           Ὁ Κύριος καθυστερεί επίτηδες ,παρατείνει τις συνομιλίες του με τη γυναίκα για να πεθάνει στο μεταξύ η μικρή.

           Να είναι σίγουρος ὁ θάνατος της, να μην υπάρχουν υποψίες για την ανάσταση.

          Αυτό υπονοεί και ὁ Ευαγγελιστής και το επισημαίνει λέγοντας, ‘’ ἕτι λαλούντος αὐτοῦ ἦλθον από της οικίας. ‘’

          Αυτό κάνει πάντα. Έτσι έκανε και  με  την περίπτωση του Λαζάρου.

          Περίμενε και μία και  δύο και τρεις ημέρες αφ΄   ότου ήλθαν  οι αγγελιαφόροι της είδησης της ασθενείας του.

          Ὁ θάνατος της κόρης του Ιαείρου αποτελεί και το τέρμα της ελπίδας του.

          Τον αφήνει και αυτόν μισοπεθαμένο.

          Η ψυχρή λογική των απεσταλμένων υπενθυμίζει στον Ιάειρο ότι δεν υπάρχει ανθρώπινο στήριγμα γι΄ αυτόν.

          Ο θάνατος της κόρης του σηματοδοτεί το τέρμα των ελπίδων του και σ΄ αυτή τη δύναμη του Ιησού.

          ‘’ μην φοβάσαι μόνο πίστευε η κόρη σου θα σωθεί ‘’

          Στην οριακή κατάσταση του ανθρώπου πάντα επεμβαίνει το χέρι του Θεού.

          Θέλει να δώσει ελπίδα, να  καλέσει πάλι στη ζωή  τον μισοπεθαμένο, τον απελπισμένο, τον χαμένο στο σκοτάδι άνθρωπο.

          Αρκεί να απλώσουμε και εμείς το δικό μας.

          Όπως το έκανε ὁ καλός Σαμαρείτης στον μισοπεθαμένο άνθρωπο τον χτυπημένο από τούς ληστές δαίμονες και ήρθε και τον έσωσε.

          Ὁ θάνατος αποτελεί τον μεγαλύτερο και τελευταίο εχθρό του ανθρώπου.

          Όμως ὁ νέος αιώνας πού άρχισε με την είσοδο του  άναρχου Χριστού  στο χρόνο, στην ανθρώπινη ιστορία.

          Με την είσοδο της αιωνιότητας στον φθαρτό κόσμο αφαιρεί το κέντρο του θανάτου και τον καθιστά πλέον ένα ακίνδυνο ύπνο.

          Ὁ Χριστός δίνει εντολή στους ανθρώπους του σπιτιού και τούς παρευρεθέντες να μην κλαίνε.

          Δεν χρειάζεται θρήνος, αυτός πού πρέπει να κλαίει και να θρηνεί είναι ὀ διάβολος.

          Ας χτυπά το κεφάλι του, να οδύρεται γιατί θα τα χάσει όλα, θα τον σκυλεύσει ὁ Κύριος με την ανάσταση Του.

          Βέβαια οι κοσμικοί άνθρωποι ‘’ κατεγέλων αυτόν ‘’.

         Η λογική για μια ακόμη φορά δείχνει την καταγωγή της.

          Θεωρεί και αυτού του Θεού τα όρια επέμβασης ορισμένα και περιορισμένα.

          Η λογική είναι η προσπάθεια του ανθρώπου που θέλει να αντιμετωπίζει τα πάντα μόνος του και με δικές του δυνάμεις.

          Το θάρρος προ του θανάτου δεν είναι δική μας κατάκτηση αλλά δώρο της Χάριτος.

           Εκείνο το κορίτσι μετά την  ανάσταση του πέθανε και πάλι.

           Εμείς όμως έχουμε την τιμή με την ένωση μας με τον Χριστό, με την είσοδο μας στην Εκκλησία στον νέο Παράδεισο να ντυθούμε την αθανασία.

      ‘’ ὁ πιστεύων εἴς ἐμέ κάν ἀποθάνῃ ζήσεται ‘’.

                                                                              Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                   ἀρχιτέκτων

Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

            Στην σημερινή παραβολή του πλούσιου και τού Λαζάρου και στο πρώτο μέρος της παρουσιάζεται η επίγεια πραγματικότητα.

            Με τη μορφή δύο προσώπων, ενός πλουσίου και ενός φτωχού.

            ΠΡΟΣΟΧΗ από την Π. Διαθήκη και την Ιουδαϊκή παράδοση μας είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούνται.

            Για τους ευσεβείς και τους ασεβείς οι όροι ‘’ πτωχοί ‘’ και ‘’ πλούσιοι ‘’ αντίστοιχα.

            Θα ήταν λάθος να θεωρήσει κανείς ότι ο Κύριος μιλάει εδώ περί του πλούτου και της φτώχιας.

            Δεν υπάρχει ταύτιση της κοινωνικής θέσης του ανθρώπου με την στάση του απέναντι στο Θεό.

            Ούτε αποτελεί απόδειξη της πνευματικής καταστάσεως του.

            Ο φτωχός – ευσεβής εν μέσω πείνας και αντιξοοτήτων, εν μέσω διωγμών και ασθενειών.

           Έχει στραμμένη πάντα την πίστη του στον Θεό από τον οποίο και μόνο περιμένει βοήθεια και στήριξη και ελπίδα.

           Ο Κύριος είναι η καταφυγή μας και το στερέωμα μας.

           Οι ασεβείς – πλούσιοι έχουν στήριγμα τους τα επίγεια αγαθά και τον εαυτό τους μόνο, στον Θεό γυρίζουν την πλάτη τους.

            Άλλωστε σε κάθε εποχή υπάρχουν και ευσεβείς πλούσιοι και ασεβείς πτωχοί.

            Ποιος ήταν πλουσιότερος από τον Ιώβ, όμως ὁ πλούτος πού είχε δεν τον αποξένωσε από την δικαιοσύνη ούτε τον εξόρισε από την αρετή.

            Ο Ισκαριώτης ὁ Ιούδας ήταν φτωχός, όμως δεν τον ωφέλησε καθόλου ἡ φτώχια στή σωτηρία του.

           Αν και συναναστρέφετο  με τούς ένδεκα φτωχούς ψαράδες και μάλιστα με τον ίδιο τον Κύριο που πτώχευσε θεληματικά.

           Δεν οδηγήθηκε στη σωτηρία αλλά στην προδοσία.

           Το ίδιο και ὁ Αβραάμ λέγει ὁ άγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμάς.

          ΄΄ πλούσιος γάρ ἦν, ἀλλά διά την φιλοθεΐαν και την εὐσπλαχνίαν και την φιλοξενίαν οὐ μόνον ἐσώθη, ἀλλά και τόπος τῶν σωζομένων ἐγένετο΄΄.

            Πλούσιος δεν είναι αυτός που στηρίζει τή ζωή και τή σωτηρία τού στον εαυτό τού και στα υλικά αγαθά.

            Αλλά αυτός που έχει εναποθέσει όλη την ελπίδα και την εμπιστοσύνη τού στό Θεό.

             Πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει χρήματα και κτήματα αλλά αυτός πού έχει τον Χριστό πού  είναι το μόνο αγαθό και ο πολύτιμος μαργαρίτης.

           Ὁ Απόστολος Παύλος λέει στούς Κορίνθιους γιά τούς χριστιανούς.

         ‘’ Είμαστε φτωχοί, αλλά πολλούς κάνουμε πλουσίους, κανένα περιουσιακό στοιχείο δεν έχουμε αλλά τα πάντα κατέχουμε’’.

           Με τον Χριστό είσαι  πάμπλουτος επειδή έχεις την αιωνιότητα το ασύγκριτο αγαθό.

           Χωρίς τον Χριστό είσαι πάμπτωχος έστω και εάν έχεις όλο τον κόσμο.

           Τι ωφελήσετε άνθρωπος εάν χάσε την ψυχή του.

           Ὁ Θεός είναι ἠ καταφυγή και τό στήριγμα του ευσεβούς ανθρώπου  και όχι  ὁ πλούτος.

            Αυτός είναι που χορηγεί τη ζωή και τη σωτηρία.

           Ο πλούσιος είναι αυτός που δεν έχει σχέση με το Θεό, θεός είναι ο εαυτός του και το έχει του.

           Ταυτόχρονα δεν λαμβάνει υπόψιν την μετά θάνατον ζωή και ότι αυτά που έχει εδώ δεν θα τα έχει εκεί.

          Η πλειονότητα των ανθρώπων θέλουν σ΄ αυτόν τον κόσμο να μην στερηθούν, να μην πονέσουν.

          Να μην στενοχωρηθούν, να μην τούς λείψει τίποτε, να τα έχουν όλα.

          Ὁ πτωχός ονομάζεται, αναφέρεται δηλαδή με το όνομα του, είναι το μοναδικό το οποίο υπάρχει στις παραβολές του Κυρίου.

         Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία  διότι η ονομασία δίνει υπόσταση στο πρόσωπο αλλιώς είσαι μάζα.

         Να θυμηθούμε τον Αδάμ πού δίνει ονόματα στα ζώα κατά παραγγελία του Θεού.

         Το όνομα του πτωχού είναι Λάζαρος,εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού Ἐλαζάρ πού σημαίνει ΄΄ ὁ Θεός βοηθεί΄΄.

          Ἡ παρούσα ζωή τελειώνει και για τούς δύο.

          Ὁ Λάζαρος με την συνοδεία Αγγέλων πηγαίνει στους κόλπους του Αβραάμ.

          Η αποκατάσταση του Λαζάρου με την τιμητική θέση του δίπλα στον Αβραάμ και ο κολασμός του πλουσίου δεν αποτελεί θεοδικία.

          Με την περιγραφή αυτή ο Ιησούς θέλει να βοηθήσει τους ασεβείς – πλούσιους.

          Να μην πιστεύουν και θεωρούν ότι η εξασφάλιση τους γίνετε με την δική τους προσπάθεια. 

          Τα επίγεια αγαθά δεν αποδίδουν τον αναμενόμενο καρπό. Αυτός που προσπαθεί να στηρίξει τη ζωή του σ΄ αυτά την χάνει οριστικά.

          Η ζωή και η σωτηρία δίδεται μόνο από τον Θεό σε όσους τον εμπιστεύονται και ζητούν την Βασιλεία του.

           Ο πλούσιους αποθανών, λέει, ο Κύριος ΄΄ἐτάφη΄΄.

          Με κανέναν καλύτερο τρόπο δε θα μπορούσε ο Χριστός να περιγράψει και μάλιστα μονολεκτικά.

          Την άδοξη κατάληξη του πλούσιου και κάθε πλουσίου πού δεν αφήνει καμία αγαθή ανάμνηση της ζωής του.

           Χωρίς την γνωριμία του Χριστού, χωρίς αγάπη με την παγωνιά της μοναξιάς

          Ὁ πλούσιος πηγαίνει  στον Άδη στην κατάσταση τής οδύνης.

          Ἡ σωτηρία του Λαζάρου και η καταδίκη του πλουσίου δεν σημαίνει ότι για να σωθεί κανείς πρέπει να είναι φτωχός.

           Η κάθε πλούσιος καταδικάζεται.

          Ἡ Εκκλησία βλέπει τον πλούτο στο βάθος, βλέπει το πάθος της φιλαργυρίας.

           Αυτό πού μπορεί να το έχουν και πλούσιοι και φτωχοί.

           Για τον λόγο αυτό προσπαθεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να απαλλαγεί από το πάθος τής φιλαργυρίας.

           Πάθος που είναι δυνατό να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους  και το οποίο θεοποιεί το έχειν και τον πλούτο.

           Στη συνέχεια ὁ Κύριος μιλά με τρόπο ἀνθρωπομορφικό για να γίνει κατανοητή ἡ παραβολή.

           ΠΡΟΣΟΧΗ !! Ο Ιησούς και αργότερα το Ευαγγέλιο του θα έχει ένα ειδωλολατρικό ακροατήριο.

           Αυτό πίστευε όπως πίστευε για την μετά θάνατο κατάσταση των ανθρώπων.

           Υπήρχε μία γλώσσα, ένας κώδικας συνεννόησης που έπρεπε να χρησιμοποιήσει και Εκείνος.

           Έπρεπε να γίνει κατανοητή η διδασκαλία του.

           Αργότερα το Πνεύμα το Άγιο θα οδηγούσε την Εκκλησία εις πάσαν την αλήθεια αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα.

           Ποια είναι η κατάσταση των ψυχών μετά τον θάνατο.

           Ὁ Άδης όπως γνωρίζουμε δεν είναι τόπος αλλά κατάσταση.

           Δεν υπάρχει τόπος κάτω από την Γη !!!  

           Δεν υπάρχει η κοίλη Γη των παγανιστών !!!

           Κάτω από την Γη υπάρχει το μάγμα η λάβα των ηφαιστίων και τίποτε άλλο.

          Δεν υπάρχει τόπος γήινος που να μπορεί να φυλακίσει πνεύματα.

          Ούτε σκυλιά ‘’ Κέρβερος ‘’ να τα εμποδίζουν να φύγουν από κάποιο χώρο και να αποδράσουν.

          Ο Άδης ήταν ψευτοθεός – δαίμονας – του δωδεκαθέου ήταν αδελφός του Δία.

          Αυτός πέφτοντας από το στόμιο μιάς σπιλιάς κατρακυλούσε προς τα έγκατα  της Γης για εννέα ημέρες και εννέα νύκτες.

           Προσγειώθηκε εν τέλει σε ένα τόπο τον έκανε βασίλειο του που ονομάστηκε από τους αρχαίους Άδης από το όνομα του διαβόλου.

           Εκεί δεχόταν τις ψυχές των ανθρώπων.

           Τέτοια παραμύθια δεν είναι δυνατόν να υπάρχει χριστιανός που να τα πιστεύει.

           Οι ψυχές δεν έχουν φύση ούτε περίγραμμα για να διακρίνονται από μακριά.

          Δεν έχουν μάτια για να βλέπουν η αυτιά για να ακούν, στόμα για να μιλούν και γλώσσα για να δροσιστούν.

          Τα όργανα των αισθήσεων είναι του σώματος.

          Οι ψυχές δεν έχουν αισθητήρια όργανα εκφράζονται με τα σώματα.

          Αυτός είναι ο λόγος που η κρίση γίνετε στον όλο άνθρωπο.

          Δεν υπάρχει η δυνατότητα να ρεμβάζουν ἤ να κατοπτεύουν τα πέριξ.

          Να προκύπτουν ἐξ αυτών παράπονα ότι άλλοι περνούν καλά και άλλοι  βασανίζονται.

          Εξ άλλου πριν από την Ανάσταση του Κυρίου και ὁ Αδάμ και ὁ Άβραάμ και όλοι οἱ Πατριάρχες ήταν στον Άδη.

          Ὁ Παράδεισος δεν είχε οικήτορες ὁ πρώτος ήταν ὁ ληστής.

          Ο Κύριος όμως έπρεπε να εκφραστεί, να βοηθήσει έστω και χρησιμοποιώντας τα σχήματα του τότε κόσμου.

          Ὁ πλούσιος μέσα στην οδύνη του Άδη βλέπει τον Λάζαρο στον κόλπο του Ἀβραάμ σε αναψυχή,

          Ζητά από τον Πατριάρχη να στείλει τον Λάζαρο για να δροσίσει την γλώσσα του με το βρεγμένο του δάκτυλό.

         Φυσικά με την φράση του ότι βασανίζετε από φλόγα δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι οι κολασμένοι θα καίγονται από κάποιες φλόγες.

        Η φλόγα και η βάσανος για τους κολασμένους, η δροσιά και η χαρά της ζωής για τους δικαίους.

        Έχουν μία και μοναδική αιτία που θα υπάρχει στη Βασιλεία του Θεού την ΑΓΑΠΗ.

         Η φλόγα της αγάπης θα είναι δροσοβόλος και χάδι ζωής για τους πιστούς.

         Ταυτόχρινα πυρ άσβεστο κολαστικό για τους πονηρούς και αγνώμονες.

         Ὁ Ἀβραάμ του φανερώνει το αδύνατο της επίσκεψης του Λαζάρου στο χώρο του Άδη.

         Άνθρωπος της αγάπης δεν μπορεί να υπάρχει στο χώρου του μίσους.

         Τότε ὁ πλούσιος ζητά να γίνει ένα θαύμα, να αναστηθεί ὁ Λάζαρος, να πάει στο πατρικό του σπίτι.

        Εκεί να ενημερώσει  τα πέντε αδέλφια του για το τι συμβαίνει μετά θάνατον για να πειστούν και να αλλάξουν συμπεριφορά.

       ΄΄ ἵνα μη και αύτοί ἔλθωσιν εἰς τον τόπον τοῦτον τῆς βασάνου΄΄.

          

 Ὁ Αβραάμ απορρίπτει το αίτημα.

          Αρνήται την τέλεση θαυμάτων και υπερβατικών σημείων για να οδηγηθούν οι ακροαταί του στην πίστη.

          Ό Χριστός όμως τους έκανε το χατίρι και ανέστησε τον Λάζαρο τον φίλο του τον αδελφό της Μάρθας και της Μαρίας.

          Όταν όμως τον είδαν οι γραμματείς και οἱ φαρισαίοι και οι άρχοντες του κόσμου τούτου αντί να πιστέψουν και να δοξάσουν τον Θεό.

          Το τι έπραξαν μας το λέει άγιος Ἰωάννης ὁ  Ευαγγελιστής.

       ‘’ Ἐβουλεύσαντο ἵνα και τον Λάζαρον ἀποκτείνωσιν.΄΄

          Όταν ήταν επάνω στο σταυρό ο Ιησούς δέχθηκε την πρόκληση να κατέβει  από τον σταυρό και τότε να Τον προσκυνήσουν, να Τον δοξάσουν.

           Πίστης όμως πού στηρίζετε σε σημεία και θαυμαστά γεγονότα είναι πίστης πρόσκαιρος και χωρίς βάθος.

           Η πίστη στο Θεό που οδηγεί στη σωτηρία δεν στηρίζεται στην κατάπληξη και τον θαυμασμό που προξενούν τα υπερφυσικά γεγονότα.

          Τέτοια πίστη μοιάζει με των ειδωλολατρικών θρησκειών που προσπαθούν να καταπλήξουν με ψευτοθαύματα.

          Αυτά που έκανε ο διάβολος στους οπαδούς του.

          Η Εκκλησία δεν έχει σαν σκοπό και επιδίωξη να καταπλήξει και να παρασύρει με θαύματα τους πιστούς.

          Έχει ως όπλο τον λόγο του Θεού και την αποκάλυψη των προφητών, των Ευαγγελιστών και των πατέρων της.

            ΄΄Ἔχουσι Μωυσέα  και Προφήτας ἀκουσάτουσαν αὐτῶν’’ απαντά στον πλούσιο ο Αβραάμ.

          Υπάρχουν τα λόγια της Αγίας Γραφής, των Πατέρων, της Εκκλησίας εάν ὁ κόσμος δεν πιστεύει σ’ αυτά.

          Τότε με κανένα σημείο όσο τεράστιο και εάν είναι δεν θα υπάρχουν αποτελέσματα.

          Ὅ Θεός μας έχει φανερώσει όλα όσα χρειάζονται για να πιστέψουμε και να σωθούμε.

           Ἡ πίστης δεν είναι άμα θέλω πιστεύω και άμα θέλω δεν πιστεύω.

          Πώς θα μας εμπιστευτεί  τότε ὀ Θεός, πως θα μας δώσει την σωζούσα πίστη αφού δεν την θέλουμε, δεν μας την δίνει.

          Όταν έρθει αυτή ἡ πίστη μέσα στον άνθρωπο τότε δεν χρειάζεται να πάει στον άλλο κόσμο να δει και να πιστέψει.

          Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο εκτός από αυτά πού μας έδωσε  ὅ Θεός οι Πατέρας και ἡ Ἐκκλησία.       

                                                              Ἀθανάσιος Κατσίκης

αρχιτέκτων.

Η παραβολή του σπορέως

         ‘’ Εξήλθε ο σπείρων ‘’ Εξήλθε όχι βέβαια από κάποιο χώρο για να έλθει σε κάποιο άλλο ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

        Αλλά ‘’τρόπω’’, ήλθε σαν εμάς άνθρωπος να μας δει στα μάτια και να τον κατανοήσουμε.

        Η μεγάλη ευλογία είναι ότι εξήλθε Εκείνος και όχι κάποιος απεσταλμένος του άγγελος, αρχάγγελος η άνθρωπος.

        Εξ άλλου τους ανθρώπους του τους φονεύσαμε.

        Η είσοδός του στο χωροχρόνο μας έφερε την ανατροπή των πάντων.

        Το αιώνιο και άχρονο έρχεται στο εδώ για να λυτρώσει τον άνθρωπο.

       Αυτή η τομή που γίνεται στο χρόνο αναιρεί την συνέχεια του, το κύλισμά του σαν δουλεία του παρελθόντος και του μέλλοντος.

        Μας δίνει αυτή η είσοδος τη δυνατότητα προσωπικής σχέσεις μαζί του, με το αιώνιο και άχρονο.

        Για να αιωνίσει αυτόν που θα κοινωνήσει μαζί του με σχέση προσωπικής εμπιστοσύνης.

       Εγκαινιάζεται ο λειτουργικός χρόνος.  

       Έρχεται αλλά δεν εγκλωβίζεται από τον χρονοχώρο, τον σχίζει, τον μεταβάλλει σε αιωνιότητα.

       Όπως στην Βάπτιση ο Πρόδρομος είδε σκιζομένους τους ουρανούς και το Πνεύμα το Άγιο να κατέρχεται.

       Διότι δεν άντεχε το φθαρτό την Αστραπή της Θεότητος.

       Έρχεται να σπείρει τον σπόρο του αυτό το θαύμα της δημιουργίας, το ανεπανάληπτο μεγαλείο της θεϊκής δύναμης.

        Ο σπόρος δυνάμει έχει μέσα του όλο το φυτό, τις ρίζες, τον κορμό, τα φύλα, τα άνθη, τον καρπό.

        Από ένα απειράκις απειροελάχιστο σπόρο που έβαλε ο Δημιουργός ξεκίνησε η δημιουργία του σύμπαντος.

        Εκείνος ο απειράκις ελάχιστος σπόρος είχε μέσα του το σύμπαν.

        Τους γαλαξίες, τα νεφελώματα, τις μαύρες τρύπες, την σκοτεινή ύλη και ενέργεια.

        Όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε με τα σημερινά μέσα.

        Είχε και εμάς τους ανθρώπους μέσα για να γεννηθούμε και να θαυμάσουμε την Σοφία του.

        Έρχεται Εκείνος για να συντρίψει την φθορά , να καθαιρέσει τον θάνατο, να φέρει ξανά το φως στη γη.

         Όπως την πρώτη φορά με το ‘’ γεννηθήτω ‘’ 

         Έρχεται ο Ανίκητος σαν απλός άνθρωπος για να τσιμπήσει την

 ‘’ αδυναμία ‘’ του ο διάβολος και να τα βάλει μαζί του.

         Έρχεται ο Αιώνιος, η Αλήθεια, ο Ανεκτίμητος, που σημαίνει ότι τα λόγια του, οι σπόροι του Ευαγγελίου.

          Είναι αλήθειες αιώνιες και ασύγκριτες σε αξία με οτιδήποτε κοσμικό.

          Χωράφι του είναι οι καρδιές όλων των ανθρώπων στις οποίες η παρουσία του δεν μένει αμάρτυρη.

          Το Πνεύμα το Άγιο δορυφορεί λέει ο άγ. Μάξιμος και στους υπέρ άγαν βάρβαρους ζητώντας την άδεια να κατοικήσει.

         Για εμάς τους Χριστιανούς η είδηση ότι Εκείνος εξήλθε είναι χαρά και ενθουσιασμός για το αποτέλεσμα της παρουσίας του.

         Όλο το νόημα και η ουσία της παραβολής βασίζεται στο γεγονός ότι ο Μεσσίας είναι ο σπορέας και ότι ο θερισμός είναι κοντά.

         Ακόμη γεννά στον ακροατή το ερώτημα.

         Εγώ τώρα που ρίχνεται ο σπόρος του Ευαγγελίου σε ποια κατηγορία εδάφους είμαι για την υποδοχή του λόγου του Θεού; ;

         Είναι απαράδεκτες και βλάστημες για τον χαρακτήρα και την αποστολή του Ιησού ορισμένες συκοφαντίες.

         Ότι δήθεν σκόπιμα μιλούσε με παραβολές και απέβλεπε στο να κρύψει το νόημα της διδασκαλίας του.

         Ότι το κρατούσε για τον στενό κύκλο των μαθητών του.

         Η παραβολή πάντα διευκολύνει τον ακροατή να καταλάβει το νόημα του Ευαγγελίου.

         Είναι η μοναδική δυνατότητα για την μετάδοση των μυστηρίων της Βασιλείας του Θεού.

         Τα μυστήρια της δημιουργίας μας, της οικονομίας για την σωτηρία μας, η παλιγγενεσία της κτήσης, η θέωσή μας.

         Δεν μπορεί να ιδωθούν με κοινά μάτια και να ακουστούν με κοινά αυτιά.

         Παραβολή είναι όλη η θεολογία της Εκκλησίας, οι ιεροπραξίες της, η γλώσσα της.

         Η ακρόαση και η αποδοχή του λόγου του Θεού συνδέεται πάντα με την χάρη του με τον Σπορέα και τον σπόρο του.

         Ο σπόρος- λόγος δίνεται πολλές φορές με παραβολές και στη διδασκαλία και στο δόγμα και στη λατρεία.

        Επειδή είναι πολύτιμος μένει κρυμμένος για να αναζητηθεί και να καρποφορήσει.

        Ζητά προετοιμασία και εσωτερική καλλιέργεια για να φανερωθεί, αλλιώς μπορεί να κολάσει.

        Όπου δεν καταλαβαίνουμε τις παραβολές δεν σημαίνει ότι αυτές μας κρύβουν την αλήθεια.

        Αλλά ότι εμείς είμαστε τυφλοί και δεν μπορούμε να τις καταλάβουμε.

        Χρειάζεται η ταπείνωσή μας να ζητήσουμε την ερμηνεία της από την Εκκλησία και τους Πατέρες.

        Τους ερμηνευτές του λόγου του Θεού.

        Ο Ιησούς ερμηνεύει ότι υπάρχουν τέσσερεις κατηγορίες ακροατών.

                                        1η    Η ΠΑΤΗΜΕΝΗ ΓΗ.

        Ο σπόρος που έπεσε στο δρόμο, έξω εντελώς από το χωράφι σε χώρο καταπατημένο, στεγνό.

        Πέφτει στην επιφάνεια της ψυχής πολλών ανθρώπων αλλά εύκολα αφανίζεται.

        Υπάρχουν πολλές δυνάμεις που συντελούν στην καταπάτηση του μέσα στο δρόμο της ψυχής.

        Η καθημερινή ρουτίνα που ισοπεδώνει το πνευματικό μας ενδιαφέρον.

        Η έλλειψη πνευματικών αναζητήσεων από τους ανθρώπους που βλέπουν μόνο το χώμα και του δίνουν αξία.

        Η αυτοϊκανοποίηση μας που μας κάνει να μην αισθανόμαστε την ανάγκη της αναζήτησης της αλήθειας των πραγμάτων που μας περιβάλλουν

        Ανούσιες και κοινότυπες επιλογές που βάζουμε σαν στόχους της ύπαρξης μας.

        Όλα αυτά μεταβάλλουν την ψυχή μας σε πατημένο και σκληρό πεζόδρομο.

       Φυσικά υπεύθυνοι γι’ αυτό είμαστε εμείς.

       Δεν υπάρχει κανένα όφελος εάν μπαίνουμε και βγαίνουμε στις Εκκλησίες χωρίς να γίνεται τίποτε στην ψυχή μας.

       Καμιά μεταβολή, καμιά αναζήτηση προσωπικής γνωριμίας με τον Χριστό.

       Δεν μιλάμε για τον κόσμο τον μακρά της Εκκλησίας.

       Την αξία του σπόρου μας την αποδεικνύει η παρουσία του διαβόλου.

       Γιατί ενδιαφέρεται ο διάβολος για τον σπόρο, εάν δεν υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει τα θύματά του από την ανάπτυξη του σπόρου.

       Γιατί σπεύδει να τον αφαίρεση από το χωράφι- καρδιές των ανθρώπων.??

       Την απάντηση μας δίνει ο Κύριος ‘’ για να μην σωθούν αυτοί που θα ακούσουν τον λόγο-σπόρο και θα πιστέψουν σ’ αυτόν.

       Επομένως η αξία της αποδοχής του λόγου-σπόρου του Ευαγγελίου είναι η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ την οποία απεχθάνεται ο πολέμιος σατανάς.

                                 2η  ΤΟ ΠΕΤΡΩΔΕΣ ΕΔΑΦΟΣ

      Είναι μια πεντακάθαρη εικόνα της επιφανειακής ζωής, της ζωής χωρίς ρίζες και ικμάδα.

      Ο πρόωρος ενθουσιασμός, η ανωριμότητα χωρίς την βαθειά χαρά της ψυχής όταν βρίσκει τον κρυμμένο θησαυρό της.

        Όχι λίγοι μέσα στην Εκκλησία ενθουσιάζονται και χαίρονται από την ζωή της.

        Με τις πρώτες όμως δυσκολίες, με τους πρώτους πειρασμούς, τις πρώτες αντιξοότητες τα παρατούν.

        Ο άνθρωπος πρέπει να στρωθεί στην πνευματική ζωή, να είναι σταθερός με υπομονή.

        Μέχρι να τον εμπιστευθεί ο Θεός και να ριζώσει βαθειά μέσα του ο λόγος του για να έρθει ο καρπός.

                                                  3η  ΤΑ ΖΙΖΑΝΙΑ

       Τα αγκάθια αντιπροσωπεύουν ότι στραγγαλίζει την ζωή και την ανάπτυξή της.

       Μια ζωή χωρίς διαφορά δυναμικού, δεν υπάρχουν προτιμήσεις και όλα παρουσιάζονται με το ίδιο μέγεθος και σημασία.

       Η ζωή απαιτεί μια σωτήρια προτεραιότητα, ένα νόημα, μια σημασία, όχι όλα στο ίδιο επίπεδο.

       Ο πλούτος και οι ηδονές ως αξίες είναι ένα τίποτε μπροστά στη Βασιλεία του Θεού.

       Το μόνο που κάνουν είναι να πνίγουν τον άνθρωπο και είναι άκρως εθιστικές.

       Τρέχεις γι΄ αυτά και ποτέ δεν τελειώνει το τρέξιμο ώστε να μην υπάρχει χρόνος για Θεό και Εκκλησία.

                                                 4α  Η ΑΓΑΘΗ ΓΗ

        Η καλή και αγαθή καρδιά είναι αυτή που δεν εμποδίζεται από προκαταλήψεις και συνήθειες κοσμικές, δεν τα βάζει κάτω.

        Η αποδοχή ότι ο λόγος του Θεού είναι η αλήθεια τον εαυτό μας δεν είναι εύκολο πράγμα.

        Εκείνος που θέλει να καλλιεργήσει την ψυχή του, κάνει αγώνα να κόψει τα ελαττώματα του, να ξεριζώσει την αμαρτία.

        Τις κοσμικές επιθυμίες του, να μην κάνει το κέφι του, να μην παρασύρεται από τις ηδονές του κόσμου και όλα τα κάνει ‘’ εν υπομονή ‘’.

        Αυτή η σωτήρια υπομονή έσωσε το γένος από μακροχρόνιες δουλείες και αφανισμούς.

        Αυτή η αρετή θεμελιώνει ακλόνητο το έργο της σωτηρίας μας.

        Χωρίς αυτήν ο διάβολος βρίσκει χώρο για ζιζάνια και κλονισμούς απιστίας.

        Υπομονή αδελφοί μου και θα ακούσουμε τον Κύριο να μας ανταμείβει.

         ‘’ Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ, στα λίγα ήσουνα πιστός τώρα θα σε ανταμείψω πλουσιοπάροχα, έλα στη χαρά της Βασιλείας του Κυρίου σου. 

                                                               

                                                                  Αθανάσιος Κατσίκης αρχιτέκτων 

        Ο θάνατος, αυτή η μάστιγα της δημιουργίας.

        Οι αρχαίοι λαοί δημιούργησαν θρησκείες λατρείας ειδώλων με την βοήθεια και υπόδειξη του διαβόλου.

        Αυτός, παρακινούσε τα ανήσυχα φιλοσοφικά πνεύματα να παρουσιάσουν πάνθεα θεοτήτων και να γεννηθούν οι θρησκείες.

        Όλες αυτές οι θρησκείες- κατασκευές του ανθρώπου- καλούνταν να αντιμετωπίσουν και να εκφραστούν για τον θάνατο.

        Τον ματωμένο λεκέ που λερώνει τον κόσμο.

         Από την μία οι φιλόσοφοι όλων των εποχών δεν πίστευαν με τίποτε ότι ο άνθρωπος εξαντλείται με τα χρόνια της επί γης παρουσίας του.

         Είναι οι κατασκευαστικές καταβολές του δημιουργού στο  DNA μας, τα σπέρματα ότι είμαστε φτιαγμένοι για την αιωνιότητα.

         Την απόλυτη και αιώνια χαρά και ευτυχία.

         Τα σπέρματα αυτά κάνουν τον άνθρωπο να επιθυμεί και να ποθεί αυτή την κατάσταση.

        Από την άλλη όμως οι άνθρωποι πέθαιναν.

        Μια πραγματικότητα μη αναστρέψιμη και απελπιστικά ρεαλιστική.

        Ο διάβολος κυρίαρχος του αρχαίου κόσμου διδάξε την λύση που τον βολεύε.

        Συμφιλίωσε τους ανθρώπους με τον θάνατο.

        Τον κατέστησε με την διδασκαλία κατά κάποιο τρόπο επιθυμητό.

        Παρουσίασε το σώμα ότι είναι κακό ως δημιούργημα κατωτέρων θεών.

        Αυτό βασανίζει και ταλαιπωρεί τον άνθρωπο ‘’ άχθος αρούρης ‘’ βάρος της γης θεωρήτο το σώμα.

        Αρρωσταίνει ,στρεβλώνεται, κουράζεται, έχει όρια και αντοχές,

        Παρουσιάζει τον θάνατο ως απελευθερωτή από την βασανιστική καταπίεση του σώματος και των βασάνων που προκαλεί.

        Δυνατότητα φυγής από αυτό τον βουερό και αποτρόπαιο φθαρτό κόσμο, ως την αφετηρία αιώνιας ζωής, μία ‘’φυσιολογική ‘’ κατάσταση.

        Σπάνει τον άνθρωπο στα δύο, στο φθαρτό και κακό σώμα και την αθάνατη ψυχή του.

        Πού γνωρίζουν οι προ Χριστού ειδωλολάτρες άνθρωποι ότι υπάρχει

‘’ αθάνατη ψυχή ‘’.

        Αυτή είναι καθαρή γνώση μόνο του Δημιουργού που γνωρίζει την δομή των δημιουργημάτων του και κανενός άλλου.

          Αυτή την διδασκαλία, το σπάσιμο του ανθρώπου στα δύο την έβαλε ο διάβολος για την δική του εξυπηρέτηση.

          Αυτή είναι με λίγα λόγια η θρησκευτική και φιλοσοφική διδασκαλία τόσο της προ Χριστού εποχής.

         Όσο ακόμη και σήμερα των εκτός Εκκλησίας ρευμάτων, της Ελληνικής φιλοσοφίας του Βουδισμού κ.α.

         Οι χριστιανοί μήπως αρχίσαμε λίγο λίγο να επιστρέφουμε στην ελληνιστική θεώρηση των δύο κόσμων.

        Του εδώ και του ‘’ άλλου ‘’ στον οποίο υποτίθεται ότι αγάλλονται η κολάζονται όλες οι αθάνατες ψυχές των ανθρώπων που έχουν πεθάνει.

        Ο Χριστός όμως ποτέ και πουθενά δεν έκανε λόγο για την αθανασία της ψυχής.

        Μίλησε μόνο για την ανάσταση των νεκρών!!!

        Η Εκκλησία μάτωσε 300 χρόνια για να  πιστώσει ότι το σώμα μας είναι τίμιο και καλό λίαν και ότι θα αναστηθεί.

        Εξ άλλου αν δεν ήταν καλό λίαν δεν θα γινόταν ο Λόγος σαρξ.

       Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η θέση περί αθανασία της ψυχής είναι ο τάφος της αναστάσεως.

        Εάν ο άνθρωπος έχει ένα κομμάτι του αθάνατο, έστω και κατά χάρη, τι χρειάζεται τον Χριστό και την ανάσταση.

        Αφού έτσι η αλλιώς είναι ανέγκλητα αθάνατος έστω και κατά χάρη.

        Εξ άλλου έτσι αντιμετώπισαν οι Αθηναίοι τον Μέγα Παύλο όταν τους μίλησε για τον Χριστό και την ανάσταση.

        Εάν ο θάνατος είναι η τελευταία αλήθεια για την ζωή και τον κόσμο, εάν είναι ο κορυφαίος και ακλόνητος νόμος της δημιουργίας όλης.

        ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ !!!

        Τότε η περιγραφή της κοσμογένεσης στη Βίβλο για χαρά της δημιουργίας για το ‘’ εγένετο φως ‘’ για το καλά λίαν είναι ένα χονδροειδέστατο ΨΕΜΑ.

       Πως μπορεί η δημιουργία να είναι καλή λίαν όταν σ΄ αυτή βασιλεύει ο θάνατος.

        Πως γίνεται να έχει επιτρέψει ο Θεός να γίνουν έτσι τα πράγματα.

        Ο θάνατος να γίνει ισχυρότερος από την ζωή ώστε ο κόσμος να έχει γίνει ένα απέραντο ‘’ κοιμητήριο ‘’.

        Ο αγαθός Θεός, ο φιλάνθρωπος Θεός, ο όλος αγάπη Θεός που τα έχει όλα στα χέρια του, που όλα προέρχονται από Αυτόν;;

        Αυτός που έπλασε τον άνθρωπο να είναι άνθρωπος, να είναι ότι είναι και ο ίδιος.

        Να χαίρεται ο άνθρωπος μαζί του πως ανέχεται τον θάνατο;;;;

       Όμως η Γραφή εξηγεί ‘’ Ο Θεός θάνατο ούκ εκποίησε, ούτε χαίρεται για τον χαμό των ζώντων ‘’

         Αυτό σημαίνει πως στον κόσμο, στην κτίση υπάρχει μια δύναμη που δεν έχει την ρίζα της στο Θεό.

         Μια δύναμη που Εκείνος δεν δημιούργησε και που έρχεται σε αντίθεση μαζί του.

         Πως όμως εισήλθε ο θάνατος στη δημιουργία;;;

         Η Εκκλησία με τόλμη και πειστικότητα μέσα από τον λόγο του Παύλου απαντά.

         Ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο ‘’ διά της αμαρτίας ‘’.

         Ο άνθρωπος έφερε τον θάνατο διαλέγοντας μια ζω η μόνο με τον εαυτό του και για τον εαυτό του.

         Κόβοντας τους δεσμούς με την πηγή και την ουσία της ζωής τον Θεό Δημιουργό του.

          Ακόμη μας βεβαιώνει πάλι με τον Απόστολο ‘’ έσχατος εχθρός καταργήσεται ο θάνατος ‘’.

          Άρα ο θάνατος είναι εχθρός  και θα καταργηθεί !!!

         Γι΄ αυτό και δακρύζει ο Χριστός μπροστά στο μνήμα του νεκρού φίλου του, του Λαζάρου.

         Δεν λέει στους συγκεντρωμένους και τις αδελφές του .

         ‘’ Όλα είναι ωραία τώρα ο Λάζαρος είναι στον Παράδεισο και όλα είναι καλά απαλλάχθηκε από την δύσκολη και βασανιστική ζωή τούτου του κόσμου.

         Μόνο δακρύζει.

         Βλέποντας ο Δημιουργός το δημιούργημά του κατεστραμμένο άψυχο.

         Στη συνέχεια τον ανασταίνει, δηλαδή τον επαναφέρει στη ζωή από την οποία ο αρχαίος κόσμος πίστευε ότι πρέπει να ελευθερωθούμε.

        Εδώ τώρα στην περικοπή μας ο Ιησούς έρχεται στην κωμόπολη που είναι κοντά στο όρος Θαβώρ.

        Συναντά μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων να πηγαίνουν στα μνήματα που κατά την συνήθεια ήταν έξω από τις πόλεις.

        Ήθελαν να θάψουν ένα νέο και μοναχογιό μιας χήρας γυναίκας.

        Συναντάτε ο νεκρός γιος της χήρας με τον Χριστό τον γιό του ανθρώπου που και αυτός ως άνθρωπος πέθανε.

        Όμως ο Χριστός είναι η ζωή, μπροστά του ο θάνατος δεν μπορεί να σταθεί, η τελευτή είναι θεραπαινίδα μπροστά στον Ιησού.

        Όλοι ξέρουμε ότι σε ένα χώρο όσο σκοτεινός και εάν είναι εάν ανάψει φως το σκοτάδι εξαφανίζεται.

        Έτσι όταν εμφανίζεται η όντος ζωή ο Χριστός εξαφανίζεται ο θάνατος και ανασταίνει τον νέο.

         Σε άλλη περίπτωση ανασταίνει μια κόρη δώδεκα χρονών.

         Οι μαθητές του ανασταίνουν επίσης ανθρώπους και οι άγιοι μας επίσης κατά τον αψευδή λόγο του.

        ‘’ Αυτός που πιστεύει σε εμένα τα έργα που εγώ κάνω θα κάνει και εκείνος αλλά και παραπάνω από τα δικά μου θα κάνει ‘’ (Ιων 14,12).

        Δεν είναι λοιπόν τίποτε για τον Κύριο να εξαφανίσει όλα τα κακά και τον θάνατο.

        Να ανασταίνει τους νεκρούς η να θεραπεύει τους ασθενείς που είναι ετοιμοθάνατοι.

        Το θέμα δεν είναι αυτό!!!

        Το θέμα είναι πώς να ξαναμπεί ο άνθρωπος στον παράδεισο, στη Βασιλεία του Θεού, στο σπίτι που έχασε.

        Το θέμα είναι να ζήσει αιώνια ο άνθρωπος αλλά με τον Θεό.

        Δεν είναι αν θα αρρωστήσει ο άνθρωπος η δεν θα αρρωστήσει. Αν θα πεθάνει η δεν θα πεθάνει.

         Αν θα περάσει δυστυχίες η όχι. Αυτά τα ξέρει όλα ο Θεός, τα ελέγχει, τα έχει στα χέρια του.

         Εμείς νομίζουμε ότι μας έχει ξεχάσει όταν πονάμε, όταν υποφέρουμε όταν πάσχουμε.

         Όταν μας συμβαίνουν πράγματα που λέμε ‘’ δεν αντέχω άλλο ‘’.

        Το θέμα είναι πως θα σωθούμε, πως θα αποφύγουμε την αμαρτία.

         Όλα τα ‘’ κακά ‘’ είναι παιδαγωγικά για να τον ζητήσουμε, να τον συναντήσουμε και να μας πει ‘’ μην κλαις ‘’.

        Να μας δώσει την αληθινή γνώση των αξιών και των πραγμάτων. Να μας γιατρέψει την κακία.

        Να μας κάνει κατοικητήρια του Αγ. Πνεύματος, να μας μπολιάσει στο σώμα του, στους χυμούς της αθανασίας.

        Εάν ο αναστημένος νέος και η ευτυχισμένη μητέρα του δεν βρήκαν μετά την αληθινή ζωή.

       Αν συνέχιζαν να ζουν απλώς όπως πριν, τότε η ανάσταση δεν επρόκειτο να τους δώσει τίποτε από την αληθινή ανάσταση.

       Την πρώτη ανάσταση που οδηγεί τον άνθρωπο στην όντος Ζωή.

       Τα λόγια του ‘’ εάν κάποιος τηρήσει τα λόγια μου, την διαθήκη μου θάνατο δεν θα δει στον αιώνα. (Ιων η,51.

        Και ‘’ όποιος πιστεύει σε εμένα και εάν ακόμη πεθάνει θα ζεί.

        Αυτά τα λέγει ο Κύριος όχι ότι καταργεί τον σωματικό θάνατο αλλά ότι δεν τον θεωρεί θάνατο.

                                                             Ἀθανάσιος Κατσίκης αρχιτέκτων.

Η κλήση των πρώτων μαθητών

         Μετά από τους πειρασμούς του διαβόλου στην έρημο της Ιουδαίας, ο Ιησούς όταν έμαθε ότι συνελήφθει ο Αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος ανεβαίνει προς βορρά στη Γαλιλαία.

         Κηρύσσει για πρώτη φορά στην πατρίδα του την Ναζαρέτ.

         Εκεί δέχεται την απρεπή και ανάρμοστη συμπεριφορά των συμπατριωτών του των Ναζαρηνών.

         Εξ αιτίας τους κατεβαίνει και εγκαθίσταται στην παραθαλάσσια Καπερναούμ στην οποία και μένει σε όλη την τριετή δράση του.

         ‘’ και καταλειπών την Ναζαρέτ ελθών κατώκησεν εις Καπερναούμ ‘’.

         Ο Ιησούς δεν ήταν από τον κύκλο των Φαρισαίων και γραμματέων τους οποίους φοβόταν ο λαός.

         Ήταν λαϊκός πολύ απλός και προσιτός στον απλό κόσμο γι΄ αυτό αρχίζει την δράση του από τον χώρο της παραλίας με τα πλοιάρια.

          Φυσικά εκεί θα ήταν και η αγορά της Καπερναούμ.

          Αναζητεί με το κήρυγμα του την πίστη όχι μεταξύ της θρησκευτικής τάξης των Ισραηλιτών που είχε καθημερινό ανάγνωσμα την Γραφή.

          Αλλά τους απλούς και αγραμμάτους εργαζόμενους.

          Δύο πλοιάρια ήταν δεμένα στην παραλία και οι ψαράδες τους ‘’ απέπλυναν τα δίκτυα ‘’.

          Αυτό σήμαινε ότι κατά την διάρκεια της νύκτας είχε γίνει προσπάθεια για αλιεία.

          Άρα η ώρα που τους συναντά ο Ιησούς ήταν πρωινή η τουλάχιστον πριν το μεσημέρι.

          Παρακαλεί τον Πέτρο που ήταν ιδιοκτήτης ενός εκ των πλοιαρίων να απομακρύνει το σκάφος λίγα μέτρα μόνο από την ξηρά.

          Μπαίνει μέσα και ‘’ καθίσας εδίδασκε ‘’, δηλαδή μίλησε καθιστός στα πλήθη υπό τύπον μαθήματος και όχι λόγου.

          Πρακτική που κάνει πιο οικείο τον ομιλητή στο ακροατήριο.

          Με το τέλος της ομιλίας του προτρέπει τον Πέτρο να λύσει το σκάφος και να προχωρήσει στα ανοικτά.

          Του ζητά  να επαναλάβει την προσπάθεια του ψαρέματος.

          Ο Κύριος προβάλλει ένα εντελώς αδικαιολόγητο παράγγελμα στον Πέτρο.

          Αυτός ξέρει από την εμπειρία του τόσα χρόνια ότι και ο καιρός και η ώρα της ημέρας ήταν εντελώς ακατάλληλες για ένα τέτοιο εγχείρημα.

          Με άλλες συνθήκες θα γελούσαν με την προτροπή και θα κορόιδευαν.

          Αλλά είτε με την πρώτη γνωριμία που έγινε κοντά στον Βαπτιστή, είτε και τώρα με την ομιλία του που προηγήθηκε.

          Τον θεώρησαν σαν σπουδαίο ραββίνο και σεβαστό πρόσωπο.

          Ο Σίμων απαντά καταφατικά αλλά  χατιρικά. ‘’ Επιστάτα όλη την νύκτα κοπιάσαμε και δεν πιάσαμε τίποτε, όμως για τον λόγο σου θα ρίξω το δίκτυ ‘’

          Η από καρδιάς αυτή έκφραση του Πέτρου που δείχνει την προθυμία της υπακοής ακόμη και σε περίπτωση λογικά αδικαιολόγητη.

         Έμελε να μείνει παροιμιώδης.

         Μόνο ο εθνικός Λουκάς χρησιμοποιεί πάντα την ονομασία ‘’επιστάτης ‘’

και σε καμία περίπτωση την ονομασία ‘’ ραββί ‘’.

         Όπως οι άλλοι τρείς Ευαγγελιστές αναφερόμενοι στο πρόσωπο του Ιησού.

         Η ψαριά πέρα από κάθε αναμονή ήταν απίστευτα μεγάλη ώστε πήγε να σκιστεί το δίκτυ.

         Ο Πέτρος κάνει συνιάλο στους άλλους ‘’ μετόχους’’ τους συνεταίρους του που ήταν στο άλλο πλοιάριο στην παραλία να έρθουν και να επωφεληθούν από την μεγάλη ψαριά.

         Αυτοί έρχονται και τα δύο σκάφη γεμίζουν ‘’ ώστε βυθίζεστε ‘’ πήγαιναν να βυθιστούν από το πλήθος των ψαριών.

         Μόλις ο Πέτρος είδε το θαύμα γονατίζει μπροστά στον Ιησού και του ζητά να ‘’φύγει ‘’.

         Αισθάνεται ανάξιος αυτός ο αμαρτωλός να βρίσκεται στο ίδιο μέρος δίπλα – δίπλα μαζί του.

         ‘’ Κύριε ‘’ Πρώτη φορά οι μαθητές αποκαλούν τον Ιησού Κύριο. Μέχρι εκείνη την στιγμή γι΄ αυτούς ήταν ο ραββί, ο επιστάτης.

        Τώρα που βλέπουν να έχει θαυματουργικές δυνάμεις αυθόρμητα τον αποκαλούν Κύριο.

        Όχι βέβαια με την έννοια του Γιαχβέ Κύριος αλλά ότι μπροστά τους ήταν κάποιος προφήτης η άνθρωπος του Θεού.

        Τα αισθήματα του Πέτρου είναι τα ίδια που αισθάνθηκε  ο εκατόνταρχος ο οποίος δεν ήθελε να δεχθεί στο σπίτι του τον Ιησού.

        Με αποτέλεσμα να δεχθεί τον έπαινο του για την εκτάκτως μεγάλη πίστη του.

        Ο πιστός άνθρωπος που θέλει να σωθεί αποκαλύπτει το εσωτερικό του, δεν κρύβεται.

        Με την προσωπική εξομολόγηση του αποκαλύπτει  την αμαρτολότητα του γιατί έχει πίστη.

       Αυτή ακριβώς η πίστη ήταν και το κυριότερο κριτήριο της εκλογής του Πέτρου.

       Οι συνέταιροι του Πέτρου από το άλλο πλοιάριο τα παιδιά του Ζεβεδαίου Ιωάννης και Ιάκωβος θαμπώθηκαν από το υπερβολικό πλήθος των ψαριών.

       Αναφέρονται στο Ευαγγέλιο μόνο τρία ονόματα από τους συνεταίρους.

       Όμως στο πλοιάριο του Πέτρου υπήρχε και ένας ακόμη διότι χρησιμοποιείται  πληθυντικός γι΄ αυτούς που ήταν επάνω στο σκάφος του Πέτρου.

         ‘’ χαλάσατε ‘’, ‘’ κοπιάσαντες ‘’, ‘’ ελάμβανον ‘’ κ.τ.λ ήταν δηλαδή δύο στο ένα και δύο στου Πέτρου ήταν ο αδελφός του Ανδρέας.

        Ίσως ο Λουκάς αναφέρει μόνο τους τρείς με τα ονόματά τους θέλοντας να μας πληροφορήσει με τον πιο τρόπο κάλεσε ο Κύριος τους τρείς κορυφαίους μαθητές.

        Αυτούς που έμελε να παίρνει μαζί του στις πιο μεγάλες στιγμές του δημοσίου βίου του ο Ιησούς.

        Ο Κύριος βλέποντας τον Πέτρο θορυβημένο τον καθησυχάζει τον ‘’μη φοβού ‘’

        Η ταραχή του Πέτρου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο φόβος που βγαίνει από ένα ταπεινό άνθρωπο όταν συναισθανθεί την παρουσία του Θεού, η  βρεθεί μπροστά σε κάποιον άνθρωπο του .

        Βέβαια ο καιρός του Σινά έχει τελείωσε είμαστε στην Καινή Διαθήκη τώρα δίνεται η εντολή ‘’ μη φοβού ‘’.

        Ο Θεός ήλθε στον κόσμο όχι για να φοβίσει, όχι για να κρίνει αλλά για να προσκαλέσει τα δημιουργήματά του στο μεγαλείο της Βασιλείας του.

        Στην αιωνιότητα σαν φίλους και όχι σαν δούλους σαν παιδιά του τα αγαπημένα και όχι σαν εχθρούς.

        Το ‘’ ζωγρώ ‘’ σημαίνει συλλαμβάνω ζωντανά όντα, είναι οι άνθρωποι που θα συλλάβουν οι Απόστολοι.

        Θα τους πάρουν τρόπο τινά μέσα από το στόμα του λύκου μέσα από το ψέμα της ειδωλολατρίας, το χώμα του θανάτου, για να μείνουν αληθινά ζωντανά όντα.

        Οι μαθητές φέρνουν τα πλοιάρια στην παραλία γεμάτα στο έπακρο από ψάρια τα δένουν και :

        ‘’  αφέντες άπαντα ακολούθησαν τον Ιησού ‘’.

        Χάρηκαν για την υπερπλούσια ψαριά όμως πέρα και πάνω από κάθε ανθρώπινη λογική και υπολογισμούς.

        Δεν έμειναν έστω και λίγο να την εκμεταλευθούν οικονομικά διότι:

          ‘’  αφέντες άπαντα ‘’, τα παρατησαν όλα και πήγαν μαζί του.

        Είναι μια πράξη που την κατανοούν μόνο όσοι την ζούν, όσοι γευθούν το μεγαλείο Εκείνου.

        Όταν βρεις και αναγνωρίσεις το πολύτιμο διαμάντι, την όντος Ζωή, όταν γευθείς τον θείο έρωτα, την πατρική ζεστασιά.

        Δεν σε σταματά κανένα κέρδος, καμία ηδονή του κόσμου τούτου.

        Όλα αυτά σου φαίνονται σκύβαλα μηδαμινά ξυλοκέρατα που δεν χορταίνουν αλλά βαραίνουν, νεκρώνουν το πρόσωπο το κάνουν μάζα.

        Από παιδιά του δρόμου γινόμαστε παιδιά του Δημιουργού, από άστεγοι και πλανήτες μας ανοίγεται όχι απλά ένα σπίτι.

        Αλλά ΤΟ παλάτι ο παράδεισος που είναι κτισμένος με του Δημιουργού, προσφορά της αγάπης του, η ζωή και η ανάστασης.

        Πολλοί ερμηνευτές Θεοφύλακτος, Ζυγαβινός κ.α προσεγγίζουν την Ευαγγελική διήγηση με αλληγορική ερμηνεία.

        Πλοιάριο είναι η συναγωγή.

        Πέτρος, οι πρό Χριστού νομοδιδάσκαλοι που αν και κόπιασαν όλη την νύκτα δηλαδή την σκοτεινή περίοδο προ Χριστού τίποτε δεν κατόρθωσαν.

        Όταν έγινε ημέρα επάνω στη γη οι απόστολοι πήραν την θέση των προ Χριστού διδασκάλων.

        Έριξαν το δίκτυ δηλαδή το Ευαγγέλιο εις τα ανοικτά των εθνών και συνέλαβαν πολλά ψάρια.

        Επειδή όμως δεν μπορούσαν να κουμαντάρουν το φορτίο κάλεσαν σε βοήθεια τους ποιμένας και διδασκάλους της Εκκλησίας.

        Όπως και εάν δει κανείς την Ευαγγελική διήγηση.

        Η σημασία της είναι ότι ο ερχομός του Σωτήρα στη γη, έλυσε την κατάρα, τον φόβο, το σκοτάδι της αγνωσίας.

        Έφερε το ζωντανό νερό, το Πνεύμα το Άγιο τον φωτιστή και παρηγορητή μας.

        Για να γίνει αντιληπτή η διαφορά του πρό Χριστού κόσμου με τον  μετά αρκεί να σκεφτούμε μια σκηνή σε ένα ειδωλολατρικό ναό.

        Μετά από μία θυσία ζώων να τρέχουν τα αίματα, να ακούγονται τα μουγκρητά των σφαχτών.

        Να βγαίνει από τον ναό ένας ιερεύς των ειδώλων με φύλλα στα χέρια βουτηγμένα στο αίμα των ζώων να ραντίζει τον κόσμο που περιμένει και να τον γεμίζει με αίματα από πάνω μέχρι κάτω.

        Αν έχει να πει κανείς κάτι να το πει.

       

                                                                       Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                   ἀρχιτέκτων

              

      Το θέμα της Ευαγγελικής περικοπής παρουσιάζει την τελευταία  διαμάχη του Ιησού με τους Φαρισαίους πρίν από το Πάθος.

      Χρονικά ήμαστε μετά την θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα.

      Ο Ιησούς είναι το πρόσωπο της ημέρας.

      Εντός του αυλόγυρου του Ναού ομιλεί συνεχώς στον κόσμο.

      Οι εχθροί του τον πλησιάζουν και προσπαθούν να τον παγιδεύσουν με λόγο η να τον χλευάσουν και να τον ευτελίσουν μπροστά στον λαό.

      Φαρισαίοι, Ηρωδιανοί και Σαδδουκαίοι.

      Οι δύο πρώτοι με προσποιητό θαυμασμό προσπαθούν να τον μπλέξουν σε πολιτικό θέμα με την ερώτηση του κήνσου.

      Φυσικά αποτυγχάνουν και υποχωρούν.

      Οι Σαδδουκαίοι τον πλησιάζουν με το σαθρό ερώτημα της γυναικός με τους επτά άνδρες και γελοιοποιούνται.

      Τότε ‘’ οι Φαρισαίοι ακούσαντες ότι φίμωσε τους Σαδδουκαίους συνήχθησαν επί το αυτό’’.

      Έβαλαν ένα νομικό να ρωτήσει ‘’ πειράζων αυτόν ‘’ δηλαδή δοκιμάζοντάς τον.

       Ο νομικός τον αποκαλεί ‘’ διδάσκαλο ‘’ δείχνοντας ότι δήθεν του αναγνωρίζει την ιδιότητα και το κύρος του δασκάλου.

       Είναι όμως γνωστό ότι οι Φαρισαίοι δεν παραδέχονταν τον Ιησού σαν δάσκαλο ούτε ποτέ τον ονόμαζαν έτσι.

       Τον ρωτά ποια είναι η μεγαλύτερη εντολή στο νόμο. 

       Περιμένοντας ίσως ότι ο Ιησούς θα ανέφερε σαν σπουδαία κάποια άλλη εντολή για την οποία θα έφερνε αντίρρηση γιά να εκθέσει τον Ιησού.

       Η απάντηση του Κυρίου προς τον νομικό είναι τέτοια ώστε να περιλαμβάνει και τις δέκα εντολές.

       ‘’ Να αγαπήσεις τον Κύριο και Θεόν σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη την δύναμή σου.

       Αυτή την εντολή του Θεού έπρεπε κάθε Ισραηλίτης να την τυπώσει στη σκέψη και την συνείδησή του.

      Να την απαγγέλει όταν κάθετε για να ξεκουραστεί, όταν περπατά στο δρόμο, όταν πάει να κοιμηθεί.

      Μόλις σηκωθεί το πρωί, να την γράψει σε κάποιο σημείο της παλάμης του, στην παραστάδα της εξώπορτας του σπιτιού του, να την παραδίδει στα παιδιά του.

      Η δεύτερη και πρακτική εντολή βρίσκετε στο Λευιτικό ( 19,18 ).

    ‘’ Να αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου ‘’.

    Σ΄ αυτές τις δύο εντολές συνεχίζει ο Κύριος, βασίζετε όλος ο νόμος και οι προφήτες.

    Ο νομικός τον ρωτά για μία εντολή, ο Ιησούς του αναφέρει δύο.

    Μόλις λέει την πρώτη προσθέτει ‘’ Αυτή είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή, Δευτέρα δε και όμοια με αυτή…….’’.

    Δευτέρα αλλά όμοια, δηλαδή εξ ίσου σπουδαία και μεγάλη, επομένως.

    ΄’’ δευτέρα ‘’ λέγετε κατά την σειρά που τις ανέφερε ο Ιησούς και όχι κατά την σπουδαιότητα τους διότι κατά την αξία τους είναι ΟΜΟΙΕΣ.

    Αυτό είναι μία μεγάλη απόδειξη και υπόδειξη από το στόμα του Κυρίου, ότι δεν υπάρχουν εντολές μικρές η μεγάλες.

    Μεγάλη που αναφέρετε στον Θεό και άλλες δευτεροκλασάτες για άλλα θέματα της ζωής μας.

    Ακόμη ο Κύριος αναφέρει αυτές τις εντολές που έχουν σχέση με την ΑΓΑΠΗ.

    Το δώρο που χάρισε εξ αρχής ο Θεός στον άνθρωπο, που το ξεχείλισμα της είναι η δημιουργία του σύμπαντος.

    Αυτή που είναι η φύση του και στην Βασιλεία της είμαστε καλεσμένοι να ζήσουμε.

    Η Βασιλεία του Θεού είναι η Βασιλεία της αγάπης καθώς Εκείνος ‘’ Αγάπη εστί ‘’.

    Όποιος μένει με την αγάπη μένει με τον Θεό και ταυτόχρονα ο Θεός μ’αυτόν ( Α Ιων. Δ,16).

    Το σημάδι εκείνο που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαθητών του είναι το ‘’ αγαπάτε αλλήλους ‘’ κατά τον λόγο του.

    Από αγάπη σ’ εμάς και για χάρη μας έκανε το σύμπαν, όλη την δημιουργία του, φθαρτή.

   Παραχώρησε για μας να κακοποιηθούν οι Προφήτες του, τους έστειλε στην αιχμαλωσία, στην κάμινο, στο λάκκο των λεόντων.

   Το ίδιο επέτρεψε και με τους αποστόλους του.

   Η αγάπη τον έφερε στη διάσταση του χώρου και του χρόνου.

   Η αγάπη του έκανε δούλο τον Δεσπότη, τον Αγαπητό να παραδοθεί στους εχθρούς του, τον μόνο ελεύθερο για τους δούλους του.

   ‘’ Δι ημάς Θεός εν ανθρώποις, διά την καταφθαρείσα φύσιν ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, μετά των αχαρίστων ο ευεργέτης, προς τους αιχμαλώτους ο ελευθερωτής,  προς τους εν σκότι καθημένους ο ήλιος της δικαιοσύνης, επί τον σταυρό ο απαθής, επί τον θάνατον η ζωή, επί τον Άδη το φώς η Ανάστασης διά τους πεσόντας ‘’. 

    Αφού ο Ιησούς απάντησε στην ερώτηση του νομικού ερωτά και αυτός με την σειρά τους.

     ‘’ συνηγμένων των Φαρισαίων ‘’ μια που τους βρήκε όλους μαζί συγκεντρωμένους.

    Τους ρωτά ‘’ τι γνώμη έχετε για τον Χριστό που περιμένει όλος ο Ισραήλ, ποιανού γιός είναι;;

    Ο νομικός απαντά ‘’ γιός του Δαβίδ ‘’.

    Η δεύτερη όμως ερώτηση και η ουσιώδης μένει όμως αναπάντητη. ‘’ Αφού ο Χριστός είναι γιός του Δαβίδ γιατί ο Δαβίδ τον ονομάζει Κύριο του;;;

    Οι Φαρισαίοι μένουν άναυδοι ‘’ κανείς δεν μπορούσε να τον απαντήσει και δεν τόλμησαν από εκείνη την ημέρα να τον ρωτήσουν το οτιδήποτε’’.

    Ο Χριστός είναι μεν κατά σάρκα γιός του Δαβίδ αλλά είναι και Θεός και Κύριος του.

    Ο Δαβίδ είναι δημιούργημα και δούλος αυτού που θα γίνει γιός του!!!

    Αυτό προφητεύεται σε όλη την Π. Διαθήκη με χαριτωμένο τρόπο για τους ταπεινούς.

    Οι Φαρισαίοι και οι ανά τους αιώνες ομόφρονες τους παρ’ όλη την μελέτη και σπουδή τους στη Π. Διαθήκη.

    Δεν έμαθαν ότι ο Θεός που αναφέρεται σ’αυτή είναι ο Χριστός. Ότι Αυτός είναι ο Κύριος Σαβαώθ.

    Αυτός μιλούσε με τον Αδάμ την Εύα και τον Κάιν, ο Χριστός.

    Αυτός μιλούσε με τον Αβραάμ και την Σάρα και έφαγε μαζί τους, ο Χριστός.

    Αυτός ευλόγησε και πάλεψε με τον Ιακώβ ο Χριστός.

    Αυτός είναι ο ισχυρός Θεός, ο εξουσιαστής, ο Άρχων ειρήνης, ο Μεγάλης βουλής Άγγελος ο Χριστός, διότι τίνος άγγελος θα ήταν ο Πατήρ.

    Αυτός φανερώθηκε στη βάτο στο Σινά, οδήγησε τον Μωυσή και τον λαό του στην  έρημο επί σαράντα χρόνια και μιλούσε σχεδόν καθημερινά μαζί του.

    Αυτός ήταν η φωτεινή νεφέλη, η ακολουθούσα Πέτρα ,ο Χριστός.

    Αυτόν είδε ο Ηλίας, ο Ησαΐας, οι προφήτες, ο Δανιήλ, τα παιδία στο καμίνι στη Βαβυλώνα.

    ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ έβλεπαν όλοι οι προφήτες και δίκαιοι της Π. Διαθήκης όχι τον Πατέρα.

    Οι οράσεις και οι εμφάνειες του Θεού σ’αυτή είναι του Χριστός και όχι του Πατέρα, αυτό το ξεκαθαρίζει σαφέστατα ο Ίδιος στους Ιουδαίους.( Ιων. ε,37).

    ‘’ Ούτε φωνή αυτού—του Πατέρα—ακούσατε πόποτε ούτε είδος ( όραση ) αυτού εωράκατε.

    Αυτός που στους έσχατους χρόνους επί της γης εφάνει και μετά των ανθρώπων συνανεστράφει κατά τον προφήτη Βαρούχ, ο Χριστός.

    Μην γινόμαστε Φαρισαίοι για το πρόσωπο του Κυριου.

    Μην απορεί κανείς πως πρό Χριστού οι Δίκαιοι της Π. Διαθήκης τον είδαν και μίλησαν μαζί του.

     Η σάρκωση είναι βέβαια κάθοδος του Θεού σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο ΟΜΩΣ ο Δημιουργός δεν δεσμεύεται από την δημιουργία του.

     Είναι πανταχού παρόν και στον τόπο και στον χρόνο.

     Η ενανθρώπηση μην ξεχνάμε δεν είναι μόνο ιστορικό γεγονός, αλλά και οντολογικό και αφορά όλη την δημιουργία παρελθούσα και μέλλουσα.

     ‘’ Βλέπεις ότι και οι προφήτες τότε έβλεπαν τον Χριστό αλλά κατά την δυνατότητα του καθενός. Κυρλ. Ιερσλ. Κατχ 10η.

    Αυτός ήταν και ο τελευταίος διάλογος του Ιησού με τους Φαρισαίους, μετά ακολούθησε το Πάθος Του.

 

                                    Αθανάσιος Κατσίκης αρχιτέκτων

                                                      

 

                                         Παραβολή των κακών γεωργών

       Ο Ιησούς συνομιλεί στον ναό ( 21,23 ) με τους αρχιερείς και πρεσβυτέρους του λαού.

       Χρησιμοποιεί την γνωστή εικόνα του αμπελώνα από τον Ησαΐα ( 5,1 ) που δηλώνει τον περιούσιο λαό.

       Στο τέλος τους παραθέτει τον ψαλμικό στίχο ( 117,22-23 ).

       Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας την θεωρεί σαν την επιτομή της Ισραηλιτικής ιστορίας.

      Ο Θεός εμφανίζεται ως πλούσιος γαιοκτήμονας. Φυτεύει αμπελώνα και τον περιφράζει.

      Κατασκευάζει ληνό ( πατητήρι ) για την κατεργασία των σταφυλιών και οικοδομεί πύργο για κατοικία των καλλιεργητών.

      Όλες αυτές οι εργασίες δείχνουν τη φροντίδα του άρχοντα για τον αμπελώνα του.

     Έτσι περιποιημένο εκμισθώνει το κτήμα σε γεωργούς και αναχωρεί στον τόπο της κατοικίας του.

      Προφανέστατα οι γεωργοί είναι οι άρχοντες του περιούσιου λαού ο οποίος είναι ο θείος αμπελώνας.

      Κατά τον καιρό της καρποφορίας στέλνει ο γαιοκτήμονας τους δούλους του για να εισπράξει το μίσθωμα.

      Η τύχη των απεσταλμένων είναι οικτρά.

      Οι γεωργοί αντί να τηρήσουν την συμφωνία κακοποιούν με κάθε τρόπο, φονεύουν και λιθοβολούν τους δούλους.

      Σαφέστατη αναφορά στην τραγική τύχη των προφητών της Π. Διαθήκης που με κάθε τρόπο καταδιώχτηκαν και βασανίστηκαν.

      Ο οικοδεσπότης επιμένει στην αποστολή και άλλων δούλων περισσοτέρους από τους πρώτους.

      Η μακροθυμία του όμως δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Οι άρχοντες του Ισραήλ αντί να μετανοήσουν σκληραίνουν περισσότερο.

      Οι Πατέρες εξηγούν ποιος είναι ο καρπός που ζητεί ο Θεός.

      Είναι η πλήρωση του μωσαϊκού νόμου, η τήρησης των εντολών, η υπακοή στο θέλημα του, η διατήρηση της μονοθεΐας.

      Η ταπείνωση κατά την διαχείριση της εξουσίας τους.

      Οι άρχοντες όμως του Ισραήλ αλλά και μεγάλο τμήμα του λαού οικειοποιήθηκαν το θείο κτήμα και αντί να ποιμάνουν θεοφιλώς το ποίμνιο, προσπάθησαν να το καταφάγουν.

      Με τον τρόπο αυτό η μονοθεΐα έμεινε ξερό γράμμα, με πολλούς βασιλείς ειδωλολάτρες.

      Ο νόμος του Θεού αντικαταστάθηκε με τις παραδόσεις των πρεσβυτέρων.

      Στη συνέχεια της παραβολής η μακροθυμία του άρχοντα ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης λογικής.

      Η αγάπη του για τον αμπελώνα του είναι πάνω από κάθε ανθρώπινη λογική η συνήθεια.

      Παρά την εχθρότητα και την εγκληματική συμπεριφορά των κακών γεωργών στέλνει τον μονάκριβο ‘’ ο υιός μου ο αγαπητός ‘’ γιό του.

      Σε μία τελευταία προσπάθεια να τους διορθώσει προς μετάνοια.

      Το αποτέλεσμα είναι εντελώς αποκαρδιοτικό.

      Αντί οι άρχοντες να οδηγηθούν από την μακροθυμία του Θεού σε μετάνοια ‘’ να εντραπούν ‘’ τον ενανθρωπίσαντα υιόν.

      Λαμβάνουν την εγκληματική αλλά και ανόητη ιδέα να ιδιοποιηθούν την βασιλεία του Θεού φονεύοντας τον υιό και την εκτελούν.

       Ρίχνουν έξω από τον αμπελώνα τον φονευθέντα υιό η κατά τον Λουκά τον οδηγούν έξω από τον αμπελώνα και εκεί τον φονεύουν.

       Οι παλαιοί αρχιερείς έγιναν προφητοκτόνοι αυτοί προοδεύοντας στην κακία θα γίνονται θεοκτόνοι.

       Ο Ευαγγελιστής με παιδαγωγικό τρόπο.

       Αφήνει τους ακροατές του να κρίνουν ποια θα πρέπει να είναι η ενέργεια του Θεού μετά την θανάτωση του γιού του.

       Είναι φανερό από την διήγηση των Ευαγγελιστών ότι οι ακροατές κατανόησαν το νόημα της παραβολής.

       Παρά ταύτα όμως αμέσως μετά οι αρχιερείς και οι άρχοντες αποφασίζουν την θανάτωση του Χριστού περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία.

       Τελειώνοντας την παραβολή ο Κύριος χρησιμοποιεί στίχο από τον ψαλμό 117,22 που είναι παρμένος από την τέχνη των οικοδόμων που κτίζουν την πέτρα.

       Οι οικοδόμοι του παλαιού Ισραήλ αν και καλοί τεχνίτες της πέτρας δεν θέλησαν να αναγνωρίσουν την αξία του ακρογωνιαίου λίθου.

       Τον απέρριψαν με περιφρόνηση σαν άχρηστο.

       Ο λίθος όμως αυτός με την θέληση του Θεού έγινε ‘’ εις κεφαλή γωνίας ‘’.

       Ερμηνεύοντας ο Ιερός Χρυσόστομος την παραβολή γράφει:

      ‘’ Πολλά μπορούμε να μάθουμε από αυτή την παραβολή για την πρόνοια του Θεού.

       Ότι ένας είναι ο Θεός της Παλαιάς και της Καινής, ότι κατόρθωσε με τον θάνατο του τα μεγάλα.

       Την υπομονή του για την σταυρική θυσία, την κλήση των εθνών, την έκπτωση των Ιουδαίων.’’

        Η απύθμενη αγάπη του Θεού για την σωτηρία του πλάσματος του ημών των ανθρώπων και το ξετύλιγμα του σχεδίου του για την επίτευξη αποτελούν τον πυρήνα του νοήματος της παραβολής.

       Από την ιστορία του παλαιού Ισραήλ φαίνεται πως ‘’ πολυμερώς και πολυτρόπως ‘’ έδωσε ‘’πάσαν επιστήμη στον Ισραήλ ‘’.

       Μηχανεύτηκε δηλαδή κάθε τρόπο ώστε ο νηπιόφρον λαός να μείνει κοντά του και να απολαύσει την επαγγελία του.    

       Μετέφερε με δική του επιμέλεια και φροντίδα τον αμπελώνα του από την Αίγυπτο χρησιμοποιώντας τον Μωυσή.

      Τον φύτευσε σε γόνιμη γη διώχνοντας τα έθνη που κατοικούσαν στα μέρη εκείνα της επαγγελίας.

      Τον περιτοίχισε με τον νόμο και τους λόγους των προφητών, αύξησε τα κλίματα και έφθασαν μέχρι την θάλασσα.

    Οι κακοί όμως γεωργοί οι αρχιερείς κάθισαν μεν στο θρόνο του Μωυσέως αλλά αποδείχθηκαν λύκοι με ένδυμα προβάτου.

      Κατεδάφισαν τον φράκτη, την βοήθεια του νόμου και τον λόγο των προφητών.

      Βλέπουν την ανάσταση του Λαζάρου, τους χωλούς να βαδίζουν, τους τυφλούς να βλέπουν, τους παραλυτικούς και τους άλλους ασθενείς να γιατρεύονται.

      Αντί για όλα αυτά να ευχαριστήσουν τον δάσκαλο, τον απορρίπτουν λέγοντας :

      Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά ποιος σου έδωσε την εξουσία αυτή ?

      Μήπως αχάριστοι και αν σας έλεγε θα τον πιστεύατε?

      Ο νόμος του Θεού δεν είναι αφαίρεση της ελευθερίας των ανθρώπων.

     Είναι οι μπάρες που τοποθετούμε στους δρόμους, τα κιγκλιδώματα που βάζουμε στους εξώστες των οικοδομών.

     Οι λιμενοβραχίονες στα λιμάνια που όλοι τα θέλουμε για την προστασία μας επειδή είναι χρηστές απαγορεύσεις.

     Οι κακοί γεωργοί και κάθε τέτοιοι όλων των εποχών προτιμούν να κλείνουν τα μάτια τους για να μην βλέπουν και τα αυτιά τους για να μην ακούν.

    Με συνέπεια να μην ανατείλει γι’ αυτούς το φως του Ευαγγελίου.

    Απεναντίας οι καλοί γεωργοί της Εκκλησίας ‘’ εις πάσαν την γήν εξήλθε ο φθόγγος αυτών και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτών’’.

    Πήγαιναν ως πρόβατα εν μέσον των λύκων και μετέβαλαν τους λύκους σε πρόβατα.

    Έκαναν τους διώκτες εθνικούς πρόβατα Χριστού και δημιουργήθηκε ο εκλεκτός λαός του Κυρίου ζηλωτής καλών έργων.

    Ο Κύριος μετά την ανάστασή του φύτευσε πάλι αμπελώνα την Εκκλησία εμάς.

   Στην πρώτη οικουμενική σύνοδο γνωρίζοντας οι Πατέρες την πιθανότητα να βρεθούν προδότες γεωργοί και στον νέο αμπελώνα.

   Όρισαν εμάς τους λαϊκούς ως φύλακες του φύλακες των δογμάτων της πίστεως.

   Σήμερα τα πράγματα είναι χειρότερα, Τα λόγια της παραβολής είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ.

    Οι αιρετικοί οικουμενιστές οι νέοι κακοί γεωργοί κατεδάφισαν τον φραγμό της Εκκλησίας τα σωτήρια δόγματα.

   Έγιναν ένα με τους αιρετικούς, ξέχασαν τα αίματα των ομολογιτών.

   Έχοντας την κάλυψη και συνεργία της κοσμικής εξουσίας διώκουν τους ορθοδόξους.

    Περιφρονούν τον αμπελώνα και τον θεωρούν δικό τους τσιφλίκι. Αποφασίζουν και διατάζουν.

    Ξανασταυρώνουν τον Κύριο ομολογώντας αιρέσεις και εκκλησιοποιούν τους αιρετικούς.

    Ισχύει όμως για όλους αυτούς η προειδοποίηση Του προς τον επίσκοπο της Εφέσου στην Αποκάλυψη.

    ‘’ Θα έλθω και θα κινήσω την λυχνία σου εκ του τόπου σου εάν δεν μετανοήσεις’’.

   Που είναι τώρα η επισκοπή Εφέσου, που είναι οι άλλες επισκοπές της Μικράς Ασίας ?

   Το μικρό σήμερα ποίμνιο, ο μικρός αλλά ευλογημένος αμπελώνας του Κυρίου δεν πρέπει να σκιάζεται.

   Ακόμη και οι πύλες του Άδη δεν πρόκειται να μας περιθωριοποιήσουν.

   Έχει τον τρόπο του ο Σωτήρας πάντα να είναι μπροστά από τα πράγματα και να ελέγχει την ιστορία.

       Αθανάσιος Κατσίκης αρχιτέκτων

                               

Ο πλούσιος νεανίας

    

      Το επεισόδιο της συζήτησης του Ιησού με κάποιoν ‘’ νεανίσκο ‘’ για τις προϋποθέσεις απόκτησης της αιώνιας ζωής μας διασώζεται και από τους τρεις Συνοπτικούς Ευαγγελιστές.

       Η διάθεση του νεανίσκου απέναντι στον Ιησού και ο τρόπος που απευθύνεται αποδεικνύει ότι δεν είναι κακή η πονηρή.

      Κατ΄ αρχήν προσήλθε στον Ιησού ‘’ γονυπετών ‘’. Ακόμη ο Μάρκος μας πληροφορεί ότι ο Ιησούς με το που τον είδε τον αγάπησε και του απηύθυνε τον λόγο.

     Άρα ο Κύριος έχει μπροστά του ένα συμπαθή άνθρωπο ο οποίος εκτελούσε με επάρκεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα σύμφωνα με τον Μωσαϊκό   Νόμο.

    Ο νέος απευθυνόμενος στον Ιησού τον αποκαλεί ‘’ διδάσκαλε αγαθέ ‘’.

    Το επίθετο αυτό δεν απαντάτε ποτέ στον χώρο της Ιουδαίας για ραβίνους.

    Είναι όμως γνωστή προσφώνηση στον ελληνικό κόσμο όπως ‘’ ω αγαθέ ‘’

‘’ ω βέλτιστε ‘’.

    Όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες το επίθετο ‘’ αγαθός ‘’ που χρησιμοποίησε ο νέος έχει την βάση του από την εντύπωση που του έκανε η αγαθότητα του Ιησού προς τα παιδιά.

  Όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο αμέσως πριν από την περικοπή μας.(19,13-15).

   Η ερώτηση του ‘’ τι αγαθό ποιήσω για να έχω ζωή αιώνιο ‘’.

   Είναι απόρροια της αντίληψης των Ιουδαίων ότι η αιώνιος ζωή αποκτάται από τα καλά έργα που κάνουν οι άνθρωποι.

   Ο Κύριος όμως αποκαλύπτει στην παραβολή ότι η ζωή είναι δώρο του Θεού και προσφέρεται σ’ αυτούς που πιστεύουν στον Χριστό την αιώνια ζωή.

   Ακόμη ‘’ αιώνια ζωή ‘’ κατά την Ιουδαϊκή διδασκαλία είναι η ζωή του μέλλοντος αιώνος η οποία αρχίζει με την ανάσταση.

   Ο Χριστός όμως προσφέρει την ζωή όχι μόνο στην μέλλουσα αλλά και στην παρούσα πραγματικότητα.

   Είναι διδασκαλία της Εκκλησίας ότι η αιώνια ζωή αρχίζει ήδη από τον παρόντα κόσμο.

   Αυτό γίνεται με την κοινωνία του δοξασμένου Σώματος και του τιμίου Αίματος Του.

   Κατάσταση που θα συνεχιστεί στην παλιγγενεσία, στην καινή γη και δεν επηρεάζεται από το γεγονός του βιολογικού θανάτου μας.

   Εξ άλλου ο νέος ζήτησε από τον Ιησού την αιώνια ζωή.

   Η απάντηση του ήταν αν θέλεις να έρθεις στην ζωή. 

    Για τον Κύριο η ζωή είναι μία, είναι η κοινωνία μαζί του, η ζωή μέσα στην Εκκλησία, στο νέο Παράδεισο που θα γίνει η Βασιλεία του.

    Δεν υπάρχουν δύο ζωές, οι άνθρωποι που είναι μακριά από Του δεν είναι ζωντανοί.

    ‘’ Άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους ‘’ απάντησε σε ένα άλλο νέο που του ζήτησε λίγο χρόνο πριν να τον ακολουθήσει για να πάει να θάψει τον πατέρα του.

    Ο Ιησούς αντιλαμβάνεται ότι ο νεανίσκος τον θεωρεί απλά σαν ένα καλό δάσκαλο και τίποτε περισσότερο.

    Αρνείται τον χαρακτηρισμό του ‘’ αγαθού ‘’ όχι βέβαια διότι δεν θεωρεί τον ίδιο αγαθό.

    Αλλά διότι θέλει να οδηγήσει την προσοχή του νέου στον Θεό την πηγή του αγαθού.

    Δεν πρέπει με κανένα τρόπο με την έκφραση του Ιησού να στηριχθούν χριστολογικές υποθέσεις, όπως κάνουν οι αιρετικοί.

    Ο Ιησούς μπορεί ο ίδιος να λέγει άλλοτε ‘’ εγώ και ο Πατήρ είμαστε ένα ‘’ και άλλοτε ‘’ ο Πατέρας μου είναι μεγαλύτερος από εμένα ‘’.

    Τα λόγια που λέγει είναι ανάλογα με την περίπτωση της κατάστασης που έχει μπροστά του και του επιδιωκόμενου σκοπού.

     Στην περίπτωσή μας η πρόθεση του δεν είναι να δείξει την Μεσσιανική του πραγματικότητα.

     Αλλά να στρέψει την προσοχή του συνομιλητή του προς τον Πατέρα Θεό που είναι ο δοτήρας κάθε αγαθού και η πηγή της όντος ζωής.

     Υποδεικνύει στο νέο ότι προϋπόθεση εισόδου του στην μέλλουσα ζωή είναι η τήρηση των εντολών όπως αυτές διατυπώθηκαν στην Π. Διαθήκη.

      Ο νέος ρωτά ‘’ ποιες ‘’. Ο Ιησούς αναφέρει τις εντολές του Δεκαλόγου και μάλιστα αυτές που αναφέρονται στις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων.

     Ο συνομιλητής του φανερώνει ότι όλες αυτές τις τήρησε από πολύ νέος ακόμη.

     Από την ηλικία των 12 ετών οπότε και αρχίζει η υποχρέωσης της τήρησης του νόμου και η προσωπική ευθύνη.

     Φυσικά δεν περίμενε με τίποτε αυτό που του πρότεινε ο Ιησούς.

     Ίσως περίμενε ότι θα άκουγε επαίνους διότι τηρούσε τον Νόμο η ότι θα του έλεγε ο αγαθός δάσκαλος και κάποια άλλη εντολή προς τήρηση.

      Δεν μπορούσε να καταλάβει την απόλυτη απαίτηση του Θεού για ολόκληρο τον άνθρωπο και όχι μόνο για ορισμένες και βασικές εκδηλώσεις της ζωής του.

      Έλεγε όμως και ψέματα ότι έχει κατορθώσει να αγαπήσει τον πλησίον του σαν τον εαυτό του.

       Αν αυτό που διαβεβαίωνε ότι φύλαξε από την νεότητα του, την εντολή της αγάπης και απέδιδε στον καθένα τα όσα και στον εαυτό του, τότε από πού έχει συγκεντρώσει αυτή την τεράστια περιουσία.

      Όσον υπερέχεις σε πλούτο, τόσο υστερείς στην αγάπη.

     Εκείνος που αγαπά τον πλησίον του σαν τον εαυτό του δεν θα έπρεπε να κατέχει τόσα πολλά περισσότερα από εκείνον.

     Έχει όμως επινοηθεί από τον διάβολο ένα τέχνασμα με το οποίο υποβάλλει στους πλούσιους αναρίθμητες ‘’ αφορμές ‘’ για δαπάνες, για περιττά και άχρηστα ως αναγκαία και απαραίτητα.

     Ο Ιησούς του υποδεικνύει ‘’ εάν θέλεις να είσαι τέλειος πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου δώσε τα στους φτωχούς και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό και έλα μαζί μου ‘’

     Μόνο η τήρηση των εντολών της Π. Διαθήκης δεν οδηγεί στην τελειότητα.

     Η Π. Διαθήκη οδηγεί στον Μεσσία, στο πρόσωπο του Ιησού που είναι ο νομοδότης του Σινά και το ‘’ πλήρωμα του νόμου ‘’.

     Εκείνος μας δείχνει την τελειότητα που είναι η πλήρη αποδέσμευση του ανθρώπου από τα πράγματα που τον κρατούν δεμένο με τα του κόσμου.

     Είναι δυνατόν φανερώνει ο Ιησούς να τηρεί κανείς τον Νόμο του Θεού και συγχρόνως να βρίσκεσαι παγιδευμένος εντός των υλικών αγαθών.

     Ο έσω άνθρωπος, το εγώ μας ‘’ όσοι φόβω θανάτου διά παντός του ζειν ένοχοι ήσαν δουλείας ‘’.

     Επινοεί διαφόρους μηχανισμούς με την βοήθεια του διαβόλου για να κρατηθεί όσον το δυνατό σταθερά στην ζωή και να κατανικήσει τον φόβου του θανάτου.

    Είναι η μόνιμη αδυναμία του ανθρώπου που χωρίς την βοήθεια του Σωτήρα και της Εκκλησίας.

    Δεν μπορεί να καταλάβει ότι νικήθηκε ο θάνατος και η επιθυμία για ζωή είναι πρόσωπο ο Χριστός.

   Ο Άγιος Θεολόγος μας το καταθέτει: ‘’ αυτή είναι η αιώνια ζωή να γνωρίζουμε εσένα τον μόνο αληθινό Θεό και αυτόν που έστειλες τον Ιησού Χριστού ‘’.

   Μετά την αποχώρηση του νέου ο Ιησούς επισημαίνει, σαν προειδοποίηση την δυσχέρεια εισόδου στην Βασιλεία του Θεού αυτών που κατέχουν υλικά αγαθά.

   Με την παροιμιακή φράση ‘’ είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα από το μάτι βελόνας παρά να εισέλθει πλούσιος στην Βασιλεία του Θεού.

   Όχι βέβαια με την έννοια ότι αυτά καθ’ εαυτά τα αγαθά και η συνετή χρήση τους αποτελούν εμπόδιο.

   Αλλά με την έννοια ότι εάν δεθεί ο άνθρωπος με αυτά τότε πράγματι γίνονται εμπόδιο.

   Τα λόγια του Ιησού ακούστηκαν παράδοξα στα αυτιά των Ιουδαίων ακροατών.

     Αυτοί γνώριζαν από την Π. Διαθήκη ότι ο πλούτος είναι σημάδι εύνοιας του Θεού (Ιώβ 1,40 40,10)

     Ο Ιησούς όμως θέλει να μας προειδοποιήσει και να μας επισημάνει για το ψεύτικο κλίμα που δημιουργεί ο πλούτος.

     Τον κίνδυνο να στηριχθεί ο άνθρωπος σ’ αυτά έστω και εάν παράλληλα καθησυχάζει την συνείδηση του με την τήρηση ορισμένων εντολών του Θεού.

     Οι μαθητές με μεγάλη έκπληξη ακούγοντας τα λόγια του Ιησού ρωτούν:

     ‘’ και ποιος μπορεί να σωθεί ‘’?

     Η απάντηση του υπογραμμίζει ότι η σωτηρία είναι αποτέλεσμα της χάριτος του Θεού.

     Τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά από τον Θεό της Αγάπης.

     Επομένως η αιώνια ζωή δεν είναι αποτέλεσμα του ‘’ τι ποιήσω ‘’ του ανθρώπου, αλλά δώρο της αγαθότητας του Θεού.

     Μπορεί το ‘’ έχει ‘’ τού ανθρώπου να γίνει σε βάρος τού ‘’είναι του ‘’

     Το βάρος της περικοπής βρίσκεται στο ‘’ἀκουλούθει μοί ‘’

     Τριακόσια χρόνια μετά το περιστατικό της παραβολής, ένας άλλος πλούσιος νέος προσερχόμενος λίγο αργά στην Εκκλησία, την ώρα της ανάγνωσης του Ευαγγελίου, ακούγοντας την παραβολή, πούλησε τα υπάρχοντά του, τα μοίρασε στους φτωχούς και έγινε ο καθηγητής της ερήμου. Ήταν ο Μέγας Αντώνιος.         

               

             Αθανάσιος Κατσίκης αρχιτέκτων

Joomla SEF URLs by Artio